Deze film kan met recht een van de belangrijkste Taiwanese producties worden genoemd en deze film is ook het onbetwiste meesterwerk van Edward Yang, die twee jaar geleden veel te vroeg stierf en Yi Yi naliet als enige universeel geprezen film.
Yi Yi is wat je kunt noemen een intellectuele interpretatie van een soapserie met onderhuidse plotwisselingen en diepgewortelde gevoelens bij de hoofdpersonages. Hoogtepunten in de film zijn het jongetje die prachtig door de film heen wandelt en iedereen eigenlijk zonder het zelf te weten prachtig op hun plek zet en de conversaties tussen Ota en NJ.
De mooiste scene vond ik zelf de scene waar Ota en NJ naar het cafe gaan en Ota plaatsneemt achter de piano, de zaak op z'n kop zet en vervolgens een betoverend mooi klassiek stuk te spelen. Ben even verweten wat het was, maar ik meen Beethoven.