Opinions

Het relaas van kindsoldaten in een ongenoemd West-Afrikaans land. Gelijkaardige situaties komen/kwamen in wel meer landen voor helaas. Gefilmd in Ghana met vooral Ghanese acteurs (Idris Elba heeft een Ghanese moeder) al hoeft het niet per se Ghana te zijn waar het verhaal zich afspeelt. We krijgen het verhaal te zien vanuit het standpunt van de jonge Agu, de kindsoldaat staat centraal. Goeie keuze om de focus daar op te leggen en niet op de bekendere Idris Elba bvb.

Goed gemaakt, mooie en soms harde beelden. De film geeft duidelijk weer hoe zo'n jonge kinderen kindsoldaat kunnen worden. Het eindresultaat is wel dat het een goeie film is geworden, maar niet dat het hard genoeg een boodschap uitstraalt. Boeiende film wel, al is het net iets te veel Hollywood.

Een filosofische semi-documentairefantasiefilm, of hoe je het ook wil definiëren. Wink is één van de vele figuren uit een Amerikaanse marginale gemeenschap die niet direct in de maatschappelijk kijker komt. Ze leven van dag tot dag met een levensstijl die mikt op overleven en feesten alsof het je laatste dag is. De wereld van de industrie is daarbij slecht.

Een combinatie van die vijandigheid, de overlevingsdrang en een constante alcoholische roes is de wereld waarin de kleine Hushpuppy opgroeit. Komt er nog bij dat het eiland slachtoffer wordt van overstromingen en hun veilige haven in gedrang komt, waarna ze terecht komen in een vluchtelingenkamp. De vele vragen die Hushpuppy heeft, worden deels beantwoord door de fantasiewereld waarin ze opgroeit.

Een film met veel potentie die ook de nodige levenslust uitstraalt. En toch... De film mist het mooie, het charismatische om helemaal te overtuigen. Zet dit naast bvb een film als Cidade de Deus (met een andere eigen gemeenschap waar het vechten om te overleven is) en je merkt duidelijk een verschil waarbij Beasts of the Southern Wild nog veel kan leren. Wat ook nog kan, ik denk dat Behn Zeitlin een mooie toekomst zal kennen. Als de man ooit kan beschikken over meer centen en wat meer ervaring, dan zal hij ooit wel een betere film kunnen neerzetten. Het zit er in, maar is er niet helemaal uitgekomen.

Het idee is wel goed. James Brown die vele jaren na de start van zijn carrière opnieuw met de duivel wil onderhandelen om terug even dynamisch te zijn als vroeger. Brown kan geen meter acteren, maar hij moet gewoon zichzelf zijn dus dat gaat nog net. De film is een drukke kortfilm. Goed geprobeerd van Tony Scott, maar gevoelsmatig past het toch niet bij het verhaal. De aandacht ging al snel verloren, en het duurt nog geen 10 minuten...

Felix Van Groeningen is op de eerste plaats een kwaliteitsvolle regisseur, meer nog dan een visuele creatieveling. Maar zijn films werken wel en ook Beautiful Boy is weer een pareltje. Het verhaal van de beautiful boy - de mooie jongen - die zorgeloos opgroeit. Zijn ouders zijn dan wel gescheiden, maar het is geen vechtscheiding, hij heeft thuis alle kansen gekregen met hobby's en studie en heeft zelfs een goeie band met zijn vader. Toch geraakt hij aan de drugs. De film toont de machteloosheid van de vader, die voor mij veel meer dan de zoon de hoofdrol is in deze film. Indrukwekkend hoe je die machteloosheid voelt groeien en ik het zelf ook moeilijk kreeg. Niet de eerste drugsfilm natuurlijk, maar deze film focust dan ook niet op de verslaving maar over de machteloosheid (om het woord nog maar eens te gebruiken) om iemand die aan drugs verslaafd is te helpen, wat soms onmogelijk is als die persoon dat niet wil. Je vecht evengoed mee tegen de drugs met je kind ertussen. Mooi gefilmd met sterke acteurs. Prachtige film.

Beautiful film. De film geeft een heel mooi beeld, maar komt net iets te kort om het helemaal te maken. Toch sterk acteerwerk van Damien Nguyen en ook Tim Roth en Nick Nolte doen het niet slecht. Het geeft een zeer realistisch beeld weer vanuit het oogpunt van een vluchteling die naar Amerika trekt (al is het hier niet voor het beloofde land). Zeer rustig, gezellig en mooi epic dat de moeite is om te kijken.

Een mooie film die mee wat deed denken aan Dark Shadows. Beautiful Creatures kent dan wel de wereld van Tim Burton niet, maar creëert toch enkele mooie beelden. Vooral de setting in het huis is prachtig gedaan. Het enige wat dit met Twilight te maken heeft - toch de filmreeks die steeds weer wordt bovengehaald - is het doelpubliek. Deze Beautiful Creatures is toch mooier gemaakt en iets minder zoet. Ook al draait alles rond een liefdesverhaal tussen twee tieners. Alden Ehrenreich is 23 jaar en Alice Englert is 19 jaar, al leken beiden me toch te oud om (bijna) 16-jarigen te spelen. Ik vond het raar dat die leeftijd viel hier, ook al weet ik dat het in veel meer films gebeurd dat tieners door oudere acteurs gespeeld worden...

Het verhaal is soms net iets te licht en ik ben denkelijk niet het juiste doelpubliek, maar de set en de omkadering is in elk geval wel mooi gedaan zodat het zeker de moeite was om te kijken.

Veel Disneyfilms blijken na herziening toch beter te liggen in het geheugen dan dat ze werkelijk zijn. Ook met het ouder worden en ondertussen een gamma van andere animatiefilms te hebben aangesneden, blijven sommige Disney's niet echt meer zo stabiel als voordien. Maar soms zijn er toch nog uitzonderingen die de tand des tijds hebben doorstaan en nog steeds bewijzen dat ze tot de top horen. Deze Beauty and The Beast is zo'n voorbeeld. Met een niveau dat door Disney niet veel herhaald is en waar zelfs een Lion King niet aan kan. Een film met de nodige humor en romantiek en nog een echt sprookje zoals je dat van Disney mag verwachten. De randfiguren zijn trouwens zeer feeëriek en niet zo hyperkinetisch als in de meeste gelijkaardige animatiefilms. Een mooie prinses en een geweldig beest trouwens. De zogezegde vijand, Gaston, is het enige minpunt samen met z'n clowneske handlanger. Het koppel Belle en het beest trekken gelukkig alle aandacht naar zich toe. Een film met veel charme dat slechts enkele luttele minpuntjes bevat, maar toch een hoge score meekrijgt van mij.

De live-action versies van de Disney films zijn duidelijk een nieuwe bron van inkomsten voor de studio. Al moet je nieuw met een korrel zout nemen als het gaat over remakes. Of je nu houdt of niet van Disney, de animaties hebben duidelijk hun fanbasis en het is dan ook deels om problemen vragen door ze opnieuw te verfilmen. The Jungle Book is daar bvb wel in geslaagd. Beauty and The Beast gedeeltelijke. De originele animatie deed de conservatieve Oscars hardop de vraag stellen of een animatiefilm eigenlijk ook niet in aanmerking kon komen voor de prijs van beste film. Begin jaren '90 waren de gouden jaren van Disney met vooral een link naar Broadway.

Die link werd in deze verfilming dan ook duidelijk naar voor gebracht. De film is mooi gemaakt en liefhebbers van musical en Broadway zullen hier best van genieten. Ze blijven dicht bij het originele verhaal, zodat ook inhoudelijk dit verhaal boeiend blijft. De karakters echter zijn nog meer karikaturaal dan de geanimeerde versies. De aandacht bij het maken van de film lag duidelijk niet bij de acteurs.

Als je een film zo nauw film remaken, is het vragen om vergelijking. En ik zie ook niet de meerwaarde in deze nieuwe versie. Dat het originele verhaal opnieuw verfilmd werd kan ik nog inkomen, maar dit is helemaal de animatieversie, inclusief de liedjes. Het heeft op zich niet veel meer nieuws te vertellen. Een verschil met het indrukwekkende Les Misérables uit 2012 dat ook opnieuw een versie bracht van een verhaal dat veel filmversies kent. Maar er wel in slaagde om de lat een stuk hoger te leggen. (Als je van musicals houdt natuurlijk).

Geen slechte film dus, met mooie beelden die je meenemen naar Broadway. Maar weinig verrassend en nogal flauw acteerwerk. Genieten dus, maar geen klassieker.

Eén van de verplichte sequels in de Disneystal die zowel gemaakt wordt voor het DVD-circuit, maar ook om crewleden te laten zien of ze zelf een grote film kunnen maken. Net als bij de meeste Disneysequels wordt hier in tegenstelling tot de hoofdfilm meer gemikt op enkel de kinderen en minder op het hele gezin. Bij de bioscoopfilms moeten de ouders meestal mee, bij de dvd's kunnen de kinderen die thuis zelfstandig zien.

Kerstfilms zijn sowieso al niet echt voor mij bestemd. Vooral de Amerikaanse gaan gepaard met veel kitch en de verplichte aanwezigheid van kerstman en kalkoengebraad. Weinig charme in deze film dus (tenzij je van die dingen houdt). Het enige positieve is het behoud van de stemacteurs die ook hier hun stem verleenden.

Probleem hier is dat je toch het vergelijk maakt met de originele film en je steeds met minder moet doen. Kinderen zullen dit misschien nog wel leuk vinden, maar echt geweldig is het nergens en qua verhaal zelfs vrij saai.

Op zich niets speciaal, maar net daarom werd het meer dan je zou verwachten. Heerlijke soundtrack, kleurrijke figuren en R Rated. De film draait rond de jonge Becky die na de dood van haar moeder wat met zichzelf in de knoop ligt. Al ligt de focus niet zozeer op de achtergrond van Becky. Eens we wat mee zijn genomen in de hoofdfiguren wordt het een boeiende ruwe wraakfilm. Meer moet dat soms niet zijn.

Een weinig inspirerende documentaire. Het geeft een interessant beeld, maar als het louter droge feiten zijn had dit misschien wel korter gemogen. Er is wat geknipt in de feiten, denkelijk door de familie die hieraan meewerkte. Het geeft tegelijk wel een gedragen beeld van de acteur en voelt als een mooie ode. Saai kan je het niet noemen, maar er had toch wat meer pit in gemogen. Zeker bij iconen als Cary Grant, waar je veel over kan vertellen. Hij is de American dream van een Engelsman uit een wat ontwricht gezin dat zijn geluk vind in Amerika. Cary Grant was zijn masker voor en achter de schermen, maar zakelijk een genie ook al speelde hij in zijn films altijd op veilig. Hier had ik meer van verwacht.

De documentaire is op zich niet memorabel en zal niet snel opvallen tussen andere betere muziekdocumentaires. Ik had vooral qua muziek zelf het gevoel dat ik op mijn honger zat. Maar het is dan weer een verdienste dat de makers genoeg hebben verdiept om ook achter de schermen te kijken. Het geeft een beter beeld mee dan wat we meestal hebben van de superster. Misschien is het ook bijna onbegonnen werk om alle aspecten van Madonna in 1 documentaire te gieten.

Komische versie van The Wishmaker. Erg leuke (alhoewel niet echt volwassen) film die je een avond kan doen ontspannen. Ook al wil je niet, de glimlach zal vanzelf verschijnen...

De film wil een vervolg brouwen op het succes van Mary Poppins, maar bevat naast Angela Lansbury het grote talent dat in Mary Poppins zat. De film is vrij gedateerd en met momenten gewoon lelijk. Disney had wel meer van die veel te brave filmpjes uit die tijd, bedoeld voor het hele gezien, maar zonder echt op te vallen. Weinig creativiteit ook te merken en je mist toch de gloriejaren van Disney. In dezelfde periode kwamen ook de films van Wolfgang Reitherman uit (Jungle Book, Sword in the stone, Robin Hood, Aristocats) maar daar merk je toch ook die brave aanpak. Afwisselend goeie films, maar weinig gedurfd en ze missen de charme van Disney over het algemeen. Bedknobs and Broomsticks is duidelijk een misser in de reeks.

Wel een misleidende affiche. Ik verwachtte een ripoff van Jumanji of Night at the museum. Maar het werd een (naar Disney's normen) rustig verteld sprookje met de nodige humor. Vooral voor de kids, maar gelukkig niet irritant voor volwassenen. Het geheel is globaal gezien bandwerk, maar de film heeft wel z'n goeie momenten en is best nog wel te genieten. Beter dan verwacht dus.

Bee Gees, een groep die ik ken van op zich wel leuke r&b ballades in de 60's, hun discotijdperk in de 70's en het schrijven voor andere artiesten. Ik ben niet meteen fan, maar het is nu eenmaal een naam in de muziekwereld waar je niet omheen kan. Dus toch benieuwd naar hun verhaal. De documentaire toont een groep die door andere artiesten na te doen, zo zelf hun hits maakten. Bee Gees waren duidelijke goeie songwriters, maar qua stijl keken ze altijd naar een ander. Daarom dat de 60's nummers wel gekend zijn, maar niet in veel toplijstjes terecht zullen komen. Met de disco wilden ze de zwarte muziek spelen. Waren zij pionier? Nee, maar door een mix van verschillende elementen werden ze wel commercieel de touwtrekkers in het genre.

Deze documentaire draait enkel rond de muziek en beperkt zich ook met interviews van de drie Bee Gees en muzikale fragmenten. Daardoor krijg je van de artiest een zeer goed beeld. Persoonlijke verhalen (op een enkele ding na misschien) kom je niet te horen. En omdat het enkel over the Bee Gees ging, horen we ook niets over de jongste broer Andy Gibb, nochtans ook een zanger.

Wat mij opviel is dat deze film uit 2010 komt, en er toch de melding werd gemaakt dat Robin Gibb in 2012 overleed. Werd blijkbaar nadien door de BBC nog aangepast.

Seinfeld is enorm sterk met humor in de reeks die z'n naam draagt. Maar hier slaat hij de bal mis. Waar recente animatiefilms als Flushed Away en Ratatouille wel een film neerzetten die zowel jong als oud entertainen, mikt het blijkbaar enkel op de jongere kijkers hier. Geen dubbele bodems, geen echte diepgang en vooral veel clichés. Geen aanrader dus en een ware teleurstelling.

Statham doet waar hij goed in is, en dat levert een leuke B-film op. Het verhaal is zeer pover met wat geneuzel over bijen, maar een actiefilm met phishing als motief van de bad guys kom je toch weinig tegen. Naast Statham nog wat bekende figuren die hier geen prijzen zullen winnen, maar het niet slecht doen. Vooral als de actie begint is het wel genieten. Met kleurrijke figuren en over de top actiescènes. Meer moet dat soms niet zijn.

De film viel beter mee dan verwacht met een leuke Michael Keaton. Het is een typische 80's familiefilm, maar dan met een hoek af zoals we dat gewoon zijn van Tim Burton. Het voelt ook luchtiger aan dan de eerder geforceerde fabrieksblockbusters. De effecten zijn helemaal niet wat we nu gewoon zijn, maar langs de andere kant is de meeste CGI van tegenwoordig ook maar zielloze lelijkheid. Het is wat nostalgisch theater met doorzichtige make-up en de nodige overacting.

Meer van hetzelfde. Beetlejuice 2 was een sequel die ik niet snel verwachtte. Ook hier krijgen we veel nostalgie die mensen terugbrengen naar de jaren '80 met een film die mooier in hun geheugen zit dan het eigenlijk is. Het origineel was een luchtige komedie die met dank aan Tim Burton en de kleurrijke cast nog wel de moeite was. Gelukkig is Burton en een groot deel van de cast ook terug. Maar krijgen we versterking van de geweldige Jenna Ortega, zodat het niet alleen bekende gezichten 36 jaar later is.

Het verhaal is een logisch vervolg op deel 1 met enkele nieuwe zijlijnen. Maar veel er van lijken vooral leuke ideeën die weinig werden uitgewerkt en al snel terug dood vallen. Geen hoogvlieger dus, maar wie houdt van deel 1 zal ook genieten van deel 2.

Best wel een leuke kortfilm. Bij de stemacteurs is het ook weer de moeite om te raden wat ze nog hebben gespeeld. Bill Thompson zorgt voor de stem van de ranger Woodlore. Ik herkende hem van oa het witte konijn in Alice in Wonderland. Hij deed zo te lezen ook oa Mr. Smee in Peter Pan en een hoop figuren in Lady & the Tramp.

Een filmtrilogie die ik telkens met tussenperiodes heb gezien. Deels door het toeval dat ik de films niet tegelijk in bezit had, maar misschien ook beter. Ik groeide halvelings mee en kan me nu beter aansluiten bij de films. Zoals wel meer mensen hier, vroeg ik me af wat het derde deel zou te bieden hebben na de vorige sterke films. Na de verliefdheid/romantiek komt de liefde en nu is er de liefde binnen een lang lopende relatie met 'spanningen' als carrière, gezien, exen, toekomst, ruimte voor romantiek, ... De vraag of dit het is. Waar de vorige ontmoetingen vooral de basis leken te zijn van dromen en een mooie toekomst is dat moeilijker als de uitgestippelde weg zo goed als vast lijkt te liggen. Kunnen we nog dromen en kan je dat nog met z'n tweeën of moet je elkaar loslaten?

Dit is een geweldig acterend koppel en opnieuw zijn de dialogen en de setting zo natuurlijk en boeiend. Heerlijke film die hier iets minder werkt dan de vorige films, maar de lat lag dan ook hoog. Weinig trilogieën kunnen op zo'n sterk derde rekenen. Als de makers het zien zitten en het script stevig is, mag er gerust een vierde deel komen.

Niet veel meer toe te voegen aan mijn vorige recentie. Wel dat de film mij altijd is blijven fascineren. Wenen lijkt op een bepaald vlak wel veel op Antwerpen waar ik zelf vandaan kom. Een historische en toch bruisende stad die groots is en toch zoveel kleine plekjes kent. Ik zie me daar net als Jesse en Celine in ronddwalen. Before Sunrise is de puurste romantiek die je in een film kan zien. Meestal is het een vorm van dromen, met humor, ... Dit is echt met gevoelens en dicht bij iemand komen. Je hebt ook films over liefde natuurlijk, zeker met koppels die al langer samen zijn. Amour bvb is daar een groot voorbeeld van. Maar de vlinders in de buik en het gevoel dat het klikt met iemand, die eerste stapjes in een avontuurlijke romance, genietend van het moment zelf,.. Dat is Before Sunrise.

Op een bepaald moment zat ik in de dialoog als je begrijpt wat ik bedoel. Nog meer dan anders in film, zat ik mee in die film en waren de personages gewoon de deur naar die andere wereld. Ik zag geen Hawke of Delpy meer, maar zij waren zo naturel en dicht bij mijzelf dat hun dialogen op het lijf geschreven waren. Klinkt misschien melig of onduidelijk, maar het is moeilijk anders te verwoorden. Hoeft ook niet, zelfs in de film hebben ze er een hele nacht voor nodig.

Ik heb genoten van het eerste deel dat als geen andere film liefde en romantiek kan weergeven. Dit vervolg komt ondertussen wel in de buurt van mezelf nu. Gewoon de vragen die je als 30er hebt over oude liefdes, wat als'en en het zoeken naar een evenwicht tussen liefde, romantiek en realiteit. En of er nog wel ruimte is voor romantiek.

Hawke en Delpy zijn weer op dreef, een heerlijk duo dat elkaar fantastisch aanvult. De dialogen gaan dan ook van onwennig naar diverse gespreksonderwerpen tot ze eindelijk echt zeggen wat ze denken. Dat moment is heerlijk om te zien. Je voelt de ontlading van de personages die na lang keuvelen hun hart uitstorten. Uitspreken waar ze aan denken. En vooral Delpy is daarin zeer sterk.

De film mist net dat ietsje meer van Before sunrise, door de aankleding. Wenen werd als decor meer benut dan Parijs. Niet dat de ene stad beter is dan de andere, maar het versterkte toch die sfeer. Ik moet wel zeggen dat de keuze om in de eerste film de nachtelijke romantiek te kiezen en voor Before sunset eerder te gaan naar de vroege avond passend. De dialogen blijven pittig en zo naturel. Het einde is mooi gedaan. Benieuwd naar het 3e deel. Ben ik misschien nog te jong voor om daar voluit te gaan, maar we zien wel.

Leuk verhaal met een sterk script en prachtig acteerwerk. Heel naturel gespeeld en dat geeft het verhaal een grote geloofwaardigheid. Enkel Hawke zit op het randje van overacting. Nooit m'n favoriete acteur geweest en ook hier had een ander acteur beter geweest. De stijl is ook niet slecht met het blikken vanuit verschillende invalshoeken. Wel een gevaarlijke zet ook omdat je dan het risico neemt om de spanning er uit te halen. Maar je voelt wel vuurwerk in de lucht als vader met z'n zonen in éénzelfde kamer zit. Prachtig gewoon. Geen actiefilm, maar zeker een geweldig drama/thriller.

Met deze film won Sofia Coppola als 2e vrouw de regieprijs in Cannes. Terecht, want ze maakt er een zeer charmant pareltje van dat vooral visueel uitblinkt. De cast is niet bepaald groots, maar ze doen het niet slecht en passen wel bij elkaar.

De film is vooral een literair romantisch melodrama geworden. Zachte warme kleuren en prachtige shots. Met een rustige weergave en centraal in het huis en het groen er rond. Andere figuren worden ook vooral van ver in beeld gebracht. Bezoekers aan het hek worden van wat verder gefilmd, in het huis komen ze maar even in beeld om dan terug te verdwijnen in een andere kamer. Het draait rond de vrouwen en de korporaal. De oorlog is steeds aanwezig, maar wordt ook in de verte echt weergegeven. Dat zorgt ervoor dat de focus helemaal op het verhaal ligt, maar de atmosfeer wel onderliggend steeds aanwezig is.

Een film voor de liefhebbers. De film is iets trager, wat net mooi is natuurlijk. Met een klein gezellig verhaal waar de nodige spanning en romantiek samen gaat.

Een donkere thriller uit Vlaanderen. Niet de eerste keer, maar wel altijd leuk om zien. Na Windkracht 10 had hij met Bo en The Spiral al iets minder vrolijke films, met De Behandeling gaat het nog iets verder. Nog een weg te gaan, maar het gaat de goeie kant op. Geert Van Rampelberg draagt de film wel als flik die een verleden meesleurt op zoek naar de dader van een nieuwe zaak. Waarbij heden en verleden elkaar kruisen. Thema pedofilie is niet enkel Belgisch, maar sinds de zaak Dutroux toch steeds een schaduw die achter de deur komt loeren. Hier levert het wel een goed verhaal op, maar zorgt evengoed voor de nodige clichés. Als je kijkt naar pedofielen, zijn dat volgens mij toch niet alleen minderbegaafden zoals in deze film wordt voorgesteld. Dat de mensen ziek zijn in hun hoofd is één ding, minder verstandelijk is nog iets anders.

Dat is meteen de vijand van de film: clichés. Voor mij mag dat, in de filmwereld kom je ze toch altijd tegen. Maar het doet wel kwaad in dit geval aan de originaliteit. Verfrissend is de sfeer bij de politie. Geen geroep tegen elkaar, geen good cop vs bad cop, geen romances op het werk, ... Gewoon agenten die hun werk doen. Nick roept af en toe, maar verontschuldigd zich hier evengoed voor. Het blijven collega's van hem. Geen schorsing na 5 minuten omdat hij een eigen stijl op na houdt. Ik zoek het misschien te ver, maar het is toch eens anders dan wat we gewoon zijn.

De Behandeling heeft z'n goeie en slechte momenten. Dat verhaal met Bjorn had wat achterwege gelaten. Of net meer mee gedaan. Nu mogen we een hap nemen en het eten weggooien. En ook de ontknoping is ietwat te gemakkelijk gegaan. Maar de sfeer zit goed en dankzij de bekende formule in dit soort films wordt het op de juiste momenten spannend. De beste thriller is het niet, maar zeker een goeie.

Being John Malkovich is zo'n film die al een tijd op het schap staat, maar waar het nooit echt kwam om hem te zien. Ik heb zeker geen spijt dat ik de stap heb gezet.

De film begint al geweldig met een mooie poppenvoorstelling om daarna in het nieuwe werk over te gaan naar mooie fantasy. Het is altijd wel apart om in iemands hoofd te zitten en zo de wereld eens anders te beleven. Gaandeweg heb ik wel het gevoel dat Spike Jonze met moeite het hele gevaarte nog op de rails kan houden. Ik mis ook de fantasy van het begin naar het einde toe.

Er is al veel verteld over deze film, maar toch nog even dit. In de film maken we kennis met John Malkovich, waarop verschillende mensen hem wel kennen als acteur, maar niet op een film kunnen komen waar hij in gespeeld heeft. Ik moest zelf ook even zoeken naar een film van hem. Het enige wat me op dat moment te binnen schoot was een film waarin hij één van de drie musketiers speelde. Pas als ik zijn palmares zag, kon ik me meer van z'n rollen terug voor de geest halen. O ironie...

Ik hou wel van de stijl van Kenneth Branagh, die duidelijk niet iedereen kans smaken. Je kan in de bioscoop nu films van de regisseur zien met Belfast naast de 2e Hercule Poirot film Death on the Nile. Met Belfast heeft hij de moeilijke opdracht om de hele geschiedenis van het conflict in Ierland tussen protestanten en katholieken weer te geven in anderhalf uur film. Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van een 9-jarige jongen. Dat geeft een film die niet al te veel documentaire wordt en ruimte kent voor kleine dingen en de nodige humor. Waarin waarden als familie, liefde, vriendschap en een thuis tegen het licht worden gehouden, met de straatgevechten en aanvallen die op de achtergrond voor spanning zorgen en alsmaar dichter komen en het dagelijks leven bepalen.

Belfast is een mooie emotionele film geworden. Ergens tussen toegankelijke Hollywood (Ierse versie dan toch) en een mooie arthouse. Het is heerlijk om te zien, maar echt overweldigen doet het nooit.

Een vrij persoonlijke film en vooral voor Gentenaars denk ik de moeite om te gaan zien. Ik heb de première kunnen zien in gezelschap van cast en crew met nadien een drankje aan café Charlatan, waarop Belgica (dat in 't groot op de gevel hing) gebaseerd is. Is het de beste film van Van Groeningen? Zeker niet, verre van. Maar door de sfeer, het acteerwerk en de muziek is het toch een film die even blijft hangen. Een film waarbij je je afvraagt waarover het gaat, maar die je toch even meeneemt in de sfeer van het café. Als je helemaal toelicht op de sfeer is dat niet slecht, maar dan mist het de creativiteit. Niet om goed te zijn, maar wel om je boven de gemiddelde film te tonen. Belgica is een aangename film geworden. Al staat deze wel in de schaduw van Helaasheid der dingen en Broken Circle Breakdown.