Opinions

Actie/thriller verpakt in een wat mysterieus en psychedelisch verhaal - eerst onduidelijk waar het om gaat, en daarna onduidelijk wie het gedaan heeft - en dat is misschien niet het sterkste punt. Wel leuk frisse kleuren en qua cinematografie bijpassend fris - niet overdreven experimenteel, maar wel prettig om naar te kijken, en met af en toe aardige beeldgrapjes en goeie styling - als je ervan houdt, het zal niet ieders ding zijn.

De cast is voor dit type film eigenlijk best goed - meiske Katharine Isabelle komt geloofwaardig en goed over, en Christopher Lloyd (hah, wie ook alweer) doet het ook best goed.

Een erg mooie cast.

Nogal in letterlijke zin - je zou haast denken dat de casting director zijn kleine zwarte boekje geraadpleegd heeft, zoveel mooie vrouwen lopen er in deze film rond. En Al Pacino ook nog eens.

Jammer dat het verhaal zo zwak is, en ook nog eens niet heel best uitgewerkt. Sowieso is het hele concept van whodunnit al te oubollig en te meh, en dan is het hier ook nog veel te onwaarschijnlijk. Gecombineerd met een op automatische piloot lopende Pacino valt het dan toch vooral tegen.

Opvallend ook hoe gedateerd het allemaal aanvoelt - misschien vooral getriggerd door de ouderwetse mobieltjes waarmee ze rondlopen. Uit de tijd dat je zo'n ding had om mee te bellen. Toch nog niet zo lang geleden, maar het voelt alsof het ver in de vorige eeuw was.

Mooi ingetogen drama.

Erg goed en vooral erg naturel gespeeld door Amy Seimetz en Bret Roberts - de echtheid straalt er vanaf, van dit ietwat onwaarschijnlijke stel dat elkaar vindt en hun wederzijdse moeilijkheden probeert te overwinnen. Daarom vooral de moeite van het kijken meer dan waard. Wel hier en daar wat sloom en wat traag, maar dat past goed in de ingetogen sfeer die er over de film ligt.

Een ietwat over the top komedie, met wat erg botte grappen. Slapstickachtig haast, maar met een overwegend vrolijke noot en het ietwat aandoenlijke smoeltje van Sandrine Kiberlain telt het op naar een aardig filmpje. Een soort rechtbankfeelgood.

Vakkundig gemaakte maar weinig verrassende harde oorlogsfilm.

Een probeersel.

En eigenlijk best een interessant probeersel. Want, ondanks dat het al bijna weer tien jaar geleden is dat ik dit probeerseltje voor het eerst zag - en net m'n tweede herziening gedaan heb - vind ik het nog steeds niet makkelijk om er een mening over op te schrijven. Maar de vraag "wat vind ik er van" blijft toch intrigeren.

Waar de film wat mij betreft op een vrijwel geniale manier in slaagt is om een beeld te geven van de relatie van Matt en Lisa. Dat wil zeggen, door de ogen van Matt, en met een stuk afstand erin waardoor de gewone 'sleur' dingen verdwenen zijn, en alleen overblijft wat voor Matt ongewoon was, wat hij onthouden heeft, wat indruk op hem gemaakt heeft. En dat komt dus hoofdzakelijk neer op een paar concerten en de wat interessantere standjes. Wellicht is dat persoonlijk, maar eigenlijk komt het best goed overeen met wat ik me van een paar van m'n vriendinnen herinner. En eigenlijk is dat best confronterend - meer was er kennelijk niet in die relaties.

Wat me daarnaast opvalt is dat - in tegenstelling tot porno, maar ook in tegenstelling tot erotiek, of romantiek - de seks vooral erg realistisch in beeld gebracht wordt. Met een grote uitzondering daarin natuurlijk - het werkt wel wat erg goed allemaal, en da's in het echt toch eigenlijk bijna nooit zo. Met dat idee als aangever, misschien is het ook wel terecht als we het geheel meer zien als de ietwat puberale herinnering aan een relatie. Maar met porno of erotiek heeft het duidelijk niks te maken - wie dat denkt mist wat de essentie van die dingen is.

Interessant, dus. Maar als we kijken naar wat de film teweeggebracht heeft, dan lijkt toch vooral de stigmatisering (ai, echte seks) daarin de hoofdrol te spelen. Kennelijk maakt dat een normaal oordeel vrijwel onmogelijk. En geheel in lijn met wat je van een volstrekt bekrompen samenleving verwachten zou, moddert de regisseur aan de rand van de filmwereld verder, krijgt de acteur enig respect, en moet de actrice het met kansloze bijrolletjes stellen. Misschien dat dat niet alleen door deze film komt, maar de schijn is er tegen.

Jammer eigenlijk. Het probeersel is tenslotte best geslaagd, en de dapperheid om het te maken verdient toch ergens wel wat meer.

Maar eens herzien, want aan herinnerd door Seberg (2019). En ja, wat zal ik er eens van zeggen.

Ongetwijfeld vernieuwend door de stijl, de vertelling, de botheid van het verhaal en het personage van Belmondo. Maar daar staat dan weer tegenover dat Belmondo - toch al niet zo'n heel beste acteur geloof ik - nooit meer los zou komen uit dat karakter, en de ene na de andere flutfilm zou gaan maken waarin hij tot vervelens toe precies hetzelfde deed - een zelfingenomen vervelende klier, in alle opzichten. Maar dat kunnen we misschien Godard niet kwalijk nemen, hij kon tenslotte ook niet in de toekomst kijken.

Seberg is eigenlijk veel interessanter dan Belmondo, zowel in haar rol als in de manier waarop ze speelt - dat trekt de film in grote mate boven de grauwe sleur uit. En meteen ook wel het zwakke punt in de film, wat ziet ze in hem, waarom blijft ze aan hem plakken. Niet precies heel geloofwaardig, al is dat voor veel 'echte' stelletjes ook wel zo.

Technisch hier en daar wel interessant, het is wel duidelijk dat veel scenes behoorlijk spontaan gefilmd zijn, en toch precies kloppen. Daar wel een belofte in die Godard later zou invullen, maar deze film zelf steekt voor mij nog niet heel erg boven de massa uit. Apart, ja, maar nog niet precies goed.

Snel en spannend.

De film heeft een origineel verhaal dat sterk uitgewerkt wordt, met een paar leuke wendingen die het tot het laatste moment spannend houden. Die spanning wordt daarbij ook prima getimed, de ene actie volgt op de andere, en de ontknoping volgt als een rustpunt op het geweld - het geweld dat door de vaart van de film nog indringender overkomt.

Lellouche en Zem spelen de hoofdrollen en zijn daar goed mee bezig. Of ik Lellouche nou helemaal geloof als aankomend verpleger weet ik nog niet zo - hij lijkt het type niet. Een aankomend verpleger die zonder enige hapering meteen overgaat op schieten en rammen? Maar dat is dan ook het enige kritiekpuntje.

De vader van de kamikaze. Zijn biografie.

Maar ook de bittere geschiedenis van het verlies van Japan, de nederlaag die tot het einde geleden moet worden. Mede daardoor is de absurd lange speelduur wel te verklaren - zo moet de oorlog zelf ook geleken hebben. Een heel lange afrekening is het in dat opzicht.

Behalve alleen de biografie van Onishi Takijiro geeft de film een heel uitgebreid inzicht in het fenomeen van de kamikaze. Een veel gebruikt woord, een begrip waar vaak naar verwezen wordt, en ogenschijnlijk misschien een simpel idee. Maar ook iets volstrekt onbegrijpelijks. Ondanks dat we een diepgaande en zorgvuldige analyse van de geschiedenis te zien krijgen, waarin meerdere zijlijntjes - ongetwijfeld op z'n minst ietwat geromantiseerd - in het verhaal opgevoerd worden om aspecten verder toe te lichten, blijft het hele gebeuren toch aan het einde van bijna drie-en-een-half uur eigenlijk even onbegrijpelijk als het daarvoor al was. Het praktische hoe en waarom komt wel uit - maar dat wisten we al wel. En de iets diepere emotionele laag, waarom jonge mannen zich willens en wetens voor een verloren zaak in de dood stortten, dat komt er ook wel uit.

Maar hoe het kon dat een heel land daar bij stond, toekeek, en niets deed? Dat blijft toch erg ondoorgrondelijk. En dat geldt eigenlijk ook wel voor de rol die Onishi daar dan precies in speelde... misschien dat de rol die de film hem toedicht in het echt toch minder groot was. Maar de film, en zeker de tekst in zijn afscheidsbrief geeft wel degelijk aan dat hij behalve dat hij misschien de bedenker was zichzelf zeker in spirituele zin zag als de 'vader' van de arme kamikazes.

Dan over de film op zich. Ik heb er maar weinig gezien die zo onevenwichtig zijn, kwalitatief zo zwalken tussen absurd slecht en behoorlijk goed. Scenes met solide acteerwerk worden afgewisseld met scènes die met plastic vliegtuigjes voor een stuk blauw papier lijken te zijn gemaakt. Historische beelden van echte kamikaze-acties staan tegenover wat haast een soort manga-tekenfilm lijkt - het is niet getekend, maar die stijl van beeld en beweging heeft het. Dat zou je dan nog aan een extreem klein budget kunnen wijten - maar, de muziek eronder is dan af en toe ook zo kolderiek verkeerd en ongepast dat dat toch niet het hele verhaal kan zijn. Als het geheel niet 200 minuten geduurd had, zou je het een poging tot cult kunnen vinden - maar daar past het onderwerp en de serieuze documentairestijl dan ook weer absoluut niet bij. Noch de driedimensionale ondertitels die je als niet-japanstalige kijker te verduren krijgt - onder in beeld in 2 kleuren, en de historische achtergrond boven in beeld er bij. Meer dan je lezen kan. En dat dan dus 200 minuten lang - daadwerkelijk alles wordt er bij gehaald.

En daarmee krijg je hoe dan ook een solide basis in de historie van de kamikaze. En de biografie van Onishi is daar een onlosmakelijk onderdeel van. Ook een soort inleidende basiscursus Japans eergevoel, en religieus-spiritueel gedrag in oorlogssituaties. Maar dat je die zaken ook echt begrijpt na de film kan ik niet zeggen. Misschien is dat ook wel teveel gevraagd.

Al met al een bijzondere film, en zeker ook een die aanzet tot nadenken. Maar ook wel een film waar je een heleboel moeite in moet steken, en dan heb ik het niet over de speelduur.

Rechttoe-rechtaan politiefilm met een wat twijfelachtig plot, maar wel soliede gespeeld en in een stemmig blauwe toon mooi gefilmd. Niks bijzonders voor een Franse policier, maar wel erg prettig kijkvoer. En een heerlijk heldere scheiding tussen goed en kwaad. Cliche, maar zo'n cliche mag ik af en toe graag zien.

Leuke film. Gelukkig is het verhaal wel wat aangedikt ten opzichte van de werkelijke gang van zaken. Toch stoort dat niet echt, vind ik.

Mooi gespeeld - terecht dat Emmanuelle Devos er een Cesar gewonnen heeft.

Mooi geacteerd en interessant in twee delen verdeeld qua sympathie. Maar daar is het dan ook wel een beetje mee gezegd. Verder blijft het een onleuke en ongeloofwaardige film met platte karakters die niet tot leven komen. Te onspannend voor een thriller, te onromantisch voor dat genre, en te onleuk voor een comedy.

Wel een erg sterk einde. Dat dan weer wel.

Alleen in Frankrijk lukt het om een film met dit onderwerp te maken die lichtvoetig, charmant en luchtig blijft. Probeert iemand dat in Belgie dan verwordt het noodlottig tot een helaasheid der dingen, doet iemand dat in Nederland dan wordt het een platte klucht vol poep en plas. En over Duitsland begin ik maar helemaal niet.

Verder eigenlijk ook maar weinig te melden - de actrices zien er plezierig uit en de beelden zijn warm en aantrekkelijk. Maar vooral niet meer van maken dan wat het is - gewoon prettig kijkvoer.

Na het einde van deze film blijft er nogal wat te denken over - zoals de vraag "waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken" en "wat vind ik hier nou eigenlijk van". Ietsje moeilijker om een mening over op te schrijven dan de gemiddelde schietfilm zonder scenario.

Dit is hoe dan ook een van de weinige films waarvan ik het gevoel heb dat de tweede dvd met extra's ook inderdaad iets extra's te bieden heeft in plaats van de zoveelste volstrekt overbodige verzameling trailers en deleted scenes. Er staan in dit geval oa. een stuk making-of dat indertijd voor de Franse televisie gemaakt is, en een interview met Sandrine Bonnaire op. Dan wordt ook wel langzamerhand duidelijk hoe het precies komt dat vooral zij en Maurice Pialat zo natuurlijk acteren - en dat geeft de film dan ook wel weer iets bijzonders.

Achteraf gerationaliseerd is het verhaal misschien best simpel uit te leggen. Maar toch, de manier waarop het verteld wordt, de manier waarop de emoties wel en niet worden uitgesproken, de manier waarop er af en toe letterlijk klappen vallen maar de emoties die daarbij horen niet echt naar buiten komen - zo simpel is het niet, en de film druipt van dat speciale je ne sais quoi dat Franse films tot iets aparts maakt.

Het moet ook wel gezegd dat het geen film voor iedereen is, en ook geen film die je zomaar even wegkijkt. Ik kan me levendig voorstellen dat als je deze film op een verkeerd moment kijkt, dat het dan heel anders overkomt en je er niets aan zal vinden. Bij mij gaat de dvd op de stapel om over een jaartje te herzien - ik ben benieuwd of-ie dan ook goed valt.

Visueel een erg mooie film. Daarbij in vergelijking is het verhaal wat ontoegankelijk, de beweegredenen van de hoofdrollen worden niet altijd duidelijk. Het is een boekverfilming, wellicht is het interessant om het boek te lezen om de hele historie meer tot leven te laten komen. Aan de andere kant is het in het echt ook niet altijd helder waarom mensen doen wat ze doen, dus is het misschien ook wel een goede keuze zo.

Mooi spel, niet alleen van de oudgedienden Malkovich en Dombasle, vooral Laetitia Casta valt op - ze kan duidelijk veel meer dan met een nieuw jurkje aan een rondje lopen. Dat wist ik al, maar toch leuk om weer te zien.

Prachtige, maar wel erg donkere film, waarin niet alles precies helder of zichtbaar wordt. Het verhaal is erg aan de nare kant, maar dat kan niet verbazen - het gaat over minstens een moord - en het laat ook een heleboel aan de verbeelding over, wie of wat er nou de dader en daders zijn wordt in het midden gelaten. Tenminste ik zie geen duidelijke aangever wie het gedaan heeft, anders dan dat degene die voor het vuurpeloton komt te staan het wel niet gedaan zal hebben - maar, is dat eigenlijk wel waar de film over wil gaan? "Wie het gedaan heeft" lijkt in de tijdgeest niet zo heel belangrijk.Wat echt opvalt is dat de beelden perfect aansluiten op het verhaal en de toonzetting daarvan, de beeldvoering is absoluut tot in perfectie uitgewerkt. Net als het acteren, alle acteurs stijgen boven zichzelf en elke denkbare verwachting uit, en maken daarmee de film compleet; alle acteurs zijn volstrekt en volledig overtuigend in hun rol.

Zoals in een review op imdb staat, "They [the director and writer] show us a world which has become heartless but it is a world in which beautiful people still live, even if they find it hard to survive there".

Maar ook : "Leaving the the theater, I realized I felt sad but not hopeless.Hence I draw the conclusion I had just seen a very good film."

Dat ik deze film thuis gezien heb, kan daar echt niets aan toevoegen of afdoen.

Eerder interessant dan echt goed.

De eerste helft is best sterk en nogal Festen-achtig, hoewel de opbouw van de onthullingen daarin wel veel beter was dan de manier waarop we het verhaal in deze film te zien krijgen. Maar de pseudo-cinema-verite van de tweede helft is wat moeizaam en wat zeurderig. Komt ook wat over alsof Odell teveel met haar eigen problemen bezig is geweest, en daarbij niet meer scherp houdt of dat een goede film gaat opleveren.

Cinematografisch in technisch opzicht best goed, maar ook wel wat erg saai.

Net herzien - eerste keer gezien bij de originele release. Vond het toen een stevige tegenvaller - en da's nu niet echt anders. Charlize staat mooi op de poster, maar in de film zelf ziet ze er af en toe niet uit - en de apenpakjes die ze aan krijgt verbeteren dat voor mij ook echt niet - ik vind het vooral lelijk.

En het verhaal, daar kan ik ook niet zo heel veel mee. Blijft dan toch weinig over.

De hand van God.

Sorrentino met een erg autobiografische film. Maradona in Napels, die met zijn goddelijke handjes het leven van de jonge regisseur raakt nog voordat hij ook maar een film gezien heeft, en dan nog. Niet de meest voor de hand liggende locaties van de oude stad, maar waar de mensen echt leven, en hoe ze echt leven, en daardoor veel meer echt en mooier. Waar hij met 'Youth' zijn droom over zijn oude dag blootlegde, komt hij hier nog veel dichter op de huid. Noodzakelijk om ook de begeleidende korte making of te zien, en ik was prettig verrast dat Netflix het eindelijk eens voor elkaar krijgt om die gewoon meteen na de film op te dissen - normaal bakken ze er helemaal niks van met hun suggesties.

De film zelf - ondertussen twee en een half keer bekeken - is volgens het gewone recept van Sorrentino, vol met briljante shots, kleurrijke figuren, scherpe observaties, subtiele en minder subtiele grappen en in dit geval ook zaken die soms de vertaling buiten de Italiaanse of zelfs Napolitaanse cultuur nauwelijks halen. Wie het gebeuren over de kleine monnik snapt mag het me uitleggen, en waarom tante Patrizia een batterij uit het raam gooit is me ook niet echt duidelijk.

De hele crew is perfect - iedereen is precies op zijn plek en past precies in zijn rol, en er is me geen enkele misser of minder dan perfecte scene opgevallen. Ook dat geeft wel aan wat voor soort regisseur Sorrentino precies is - al is het ook wel weer zo dat zijn vaste crew niet altijd heel goed matcht met de rollen die ze te spelen hebben. Maar dit keer past Toni Servillo wel weer perfect. En Antonio Capuano - als ik het zo even zie het enige personage dat voor zijn eigen naam gespeeld wordt - krijgt een paar mooie quotes uit te spreken, naast al wat er van Fellini langs komt.

Al met al zou dit zomaar eens kunnen uitgroeien tot Sorrentino's beste film - en dat is nogal wat. Youth staat nog steeds ferm bovenaan al mijn lijstjes.

Nog voor iedereen die net als ik op zoek gaat naar dat viool dingetje tijdens de scene op de veerboot, dat is deel 3 'Intermezzo: andante con moto' van de St. Paul's Suite, op 29 no 2, H118 van Gustav Holst, en de versie in de film is die van Christopher Hogwood. Makkelijk te vinden op Spotify.

Een oorlogsfilm, maar dan een die een wat minder gebruikelijk deel van de oorlog belicht - wat gebeurt er met de vluchtelingen, hoe komen zij op hun respectievelijke plaats van bestemming. En een verhaal dat voor mij een soort stereotype van een Franse film is - er lijkt misschien niet zo heel veel te gebeuren als je oppervlakkig kijkt, maar onder het oppervlak zit het drama, en de goede afloop is nooit vanzelfsprekend. Dubbelzinnig en mysterieus, zegt jikamajoja, en beter kan ik het niet omschrijven.

Emmanuelle Beart treft daarin wel precies de juiste toon, aan de ene kant wel een volwassen vrouw met de zorg voor haar kinderen, aan de andere kant ook volkomen ontheemd en buiten zinnen door het verliezen van haar man. De weg kwijt, van noorden loos. Met daartegenover Gaspard Ulliel, die wel heel goed weet hoe hij zich aan de zelfkant redden moet, maar toch ook vooral nog een jongen is die zijn plaats in het leven niet weet en niet vinden kan.

De spanning - zowel tussen die twee als in het hele verhaal - had misschien wat broeieriger, wat dringender en wat grimmiger gekund en gemoeten. Maar ook in deze soms wat afstandelijk overkomende sfeer wordt de boodschap wel echt duidelijk.

Grappig niemendalletje dat het vooral van de charmante vertelling en even charmante vertolking door Poelvoorde en Carré moet hebben. Voorspelbaar misschien, maar daarom niet minder leuk, en met de korte speelduur duurt het ook niet zo lang tot de voorspelling uitkomt.

Poelvoorde is altijd een interessante acteur, hij heeft toch ondertussen een hele serie getroebleerde karakters neergezet. Waarbij hier dan eens een erg aimabele.

Een gewoon verhaal in een heel ongewone setting.

Een wat mysterieuze man die in de kleine gesloten gemeenschap van vissers en vuurtorenwachters arriveert en een diepe indruk zal achterlaten. Niks nieuws eigenlijk, maar wel erg sterk gespeeld en in een mooie romantische setting - op een rotsig eilandje met een door de barre en woeste zee omringde vuurtoren. Een 'Enfer', met wat details die in een horrorfilm niet zouden misstaan. Derangère, Torreton en Bonnaire bieden elkaar mooi tegenspel, en de rest van de cast lijkt zonder enig probleem al hun hele leven op het naar vis ruikende eiland rond te hangen.

Waarbij ik BBarbie even moet corrigeren, het is natuurlijk Grégori Derangère die de rol van de ongewenste indringer speelt, de eeuwig glimlachende man met zijn half verborgen kapotte hand. Eigenlijk het enige waar ik wat over twijfel is de raamconstructie waarin het verhaal uit de doeken gedaan wordt - teveel cliche, ondanks dat het een doel dient.

Er is nog steeds een soort culturele waterscheiding tussen Frankrijk en de rest van de wereld - diezelfde waterscheiding die er ooit voor zorgde dat de Franse cinema iets speciaals, iets mytisch werd - maar iets minder prozaisch ook veroorzaakt dat de meeste echte bagger binnen de landsgrenzen blijft.

Soms slipt er dan toch iets door, waar van acte. Want dat deze film bagger is moet gewoon zonder enige terughoudendheid gezegd worden kennelijk. Niet alleen dat het hele narratief al een tobberig drama zonder enige geloofwaardigheid is - iemand die in het jeugdrecht werkt en op zo’n volstrekt sukkelige manier in een ongepaste relatie terecht komt, daar moet je toch echt wel heel diep voor in de roddelbladen. Maar het wordt ook nog eens best slecht gebracht. Geen moment wordt er ook maar iets duidelijk van beweegredenen, moraal of bewustzijn - alsof het scenario door een even gemankeerde puber geschreven is als het personage Theo.

In het genre zijn er talloze betere pogingen gedaan. En dan is dit ook nog eens een remake van een Deense film met Trine Dyrholm in de rol waarin we hier Lea Drucker zien. Kansloos - het is me echt een raadsel hoe dit door de selectie van het Festival de Cannes gekomen is.

Waarom deze film me vroeger ooit ontsnapt is, het is me een raadsel. Adjani tenslotte. Maar wellicht is er iets van de voorzienigheid in het spel geweest, en moest het zo zijn dat ik eerst kennis zou maken met het fenomeen van de Koreaanse wraakfilm voordat ik deze zou zien. Want dat is tenslotte wel een van de meest verbazingwekkende genres in de filmwereld, de Koreaanse wraakfilm. Niet zomaar even wraak nemen, maar er je levensbestemming van maken - en er voor zorgen dat dat ook voor je doelwitten de meest overtreffende gebeurtenis zal blijken.

Waarbij me altijd het idee in m'n hoofd zat dat dat een zo specifiek Aziatisch iets was dat dat voor gewone suffe sullige westerlingen zoals ik gewoon niet echt te begrijpen is. Maar daarbij had ik deze film dan misschien toch eerder moeten zien - voorzienigheid, daar komt het weer om de hoek, als ik dit eerder geweten had, dan had ik toch heel anders tegen dat genre films aangekeken. Maar nu achteraf helpt het toch zeker om het hele verhaal tot normale en begrijpelijke proporties te brengen - waar je dat zonder de confrontatie met de Koreaanse versie wellicht als ongeloofwaardig en over the top zou willen beoordelen.

Maar wat een geniaal mooie film ontspint zich dan, met deze lange inleiding en met het voorbehoud dat het niet makkelijk is om je er volledig voor open te stellen. De zonder enige terughoudendheid manipulerende Adjani - overigens zonder dat daar ook maar een sliertje kwaadaardigheid in te vinden is. Eliane, maar ook zonder dat daar verder enige uitleg voor nodig is Elle - een mooiere woordspeling is toch niet gauw te vinden. Met daar tegenover de bijna-gelukkige Souchon in de rol van Pin-Pon, die haar veroveren mag maar daar toch een heel klein beetje meer mee krijgt dan hij al verwachtte.

Met een geniale bezetting in zowel de hoofdrollen als in de bijrollen - Adjani natuurlijk, en Cluzet, maar ook een heleboel andere beroemde Franse spelers - ik noem maar even, Gaven, Carel, Galabru, Maiwenn, Machado, Didi 'dite Calamite', toch iets om wel wat jaloers op te zijn vanuit Nederland - dat de Franse acteurswereld zoveel breder en dieper is dan die van ons, dat er zoveel perfect talent is om een film als dit zonder enig zichtbaar probleem of moeite mee te kunnen bevolken, en zonder dat het ergens als een goedkope commerciele concessie aanvoelt.

En ook van cinematografie toch wel van zeldzame hoogte. Er schieten me tenminste op dit moment alleen een paar heel Franse films uit deze periode te binnen die hier ook maar in de verte in de buurt komen. Waarbij eigenlijk alleen zoiets als 'Les Choses de la Vie (1970)' me zo direct als iets vergelijkbaars te binnen schiet. Hoog tijd om die weer eens te gaan herzien.

Belevingscinema.

Het brengt me weer terug naar 1989-of-zo, mijn eerste baantje en de enorme crush die ik had op een meisje dat ik alleen onderweg naar de kantine tegenkwam. Nooit zelfs maar haar naam geweten, maar in de drommen was zij de enige die me opviel - en dat was wederzijds, want ze zei altijd hallo, hoi, hee. Maar voordat ik uitgevonden had wie ze was, waar ik haar vinden kon zei ze dat nogal wat nadrukkelijker dan anders en met een droeve blik in plaats van haar gewone blije lach, het drong pas veel later tot me door dat het de laatste dag van de maand was.

Waarom kom ik daar nu en hier mee, hoor ik jullie vragen. Maar begrijp dat dan, ze was het evenbeeld van Fanny Ardant, of als er dan al een verschil was, dan was ze mooier. Die wenkbrauwen, die lach, die mond, die lippen, die schouders. Door haar ben ik hopeloos verslingerd geraakt aan de Franse film, en over de lange jaren ondertussen me wel bewust van alle tekortkomingen daarvan, maar evengoed verslingerd, verloren, hopeloos alleen achter gebleven in een plat en modderig land waarin het alleen maar regent, waarin de taal zelfs als je de liefde bedrijft klinkt alsof je iemand tot in de derde generatie ziektes toewenst, en waar de zon als die al zichtbaar is nooit echt warmte geeft. En met al mijn gebeden hoop ik dat zij dan tenminste wel in het zachte warme zuiden beland is, als de echte dame dans l’auto avec des lunettes et un fusil, of zoiets.

Oh, ik wou iets over deze film zeggen. Euh, ja. Wat een geniale cast, Noiret, vader en dochter Trintignant, Fanny Ardant vanzelf, Claudia Cardinale, en nog wat hulp- en bijvolk waar een gewone film een hoofdrol van zou maken. En het gaat over het leven, en famille - wellicht het meest ontoegankelijke aspect van de Franse cultuur voor ons Noorderlingen-barbaren-kaninefaten. Wellicht dat Fransen zich laten lijmen door het en-famille, en daardoor over het hoofd zien dat het narratief twee uur lang op niets trekt, niets te melden heeft. Alsof je op zondag gaat eten bij je ouders. Opa zegt tegen de kinders dat het volgend jaar komt, als ze groot zijn.

Tsja, wellicht draait het daarom als je kinderen hebt.

Ouwe man met lief meiske.

En alle cliches die daar omheen passen, inclusief de wat Machiavellische plannen die de oude M. Henri daar voor zijn huurster omheen bedenkt. Charmant en aangenaam kijkvoer, en leuk geacteerd door het stel dat een duidelijke vonk laat zien. Jammer wel dat het halverwege wat saai wordt, een beetje meer venijn had geen kwaad gekund. Zoals het is is het eigenlijk alleen de charme van de hoofdpersonen, en die is wel voldoende maar niet genoeg om de film tot iets speciaals, iets onthoudbaars te maken. Kijkvoer, dus. Wel verplicht kijkvoer voor ouders met jonge dochters die net op kamers gaan, of voor die jonge dochters zelf.

Na een uur of wat moeilijk gedoe en relatiegezeur komt Kaat met de tekst "Ik doe maar wat". Dat lijkt ook de houding van de scenarioschrijver samen te vatten. Ik kan erg weinig met deze film.

Een sterretje voor de poster.

Weinig origineel.

Op zich is zelfs het idee van low-budget recyclen van style elementen niet origineel - dat doet me nogal herinneren aan Eva (2011). Maar daar wordt dat toch wel een heel stuk beter uitgewerkt.

En een ander ding is dat het verhaal niet bijster sterk verteld wordt. Vanaf de eerste onthulling was ik de spanning al zo'n beetje kwijt, en daarna begon de strijd om de aandacht er bij te houden. Dat lukte eerlijk gezegd maar matig. Dan helpt het ook niet dat zo ongeveer alles in het geheel al eens eerder en beter gedaan is.