Opinions

Prachtige, broeierige horrorfilm van Kaneto Shindô. Het geheel valt vooral op door de schitterende beelden van de graslanden uit het binnenland van Japan. Het hoge gras tilt de film naar een hoog niveau, door de mysterieuze sfeer die dat met zich meebrengt.

Na een tijdje krijgt de film een enorm erotische lading omdat de dochter in het verhaal 's avonds de hort opgaat bij een man verderop in het dorp.

Grootse beelden door het geweldige gebruik van licht en donker. Scherpe contrasten en een goed gebruik van soundscapes. Alleen de overdub van al dat geschreeuw en getier is af en toe wel heel erg amateuristisch, maar dat kennen we inmiddels wel van Japanse films.

Prachtige meditatie op het (Christelijke) geloof. De film volgt een familie met aan het hoofd een oude, gepensioneerde boer. De film neemt de tijd om het publiek te laten wennen aan de karakters om uiteindelijk aan het einde het publiek deel te laten nemen aan het miraculeuze einde.

Tegen het eind van de film is iedereen zo gewend aan de soms aparte karakters (Johannes, een van de drie zonen, denkt Jezus Christus zelf te zijn) dat er intens genoten kan worden van de grootsheid van het wonder.

De vormgeving van de decors is vaak zo smetteloos wit dat de film een zeer religieuze sfeer achterlaat, niet alleen door de dialogen, maar ook visueel.

Vanavond in de bioscoop gezien. Topfilm moet ik zeggen! Ook zo ongeveer het vroegste voorbeeld van neo-realisme, maar niet de film die het begin van de beweging veroorzaakte. Tevens mijn derde Visconti en ook de leukste om naar te kijken.

Goed geacteerd vond ik zelf, en dat is ook weleens anders in die neo-realisme films, over en weer geschreeuw en alleen maar okselhaar dat voorbij vliegt. In deze film was het alleen het rughaar dat me opviel. Jeuzus, wat een rukhaar heeft die gast he, het leek potdorie mijn opa wel.

Moest ook soms aan Brando denken en aan De Niro in Taxi Driver, die twee hebben deze film vast en zeker gezien.