Opinions

Een wat eigenzinnige ruwe maar ook lelijke en saaie film. Aparte figuren die liefhebbers van deze film wel interessant zullen vinden, maar zelf heb ik er niet echt iets mee. Een film met te weinig emotie die niet voor mij is weggelegd.

Deze Batman van Tim Burton komt nog uit een tijd dat comicverfilmingen niet echt mainstream waren. Na Superman en Robocop was er nu ook Batman die mee de weg opende naar superhelden in films die niet enkel voor kinderen bedoeld waren of meteen in een B-circuit verzeild geraakten met een laag budget. Burton creëert een mooie Gotham City en de film heeft qua looks, figuren en gadgets veel weg van een comic. Het blijft indruk maken. Anno 2015 erken ik zeker de invloed van Batman en heeft het een hoop elementen die je graag zou terug zien in andere Batmanfilms. Helaas zijn er ook minpunten. Het is allemaal nogal stijf. Deels wel te wijten aan het kostuum van Batman, dat weliswaar mooi is, maar waar hij letterlijk zijn nek niet eens in kon draaien. De batmobiel oogt ook mooi, maar is niet meteen de vlotste wagen in de filmgeschiedenis. Nicholson's vertolking is geweldig, maar evengoed op het randje met momenten. Soms lijkt hij eerder op The Mask dan een echte crimineel. En figuren als Gordon en Harvey Dent komen amper uit de verf.

Een film die dus zeker leuk is om te zien, maar waar het moeilijk om de gebreken heen te zien is. Toch positief is de man die soms wel wordt vergeten: Michael Keaton. Christian Bale is dan wel een betere Batman, Michael Keaton is een veel betere Bruce Wayne. En Batman Begins wordt dan wel hoog aangeschreven, deze Tim Burton Batman bracht in de bioscopen veel meer op.

Het idee is wel leuk. Gewoon over de top gaan met Batman en er meer dan ooit stripfiguren van maken. Maar het werkt helaas niet. Het blijft bij flauwe humor die veel te braaf is. Schwarzenegger is geen Pinguin en Batgirl heeft niet de aantrekkingskracht van Catwoman. Bovendien is Clooney geen goeie Batman. Als je dan toch een stripfiguur wil maken had het verder moeten gaan, anders hadden ze Michael Keaton beter gehouden die echt het rijkeluisfeertje over zich had. Oh ja, Robin is er ook die meer mag doen dan enkel koffie zetten. En Thurman is helemaal irritant. Een gemiste kans en begrijpelijk dat hierna gekozen werd om terug de films donkerder te maken.

Ik mis nog altijd de figuren uit Burton's filmreeks. Ra's Al-Ghul is niet boeiend genoeg, ondanks de prestatie van Liam Neeson. En andere karakters als Falcone en Crane komen amper uit de verf. Het gaat dan ook vooral over Batman zelf. Maar zonder deftige tegenspeler komt een held minder uit de verf. Enkel Caine en beetje Freeman kunnen zich perfect handhaven. Wel complimenten voor Nolan om het genre een volwassen gezicht te geven. Het is dan wel een comic, maar de films van Schumacher waren er toch dik over.

Val Kilmer als Batman heeft nooit echt gewerkt. Alles voelt verkeerd aan in deze film. Waar de Burton en Nolan films nog een vleugje actie en dreiging hadden, lijkt dit gewoon een parodie op zichzelf te zijn. Alles is gewoon een lachtertje. De enige die nog stand houdt zijn Alfred en Robin. Als is dat niet moeilijk tussen die bende clowns. Het geheel is in elk geval meer comic, al heb ik toch liever de actieheld Batman met sterke tegenstanders dan deze slapstick gimic figuren met snobistische kostuumpjes.

4 hoofdrolspelers is misschien wat veel: Batman, Catwoman, Pinguin en Shreck. De aankleding is heerlijk en is zowel donker als sprookjesachtig. Je hebt echt het gevoel naar een comicverfilming te kijken. Al is het net als z'n voorganger soms wat op het kinderlijke. De dialogen van Shreck of de Pinguin zijn soms irritant. Batman blijft goed als Bruce Wayne, maar een stijve hark als Batman zelf. De auto was wel knap, maar het kostuum ligt dichter bij dat van Adam West dan Christian Bale. Catwoman is de ster van de film, ook al draait het verhaal vooral rond de Pinguin. Enorm sexy en een knap samenspel met Batman. De Penguin is vooral een freak. Zeker niet slecht gespeeld, maar niet echt de tegenstander van Batman zoals The Joker was.

Burton en de muziek van Elfman zorgen voor een boeiend sfeertje. Misschien nog iets volwassener (comics zijn ondertussen toch al wat meer ingeburgerd) en het had nog veel beter geweest. Dat hier niet naar geluisterd werd, is te zien aan de veel meer cartooneske verfilmingen van Schumacher die volgenden.

Dit is best wel een rommelige film. En dat voor een genre dat eigenlijk niet veel structuur nodig heeft. Wat oneliners, vuurwerk en actie en een blockbuster kan boeiend zijn, ook al heb je voor een echte goeie film meer nodig natuurlijk. Zack Snyder was wel leuk in z'n eerste 5 films. Man of Steel was een klucht en ook hier lijkt hij zijn talent te hebben verloren. Is de man beknopt geweest in z'n regie door DC? Lukt het hem niet om een verhaal te vertellen? Is hij het gewoon kwijt? Ik weet het niet.

Ben Affleck is de laatste jaren goed bezig. Vooral als regisseur, maar ook stapsgewijs als acteur. Dit is een ijzersterke vertolking van Batman en ook Jeremy Irons past goed in het plaatje. Wonderwoman intrigeert wel en doet nog wat hopen op een solofilm. Superman is duidelijk een vergane glorie die al jaren probeert om z'n status van grootste superheld terug op te eisen in belegen films. Luthor een klucht, de andere figuren zijn even erbarmelijk.

De film probeert Marvel in te halen en toch zichzelf te blijven. Oude helden naar voor te schuiven en nieuwe figuren te lanceren. Een strijd die zorgt voor een rommelige film zonder samenhang. Dat nieuwe figuren kunnen werken, toont Suicide Squad wel. En ik heb ook wel hoop op nieuwe Batmanfilms met Ben Affleck en Jeremy Irons. Maar dan wel met iemand deftig aan het stuur voor script en regie. Superman heeft een mirakel nodig om nog iets te betekenen in de filmwereld.

Veel van deze DC-animatiefilms zijn toch wel lelijk gemaakt. Weinig creativiteit in gestoken, maar hier zal wel een publiek voor zijn zeker? Batman vs TMNT leek daardoor zo'n wegwerpfilm te zijn. Maar het concept zit wel goed en werkt zelfs beter dan de film Batman vs Superman. De clash tussen de Gotham-familie en de Turtles zorgt voor de nodige humor. Het verhaal pakt ook mooi uit met een groots blik van bekende slechterikken. Dat maakt de film gelukkig best wel interessant.

De enige superheld van DC die door de jaren wat stand kon houden tegenover Marvel is Batman. Burton maakte met Batman het superheldengenre groot en de Dark Knight trilogie van Nolan zorgden voor nieuwe dynamiek in de blockbuster die ook bij andere films en franchises voor een nieuwe wind zorgden. Laatste tijd was DC achter Marvel aan het hinken in de hoop ook een universum uit te bouwen. Af en toe schoten ze raak, maar meestal mis. Tijd voor een nieuwe wind, of misschien wel back to the roots?

Geen evidente opdracht voor Matt Reeves, want met al die Batman-films is het vergelijk al snel gemaakt. Bovendien kan je moeilijk opnieuw hetzelfde verhaal vertellen. En de reeks Jokers - meestal ook sterk geacteerd - is ook al lang geworden. Reeves neemt Batman terug naar zijn roots, zonder er een origin-story van te maken. Batman terug als detective, terug getrokken achter zijn masker na de dood van zijn ouders met bijna niemand die hij vertrouwt. In The Batman is dat mooi geïllustreerd met de emo look. Zowel van Batman zelf als de sfeer en de muziek. Met een donker verhaal dat er bij past. Het is ook heerlijk donker geworden, we kruipen bijna mee achter het masker van de man. Met figuren die balanceren tussen mensen met hun goede en slechte kant enerzijds en halve karikaturen anderzijds.

The Batman is een film met een eigen stijl geworden. Geen handvol knipogen om de fans te pleasen, geen open deur naar een nieuw universum, geen flauwe oneliners om het lekker luchtige te houden. Een boeiend verhaal en de nodige spanning. Batman is ook terug detective en geen rijke snob die het enkel van gadgets moet hebben. Hier is hij terug een held.

Op zich verfrissend dat het niet meteen draait rond Batman. De gevlederde held stoort zelfs met momenten. De Suicide Squad werkt perfect op zich. De animatie is een mooie mix van actie en humor. De kwaliteit is niet echt hoogstaand en het verhaal is wat simpel, maar er zit best potentieel in. Leuke figuren trouwens. Batman hoeft er niet bij te zijn. Sommige cameo's passen dan weer wel. Het is een film die je niet hoog inschat, maar waar je toch van kan genieten.

Ik ken Batman vooral van de films en vaag van de tv-serie. Deze animatie-compilatie doet me er eindelijk aan herinneren dat het origineel een comic is. Dat de 6 kortfilms een eigen stijl hebben is niet eens zo erg. Tenslotte heeft Batman al wel meer verschillende looks gehad door de jaren. Van de kleurrijke Adam West over de Gothic Burton-versie tot de quasi ninja stijl van Christian Bale. En voor één keer staat Batman centraal. Dat komt vooral door het ontbreken van echte vijanden van belang en ook de randfiguren als Gordon of Alfred blijven hier op de achtergrond. Het resultaat is een gevarieerd beeld van de bekende DC-superheld. Niet altijd even boeiend, misschien wel door het gebrek aan een goeie tegenspeler en verhaal. Maar de beelden zijn wel mooi en Batman is nu eindelijk een echte actieheld en geen rijke man die zich verkleed om mensen te helpen. Het is wel geen film die een groot publiek zal trekken, maar voor de liefhebbers van Batman zeker een must is.

Als je Batman enkel kent van de filmversies (heb zelfs geen comic van hem gelezen) zijn de animatiefilms zeker een aanrader. We krijgen hier de vertrouwde elementen te zien en het doet deugd om Batman 10 jaar later eens in een andere setting te zien. Langs de andere kant blijft het wel bekend met Alfred, Gordon, de Batcave en mobiel en zelfs Robin. Het resultaat is ook veel harder, waar de films eerder een epische film willen maken ipv een echte harde actiefilm. De teaser op het einde van deze film doet alvast uitkijken naar het 2e deel. Het geheel is zeker leuk om zien, hier en daar met wisselend succes. Maar wel actie zoals het hoort.

Deel 1 was vooral leuk met de oudere Batman en de komst van Robin (als ik even rondsurf al de 6e in rij). Ook met Gordon en Harvey Dent. Maar deel 2 gaat helemaal los met nog meer iconische figuren uit de DC stal. De tekenstijl is misschien niet memorabel, maar de actie is er. Er is een verhaal dat interessant is (en draait rond Batman). En er wordt ook niet terug gehouden om mensen te laten sterven.

Ik heb de comics niet gelezen en heb enkel de films en enkele lange animatiefilms gezien. Deze is toch wel mee de top. Moest het nog iets visueler aangekleed zijn, was dit een topfilm.

Het is in de filmwereld altijd wat zoeken geweest naar de juiste formule voor Batman. Burton's wereldje was wel goed, maar Batman was nogal stijf en zij freaky vijanden gingen met de eer lopen. Bovendien was het nogal wisselend van kwaliteit. Die van Joel Schumacher waren te cartoonesk en gewoon absurd belachelijk. Met Nolan werd het wat volwassener, maar misschien ook wel wat te serieus. Bale was een goeie Batman, maar zijn Bruce Wayne trok op niets.

Deze animatieversie houdt de comics in ere en gaat toch voor een volwassen look. Ok, de kwaliteit was niet altijd even sterk, maar het verhaal was veel beter. In een ogenblik heb je de juiste achtergrond bij figuren waar het nodig is. Meestal heb je een overload van figuren, terwijl hier zoveel vijanden en helden zijn zonder dat het te druk wordt. Dit verhaal met het budget en de kennis van Nolan in de sfeer van Burton, maar de vlotheid van deze animatie had een geweldige Batman geweest. Ik wil wel meer zien van de Batman animaties. Deze worden blijkbaar wat stiefmoederlijk behandeld met een kleiner budget dan de grote films. Geef deze animatie het budget en de regie die het verdient en je hebt de beste Batmanfilm die je maar kan indenken.

Zoals bij wel meer animaties van Batman is het verhaal en de stijl beter dan in de films, maar is de aankleding een pak minder. Ben geen comic-liefhebber (de comics zelf dan bedoel ik, niet het wereldje van DC of Marvel op zich) maar ken Batman wel van vele verfilmingen, animaties en de serie Gotham. Opvallendste is toch wel dat de verhaallijn verschilt van verhaal tot verhaal. Altijd raar gevonden dat het zo kan verschillen bij een bekend fictief figuur.Toch zeker de hoofdfiguren. In Batman: Year One zien we voor de zoveelste keer een flashback naar de moord op de ouders van Bruce Wayne.

De film focust vooral op Gordon, zodat Batman een randfiguur wordt. Wat helaas wel meer gebeurt in Batmanfilms. Catwoman is ook niet meteen de meest geslaagde versie hier. Pluspunt is wel dat door dicht aan het origineel te houden, het verhaal wel goed zit. Ook niet teveel vijanden, geen overladen van figuren. Vooral Batman, Catwoman en Gordon in hun beginjaren.

Leuk gedaan voor de rest en beter dan wat we gewoonlijk via bandwerk te zien krijgen, maar het had toch meer pit mogen hebben. Wat meer creativiteit.

De film is al 20 jaar oud en dat zie je soms wel. Maar over het algemeen blijft Battle Royale nog een sterke film. De voorloper van het wat bravere en geromantiseerde Hunger Games. Battle Royale gaat gewoon rechtdoor met de nodige humor en bloed. Het valt zelden stil en ondanks de weinige aandacht aan de personages, zijn er toch enkele kleurrijke figuren bij. Ook nu nog is dit een heerlijke film.

Net goed genoeg om hem te kijken, maar toch onder het gemiddelde. De film wil een variatie brengen van deel 1, maar mist compleet de feeling en de sfeer die de eerste film met zich mee droeg. Je hebt ook minder het gevoel dat het leerlingen zijn die willen moorden, omdat ze allemaal zo'n legerpak dragen. Geen moordende schoolmeisjes, maar gewoon soldaten waarvan je weet dat ze één voor één zullen sterven en er één of meer het zullen overleven. Ook allemaal machinegeweren en geen aparte wapens zoals deel 1. De leraar is hier ook enorm slecht geacteerd, en bij de leerlingen schiet er ook niemand uit. Een misser en veel slechter dan z'n voorganger.

Een B-film al geef ik de B-horrorfilms soms iets meer krediet moet ik zeggen. De film was niet irritant of zo, maar had gewoon niets van schrikeffecten of flauwe humor. Een B-film en verder niets met te weinig om het lijf.

Ik wist niet zoveel over de gevechten in Algerije. Wel dat het ooit onder Frans bewind was (blijkt geen echte kolonie te zijn, maar gewoon Frans grondgebied) en dat het net als bij vele Europese kolonies tot een verzet is gekomen tussen de rijkere blanke Europeanen en de originele bevolking. Het doet wat denken aan films als Hotel Rwanda, Bloody Sunday, Munich, Der Baader Meinhof Komplex of Salvador. Al gaan die films nog dieper in op één van de personages die het verhaal volgt.

La battaglia di Algeri kent eerder een gedocumenteerde aanpak. Er zijn maar 2 echte hoofdpersonages: luitenant-kolonel Mathieu en Ali La Pointe, één van de hogere figuren in het verzet. Zelfs daar volgen we beide personages om een beeld te krijgen van beide partijen, maar krijgen ze geen gedramatiseerde achtergrond. Te bedenken dat alle beelden geacteerd zijn, is het toch indrukwekkend dat alles zo realistisch oogt, alsof je echt naar een documentaire aan het kijken bent. Wat ik dan wel net mis is net iets meer omkadering met feiten om het helemaal compleet te maken. Al helpen de data wel om de chronologie en de periode tussen gebeurtenissen weer te geven. Een goeie film dus, die met nog iets meer info nog sterker had kunnen worden. Wel mijn complimenten voor het behoudt van de neutraliteit bij de weergave van de beelden. Voor zover ik dat als leek natuurlijk kan beoordelen. Feit dat de film in Frankrijk een tijd gecensureerd werd, wil toch zeggen dat de vinger dicht tegen de wonde werd gelegd.

Tot slot nog even de componisten vermelden. Qua naam valt natuurlijk Ennio Morricone op. Zijn aandeel herken je er wel bovenuit. Maar ook Gillo Pontecorvo (ken ik zelf niet, maar ik vermoed aan de muziek te horen wat van zijn hand is) zorgt voor een mooie muzikale ondersteuning.

Voelt toch aan als een geknipte scène uit Jurassic World en met een goede reden eruit gelaten. De plot klinkt spectaculairder dan het echte verhaaltje. Leuk voor de fans van de franchise, maar verder heb je hier niet veel aan.

Als je wat films van Chan gezien hebt, is dit toch wel een teleurstelling. Het verhaal is niet slecht, gewoon entertainment wat we in veel films van Van Damme, Stallone, Seagal en co zien. Het gaat hem om de actie natuurlijk. Bij Chan is dat in combinatie van de nodige humor. Die humor lukt nog wel. De gevechten iets minder. Het grootste gedeelte is één American Wrestling en dat is niet bepaald mijn ding. Jammer dat Chan niet zelf zijn actiescènes mocht regisseren. Toch wel wat scènes met typische Chan-zaken zoals het vechten met materiaal rond hem. In Hongkong had de man zich al goed opgewerkt en krijgen we in de jaren '80 nog meer topmateriaal. Wie Chan wil leren kennen, moet dat zeker niet doen via zijn Amerikaanse films. Pas in 1995 met Rumble in the Bronx zou hij definitief doorbreken in de VS. Ook een aanrader, maar kijk zeker zijn Hongkongfilms. Battle Creek Brawl is een leuke B-film. Goed voor de fans, maar niet representatief voor zijn werk.

Wat overbodige film die de missing link is tussen het 4e deel en het 1e deel. Voor een groot deel toch... De film mist de diepere boodschap, voor wat het waard is, en is meer een actiefilm. En daarvoor komt het toch wat te kort. De film toont ook gewoon wat het moet laten zien. Het is niet slecht dat de schrijvers rekening houden met de gekende verhaallijnen, maar het neemt in deze film wel alle verrassing weg. Met deze schakel is de cirkel rond en je weet daarmee waar we vandaan komen en waar we denkelijk naar toe gaan. Het werd tijd dat de serie eindigde. Enige dat je nog kan doen is met momenten voor een reboot of remake zorgen. Al is dat evengoed geen garantie op succes.

Het einde deed me wat denken aan Animal Farm (van ver toch). Benieuwd of ik nog zo kan genieten van de Tim Burton-versie na de originele reeks gezien te hebben. Een reeks die enkele relatief mooie afleveringen kent, maar deze Battle for the Planet of the Apes is toch wel het minste deel.

Een film die niet echt positieve kritieken kreeg en niet echt hoog op mijn lijstje stond. Aaron Eckhart kan me niet echt overtuigen in z'n films maar ik zie de twee dames (Rodriguez en Moynahan) wel eens graag bezig.

Battle Los Angeles is een wat aparte film die tegelijkertijd z'n moster bij andere prenten haalt. Het is een mix van Black Hawk Down, Skyline, Independence Day en War of the worlds. De film mikt compleet op de groep en daardoor mist het visueel ook compleet de bal. Geen overtuigende aanvallen, geen mooi in beeld gebrachte invasie, geen geweldige scènes. De soldaten zijn de kern en dat mag van mij. Maar maak ze dan niet al te cliché. Eentje die op punt staat van te trouwens, eentje die vader gaat worden, eentje pas voor z'n pensioen, ... je kent dat wel.

Eckhart kan zich hier nog quasi uit redden. De burgers zijn puur figuranten waarbij Moynahan toevallig enkele lijnen krijgt. Rodriguez geeft op haar manier nog wat kruiden mee.

De film is helaas niet geslaagd, daarvoor is het visueel te armzalig en kan het ook niet op een sterke cast terugvallen. Wat overblijft is een lange oorlogsmissie met actie van begin tot einde. Maar dat hebben we al veel beter gezien in tal van andere films.

Een kortfilm met nodig knip- en plakwerk. Eerst een bokswedstrijd en daarna een taartengevecht. Op zich leuke scènes soms, maar het is gewoon een rommeltje. De tand des tijds niet doorstaan.

Wat begon als een poging om het thuisfront met beelden te informeren over de strijd in Wereldoorlog 1, groeide uit tot een heuse film met historische beelden die zelfs de bioscopen gehaald heeft. In Engeland heeft zeker de helft van alle inwoners deze film gezien. En later werd het ook veel gedraaid in het buitenland. De film toont zowel de weg naar het front als enkele veldslagen ter plekke. Dit is een film die van enorm historisch belang is. Zeer indrukwekkende film, grotendeels natuurlijk door de oorlog zelf. Maar in een soort documentaire die quasi nergens geregisseerd is (buiten enkele korte getuigenissen) is de film zeker een samenhangende en zeer boeiende prent geworden. Dit geeft een mooi beeld van de verschrikkelijke oorlog.

In gedachten had ik een gelijkaardige korte animatie met Goofy. Blijkbaar is dat How to Play Baseball uit 1942. Misschien dat Tex Avery hier inspiratie uit haalde, al is het niet ongewoon dat een Amerikaanse short over baseball gaat natuurlijk. De animatie is een reeks gekende grappen met baseball als rode draad. Heerlijk tempo en het duurt ook niet al te lang. Animatie zelf is wat gedateerd, maar de humor werkt nog wel moet ik zeggen.

Een reeks die rechtblijft vanwege een opeenvolging van badpakken en een soapgehalte voor libido's, kan nooit anderhalf uur boeien. Mager verhaal, slechte acteurs en tenenkrommende dialogen. Als je ze zo al kan noemen. Enkel gemaakt in navolging van de hype, maar zeker te mijden.

Hoe deze film in Quality Film Collection is gesukkeld is vrij bizar. Een film die me wel wat leek maar toch een wisselend resultaat opleverde. De film kent z'n leuke momenten en dat is altijd goed meegenomen met een komedie. Alleen wordt de film watverprutst door Jack Black die echt niet goed is hier. Het geheel is idd niet geloofwaardig, maar te veel overacting doet de film helemaal geen goed. Gelukkig zijn er nog genoeg leuke momenten om de film wat op te trekken.

Bean is wel goed in z'n tv-reeks. Een mengeling van slapstick met mime zullen we maar zeggen. Op den duur begon de reeks wel wat te vervelen, omdat het zelfde regelmatig terugkwam. En uiteindelijk is Bean ook een zeer egocentrisch persoon wat hem wel grappig, maar niet meteen sympathiek maakt.

De film hoopt op een verhaal dat bestaat uit vele sketches en ongemakkelijke situaties voor Bean. Dat levert een handvol leuke grappen op, maar in 't geheel is het wel een veel te lange zit geworden met veel te veel van hetzelfde. Ik zie hem liever als de klungel van Johnny English dan hier in Bean.

Het langspeeldebuut van Michael Pearce, alvast een mooie start in de filmwereld. Het verhaal over het beest in de mens en hoe het zover kan komen dat het beest uitbreekt. De film zweeft tussen die insteek en een whodunit verhaal. Het lukt niet helemaal om de juiste weg daarin te vinden, maar het is wel boeiend genoeg om te kijken.

De film wordt vooral gedragen door Jessie Buckley in haar eerste filmrol. Het begin van een mooie carrière. Ze draagt de film zonder probleem. Zonder haar zou het ook wat minder geweest zijn. Door de vele vragen en spanningen in de film, hangt er een spannend sfeertje. Maar het geraakt niet helemaal onder de huid. Visueel is het niet slecht, maar ook weinig opvallend. Maar toch een mooie film.