Opinions

Wat een prachtig visueel sprookje is dit. Als je een gewoon verhaal en een gewone film verwacht, zal je teleurgesteld worden. Maar wat een mooie vertelling is dit evengoed - en zouden we niet allemaal eigenlijk een kanon willen, om dat om willens af te schieten als het niet helemaal precies naar wens gaat met onze geliefden. Mis zelvens - maar dennoch mei een vrie beetjen schrik, t'is algander om ons te horen maken. Zo moet je het verhaal, de hele film ook zien - het vertelt een eigen verhaal, in een eigen taal die nog nergens gehoord werd, en die we niet helemaal verstaan.

Ik heb echt genoten van deze prachtige film.

Spannend.

Het originele verhaal begint al in een bevreemdende en beklemmende sfeer, en dat wordt best goed uitgesponnen. En af en toe is het ook best eng. Misschien nog net niet geloofwaardig, maar pas een tijdje na de film begint dat door te komen - tijdens dat je naar de film kijkt leidt dat niet af.

Goed gespeeld, passende subtiele soundtrack, en goeie beelden - van mij geen klachten over de beeldkwaliteit, maar ik heb dan ook 'gewoon' een dvd'tje gekeken.

Doet van verhaal en door de ledigheid daarvan nogal denken aan Nine Songs (2004). Maar zonder de diepgang van die film, zonder het expliciete bloot van die film, en zonder de schrijnende confrontatie van die film.

En dan doet zich toch wel wat de vraag op wat er dan overblijft. Waar gaat de film nou eigenlijk over. Is het het langzame ontstaan van een relatie, die ten koste zal gaan van? Is het het geheime leven, dat dit stel wat explicieter leidt dan gemiddeld?

Het blijft allemaal wat in het midden. Ook zien we van het leven van de hoofdrolspelers maar een enkel facet, en daardoor leren we ze niet echt kennen. Dat draagt nog eens extra bij aan de afstandelijkheid van het geheel.

Wel erg mooie hotelkamers.

Om een vervolg te maken op een goeie film valt meestal toch niet mee. Hier lukt dat weer eens wel echt heel goed, dit tweede deel is minstens zo goed en misschien wel spannender nog dan deel 1.

Robert Carlyle is echt goed op dreef. Hij speelt een onsympathieke rol, en doet dat zo volledig overtuigend dat je vanaf de helft van de film hem al een hekel aan hem hebt. Moet er even op letten dat ik een paar maandjes geen film met hem erin ga zien, ik kan die kop even niet meer zien.

Het verhaal is misschien nu wat geloofwaardiger ook dan in deel 1, in ieder geval zie ik er niet direct gaten in vallen als je het basisgegeven van het virus niet meteen onderuit haalt. En het einde is ook prima gevonden. Je ziet het wel aankomen, misschien, maar toch goed gedaan.

Grappig, maar ik had er toch iets meer van verwacht, en het einde is dan ook ietwat een anticlimax. Net wat te gewoon en rechtuit, terwijl volslagen over the top wat mij betreft toch beter gepast had. En het was ook denk ik wel leuker geweest als het geweld stap voor stap erger geworden was - in plaats van zoals het nu is, dat er golfbewegingen in zitten. De kettingzaag en de katana komen zo niet voldoende tot hun recht, zeg maar.

Gelukkig is de film lekker kort. Ook wel eens leuk.

Het idee was goed.

En de cast is ook goed. Geen speld tussen te krijgen, al is Poelvoorde wel wat op het randje - te dik en te irritant om geloofwaardig te zijn. Net zoals Mastroianni te saai is in de context, maar daar komt ze misschien nog net mee weg in contrast met Gainsbourg.

Maar het wordt gewoon nergens voelbaar. Het werkt gewoon niet. Voor mij vooral omdat het nergens ook maar in de verte geloofwaardig wordt dat de beide dames iets in Poelvoorde en zijn nogal antipathieke karakter zien. Een miscast, van een van mijn meest favoriete acteurs. Ieder zijn ding, maar de rol van de romantische held vermengd met een brave huisvader, dat ligt niet op ieders weg. Voor in de film dan toch.

Killer met gezinsleven.

Kevin Costner is beslist nooit een van mijn favoriete acteurs geweest. Maar deze film past hem als een maatpak, in deze wel ietwat op Liam Neeson geïnspireerde vermoeide killer aan het einde van zijn loopbaan.

De hand van Luc Besson is goed te zien. Veel humor, niet altijd even geslaagd maar wel lekker vlot en met een heleboel flitsende actie er tussendoor - en die actie dan ook af en toe met een soort slapstick achtig tintje er aan. Nergens realistisch, maar wel leuk. Zo ook de aanwezigheid van Amber Heard, die iets tussen femme fatale en vamp mag spelen, en als een soort diametraal tegenovergestelde voor de kalme huismoeder Nielsen dient. En Hailee Steinfeld als puberende tienerdochter, en het gezinnetje krakers. Nogal gezocht allemaal, maar het levert wel leuke situaties en mooie beelden op. Nogal typisch voor Besson, en dat is iets wat je wel moet liggen geloof ik.

En daarin verschil ik geloof ik van mening met de meeste critici - ik vond het best een leuke film, prima gespeeld en goed in beeld gebracht. Niks hoogstaands misschien, maar wel erg grappig gedaan.

Ik word ook niet warm van Jennifer Tilly. Die stem alleen al, meh. En Vahina Giocante zie ik liever in een Franse film en in een wat leukere rol, in een wat minder futloos verhaaltje.

Want futloos is het. De rode draad verbindt niets, de cirkel komt wel rond maar daartussen gebeurt eigenlijk niks dat de moeite van het vertellen waard is. Je kijkt naar wat dromerige beelden van grotendeels mooie vrouwen - Jennifer is dan de uitzondering even. Maar je verlaat de zaal zonder het gevoel dat je een film gezien hebt.

Als de bedoeling van de eerste film was om een comic book met bewegende beelden te maken, dan is dat voor deze toch op zeker ook zo. Een duidelijkere poging om het succes van een film op te rekken naar een tweede deel vind je niet vaak.

Maar net als met veel tweede delen mist de vonk die het tot iets bijzonders, iets origineels maakt. De grafische stijl spreekt me op zich dan nog wel aan, en Eva Green is voldoende indrukwekkend om de halve film naar zich toe te trekken. Het is vooral het wat slappe en slepende tempo dat voor mij niet echt werkt, in de delen tussen de actie door valt de film vrijwel stil. Waarbij in tegenstelling tot het voorbeeld is er zo ruim van de dichterlijke vrijheid gebruik gemaakt dat ongeveer alleen de namen nog op de historie gebaseerd zijn - je zou dan denken dat als je dat toch al doet, je ook wat meer op een behoorlijke spanningsboog kan letten.

La 317eme Section.

Het begin van de Willsdorff saga, het karakter dat Schoendoerffer zou laten terugkeren in zijn latere films Le Crabe-Tambour en natuurlijk Dien Bien Phu. De stereotype eeuwige soldaat die af en toe toespelingen maakt waardoor je het vermoeden krijgt dat hij in de voorgaande oorlogen nou niet bepaald aan de goede kant gestaan heeft - al kwam dat in de Elzas waar hij voor het verhaal vandaan komt wel vaker voor, en is zijn alibi dat hij door de Wehrmacht geronseld werd. Volksdeutsch heette dat indertijd, en ja dan was je gewoon gezien als je de leeftijd had.

Gebaseerd op een van Schoendoerffer’s kameraden uit de Guerre de l’Indochine, en zoals je zou verwachten was die ook later bij zo ongeveer alle oorlogen waar Frankrijk in die tijd bij betrokken was. Het onderwerp van het boek dat Schoendoerffer schreef en waarvoor hij de Grand Prix du Roman van de Academie Francaise kreeg. Dat is nogal wat eigenlijk, en dezelfde kracht straalt ook in deze film door. De manier waarop onze held zijn leven in de waagschaal stelt om een van zijn makkers te redden, en als dat dan jammerlijk mislukt nauwelijks blijkt te weten wie dat eigenlijk was of hoe hij heette - dat is dan het soort karakters wat niet zomaar geschreven of bedacht wordt, zo komt dat op mij over. Maar ook alle maffe details in het verhaal - de koelkast en het biggetje, om maar mee te beginnen, of de dropping waar we vorig jaar op die tijger hebben gejaagd. Ja, de bikini van m’n vrouw, want toen Kut met z’n machinegeweer losging was er daarna niet meer genoeg tijgervel over voor iets groters. Larger than life, noemen we dat dan, en met al dat en het vervolg erbij is het misschien ook het soort man wat geen plaats heeft in de maatschappij - al is de ‘echte’ Willsdorff nog niet zo lang geleden op zijn 77e in Parijs overleden, in plaats van wat je zou verwachten.

Goed, deze film, daar ging het over. Stemmig in zwart-wit, wat precies helpt om de sfeer sterk neer te zetten. Samen met het cynische taalgebruik van de soldaten, de stoere verhalen die ze elkaar vertellen, en de eeuwig aanwezige pastis - het komt allemaal extreem realistisch over. Bruno Cremer speelt Willsdorff extreem sterk - zo sterk dat er maar weinig ruimte overblijft voor de bijrollen. Als enige kritiek wellicht dat het wat veel een preview is van het karakter uit Objectif: 500 Millions (1966). Wellicht is ook dat gebaseerd op een van de stoere verhalen van Schoendoerffer’s makkers. En wellicht dat het einde wat al te abrupt is ook - de hoofdpersoon is toch duidelijk Willsdorff, niet de onderluitenant - die overigens verwarrend genoeg wordt gespeeld door Jacques Perrin, maar dat is dus niet het filmkarakter le caporal Perrin, de radioman. Eerder zoiets als het einde van dit hoofdstuk, en ten tijde dat Schoendoerffer deze film maakte was het verhaal van Willsdorff ook nog niet ten einde. Dat verklaart het dan wel zo’n beetje, en ook dat in het vervolg er nog een stuk of wat extra dimensies bijkomen. Niet alleen Willsdorff had ondertussen een langer verhaal, Schoendoerffer zelf ook, en meer bagage om dat te vertellen. Ook daarom is deze serie films zo geniaal.

Echt heel erg niet mijn ding.

Het verhaal grijpt me zo ongeveer nergens, en het idee om iets te vieren met 35 glazen rum kon niet verder van me staan. Om mijn verdriet mee te verdrinken, allez - maar zijn 35 dan in de verte genoeg, en zou ik de glazen willen tellen. Zoals de oude wijsheid zegt, twee is te veel en twintig kan niet - of was het andersom.

Heel even lijkt het alsof Denis toch iets te pakken heeft met de kat. Ni de fleurs, ni de couronne, il est creve, c’est tout. Maar ook dat komt nergens als echt over - al zijn geen van mijn katten in hun slaap overleden, alsnog, zo doe je dat niet. Niet als je een normaal geloofwaardig mens bent, zelfs maar in de verte.

Jah sorry dit vind ik dus gewoon echt een enorm slechte film.

Met zo'n cast - Chastain, Cruz, Kruger, en de wat minder bekende maar niet minder powervrouw-volle Fan en Nyong'o verwacht je toch wel een stelletje stoere wijven. Maar dat wordt dus echt serieus verpest door het bespottelijke script en de volstrekt random editing. Wie heeft hier nou precies de regie in handen? geen powervrouw, dat is wel duidelijk.

Ik doe maar even een paar willekeurige citaten:

next-generation zero-day dataset

parallel infinity-bit encryption system

Maar zelfs met dat al, is het bij de veiling dat het vereiste niveau van suspension of disbelief om in de film te blijven echt een overflow krijgt. En dan komt daarna het gedoetje over de 355 nog. Had daar dan een behoorlijk verhaal omheen gesponnen, maar nee, kennelijk was dat gewoon echt teveel gevraagd.

Nee, de actiescenes zijn níet goed, die zijn afgekeken van eerdere en betere films. Nee, de cinematografie is níet goed, zie hiervoor - er zijn echt films gemaakt die daar iets mee deden, in plaats van deze laffe hap. Nee, de soundtrack trekt op niets. Nee, de cast is dan wel erg fraai, maar als je er zo weinig uit weet te halen dan is dat niet alleen een blamage in dit leven, maar ook een belediging aan je voorouders tot in de oudtestamentische graad. Ze zouden om minder bij je komen spoken.

Ik wijt het eigenlijk vooral aan de geestverwaterende leegheid van het MCU, waarin we wel vaker van dit soort volstrekt absurd slechte films langs zien komen. Geheel in lijn met het huidige sentiment qua feiten en realiteit. Kom maar door, als er maar veel bewegende kleurtjes in zitten vreten de kijkers het toch wel, dat lijkt de moraal te zijn. Het past in ieder geval volledig op dit stompzinnige gedrocht.

Mooie harde politiefilm volgens het oude Franse recept waar niet alles zonodig een happy ending krijgt. Gewelddadig, rauw, hard - met de nadruk niet op spectaculaire actie maar op een spannend verhaal wat je tot de aftiteling vasthoudt, en een zorgvuldig opgebouwde sfeer die goed bij het verhaal past.

Auteuil en Depardieu laten zien dat ze hun vak tot in detail verstaan, en worden omringd door een serie acteurs die daar nauwelijks voor onderdoen. Ook daardoor blijft je aandacht bij de film, de karakters blijven kloppen, blijven geloofwaardig - ook daardoor blijf je in het verhaal gevangen.

Als je geen verhaal hebt om te vertellen, dan vertel je er gewoon twee. En als je er geen twee hebt, dan doe je er drie. Vandaar dat deze film kennelijk op vijf - of is het zes - verhalen uitkomt. In een ideaal geval komen dan al die verhalen samen. Vaak is dat dan wat gezocht, en wordt de film daardoor wat krampachtig. Deze film ontsnapt daaraan door de verhalen voor het gemak helemaal maar niet te laten samenkomen. Als een standup comedian die maar op zoek blijft welke grap bij dit moeilijke publiek dan wel aanslaat.

Tsja. Toch wel een triest nieuw dieptepunt, dit. Zoveel talent, zoveel geniale, mooie acteurs een zinloos, doelloos, mislukt verhaal te laten uitbeelden. Hulde aan degenen die dit mogelijk gemaakt hebben. Je moet het lef maar hebben. En je moet er maar mee kunnen leven.

Tenslotte, fragment- of episodefilms zijn een apart vak. De makers van dit prul hebben dat kennelijk niet door. Dat een enkel fragment nog wat sympathie opwekkken kan is - ben ik bang - meer per ongeluk dan bedoeld. Een vlakke mozaïek des levens, zoals james_cameron het noemt. En vlak is daarbij toch echt het maatgevende woord.

Maar dan spreek ik toch liever een andere taal. Gepruts, is het woord wat mij dan op de tong ligt. Elitair gedoe. Pretentie over vorm over inhoud. Vertil je daar maar eens aan.

Grappig niemendalletje.

Moet het vooral hebben van de vaart waarmee het gebeuren langsrolt. Niet te veel bij nadenken, er kriebelt sowieso nogal wat in m'n achterhoofd dat de vier afzonderlijke viewpoints niet echt heel goed op elkaar passen. En elk van de vier verhaaltjes is al te mooi om waar te zijn. Net als de vier meiden waar de film aan hangt.

Nog net verteerbaar als je er verder geen verwachting bij hebt.

Meh wat slecht.

Vooral eigenlijk door de absurde Amerikaanse moraal over seks, geloof en alles wat daarmee te maken heeft. Wat een raar land is dat toch, en wat een rare films levert dat af en toe op - en dan niet in een positieve zin.

Aan de positieve kant staat daar dan wel tegenover dat Sossamon best schattig is, en er een hoop erg mooie meiden rondlopen. Maar vanaf zo'n beetje de helft ontspoort de film in teveel flauwe grappen en grollen. Misschien dat de makers ook wel klaar waren met het basisgegeven.

Verder nog te melden een vroeg maar wel erg klein rolletje van Maggie Gyllenhaal. Niet de moeite om daarvoor te kijken.

Laat ik me door de omschrijving toch even stevig op het verkeerde been zetten

Op zich best knap hoe er met een overduidelijk laag budget toch een redelijk spannende film uitgesponnen is. Maar het is ook wel erg zichtbaar, met het poppenhuis-achtige interieur van het nepruimteschip voorop. En het verhaal rammelt hier en daar echt te hard, met als toppunt wel de toch net te veel onverklaarde bedoening aan het einde , bijvoorbeeld dat de personen in het overgebleven dorp verdacht bekend zijn voor de nepastronauten. En niet dat alles nou uitgekauwd moet zijn, maar het einde laat toch wel erg veel open.

Aan de positieve kant vond ik de onbekende cast best goed werk leveren, en de speelduur was kort genoeg en het verhaal net spannend genoeg om de aftiteling niet met applaus te hoeven begroeten.

Onbevredigend.

Niet alleen de film belooft meer dan er eigenlijk uitkomt, het geheel gaat ook vooral om de ontevredenheid, het gevoel van onvervuld zijn - terecht of niet doet daar niet bij terzake, het gevoel regeert meedogenloos over het verstand, en dan zijn 45 jaren wel lang maar kennelijk ook onvoldoende.

Charlotte Rampling is wel iets van haar sterke mysterieuze uitstraling kwijtgeraakt, maar heeft veruit voldoende diepgang om daar moeiteloos op door te kunnen. Niet heel verrassend, wel dat Tom Courtenay daar zonder kennelijke moeite tegenwicht aan geven kan - en dat ook nog eens overtuigend laat aanvoelen. Precies genoeg om de film niet te laten verzanden in een dodelijk saaie aanval op het zitvlees, maar als de titelrol verschijnt overheerst bij mij toch vooral het gevoel dat er nog iets moest komen. Waarmee enerzijds er natuurlijk iets onvoorspelbaars, iets onconventioneels in de film komt, aan de andere kant is het testbeeld ook heel onvoorspelbaar.

In artistiek opzicht misschien behoorlijk gedaan, maar, ik ga naar de bioscoop om vermaakt te worden of aan het denken gezet te worden, en daar scoort de film toch wat slecht op.

Joseph Gordon-Levitt doet een beetje teveel hetzelfde type als in (500) Days of Summer (2009). En de voorspelbare bedoening met de love interest is misschien wel nuttig om het verhaal niet te zwaarmoedig te laten worden, maar toch ook niet echt realistisch. Verder is het echt wel een prima film; de wisselwerking tussen Gordon-Levitt en Seth Rogen werkt prima, en houdt het drama mooi in balans. Nadeel daarvan is dan wel weer dat het eigenlijk nergens echt dramatisch wordt. Misschien dat het wat te ver gaat om het een feel good movie te noemen - maar toch zit het daar ook weer niet zo heel ver vandaan.

Hoe dan ook stukken beter en integerder dan Love and Other Drugs (2010) die een ietwat vergelijkbaar onderwerp heeft, maar dezelfde balanceertruc met komedie en drama veel minder succesvol doet.

Ronny Yu doet Guy Ritchie.

Dat denk ik dan tenminste, want verder heb ik tot dusver geen van zijn films gezien. Deze nodigt ook niet heel erg uit - maar misschien is ook dat niet heel erg eerlijk, want het over-hippe en te flitsende Ritchie-stijltje is al weer een tijdje uit de mode. Dus misschien is zijn andere werk wel veel beter.

Positief vond ik dat Samuel L. Jackson eens een net wat andere rol speelt. Dat kan hij dus wel, je zou het haast vergeten. Carlyle zit dan weer wel heel erg aan zijn gewone typetje vast. En Meatloaf misschien ook wel, maar daar kan met dat niet van ergeren. En ja, dan Emily Mortimer nog - met haar strakke zwarte leren pakje aan, en wat staat dat haar goed. Ook verreweg het leukste karakter om te spelen, en eigenlijk het enige wat de film van de absolute vergetelheid redt.

Als je er als een soort documentaire naar kijkt, is dit best een aardige film - een document over de gang van zaken in Studio 54. Meer dan dat moet je er denk ik ook niet in zoeken, want een plot, bedoeling, moraal of wat dan ook zit er gewoon niet in. Wat je dan terugkrijgt is een hele rij bekende en gevierde acteurs, die goed in hun rol zitten en een ietwat ongebruikelijk verhaal vertellen. Hoewel, zo ongebruikelijk is het nou eigenlijk ook weer niet, met een beetje dichterlijke vrijheid kan je hetzelfde wel over elke grote disco vertellen.

De Boksersopstand.

Ik heb daar een jaar of drie- vier geleden al eens een (denk ik) Chinese film over gezien, maar ik kan me de titel niet meer herinneren. Jammer, want dat zou interessant vergelijkingsmateriaal opleveren. En sowieso is het een enorm interessant stuk geschiedenis eigenlijk, en helemaal nog niet zo onvoorstelbaar lang geleden.

Niet dat dat dan vanzelfsprekend een goede film oplevert. Ik zie het meer als een wat fantasieloos vehikel om nog maar eens een spektakelfilm uit te persen, met nog maar eens Heston in de hoofdrol. En dan Niven daar als contrast tegenover, en Gardner om het geheel wat op te fleuren. Niet heel inspirerend, en dat vonden die drie zelf kennelijk ook, want er komt maar weinig uit. Kijkvoer, maar daar is wel meer van.

Erg indrukwekkend.

Sowieso is het verhaal al enorm sterk natuurlijk, maar de manier waarop HBC en Swank hun rollen spelen maakt het geheel nog een heel stuk indrukwekkender. En goed, want heel netjes gaat het zeker niet altijd in de psychiatrie, daar mag best wat vaker voorzichtigjes op gewezen worden. En wellicht zou er minder met psychofarmaca gegooid hoeven worden als we eens een heel klein beetje toleranter zouden worden met z'n allen, en zouden accepteren dat niet iedereen aan dezelfde normen wil en kan voldoen.

Geen makkelijke film, en dat is wellicht wat het meeste dwarszit in de kijkersaantallen. Maar, 7 stemmen hier, en 547 op IMDB, voor een film met actrices die misschien niet het grootste publiek trekken, maar toch zeker wel erg bekende namen hebben... ik snap het nog niet helemaal.

Tsja, wat zal ik zeggen.

De opening is sterk. Erg sterk. Maar meteen daarna erger ik me al aan een stukje CGI-stoerdoenerij in volstrekt overbodige scenes met een voiceover erop - hoe verlies je al je punten in een minuut. Daarna zwalkt het plot moeizaam door de voorspelbare valkuilen, is het enige spannende eigenlijk hoe de verklaring voor de schijnbare onvolkomenheden in het verhaal bij elkaar gezocht gaat worden. Dat blijkt de flauwe uitsmijter te worden. Bleeeh.

CGM doet het best leuk, aan haar ligt het niet. En er zijn ook een paar erg mooie scenes, Maria Bello heeft bijvoorbeeld echt impact. Maar het is gewoon echt te weinig om tegenwicht te bieden aan de overmaat aan flauwe boel.

Vrij oninteressant verhaaltje dat nog net op het randje boeiend blijft door de omgekeerde volgorde van vertellen. Maar dan wel weer prachtig gefilmd, en dat maakt het tot een film die toch nog wel de moeite waard is. Verder kan je er - ook door de omgekeerde structuur - bij het herzien vanalles in zoeken of in zien, maar dat hangt denk ik wel heel erg van je eigen interpretatie af, en een betere film wordt het er vind ik eigenlijk niet van.

Een wat vreemde film - vooral door het uit de duim gezogen verhaal, dat overduidelijk wel is gebaseerd op de aanvallen op de zwaar-waterfabriek in Vemork, maar daar ook op grote lijnen van af wijkt. Maar waarom? Er zijn zat verhalen zo uit de historie te plukken - zelfs als je de beperkingen meeneemt van welke vliegtuigen je beschikbaar hebt, even aangenomen dat het gerucht dat de vliegtuigen er al waren voor het script inderdaad klopt.

Logischerwijs is het verhaal nogal zwak, en de scenes in de lucht rammelen ook wel wat. Toch zit er ook best wel wat goeds in, en het is vanzelf een genot om de ouwe vliegtuigen in actie te zien.

Leuk.

Fijn vlot, mooie lompe actie, nogal zwartige humor en een erg twijfelachtige moraal, en alles vrolijk fel gekleurd in beeld gebracht. En er komt nogal eens een absurde verrassing uit de hoge hoed ook, waardoor het toch waarachtig nog spannend is ook. Haaga heeft zijn zaakjes goed voor elkaar, ik mag lijden dat hij wat meer films mag gaan maken, en met een wat groter budget. En de acteurs zie ik ook graag nog eens terug.

Teveel flashbacks en te weinig verhaal. En het is nog nergens origineel ook. De krampachtige pogingen om iets verrassends in het plot te brengen falen allemaal. Het enige dat deze film in de verte interessant maakt is de aanwezigheid van Kris Kristofferson - maar hoe hij zich hier in heeft laten luizen is me een raadsel. Van de echt aanwezige acteurs wint Leven Rambin verreweg - niet best, want ze heeft nominaal een klein bijrolletje.

Ohja, de soundtrack. Je zou je om minder van kant maken.

Leuk aparte film die speelt aan de randen van de Finse onderwereld. Vooral erg goed gespeeld, Jessica Grabowsky en Eero Aho voorop. Mooi en geloofwaardig stel ook samen, hoe fout dat in de context ook is. Het verhaal is niet overal even spannend, vooral het begin lijkt zich een beetje slepend naar de eerste gebeurtenissen te dwingen, en de zijlijntjes vind ik ook niet overal even passend of sterk - iets meer focus op het hoofdgebeuren had wellicht een wat sterkere film op kunnen leveren. Toch is het zo ook niet mis.

Verplichte kost voor iedereen die in een flat woont - en iedereen die denkt dat we in Nederland 'woningnood' hebben. Zo'n 700.000 euro telt Noh Woo-sung voor zijn stekkie neer - ik heb het maar even omgerekend. Valt nog mee, behalve dat de buurt nou niet precies downtown Seoul lijkt te zijn. Maar wie weet, nooit geweest daar.

Het verhaal is wel grappig en goed bedacht, maar Kim Tae-joon neemt misschien net wat te veel hooi op zijn vork met alle verwikkelingen naar het einde toe. En of ik het einde nou helemaal snap weet ik ook niet zo. Maar vermakelijk blijft het zeker - en ook nogal confronterend voor iedereen die in een grote stad woont. Dan is het optrekkie van Mams toch een stuk aangenamer. Ik zou het wel weten, in Woo-sung's plaats.

De muziek bij de aftiteling is op zich al de moeite waard. Ook daarvan heb ik dan het gevoel dat daar een enorme diepte aan detail lost in translation blijft, maar zelfs dan nog.