Opinions

2 x mogen bewonderen in de bioscoop in het afgelopen jaar. Vrij briljante film over een gezin dat wordt vermoord. De vader had plannen voor een treinstation en dat wordt dan ook na zijn dood aangelegd. Ik denk dat ik licht de voorkeur heb voor The Good, the Bad and the Ugly, maar kan niet precies uitleggen waarom. Het zijn overduidelijk de twee beste westerns die ooit gemaakt zijn, met wat uitschieters die erbij in de buurt komen.

Mijn favoriete scene is de scene in de trein, wanneer Henry Fonda, Charles Bronson, die dikke baas en die Cheyenne samen in de trein op slinkse wijze elkaar proberen te besluipen. Verder is het gewoon een hele degelijke film, met wel nog de prachtige Claudia Cardinale, bekend van haar werk met Luchino Visconti.

Ook ik ben gevallen voor de charme van Michael Haneke. Meteen vanaf het begin vond ik de langgerekte videoband-beelden geweldig en ik voelde meteen het indringersgevoel dat de inwoners van het huis ook gevoeld moeten hebben. Naarmate de film vordert worden de videobeelden steeds heftiger en dit doet Daniel Auteuil ertoe besluiten op onderzoek uit te gaan. Erg indrukwekkend vond ik nog om te zien dat hij uitkomt bij zijn aardsvijand toen hij nog een kind was, door middel van droomsequenties dwars door de film komt de kijker achter zijn bestaan en om dan te zien hoe dat uiteindelijk afloopt is erg sterk.

Superspannend, met een ietwat ontluisterend einde, maar dat hoort erbij! Ik ben blij met het einde, achteraf. Ik had het liever opgelost gezien, maar dit open einde is prima. Nadat ik de film gekeken heb, heb ik een tijdje confuus voor me uit gestaard omdat ik vrij flabbergasted was over wat ik allemaal gezien had. Het is goed als een film dat met je kan doen.

Het blijft een intrigerende dame, die Sissy Spacek. En de rol die ze neerzet als Carrie White is tegelijkertijd timide en bombastisch. Wat een kutleven heeft die Carrie White gehad zeg, had ze echt bestaan. Constant gepest worden door je American Dream-klasgenootjes en als je thuiskomt, uitgekotst worden door je moeder die denkt dat je de duivel zelf bent.

Het hele promgedoe en al die stralende gebitjes van haar klasgenoten zijn ergerniswekkend, maar uiteindelijk blijft het verhaal overeind. Erg apart verhaal ook, het is een rariteitenkabinet van onverwachte gebeurtenissen tegen het einde.

De Hitchcockinvloeden worden in deze film ook niet onder stoelen of banken gestoken. Het is erg overduidelijk allemaal, maar dat is Brian De Palma eigen. Liever goed gejat, dan slecht verzonnen.

Met weinig uitzicht op de toekomst vechten de mensen in Clerks. zich naar het einde van deze slopend lange dag. Via een hockeywedstrijd op het dak, een vechtpartij met zijn beste vriend, liefdesperikelen en een wake van zijn ex belandt Dante aan het eind van de dag weer thuis. De hele dag lang gewerkt, terwijl hij er eigenlijk niet eens had hoeven zijn.

Grappig debuut van Kevin Smith, mooi gefilmd met het enorm low-budget korrelige zwart-wit. Vooral veel leuke quotes en dialogen, en bovendien een heleboel referenties aan andere films terwijl je dat amper door hebt in eerste instantie.

Deze film draag ik eigenlijk al sinds mijn 13e/14e met me mee. Het was, samen met The Shining, de eerste film waar ik echt stapelgek op was.

Ik kan niet goed in woorden vangen wat het is met Kubrick is voor mij, maar de decors in The Shining, A Clockwork Orange, Full Metal Jacket en 2001 hebben een bepaald aura over zich heen dat zo magistraal is dat ik er niet over uit kan hoeveel het me doet. De decors in A Clockwork Orange hangen zwaar op de begin jaren 70-sfeer met de mooie designmeubels, de strakke lijnen d.m.v. van de lange shots door gangen, langs de waterkant, etc.

Toen ik deze film voor de eerste keer zag, zat ik net op de middelbare school en ik ontmoette een vriendje wier vader een Kubrick-box had en tevens de meest fanatieke David Bowie-fan is die ik ken, maar dit terzijde. Deze box vond ik vanaf het begin al wonderlijk, en de titels vond ik net zo space als de tracklisting van OK Computer destijds. Toen we midden in de nacht A Clockwork Orange keken, was ik totaal verkocht.

Ik vond het best een leuke film. Sowieso is het een zeer spannende film en vind ik de manier waarop het gefilmd is ontzettend origineel. Het acteerwerk is zeker niet perfect, maar dat wil ik ze graag vergeven als je bekijkt hoeveel spanning er overgebracht wordt.

Ik heb echt op het puntje van mijn stoel gezeten toen ik deze voor de eerste keer keek, maar eerlijk is eerlijk: het is geen meesterwerk. De acteerprestaties en de dialogen trekken het gemiddelde dik een heel punt omlaag.

Ondanks dat is dit toch een van de films die ik puur op spanning gelet het interessants vond van de afgelopen jaren.

Rauw, expliciet, vunzig, grof en sexy. Heerlijke blaxploitationfilm met Pam Grier in haar doorbraakrol, net voor Foxy Brown gemaakt. Pam Grier speelt alle sterren van de hemel in deze cocktail van charisma, sexyness en ontzettend rondborstigheid. Veel naakt, veel gescheld en goede muziek. Dit zijn alle ingredienten die je nodig hebt om een fantastische jaren '70 blaxploitationfilm te maken.

De dialogen zijn vaak tenenkrommend, over-de-top en onorigineel, maar dat mag de pret niet drukken. Pam Grier kreeg mij high as a kite en daarvoor een volop verdiende 8.

Het meesterwerk van Robert Bresson.

Tenminste, na het zien van 3 van zijn films, wat uiteraard nog lang niet toereikend genoeg is. Wat ik wel kan zeggen over deze film is dat het mij bijvoorbeeld al totaal koud liet dat er gebruik gemaakt werd van onprofessionele acteurs. Ik ben hiervan een groot voorstander en ik denk dat het in de meeste films geen klap uitmaakt wie de rol speelt, zolang de boodschap maar wordt overgebracht. En of die traan dan perfect over iemands wang rolt, tja. Als dat een goed acteur definieert, dan laat maar zitten.

Goed, leuk gedaan dus. Ik merkte er in deze film niet eens zoveel van trouwens. Ik had het veel meer in Pickpocket. Superspannende film over een gevangenisuitbraak en vooral de aanloop er naar toe. Deed me erg denken aan Escape from Elcatraz, een jeugdfilm die me altijd dierbaar is gebleven na zovele viewings. A Men Escaped laat zien hoe geconcentreerd de gevangene blijft in al die maanden voorbereiding, terwijl veel medegevangenen de hoop in hem hebben opgegeven, vind hij dan toch een medestander in de vorm van zijn plotseling geplaatste celgenoot. Hele mooie film!

Echt veel beter dan Last Tango in Paris. Deze film heeft heerlijk camerawerk en een voortreffelijke soundtrack en dat doet de film net boven uit maaiveld uitsteken. Het verhaal is niet geweldig en de hoofdpersoon wordt naar mijn mening iets te kil neergezet, maar de cinematografie is erg verfijnd en smaakvol.

De scene waarop de hoofdpersoon langs gaat bij zijn vader in de inrichting is mij het beste bijgebleven, wat een geweldig shot schieten ze daar zeg. Ik vind echter de relatie tussen de professor en zijn oud-leerling niet genoeg uitgediept en je komt er eigenlijk niet achter of de hoofdpersoon nu wel of niet in conflict met zichzelf raakt hierover.

Ik moet toegeven, ik heb me een bult gelachen bij deze film. Het vrolijke Balkansfeertje, de muziek, het feest, de chaos, het is allemaal erg kluchtig. Helaas vond ik het echter soms iets te slapstick. Ongeloofwaardige grappen en overdreven karakters zijn er genoeg in deze film.

Toch heb ik er best van kunnen genieten, de romance tussen de jongen en het meisje (die overigens zeer knap was) vond ik erg leuk om te volgen en de twee opa's leidden meestal ook tot een flinke glimlach. Aan Dadan heb ik me het meest gestoord, vond ik erg overdreven en ik weet heel zeker dat er op de hele Balkan niemand rondloopt die zich gedraagt als hem.

Wat een ontzettend rare familie, die familie Crumb. Robert Crumb, de aanbeden striptekenaar biedt met deze documentaire een inkijkje in wat zijn twee broers bezighoudt en in mindere mate zijn moeder. Op het juiste moment opgenomen, want een half jaar later pleegde Roberts broer Charlie zelfmoord. Hij woonde nog steeds in het ouderlijk huis en kon net zo goed striptekenen als Robert. Zo zie je maar hoe de speling van het lot een gelijkwaardig mensenleven anders kan doen uitpakken.

Maxon, de andere broer van Robert is ook een rare vogel. Hij houdt zich bezig met op een spijkerbed zitten en het opeten van een drie meter lang touw, om het vervolgens weer uit te poepen en 6 weken later weer op te vreten. Nouja.

Robert zelf vond ik maar een vies mannetje die voor een pornoblad over vrouwenbenen foto's liet nemen met hem en 6 vrouwen die op hem gingen staan. Bovendien schijnt hij een ontzettend grote penis te hebben en 5 keer per dag te masturberen. Tja, het was absoluut een aparte documentaire, dat valt wel te zeggen.