Opinions

The Doors en Jim Morrison in het bijzonder is zo'n figuur die mijn adolescente jaren meer draagbaar heeft gemaakt. Ik heb veel gelezen over het leven van Jim Morrison, in vele geestverruimende of juist vernauwde staten Doors muziek geluisterd... Vooral The End en When the Musics Over zitten waarschijnlijk dieper in mijn geest gebakken dan enig ander stuk muziek. Ja, je kan veilig stellen dat Jim Morrison een held voor mij was in die tijd.

En nu... Ik ben zelf inmiddels bijna 10 jaar ouder dan Jim Morrison ooit is geworden. Ik houd nog steeds erg veel van de muziek maar het perspectief is wel degelijk veranderd. Jim Morrison is voor mij geen mythe meer, eerder iemand die zichzelf jammerlijk te vroeg verloor in de duistere en zelfdestructieve kant van het leven. Een tragische en getalenteerde kunstenaar en poëet maar ook een entertainer en soms een grote clown, een gast die eigenlijk ouder was dan zijn leeftijd deed vermoeden. Ik vind het nu nog moeilijk te geloven wat voor teksten hij schreef op 21 jarige leeftijd...

Jim Morrison had gewoon lekker gedichten moeten gaan schrijven in Parijs, films maken, oud en grijs worden en gelukkig sterven op 85 jarige leeftijd. Fuck die onzin van de Rock & Roll mythe, dan maar geen legende zijn. Niet dat ik er zo over dacht toen ik 18 was maar juist daarom was ik wel erg benieuwd wat ik nu anno 2010 van deze film zou vinden. Het kan inmiddels goed 15 jaar gelden zijn dat ik hem voor het laatst gezien heb namelijk.

Goede films zijn in staat om met de kijker mee te groeien. Om bij veranderde denkbeelden en perspectieven een andere invalshoek te belichten, lagen te ontsluiten waar eerder nog geen oog voor was. En lukt Stone dat met zijn Doors film? Ja zeker! Ik zie dezelfde scenes als die ik uit mijn herinnering nog voor de geest weet te halen maar de interpretatie is duidelijk anders. Wellicht komt het door de grotere afstand tussen mij en het onderwerp. Wanneer je Jim Morrison als een held ziet vind er een soort vereenzelviging plaats met die figuur wat een andere meer objectieve kijk in de weg staat. Grappig om te merken dat ik de film anders ervoer nu, veel meer als buitenstaander. Maakt dat de ervaring of de film an sich minder interessant of boeiend? Nee, eigenlijk in zijn geheel niet.

In The Doors ligt het zwaartepunt niet zozeer op de muziek, of de band maar draait het eerder om de capriolen van Enfant Terrible Jim Morrison. Stone belicht vooral de kant van de onaangepaste kunstenaar, chaotisch met een voorliefde voor drank, geestverruimende drugs en vrouwen maar vooral een hang naar ongelimiteerde vrijheid. Met The Doors probeert Stone verder door te dringen in de motivaties en beweegredenen van Jim Morrison, de dichter, de rock god en de onbegrepen filosoof.

Ik vind deze film in bepaalde opzichten veel lijken op Stone zijn andere biopic Nixon. Beidde kennen een idioot goede vertolking van de hoofdpersoon, Val Kilmer speelt hier echt de rol van zijn leven. Stone zijn duidelijk aanwezige, drukke, chaotische stijl van regisseren drukt ook een zwaar stempel op deze film. Je moet er wel een beetje van houden denk ik. Toch vind ik het erg goed passen. Het geeft zijn films vaak iets koortsig, opzwepends en lichtelijk surrealistisch. Het past zowel bij zo´n aan medicijnen en macht verslaafde president als aan zo´n trippende rockster. Als kijker wordt je als het ware meegezogen in de eigen wereld van het lijdend voorwerp in kwestie.

Stone heeft zo halverwege de jaren ´80 begin jaren ´90 toch wel een aantal zeer sterke films op zijn naam geschreven hoor.

4* zijn makkelijk verdient!

Ach laat ik mij maar bij alle positieve toetsaanslagen hierboven aansluiten. Dit is gewoon een erg aangename, artestiek verantwoorde maar bovendien erg coole film. Het ontbreken van een echt verhaal zou de film enigzins aan te rekenen kunnen zijn. Aan de andere kant doet het er ook niet zo toe in Down By Law.

Dit is niet een film die het moet hebben van ingenieuze verhaallijnen of plotwendingen. Dit is een film die het moet hebben van zijn karakters en van zijn geweldige fotografie. Gelukkig geeft Jarmush zijn cameraman en acteurs hier alle ruimte voor. Shots lijken soms eindeloos lang te duren maar zijn dan van zo'n schoonheid dat het ieder minuut genieten is. En in welke film vindt je nog een minutenlange monoloog van een acteur over zijn lieve maar ook vreemde moeder, om maar wat te noemen.

Deze film is ook op een bepaalde manier tijdloos, speelt het anno nu, rond 1986 of ergens begin jaren '70? Het lijkt allemaal te kunnen. Die tijdloosheid komt ook mooi tot uiting tijdens het leven binnen in de cel, is het dag? is het nacht? Je lijkt het niet te weten, het enige tastbare bewijs van het verstrijken van de tijd zijn de streepjes op de muur. Hetzelfde in het moeras, hoeveel dagen gaan er voorbij? Slechts het groeien van de baard lijkt enigzins op het voortgaan van de dagen te duiden.

Down By Law is echt een film die op een bepaalde manier zijn eigen werkelijkheid creeërd. De prachtige zwartwit beelden en de vreemde maar o zo mooie muziek van Waits versterken dit gevoel alleen maar. Geen haastige film, maar een die het zuidelijk tempo zo lijkt te hebben overgenomen. Het is "Sit back and go with the flow" bij deze film. Zo zouden er meer moeten worden gemaakt. 4* en mogelijk wel een verhoging bij herziening.

Inderdaad, mijn vader werkte toen ook nog bij de luchtmacht. Hij had regelmatig oefeningen en dan kwam hij thuis met een hele zak aan overlevingsspullen (gasmaskers, zaklampen, zijn gereedschappen). Ook zou ons gezin in geval van een daadwerkelijke nucleaire aanval waarschijnlijk diep onder de grond in een bunker worden gestopt. Alhoewel ik niet kan ontkennen dat ik het best een beetje stoer vond was het toch ook wel beangstigend. Ik heb als kind vaak gedacht 's nachts in mijn bed bij het horen van een vliegtuig ; "Oh jee, als het maar geen rus met een bom is!"

Het aan den lijve ondervinden van de koude oorlog maakt het plaatsen van de film in het juiste historisch perespectief toch wat makkelijker. Mensen waren toen echt bang voor de russen en een atoomoorlog, het was een absoluut reeël gevaar waar je ieder dag aan herinnert werd. Des te opmerkelijker en knappper dat Kubrick hier in de jaren '60 een satirische kijk op gaf, erg gedurft volgens mij.


Het geniale aan Kubrick is dat bijna al zijn films werkelijk uniek zijn. Er is geen tweede film als Dr. Strangelove en die zal er ook nooit komen. Daarbij komt dat Kubrick een erg getalanteerd filmer was, het valt mij op dat zijn films altijd erg gedetaileerd zijn. Het perfectionisme straalt er vanaf, over ieder shot lijkt goed te zijn nagedacht en dit maakt nog geen seconde van de film overbodig. Wat een enorm talent had die man!

In Dr Strangelove zetten de acteurs een compleet geschift zootje politieke en militaire machthebbers neer. Natuurlijk Peter Sellers is al vaak geroemd voor zijn driedubbele rol maar ook George C Scott als Gen. Turgidson vond ik geweldig! De scene waarin de president vraagt of die ene bommenwerper door de russische verdediging heen kan komen, en hij helemaal uit zijn dak gaat omdat natuurlijk "zijn jongens" dat kunstje wel effe flikken Maar eigenlijk zijn de dialogen allemaal super absurd en gestoord in deze film, heb er toch echt wel vaak om moeten lachen.

Cinematografisch is de film zeker in orde, prachtige zwart/beelden alleen de beelden van de bommenwerper vond ik wat minder. Het exterieur was niet al te mooi en het interieur was weer gigantisch gedetailleerd, soms erg veel aan technische termen (alhoewel dit dan weer typisch Kubrick is). Maar ik zie het door de vingers aangezien die rare cowboy boven op z'n bom in een grote klap alles weer goedmaakt!
wat me verder opvalt is dat niemand het hier nog heeft gehad over de geweldig sterk gefilmde bestorming van de basis. De camera die zich naast en tussen de soldaten op het slagveld bevindt, de wat zenuwachtige reportage-achtige filmstijl. Vroeg me af of Spielberg hier niet heel goed naar heeft gekeken toen hij het eerste half uur van Saving Private Ryan filmde.


Ik kan eigenlijk nog heel lang doorgaan over het geniale van Kubrick en Dr. strangelove merk ik, maar om een lang verhaal samen te vatten; 4,5*

Ben het eigenlijk in grote lijnen wel met Mug hierboven eens. Documentaire heeft een aantal mooie sfeervolle plaatjes van bijvoorbeeld een nachtelijk Napels in de regen. Het idee, het gegeven is leuk en kan zeker meer dan genoeg materiaal opleveren voor een boeiende documentaire. Alleen Italië is zo'n mooi kleurrijk land dus waarom dan geen kleurrijk portret (letterlijk en figuurlijk) van een Napolitaanse volkswijk en zijn inwoners. Maw het mocht allemaal wel wat meer sprankelender en levendiger daarnaast ben ik bovendien niet echt gelukkig met de keuze voor het zwart/wit hier.

Aardige film die eigenlijk meer een soort verzameling losstaande sketches is, waarvan sommige uiteindelijk dan wel weer bij elkaar komen en andere ook helemaal niet. Persoonlijk vind ik lang niet alle sketches even geslaagd. Sommige waren bijzonder geestig maar er zijn er minstens net zoveel die me helemaal niets deden. Ook zag ik er niet altijd een duidelijke rode draad in, en vraag me dan ook af wat nu echt de kern van deze You The Living zou moeten wezen.

Ook zoiets als zoeken naar "de kern van het menselijk bestaan" vind ik over het algemeen net een iets te hoog gegrepen iets voor een film. Kan nou niet zeggen dat deze film een openbaring teweeg wist te brengen bij mij.

Verder is het een mooie maar sobere stilistische film (echt zo'n Scandinavische kleurloze troosteloosheid) met een leuke centrale rol voor de muziek.

3*

Trouwens erg "typisch" publiek in de zaal bij deze film gisteren...

Vrijdagavond, na het sporten, met wat vrienden, bak chinees op schoot en een biertje erbij dan is deze film nog wel aardig als bewegend behang

Met de orginele serie in gedachte is het voor de rest maar een trieste bedoeling. Luke Duke met een mobieltje Ik had ook eigenlijk verwacht dat ze de jaren '70 sfeer er nog wel in zouden houden, net zoals bij Starsky and Hutch gedaan was. Dat was dan wel grappig geweest, beetje geinen met foute pruiken en snorren en dito kleding-outfits.

Ook de cast vond ik zeer, zeer matig. Jessica Simpson, ik zie maar twee grote talenten bij haar, en acteren is geen van beidde Eigenlijk wil ik over Boss Hog en Rosco al helemaal geen woorden vuil maken, behalve dan dat de makers geen foutere keuze hadden kunnen maken.

Nog enig licht in Hazzard County anno 2006? Mja, die Sheeve met z'n onderbox en bodywarmer was grappig en lekker scheuren en vliegen met een oude Dodge Charger is ook altijd leuk. 2* dan maar.

Ongelooflijk DOMME film maar dat was wel geheel volgens plan en verwachting 4* dus.

Ik miste de stinkende, pezige bebaarde Fremannen. wat een geciviliseerd zootje hebben ze er in deze serie van gemaakt. Jammer want het verhaal loopt op zich best goed.