Opinions

Ik weet niet precies wat ik met deze film heb. Het is misschien wel de enige film waarom ik ooit oprecht heel erg hard heb moeten huilen. Vrij onvoorstelbaar, huilen tijdens een film... dat vind ik dus ook, maar het is gebeurd. Zelfs na latere viewings nog. Zeer bizar.

Inmiddels heb ik deze film al een keer of 6 bekeken en ik vind het nog steeds prachtig om te zien, elke keer weer. Het zijn de karakters die het 'm doen in deze film, het is zo'n grote groep vrolijke Noorse typjes, je moet wel van ze houden. De fietsenmaker, de cassiere, de (fan-tas-tisch neergezette) dirigent, etc.

Dit is echt een film die ik geweldig vind door de herinneringen en het interesseert me dan ook vrij weinig wat andere mensen er van vinden, ik kwam er achter dat er nogal wat negatieve recensies op Moviemeter staan, maar ach. Ik kan gewoon niets anders dan van deze film houden. Zelfs de meest afgezaagde gedeeltes, met de solo van de gekwetste echtgenote en de laatste scene doen me de haren elke keer weer overeind staan.

Enorm bijzondere 'documentaire' over vanalles en nog niets. Voorname focus is Tokyo, maar ook IJsland, Vertigo van Hitchcock en Guinnea-Bissau komen uitvoerig ter sprake.

Ik stel me zo voor dat als er een capsule de ruimte in gaat, dit ongeveer de inhoud is: veel feitjes en doordenkers over ons bestaan, over subjectiviteit, maar ook over film en bijvoorbeeld wat Hitchcock doet met tijd.

Chris Marker is absoluut een vreemde eend in vrijwel elke bijt. Eerder La Jetee gezien (zeer invloedrijke kortfilm van 20 jaar voor deze film) en inmiddels is mij zijn stijl meer dan duidelijk. Spitsvondig, met een adembenemend gebruik van stille fotografie en een zeer uitzonderlijke manier van monteren. Gaat dit zien!

Erg middelmatige Cronenberg-prent wat mij betreft. Ik hou toch echt meer van de Cronenberg met de eerste helft van de film een standaardverhaaltje en de tweede helft van de film steeds goorder wordende viezigheid.

Daar is in deze film niets van te vinden, van zeer zwakke acteerprestaties is er echter voor ieder wat wils in deze film. Vooral de totaal oncharismatische hoofdpersoon is erg slecht. Het verhaal vond ik nog het meest weghebben van eXistenZ, een andere Cronenberg-film die ik qua verhaal iets volwassener vond, maar er toch steeds aan herinnert werd.

Net in de bioscoop gezien, voorafgaand ook nog Carne gezien. Carne is de korte film die Noe maakte in 1991 en de inspiratiebron is voor Seul contre Tous.

Seul contre Tous is wat mij betreft beter dan zijn geestesbroer Taxi Driver. Ik moest de hele film lang denken aan Taxi Driver. De enige stem die je hoort is de voice-over van de hoofdpersoon. Alsof hij de enige is die nog naar hemzelf luistert. Niemand anders begrijpt hem, en niemand kan hem nog redden.

Een destructief pad volgt. De voormalig slager uit Parijs geeft niet langer om het leven en rent in een lange uitputtingsslag naar het einde. Prachtig in beeld gebracht en een schitterende voorbode voor Irreversible.

Geslaagde karakterstudie door de immer geniale Alfred Hitchcock. Iedere keer sta ik er weer versteld door wat voor ongekend oeuvre die man heeft achtergelaten.

Ook deze film is het kijken weer meer dan waard. De film behandelt de relatie tussen de twee Charlie's. De ene Charlie is een moordenaar die terug gaat naar zijn oudere zus en haar gezin en de andere Charlie is de dochter van zijn oudere zus. De complexe relatie tussen die twee wordt bruut verstoord wanneer Charlie erachter komt dat haar oom niet helemaal de oom is die ze denkt dat hij is. Zo ontrolt zich een boeiend verhaal met een onverwachte afloop.

Shadow of a Doubt is pas zijn 5e Amerikaanse productie en de film is weinig door de tijd aangetast en nog erg up-to-date gebleven. Tegen Francois Truffaut heeft hij ook verklaard dat dit zijn favoriete film is van alle Amerikaanse films die hij maakte.

Samen met A Clockwork Orange de film waar ik als eerste into raakte, op vrij jonge leeftijd.

Inmiddels al een keer of 12 gezien en ik kan de decorstukken, de citaten, de grimassen van Jack, de oenigheid van Duvall makkelijk vloeiend opdrommen. Ik heb dan ook niet veel toe te voegen aan deze film, het zit gewoon ontzettend sterk in elkaar en ik denk dat dit Stephen King-boek zonder Kubrick helemaal nergens geweest zou zijn.

Supergave film en de tweede film die Richard Linklater maakte. Slacker gaat over slackers. Mensen die niets uitvoeren, werkloos, lui en voor veel mensen (lees: werkenden) waarschijnlijk onuitstaanbaar zijn. Achter die eerste kenmerken schuilen echter vaak ontzettend interessante mensen. En dat wordt prachtig in beeld gebracht in deze film.

Sommige oeverloze discussies zijn zeer interessant om aan te horen en de film zit vol met moviequotes waar je langer over na wil denken of in ieder geval even bij stil wil staan. Ik heb genoten van deze film en ik vind dat Clerks, bijvoorbeeld minder goed is geslaagd in deze opzet.

Ook mooi voorbeeld van een invloedrijke indiefilm trouwens en inspiratiebron voor het mumblecore-genre dat begon in Amerika rond de eeuwwisseling.

Van alle flauwe beginfilms van Woody Allen had deze eigenljk nog de beste grappen. Verschillende keren dat ik hardop heb moeten lachen om Allen. En dat gebeurt me bij de pre-Annie Hall-films maar zeer weinig. Al die onderbroekenlol en aan het einde van elke zin een lachsalvo verwachten, is absoluut niet mijn ding, maar er was iets in deze dat beter was dan in de andere films.

Het verhaal behoor trouwens tot de zwakste van zijn vroege werk. Erg stom verhaal, maar de nadruk lag zoals altijd op de grappen, dus dat was niet zo erg.

Het was een zware stap voor mij om aan deze film te beginnen. Maandenlang heb ik het voor me uitgeschoven, maar vanavond was het de uitgelezen mogelijkheid. En met trots kan ik dan ook melden dat dit het meesterwerk is van Tarkovsky.

Het was vrij lastig om erin te komen, kwam ik snel genoeg achter, maar eenmaal gegrepen door de film is het heerlijk om het allemaal over je heen te laten denderen. De kleurwisselingen, de ongelofelijk prachtige natuurbeelden met het groene gras in het midden van de film als prachtig doek voor de schilder Tarkovsky.

Verhaaltechnisch veel bevredigender dan bv. Solyaris en Andrei Rublev en ook filmtechnisch geschoten op een wonderschone manier die de man niet meer heeft kunnen evenaren. Kortom: een van de beste en meest interessante films ooit.

Rob Reiner film uit 1986 die duidelijk aast op de sentimenten. In de film zien we een jongetje en zijn vier beste vrienden in de zomervakantie, net voordat ze naar de middelbare school gaan. Ze gaan kamperen in de bossen heel wat kilometers van huis omdat ze op zoek zijn naar het lijk van een jongen die spoorloos verdween. Via een toevallige tip was een van de jongens erachter gekomen waar het lijk verborgen lag.

Tijdens deze reis leren de jongens elkaar beter kennen en ook al zijn ze pas 12 a 13, ze groeien op in deze vakantie. Vele avonturen volgen in de maar 84 minuten durende film.

Deze film lijkt me uitstekend voor mensen die opgroeiden toen ze deze film voor het eerst zagen, eind jaren 80. Ik heb geprobeerd naar de film zelf te kijken en niet mee te gaan met het sentiment dat de film met zich meedraagt. Ik vind de film zelf nogal oppervlakkig en te simpel. Te kinderachtig ook. Bovendien is de soundtrack te afgezaagd, allemaal jaren '50 liedjes die echt in elke film al 6 x zitten. Niet zo geweldig allemaal en ik denk dat deze film zijn status vooral dankt aan de filmliefhebbers die deze film zagen toen ze klein waren.

De beste film die ik van Peckinpah gezien heb en dat had ik zeker niet verwacht. Waar Peckinpah al enorm piekte met Pat Garrett en The Wild Bunch doet hij er in Straw Dogs nog een flinke schep bovenop.

We zien Dustin Hoffman in de rol van een Amerikaan die verhuist naar het Britse platteland en de enorme cultuurverschillen die dit met zich meebrengt. We zien onbegrip, misverstanden, verschil in intelligentie, arrogantie en een heleboel sex en geweld.

In het laatste uur (het eerste uur is stukken minder, vooral door het gebrek aan actie dat tot een ongelofelijke climax komt in het tweede part) gaan alle remmen los. Hoffman draait compleet door en ik zal verder niets verklappen over de plot, maar zelden zag ik een laatste half uur waarbij ik zo op het puntje van mijn stoel zat. Het razendsnelle crosscutten waar Peckinpah om bekend stond, komt ook pas in het tweede bedrijf echt goed uit de verf. Topfilm!

Het probleem met deze film is dat de acteerprestatie van de hoofdpersoon (Vivien Leigh) er slecht en ongeloofwaardig is, terwijl de verrassing (Marlon Brando) een veel kleinere rol heeft, maar wel alle aandacht opeist. Hierdoor verlies je het oog op het verhaal, het verhaal van Blanche.

Ook ben ik erg verbaasd dat 3 van de 4 acteurs in deze film de Oscar kregen voor beste hoofd - of bijrol, behalve Marlon Brando, die in A Streetcar Named Desire dik en dubbel boven de rest uitsteekt.

Met nog wat leuke quotes en een leuk rolletje van Karl Malden kom ik uiteindelijk op 2,5 sterren.

Schitterende film van de meester zelf, Werner Herzog. Dit is tot nu toe de mooiste film die ik van deze fantastische regisseur gezien heb. Werner Herzogfilms hebben meestal een prachtige geschiedenis en de anekdotes en legendes van op de set, van de spelers in de films en bijvoorbeeld de ontdekkingsreis die Fitzcarraldo werd en ook het verhaal van Aguirre. Dit zorgt er meestal voor dat het verhaal buiten de film om interessanter en intrigerender is dan de film zelf.

Stroszek vormt hierop geen uitzondering. Werner Herzog ontmoette Bruno S., een man van middelbare leeftijd in Berlijn en overtuigde hem om te acteren in een film van hem. Dat werd The Enigma of Kaspar Hauser. Hierna schreef Herzog in een paar dagen Stroszek bij elkaar. Een lichtelijk biografische film over Bruno S.

Bruno Stroszek (in het echt heet hij Schleinstein) komt in deze film in aanraking met de fysieke pijn van Berlijn en de mentale pijn van Amerika. Prachtig is om te zien hoe de totaal onervaren Bruno zo vertederend overkomt op het scherm. Het schijnt dat ze dikwijls op hem in moesten praten om hem over zijn schaamte heen te krijgen.

Op het eind wordt het Bruno allemaal teveel, de bureaucratie van het Amerikaanse leven en het 'vriendelijk' gestraft worden door de man van de verzekeringsmaatschappij.

De meest voorspelbare film die ik ooit gezien heb. Er ontstaat wat reuring en het onheil en hoppa, Superman lost het op. Meer gebeurt er niet in deze film. Gelukkig ziet het er allemaal redelijk knap uit en heb je visueel nog iets om van te genieten, vandaar de 2*.

Het ergste vond ik echter al die uitgestreken American Dream-gezichten van vooral Lois en Superman. Vooral dat neptraantje wat over Lois' wang rolt, te genant om te zien. Ik vind het zo vreselijk nep dat mensen zo neergezet worden in films, totaal niet geloofwaardig. Enkel onzekere meisjes die erbij wegsmelten.

Redelijk troep deze film. Met een pluspuntje, Kevin Spacey.

Volkomen onethische en vooral ook onnodige film over een enorme lul die kutcolumns schrijft en niets anders doet dan liegen en bedriegen. Dat is zoals ik het heb gezien. Ik had me er van tevoren meer bij voorgesteld, maar deze film is wars van elke logica geschreven en het gaat alleen maar over zure praktijken en aan het einde van de film ben je eigenlijk allang vergeten waar de penarie over begonnen was.

Burt Lancaster is uiteraard een prachtacteur, dat bewees hij voor mij al in Il Gattopardo, maar deze rol doet me helemaal niets. Ook Tony Curtis laat geen indruk achter. Jammer.