Opinions

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik nou van deze film moet vinden. Ik heb er ook bar weinig over te zeggen eigenlijk. Lichtelijk overschat misschien, niet zo stijlvol als velen hem vinden en het verhaal is ook niet echt heel erg geweldig. Ik was geïnteresseerd in het verhaal, maar het einde kon de film niet voldoende dragen.

Wat overblijft is vooral leegte. Ik ben weinig wijzer geworden en ik vond de hoofdrolspeler en zijn gedragingen een beetje rieken naar goedkoop soapacteren.

Woorden schieten tekort.

Het is een van de grootste clichés die het Nederlands machtig is, maar geen enkele andere uitdrukking past zo goed bij deze film, als deze. Michael Snow laat zien dat regisseurs in sommige gevallen compleet overbodig zijn. En cameramannen al helemaal. In La Region Centrale registreert een voorgeprogrammeerde camera vanaf een bergtop de Canadese wildernis. Waaronder: de lucht, de grond, de stenen, het meer en veel groen. De camera begint rustig, maar na een tijdje zwiert hij alle kanten op totdat je er ontzettend duizelig en misselijk van wordt.

Om nog een pretentieus statement te spuien: ik ben van mening dat La Region Centrale de allermoeilijkst te bekijken film ooit gemaakt is. Elke film die je kijkt heeft een lijdend voorwerp. Er is altijd iets waar je je ogen op kunt richten en iets of iemand die de aandacht trekt. Zelfs de wildste films van Warhol (Sleep, Empire) of het werk van bijvoorbeeld Stan Brakhage heeft zo'n lijdend voorwerp. Maar bij deze film is het elke minuut weer vechten om een glimp op te vangen van een fixatiepunt. Het is onmogelijk om je gedachten of je blik ergens op te richten omdat het vaak minuten duurt voordat dat punt überhaupt in beeld is.

Je kunt deze film het beste zien als een film van Peter Kubelka (1 van mijn favoriete regisseurs: check zijn films!), maar met alle respect: ik ben blij dat Peter Kubelka geen film maakte die langer duurde dan een kwartier. En dan deze dikke 180 minuten. Het waren er rond de 190, maar dat merk je op een gegeven moment niet eens meer.

Bestaat er zoiets als slecht/middelmatige meesterwerken? Zo ja, dan is dit er eentje. Een noodzakelijk kwaad, iemand moest zoiets maken en het is best knap gedaan. Voor die tijd moet het niet makkelijk zijn geweest om een camera alle kanten op te laten vliegen zonder dat je hem aanraakt.

Er gebeurt een heleboel in deze film en het kost flink wat energie om alle onderlinge strubbelingen bij te kunnen houden. Het vliegt alle kanten op en iedereen moet wat van iedereen. Het verhaal blijft echter fier overeind en het is best een mooie film.

Mijn tweede Jean Renoir (ik ben begonnen met Swamp Water, een onbekende Amerikaanse film) en dit was de eerste klassieker die ik van zijn hand zag. Jean Renoir speelde zelf de leukste rol in de film die me erg deed denken aan Philip Seymour Hoffman.

Leuke film over klasseverschillen, en 'de regels van het spel' en het is terecht een klassieker.

Als er ooit een rol was die voor Mia Farrow geschreven was, dan zou het Rosemary's Baby zijn geweest! Wat een fantastische prestatie zet die vrouw hier neer als geteisterde, zwangere vrouw. Bovendien speelt John Cassavetes de echtgenoot en dat is sowieso al een held, vanwege zijn werk als regisseur. John Cassavetes is zo'n integer en innemend persoon dat je aan die ogen en dat lachje kunt zien dat er veel schuil gaat achter die ogen.

Enfin, de film! Roman Polanski op zijn best, prachtige sfeer, een onverwacht einde, een spannend verhaal. Het zit er allemaal in. Door de film heen, is het ook steeds erg onzeker hoe de afloop gaat zien. Je voelt absoluut niet aanvoelen welke kant het kwartje zal gaan voelen. Zeer spannend allemaal!