Opinions

De allereerste documentaire (van normale lengte) ooit gemaakt. In de jaren '10 van de vorige eeuw trok Robert J. Flaherty naar het noorden van Canada om verslag te doen van het leven van de Inuit. Zijn kopie van de film brandde op door een sigaret die tegen de nitraatrollen aanviel.

In 1920 ging hij terug om de film opnieuw te maken en hij filmde ditmaal het leven van Nanook (eigenlijk niet Nanook geheten). Zijn vrouw en kinderen in de film zijn niet zijn eigenlijke vrouw en kinderen, en een groot gedeelte van de documentaire is dan ook in scene gezet. Maar maakt dat deze documentaire minder invloedrijk en waardevol? Geenszins! We zien het dagelijkse leven van de Inuit prachtig voor onze ogen voltrokken worden. Hoe bouw je een iglo, hoe vang je een walrus.

Mooie film met weinig spectaculaire momenten die er bovenuit steken, maar al met al kijkt het makkelijk weg en als je deze film in zijn tijdsbeeld plaatst is het een knap staaltje van doorzettingsvermogen. De eerste docu ooit en dan meteen maar naar de Eskimo's gaan, ik vind het knap. Ze hadden ook kunnen kiezen voor een katoenfabriek in Louisiana.

Waar ik bij deze film steeds aan moest denken, was Ordet. Deze prachtige film van Carl Theodor Dreyer heeft een vergelijkbaar verhaal dat gaat over een groep mensen dat twijfelt aan het geloof. In Winter Light is het de pastoor zelf die twijfelt en meer en meer aan het twijfelen wordt gebracht.

Dit verhaal kon mij stukken minder bekoren dan Ordet en er werden weinig vragen beantwoord. Vooral veel weegeklaag en natte zakdoeken, maar weinig heb ik gezien dat mij echt aan het denken zetten. In groot contrast met Ordet, een magische film.

Zeer mooi geschoten, zoals zoveel van Bergmans films, de constante close-ups en het prachtige winterse tafereel dat Zweden altijd biedt. Verder niet zo heel veel aan de hand in deze film.

Ik weet het zo net nog met die Buñuel hoor. Dit was mijn 4e film van zijn hand en ik hoor altijd wel over zijn invloed op het surrealisme, maar ik vind zijn films toch meestal vrij karig. En deze film was zeker geen uitzondering.

Ok, Un Chien Andalou was geweldig en ik moet L'Age D'Or nog zien, maar ik had verwacht dat zijn latere werken me beter zouden liggen. Het genre spreekt me erg aan, maar het valt me soms gewoon zo tegen dat dit het dan is.

Pluspuntje voor de goede licht/donker-verhoudingen in de avondscenes, dat was erg mooi gedaan! Ondanks de kritiek geen megaslechte film, maar gewoon niet wat ik ervan verwacht had. Op naar de volgende, want het oeuvre van deze man moet gezien worden!

Ondanks de leeftijd van deze film (dit jaar 87 jaar geleden uitgebracht) vond ik het ontzettend tijdloos. De aankleding van de film was een lust voor het oog. De kostuums, de make-up en de acteurs waren prima voor die tijd. De tussentitels (vooral de brieven) waren echter meestal amper te lezen, maar ik heb gelukkig het verhaal prima kunnen volgen.

Nosferatu, oftewel Dracula, werd verbluffend neergezet door Max Schreck die een otherworldly performance neerzet. Met zijn lange nagels, grote neus, enge make-up en ontzettend bottengezicht weet hij bij mij een geweldige indruk achter te laten.