Opinions

Een zeer surrealistisch werk van Ingmar Bergman, vooral mogelijk gemaakt door de vele droom/nachtmerriescènes waarin de demonen en het lijden van de kunstenaar onder het voetlicht worden gezet. Van alle films die ik tot nu toe van Bergman gezien heb, van voor de jaren '70, vind ik dit de allerminste.

Het karakter van de kunstschilder is enorm wisselvallig. In het begin van het verhaal is hij vreselijk kil, vooral tegen zijn vrouw, en dan plots ontstaat er weer een band tussen ze. In 'het uur van de wolf', halverwege de film, lijken ze zelfs beste maatjes die elkaar alle geheimen toevertrouwen. Dan ineens is die band weer weg, om niet meer terug te komen.

Cinematografisch ook wat minder dan we van Bergman gewend zijn, of eigenlijk van Sven Nykvist, de vaste cinematograaf, die voor mij zeker geld als één van Europa's beste cinematografen. Een beetje jammer, want het script van de film en het onderwerp lenen zich voor een prima film.

Minder smerig om aan te zien dan The Fly, wat mij betreft, maar wel beter. Fantastische plot (zoals bijna alle scenario's van Cronenberg geweldig verzonnen zijn). Ik moet inderdaad toegeven dat deze film niet heel erg schokkend is om zijn beelden, maar ik toch steeds met de spanning zat dat er misschien wel wat gore voorbij zou komen.

Goede bijrol van Debbie Harry ook.

4,5*

Moeilijk te beoordelen film van Tsukamoto, die mij al ontzettend (positief) verbaasde met Tetsuo, maar deze film heeft mij toch een beetje koud gelaten. De eerste 10 minuten zijn veelbelovend en moeilijk te volgen. Naarmate de film vordert, begint het steeds minder spannend en interessant te worden en het eindigt een beetje in een hoofdpersonage met een lichte voorkeur voor necrofilie.

Helaas, deze film wist me niet te bekoren. De 3* zijn dan ook vooral voor de prima regiestijl van Tsukamoto, die toch een grappig buitenbeentje blijft in de Japanse cinema.

Jean-Luc Godard! Wat een fantastisch regisseur! Iedere keer is het weer een feest om de visuele trucjes die hij op het scherm flikt te mogen aanschouwen. In deze film zitten ook weer een dozijn aan knappe, verfrissende momenten op het scherm.

Deze film bestaat uit 12 scenes (origineel) waarin Nana steeds verder verzinkt in de zelfkant van het leven. Ze eindigt in de prostitutie, zonder hoop op verbetering. Een van de meer toegankelijke verhalen van Godard, maar daardoor is er ruimte genoeg voor wat leuke momentjes. Zoals we op een gegeven moment drie minuten lang integraal naar The Passion of Jean d'Arc van Dreyer zitten te kijken. Of wanneer Vivre Sa Vie voor een paar minuten verandert in een stomme film met ondertiteling.

Niemand anders kan dit soort dingen verzinnen, behalve Godard. Daarom is hij ook met afstand mijn favoriete regisseur die de Nouvelle Vague het beste typeert.