Opinions

De aller, allerbeste film die ik tot nu toe heb gezien in mijn nog korte leven. (19)

De film die voor mij bewijst dat Nicolas Roeg (ondanks de zovele crap die hij gemaakt heeft) een van de regisseurs is met het meeste pure talent. Luc (dat is mijn naam!) Roeg is zo'n aandoenlijk mannetje en ook door toedoen van het feit dat het het zoontje van de regisseur is, krijgt deze film een heel persoonlijk karakter.

De film is eigenlijk nog het beste tot dat de aboriginal-jongen erbij komt. De onvoorwaardelijke, onuitgesproken liefde die je voelt tussen broer en zus, is erg mooi om te merken en heeft me diep geraakt.

Daarbovenop: schitterende landschappen, Roegs cross-cutting en je hebt wat mij betreft een meesterwerk dat zijn weerga niet kent: puur door de eenvoud van de film!

Deze film kijken is net zo lastig als het zien groeien van gras en als het zien drogen van verf. Wat de kijker ziet is een enkel shot van verschillende takes achter elkaar geplakt van een kamer. We zien vier ramen en, wat foto's aan de muur, een stoel en de vloer.

Een noodzakelijk werk, in het verlengde van Andy Warhol's Sleep en Empire. Hoe langer de film duurt hoe verder er ingezoomd wordt om uiteindelijk tegen de muur bij de foto's te eindigen. Er wordt tijdens de film voor de ogen van de kijker een moord gepleegd en je ziet iemand tien minuten later binnenkomen die het slachtoffer vindt en een telefoontje pleegt.

Dit is officieel de eerste film waarbij ik oordoppen ingedaan heb. De soundtrack bestaat uit een steeds sneller wordende pulse die uiteindelijk eindigt in een enorme kakofonie waarvan je oren enorm beginnen te suizen. Deze film zien was fysiek uitputtender dan het bijwonen van een Sunn O)))-concert en dat wil ook wat zeggen!

Ik had het van tevoren aan zien komen, en het is waar. John Cassavetes' meesterwerk is A Woman Under the Influence. Mijn 7e Cassavetes, ik heb eerst heel veel andere, zeer knappe films van de man mogen zien, en toch echt de beste.

Gena Rowlands is erg constant, dat moet gezegd worden. Eigenlijk is ze in elke film even virtuoos als in deze film. Wat het trucje voor mij flikt is dat de film je misselijk maakt. Aan het einde van de film heb je zoveel ellende moeten opzuigen en je begrijpt dat het waargebeurd had kunnen zijn. De lengte van de film werkt ook goed, hoe langer Mabel in het tehuis zit, hoe erger je de pijn in het gezin gaat voelen.

Op het einde van de film merk je dat Nick net zo gestoord is als Mabel en dat ze daarom voor elkaar gemaakt zijn. Ze zouden niet in een ander huwelijk kunnen bestaan. Dat is het ontroerende, en daardoor ook een licht 'happy end'. Het eindmuziekje is erg ironisch en zet je meteen weer met beide benen op de grond.

Tijd heelt alles, behalve wonden. Meesterwerk!