Opinions

Béla Tarr is een enorme estheet, zoveel is mij na drie films wel duidelijk. Eerder zag ik Werckmeister Harmonies die ik kan uitroepen tot een van de beste films van de afgelopen 10 jaar en eerder zag ik ook Family Nest, zijn eerste langspeelfilm die voor een grote verrassing bij mij zorgde.

Béla Tarr kan ook gerust de meest interessante regisseur genoemd worden als het puur aankomt op beelden. Zijn cameratechniek is vaak verbluffend en in Damnation niet minder, de lange zoomshots die steeds verder uitzoomen om uiteindelijk erachter te komen dat ze geschoten zijn vanachter een raam, zijn prachtig en goed aanwezig. Blijft ook prachtig dat de films in zwart-wit zijn gemaakt..

Wat ik echter miste bij Damnation en te over terugvond in Werckmeister en Family Nest is een emotionele binding. Werckmeister Harmonies is visueel onovertroffen, maar even goed wist het verhaal me tot in het diepst van mijn ziel te raken. Damnation echter, doet me helemaal niets. Geen enkele binding met de karatkters en het verhaal kon me totaal niet raken. Erg jammer, want het zag er prachtig uit. Maar een film in deze regiestijl moet , vind ik, even goed ook kunnen boeien door een goed verhaal.

Een interessante combinatie tussen neo-realisme en blaxploitation. Deze film is in vele opzichten anders dan het blaxploitation-werk van de vroege jaren 70 dat we kennen van Gordon Parks en Melvin Van Peebles. Killer of Sheep is zonder fratsen en zonder glamour. Hard, oprecht en van alle franje ontdaan.

Rossellini zou deze film gemaakt hebben als hij in Watts was opgegroeid als zwarte jongen. Plotloze film die moeilijk te verteren is en soms saai. Ondanks dat een belangrijk tijdsdocument wat zeer weinig bekeken word tegenwoordig. En dat is jammer.

Adembenemende documentaire zonder narratieve structuur, zonder dialogen, maar wel met een even adembenemende soundtrack van niemand minder dan Philip Glass. De soundtrack is zo essentieel voor het bekijken van deze documentaire dat Reggio de film zelfs opnieuwe heeft ge-edit om beter aan te sluiten op de soundtrack.

Koyaanisqatsi betekent 'een wereld uit balans'. Maar het betekent ook 'een manier van leven die vraagt om verandering'. En dat laatste is waar deze film zich voornamelijk op toespitst. Het eerste half uur zien we de fabelachtige schoonheid van het Noord-Amerikaanse landschap, zonder menselijke inbreng. Alleen de natuur. Wanneer er mensen in de film voor beginnen te komen, start langzamerhand de versnelling van de film. De soundtrack wordt heviger, de camera verplaatst zich naar de steden, met opgeblazen gebouwen, overvolle snelwegen en uitpuilende metrostations.

Verderop zien we ook nog diverse scenes in fabrieken, die veel indruk op mij achterlieten. Constant vroeg ik me af: 'is dit het nu waard? kunnen we niet gewoon wat langzamer leven? moet productie dan het belangrijkste zijn in de Westerse maatschappij?'.

Enfin, wanneer je zegt 'de boodschap kan me gestolen worden', vraag ik me af wat je op deze planeet aan het doen bent. De mensheid is afgelopen eeuwen vakkundig de natuur en de aarde zelf aan het verkrachten en ik vraag me af waar de aarde dat aan verdient heeft. Als je uitspraken doet zoals ik dat nu doe, ben je vast een bomenknuffelaar, maar dat vind ik een stompzinnige gedachte. Ik zie niet in waarom niet wat meer mensen gewoon eens volgens de gezonde, ethische normen zouden kunnen leven.