Opinions

Het thema waarover deze film gaat, mag dan nog altijd actueel zijn, de uitwerking vind ik zeer gedateerd. Ik had bij deze film erg last van dat Hollywood-stempeltje dat erop zit. Het is allemaal wel erg veel haarlak en bruingemaakte gezichten vind ik zelf en dat stoorde me mateloos. Een vol eraf om die reden. Ik vind veel films uit dat tijdperk 1960-70 trouwens inboeten op kracht omdat ze vaak zo ontzettend gelikt zijn met veel make-up, opgezette decorstukken en standaard Amerikaanse huiskamertjes.

Goed, deze film zelf dan. Geinspireerd op de moord op Kennedy, dat was overduidelijk. Bovendien komen er ook een heleboel filmreferenties voorbij en daarom is het leuk om de film een keer gezien te hebben. Wat ook een aardig aspect van deze film was, waren de snipershots die vooral in het midden van de film erg goed benut werden.

Voor de rest werd ik er niet warm en niet koud van. Leuk onderwerp, lauwe uitwerking.

Ik had verwacht dat ik deze film ontzettend zou waarderen. En deels was dat ook waar. Ik hou erg van het shockerende sfeertje wat deze film met zich meedraagt. Er waren veel ontzettende knappe beelden te zien, moet wat gekocht hebben qua budget. Enige wat voor mij visueel gezien af liet weten, was de dikke man aan het einde. Dat was echt Fat Bastard en de rest van de film zag er retestrak uit.

Het verhaal vond ik alleen de helft van de tijd erg tegenvallen. Het kakte soms flink in en het duurde flink lang voordat ik goed en wel in de film kwam. Super om een keer gezien te hebben, maar had echt veel beter gekund wat mij betreft.

Glauber Rocha was de grootste naam in de jaren 60 als het aankomt op de Braziliaanse film. Cinema Novo heette de stroming waarin hij groot werd. Een zeer politiek filmmaker in een tijd dat Brazilië het lastig had en vaak een dictatoriaal regime kende.

Terra em Transe gaat over een Braziliaans dichter tijdens de staatsgreep van 1964. Het land heet El Dorado (een zelfverzonnen land), maar moet Brazilië voorstellen.

Een bijzondere film is het zeker. Ook een erg lastig te volgen film vanwege de zeer complexe flashbackconstructie. We horen wat echo's uit het werk van Godard voorbij komen en een heleboel politiek.

Vandaag in de bioscoop gezien (Cavia, Amsterdam). Ik was tamelijk onder de indruk van de cinematografie, klinkt gek, maar ik vind dat er met het (niet aanwezige) geld toch een vrij mooie film gemaakt is. De laatste scene vond ik de mooiste en de meest klassieke. De zon is net op en de man met het masker rent met zijn snorrende kettingzaag achter het slachtoffer aan.

Einde was ook erg onverwacht en ook gewoon erg goed! Toch vond ik het niet allemaal even spannend, het was soms allemaal iets te voorspelbaar.

Als je het in perspectief ziet (belangrijke onafhankelijke film, de eerste echte horror-film, etc.) zie je toch dat het een fijne film is.

Regisseur Errol Morris zei over deze film dat het de enige misdaadfilm is, waarin een echte moord daadwerkelijk opgelost wordt. En in zekere zin is dat waar. Randall Adams was niet de dader, maar tijdens het maken van deze docu zat hij nog steeds vast en was hij veroordeeld tot levenslang voor het plegen van een moord die hij niet pleegde.

Aan het einde van de docu weten we wie het wel gedaan heeft, en Randall Adams is nadien (12 jaar onnodig vastgezeten) ook vrijgelaten.

Wat de docu het beste doet, is laten zien wat voor mongolen er toch in Amerika wonen. Er komen een heleboel rednecks, KKK'ers en ander schorem aan het woord en zij zijn de belangrijkste reden dat Randall Adams zo lang achter de tralies verdwenen is.

Iemand in deze docu zegt zelfs: 'any prosecutor can convict a guilty person, but it takes a great prosecutor to convict an innocent man'. Van dat niveau. Ongelofelijk verhaal, maar met iets teveel drama geportretteerd.

Oh, hemeltje lief nee. Dit vond ik echt verschrikkelijk. Ben er ook meteen achter dat Shakespeare helemaal niets voor mij is. De film zelf vond ik ook niet al te best, de make-up van Welles was afgrijselijk (hij moest een Moor voorstellen, maar hij leek meer op Rachel Hazes).

Woorden schieten tekort. Het is dat Welles zo'n geweldige acteur/regisseur is, want ik vergeef hem deze misstap. Maar het was niet best.

De documentaire-stijl is feilloos. De beelden vanuit de lucht zijn adembenemend en het budget moet voor die tijd torenhoog zijn geweest. Kosten noch moeite zijn gespaard om de partijdagen van de NSDAP 1934 perfect in beeld te brengen.

Leni Riefenstahl is een ware kunstenares en dat laat ze in deze documentaire perfect zien. We kunnen dan ook maar het best genieten van de stijl, in plaats van het onderwerp. Want het blijft toch lastig om te kijken, interessant is het zeker, maar af en toe is het toch wat beschamend om al die mensen die in Hitler geloven zo de fout in te zien gaan.

"I came here to rob you, but unfortunately I fell in love"

Mooie film van Lubitsch, net na de invoering van geluid in films. Trouble in Paradise volgt een dief en een dievegge die een rijke weduwe proberen te bestelen. Zij wordt aangenomen als de huismeid en hij is secretaris van het huishouden en van het parfum-bedrijf van mevrouw Colet.

Er bestaat een goede match tussen de spelers, het spel is erg natuurlijk en daarom valt er weinig op aan te merken. Het is gewoon die leuk is, omdat hij nou eenmaal leuk is. Het verhaal is grappig, de grappen zijn leuk (vooral wanneer de twee criminelen elkaars spullen hebben gestolen) en het is voorbij voor je er erg in hebt.

Dit is het (vroege) meesterwerk van Paul Verhoeven. Prachtige film over een verliefd stel in het Amsterdam van de jaren '70. Aanklacht tegen de kleinburgerlijkheid van die tijd.

Deze film laat goed zien dat het verliefde stel Erik en Olga, twee handen op een buik zijn. Samen tegen de wereld, ze kennen geen taboes, naaien erop los, gedragen zich losbandig en daar heeft de buitenwereld de grootste moeite mee. Dit leidt tot botsingen met de directe omgeving en dan vooral met de moeder van Olga.

Nadat Olga zichzelf toch verliest aan de kleinburgerlijkheid, leidt dit bij Erik tot een morele crisis. Nadien verliest Olga andermaal zichzelf, ditmaal aan kanker.

Prachtige, vaak wat trashy en amateuristische film. Ook erg leuk om te zien hoe de stad waarin ik woon er destijds bijlag.