Opinions

Deze documentaire vormde de aanleiding voor Werner Herzog om zijn schoen op te eten. Errol Morris was net afgestudeerd aan de Filmacademie en sprak Werner Herzog over zijn filmplannen. Morris zei direct films te willen gaan maken, maar had geen geld en materiaal. Herzog zei 'ik eet mijn schoen op als het je lukt!'. Zo gezegd, zo gedaan.

Herzog hield woord en at zijn schoen op. Dit leverde dan weer de korte film 'Werner Herzog Eats His Shoe', met een plot dat gelijk is aan de filmtitel.

Errol Morris vind ik een sympathiek figuur die een positieve bijdrage heeft geleverd aan de documentaire op zich. Ik vind zijn stijl echter (en dan vooral in deze film) erg saai. In The Thin Blue Line was er nog een spanningselement aanwezig, maar in deze film zien we niets, maar dan ook echt niets anders dan mensen die in de camera praten, interviewstijl. En dat begint knap te vervelen aan het einde van deze film.

Over het onderwerp van de film kan ik kort zijn: onzin. Huisdieren zijn al de meest overschatte dieren en deze docu is voor mij qua onderwerp puur onzinning. (ik heb uiteraard de docu beoordeeld op zijn kwaliteiten als documentaire, en niet op zijn onderwerp). Enige reden is voor mij dat mensen een raar besef hebben van de dierenwereld, ze koesteren 15 jaar 1 hondje en eten vervolgens 50 kippen en 8 varkens per jaar op. Nou, toe maar weer.

De komische timing van Buster Keaton is wat mij betreft de meest bijzondere die ik ooit gezien heb. De mimiek van Buster is de mimiek van een volleerd dramaspeler en de leegte en het verdriet in zijn ogen in bepaalde scenes in deze film, maar over zijn hele oeuvre zijn magisch.

The General is Busters bekendste film, maar wat mij betreft geen volmaakt meesterwerk. Ik vind dat de film wat mindere momenten kent en er teveel tijd wordt doorgebracht op een trein met achter mekaar aan lopen schieten met bommen, granaten en meer.

Toch vind ik Buster Keaton een geweldig acteur die een hele reeks geweldige films heeft afgeleverd in de jaren '20 en hij verkiest zeker mijn voorkeur boven Charlie Chaplin.

De meest indrukwekkende documentaire die ik tot dusver gezien heb. Ontzettend indrukwekkende beelden worden afgewisseld met de prachtige live-muziek van de Stones in de eerste helft (met beelden van de opnames van Brown Sugar en Wild Horses en beelden van het live-optreden in NY).

De tweede helft wordt vooral gewijd aan het volledig mislukte 'Woodstock-west' dat de Stones organiseerden met hulp van vele vrijwilligers en de Hells Angels.

Wat de meeste indruk op mij persoonlijk maakte, waren de beelden die we te zien kregen van de Stones zelf die de beelden voor het eerst terugzien en Mick Jagger die de steekpartij ziet en beseft dat het slachtoffer bijna een schot richting hem had gelost.

Ook veel respect voor de prachtige, doch rommelige weergave van het concert, ondanks alle stress, de drukte, etc. De omstandigheden waren zeker niet gemakkelijk.

Wat ik minder vind aan deze Cassavetes is dat Rowlands geen man heeft om tegen op te boksen. In deze film is haar partner-in-crime een jongetje van 6 en ik vind dat dat niet zo goed heeft uitgepakt. Het jongetje is bovendien ook nog eens vrij irritant en dat haalt een beetje de vaart uit de film.

Ook vind ik dat de twee crime-Cassavetes films wat minder zijn, omdat de stijl van Cassavetes niet zo goed uitpakt met revolvers, geweren en bloed.

Gena Rowlands blijft echter een van de beste actrices ooit en dat maakt een heleboel goed van deze film en zo kom ik uit op een krappe voldoende.

Timothy Treadwell, een getroubleerde man van middelbare leeftijd, die een tweede kans zag in zijn leven door bij de grizzly beren te gaan wonen in Alaska. Timothy heette eigenlijk Dexter en was een normale jongen die opgroeide in een normaal Amerikaanse gezin, zoals zovelen. Hij raakte langzamerhand op het verkeerde pad, dronk teveel en kende de verkeerde mensen.

Timothy Treadwell is een man van paradoxen. Ten eerste beweert hij er te zijn voor de bescherming van de beren. Wanneer er echter stropers komen, schminkt hij zich mooi op, maar filmt vervolgens van 100 meter afstand de stropers terwijl ze een beer lastig vallen. Hij doet niets. Ten tweede stelt hij keer op keer dat de beren in gevaar zijn, dat het slecht met ze gaat, maar volgens biologen is de grizzlyberen gemeenschap in Alaska kerngezond en redden ze zich prima zonder hulp.

Ik denk dat Timothy alleen maar bij de beren leefde omdat hij wist dat hij niets anders meer kon. Hij raakte verknocht aan de beren en aan de andere kant bedacht hij zich wat ervan gebakken had in zijn jonge jaren. De haat die hij koestert voor de mensheid projecteert hij rechtstreeks op zijn (film)werk bij de beren. Hij scheldt de huid vol van parkwachters die hem altijd gesteund hebben en de acteur in hem neemt de leiding over. Timothy was bovendien een mislukt acteur die ook bijna een rolletje kreeg in Cheers en je ziet aan alles dat Timothy altijd bezig is met zijn acteerprestaties. Hij probeert er een speelfilm van te maken, zet shots in scene door zelf door het beeld te rennen terwijl de camera op het statief staat te draaien.

In feite was het leven van Timothy tragischer dan zijn dood. Na 13 jaar elke zomer bij de beren doorgebracht te hebben, werd hij opgegeten, samen met zijn vriendin Amie (die mee was) door een beer. Hij heeft geweldige dingen bereikt in Alaska door de 100 uur aan filmmateriaal, die hij, niet altijd even serieus bij elkaar schoot. Tragisch ook, is het feit dat Timothy vaak niet alleen was, maar wel deed alsof hij alleen was. In de opnames zegt hij steeds hoe het is om alleen tussen de beren te leven en zijn vriendin moest steeds uit beeld blijven. Erg raar allemaal, maar duidelijk een resultaat van de verknippende persoonlijkheid die Timothy had. Vanwege zijn misantropische instelling, werd hij meer beer dan mens, maar dit is enkel omdat hij zelf de mensheid niet langer kon begrijpen.

Tot zover over Timothy, het onderwerp van deze film. Werner Herzog, de regisseur, levert een zeer objectieve weergave af van deze man. Hij had makkelijk een heroïsch figuur kunnen maken van Timothy door alle tegenstellingen weg te laten en hem neer te zetten als een lone ranger die strijdt voor het welzijn van de beren. Tegelijkertijd had hij hem ook af kunnen schilderen als een compleet gestoorde. Hij verkoos echter, zoals het hoort in goede documentaires, om heel duidelijk de tijd te nemen om alle aspecten van het verhaal aan bod te laten komen. De vriendinnen van Treadwell die hem als een soort Messias beschouwen en nadien de as ritueel uitstrooien over zijn beloofde land, de vader en moeder van Timothy, in al hun eenvoud en een ijzingwekkend verslag van de lijkschouwer die de lijkschouwing hield aan de hand van het audiomateriaal van de moord. Timothy had de camera draaiende met de lensdop erop.

Schitterende documentaire, maar erg apart om erachter te komen wat voor persoon Timothy Treadwell was. Ik zie ook niet zoveel in de filmische waarde van zijn opnames. Het valt meer te beschouwen als puur geluk dat er af en toe een mooi shot gecreëerd werd, mijns inziens. Toch een must-see voor iedere natuurliefhebber en een inspirerend document over de relatie tussen mens en dier. Timothy zag de dierenwereld als een perfect georganiseerde pracht van dieren die lief doen tegen elkaar, de documentairemaker zelf ziet de natuur meer als logische voedselketen en als het eten op is, gaan ze elkaar opeten. Dit soort feiten kon Timothy absoluut niet handlen en leidde vaak tot hysterische scheldkanonnades of trieste huilbuien.

Een aanzienlijk minpunt valt verder nog te melden en dat was voor mij de soundtrack. Een beetje alsof James Taylor een paar riedeltjes op gitaar componeerde voor een film over ijsvogels. Net iets te mellow voor mij.