Opinions

Het begint steeds meer hit-and-miss te worden tussen mij en Orson Welles. Ik dacht bij deze film weer iets van de pracht van Touch of Evil en Citizen Kane te vinden, maar niets is minder waar. Het verhaal is een rommeltje, logisch natuurlijk, aangezien bijna de helft van de film is verwijderd zonder enige inbreng van Welles zelf. Wat dat betreft is deze film flink verkracht en dat valt in het laatste halfuur het best te merken.

Dit gezegd hebbende doet dat er niets aan af dat de film niet goed is. Het is geen excuus. George, het meest irritante karakter in de film, geënt op Welles zelf, is ook nog eens bloedvervelend.

Alles aan deze film kun je omschrijven als een grote tour-de-force. De lengte, de lengte van de dialogen, de acteerprestaties. Geweldig. Jean Eustache, het moeilijk begrepen genie van de post-Nouvelle Vague levert hier zijn onbetwiste meesterwerk af in de vorm van La Maman et La Putain. Een speelfilm rond het liefdesleven van Alexandre (Jean-Pierre Léaud), 220 minuten schoon aan de haak.

Jean-Pierre Léaud bewijst andermaal de Godenzoon van de Nouvelle Vague te zijn (aanwezig sinds het eerste uur als klein manneke in Les Quatre Cents Coups). Geweldig rol van Léaud, maar ook van Bernadette Lafont die de 'hoer' Veronika speelt.

Absoluut het kijken waard, het is een hele zit, maar iedereen die geinteresseerd is in de Franse cinema zou deze film een keer gezien moeten hebben.

Dodelijk vermoeiende western met een ontzettend onboeiend verhaal. De enige pluspunten die deze film biedt zijn eigenlijk de acteurs zelf (Lee J. Cobb is goed als altijd en Gary Cooper ook zeker weten).

Wat ik ook goed vond aan deze film was dat het in kleur was. Ik vind oude westerns van voor 1960 altijd tof als ze in kleur zijn, de landschappen enzo komen dan stukken beter uit dan in het zwart-wit. Dat heb ik toch nooit zo mooi gevonden bij westerns dat zwart-wit.

Het verhaal rammelt van alle kanten en weet nergens te boeien, laat staan te overtuigen, dus kijk dit alleen als je echt een fan van Anthony Mann bent.

Martyrs is geen standaard Saw-horrorfilm. De eerste 45 minuten doen het tegendeel vermoeden. We zien een heleboel shockbeelden met hamers en stanleymessen en er vloeit menige emmer bloed. Dan ineens slaat de film om en verandert in een intrigerend experiment over leven na de dood.

Een jonge vrouw wordt levend gevild en vertelt over haar ervaring met het hiernamaals dat ze zelf 2 uur lang in pure extase heeft kunnen aanschouwen. Een groep aristocraten verzamelt zich om de boodschap te aanschouwen. Erg apart allemaal. Ik had nooit kunnen vermoeden dat deze film me nog op zoveel niveau's had kunnen raken. Ik had me er eigenlijk al bij neergelegd dat het gewoon wat gooi- en smijtwerk zou worden.

Waarschijnlijk de beste horrorfilm die ik tot nu toe gezien heb, juist omdat deze film wel die overgang maakt naar een serieus verhaal. Ik miste in het eerste uur elke vorm van realiteit, bv. de vrouw die na een kogel van een halve meter door haar hart gejaagd te hebben gekregen, ineens weer vrolijk opstaat. Nu snap ik ook wel dat de tweede helft van de film net zo min realistisch was, maar de tweede helft is dan wel weer enorm interessant om over te filosoferen. De tweede helft zette me aan het denken.

Conventies zijn onbekend voor Godard. JLG doet waar hij zin in heeft en in Masculin/Feminin maakt hij hier zeker geen uitzondering voor. Masculin/Feminin betekende een ommezwaai in de carriere van Godard. In deze film experimenteerde hij voor het eerst met een non-narratief verhaal. Een verhaal zonder kop en staart dus. En dat pakt in deze film prima uit.

Een wederom piepjonge Jean-Pierre Léaud (de man met de eeuwige jeugd zou ik bijna zeggen), speelt een prachtige rol als Paul die een heleboel geinige situaties overleefd/creëert en interviews afneemt bij onzekere meisjes die zich geen raad weten met het geven van antwoorden.

Godard blijft urgent, verrassend en origineel in de Sixties.

Typische Scorsese-film met typische Scorsese-elementen. Veel geknok van de maffia in bars, veel gescheld en een geweldige Robert De Niro. Deze film lanceerde de carrieres van De Niro, Keitel en ook van Scorsese zelf. Het zijn hier allemaal nog jonkies, voor Taxi Driver, voor Raging Bull en al de andere successen.

Deze film is bij vlagen geweldig. Robert De Niro is fantastisch zoals altijd en Harvey Keitel ook. Ik vind alleen dat het plot af en toe flink inzakt en wat zeer saaie momenten kent. De film blijft echter overeind door de klassieke scenes, de slow-motionshots in de eerste tien minuten, de dialogen tussen Charlie en Johnny en de quotes.

Wat moeilijke Hongaarse film die niet echt op gang komt. Visueel gezien mooi gemaakt (ook opgenomen in enorm weinig takes: slechts 27), maar het verhaal wordt nooit echt duidelijk.

Duidelijk een film om lang te laten bezinken. Deed me verreweg wat denken aan Parajanov en aan Tarkovsky. Mijn interesse voor de Hongaarse cinema is echter nog overminderd, een interessante film was het zeker.

Veel muziek (Hongaarse muziek begint mijn hart te stelen) en zoals altijd het eeuwige Hongaarse en Oostblok-thema: de onderdrukking van het individu. De naakte meisjes waren ook een plusje natuurlijk.

Wederom een prachtige documentaire van Werner Herzog, dit keer over het enfant terrible Klaus Kinski.

Kinski is de belangrijkste acteur voor de carriere van Herzog zelf geweest en samen hebben ze onafgebroken jarenlang geruzied en dan weer alles bijgelegd en zo verder. Deze documentaire laat precies zien wat ik eigenlijk wist, dat Kinski namelijk een egotripper van het zuiverste water is, die oprecht dacht dat hij Jezus Christus zelf was. Hij gaat onredelijk om met mensen, laat niemand in zijn waarde en als het hem uitkomt verwondt hij ze zelfs.

De archiefbeelden uit Aguirre, Fitzcarraldo en Woyzeck blijven mooi om te zien en Herzog gaat nog bij wat oude gedienden op bezoek (Claudia Cardinale als oude dame). Mooi werk.

Ik vond het niet zozeer een gimmick, maar eerder een vondst om de film achterstevoren te ensceneren. Natuurlijk is het eerder gedaan, zoals Happy End uit 1966 die letterlijk achterstevoren wordt afgespeeld, maar Memento doet het op een manier die zeer interessant is.

Aan het begin van de film denk je namelijk een grip te hebben op de situatie, die zich steeds verder ontrolt en dan tijdens de laatste 20 minuten zie je alle zekerheden die je dacht te hebben voor je ogen oplossen.

De uitzichtloosheid van het bestaan van de protagonist wordt dan ook pas op het laatste echt zichtbaar.

Niet zo grappig als Jour de Fete en niet zo prachtig om naar te kijken als Playtime, maar eerder een mooie combinatie van die twee. Er zitten nog steeds genoeg grollen in (ik lachte soms hardop door de zaal, als enige...), maar het is ook zeker een voorbode voor Playtime, vooral als je kijkt naar het huis van Mr. Arpel en zijn gezin.

Dit huis en Mr. Hulot zijn geen succes samen. Hulot snapt maar weinig van de keuken, het interieur en de tuin en maakt alleen dan ook Beansiaans kapot.

Supertoffe film, maar helaas wel ietsje minder dan de twee eerder genoemde films. Nu alleen Les Vacances de Mr. Hulot nog van de klassiekers.

Heerlijke onderbroekenlol van de leden van Monty Python weer hoor! Dit was hun eerste speelfilm, opgenomen tussen de opnames van het 3e en 4e seizoen van de TV-serie.

De animaties vond ik deze keer ook weer bijzonder karig en zo ongelofelijk gedateerd en hadden ook beter weggelaten kunnen worden. Bijzonder grappige begincredits en een origineel slot en alles daartussenin is af en toe heel erg grappig en af en toe wordt de plank misgeslagen. Maar dat moet ook kunnen.

Favoriete leden zijn voor mij inmiddels definitief: Eric Idle en Michael Palin. John Cleese vind ik erg overgewaardeerd en Terry Gilliam is sowieso in geen velden of wegen te bespeuren. Ja goed, hij maakt de animaties, maar dat had ie ook beter achterwege kunnen laten.

Viel mij ietsje tegen. Had vrij hoge verwachtingen over de film, maar ik vond vooral dat de periode nadat bekend was dat hij een van de vele clonen was en dat het al 15 jaar speelde vooral erg lang duurde. De film had voor mij wel mogen eindigen met die ontdekking.

Sam Rockwell zet een goede prestatie neer en Kevin Spacey is ook erg leuk als Gerty. Dat het de zoon van David Bowie is doet me eigenlijk niet zoveel, eerst maar eens zien of hij nog meer leuke films kan maken.

De film is wat mij betreft absoluut niet te vergelijken met 2001 en met Solyaris, wat ik in de media gelezen heb. Beide films zijn veel grootser van opzet en ook gewoon beter in verhaal, opbouw en beelden.

Ik sluit me volledig aan bij Vino. Af en toe zit er nog weleens iets leuks tussen, maar het is meestal toch de regenjas en monotone sneertjes die over en weer vliegen.

Deze film is zeker geen uitzondering, Dick Powell doet me vrij weinig, in tegenstelling tot Humphrey Bogart die zo'n film meestal nog naar een iets hoger niveau kan tillen (In a Lonely Place en Casablanca bijvoorbeeld).

De droomscenes zijn voor de tijd best mooi gedaan, daar krijgt de film wel credit voor.

Wat ik goed vind aan westerns is een stoer, tegendraads enfant-terrible, goede voorbeelden zijn Clint Eastwood en John Wayne. Wat ik goed vind aan westerns is ook wanneer er sprake is van een dubbele bodem, een mooie moraal (dus liever een moreel of racistisch vraagstuk dan een historische verfilming van een shoot-off en de oorzaak ervan). En wat ik ook goed vind aan westerns is als er de tijd genomen wordt voor het in beeld brengen van de prachtige landschappen die de Verenigde Staten en Mexico rijk zijn.

Niets van dit alles vond ik terug in My Darling Clementine. Het was een en al geneuzel aan de bar, gooien met de glazen, ruzie maken om niets en luisteren naar de liedjes van een vreselijk acterend zangeresje met de naam Chihuahua (what where they thinking?!).

Het is maar goed dat John Ford deze prent regisseerde, want daar heeft deze film zijn status aan te danken. Enkele mooie shots en een goede cinematografie maken deze film alsnog het eenmalig kijken waard, maar de plot, het onderwerp, de acteerprestaties, etc. maken dit absoluut tot een van de minste westerns die ik tot nu toe gezien heb.