Opinions

Toen ik deze film voor het eerst zag dacht ik vooral: wtf? Dit kwam overigens vooral omdat ik destijds nog niet zoveel gewend was, zowel qua geweld in films als met de Japanse cinema.

Nog steeds rest echter mijn eerste reactie: wtf!? Het is namelijk een van de meest bizarre, maar toch o zo simpele scenarios die ik ooit in een film heb voorbij zien komen. En daarvoor verleen ik deze film een heleboel credit. Takeshi Kitano speelt (zoals altijd) weer geweldig en er zijn niet zoveel spelden tussen deze film te wrikken. En dat ga ik dus ook zeker niet doen!

Wat ik het mooiste vond aan deze film was de stempel die Buñuel toch nog enigszins op deze film heeft kunnen drukken. De surrealistische scenes in het bos die ontstaan uit de (dag)dromen van Deneuve en de flashbacks als ze zichzelf als kind ziet vind ik nog het beste. De erotische lading (volgens velen is deze film de laatste goede erotische film van de jaren '60) ontgaat mij totaal. Ik heb heel erg weinig gezien waarvan ik ook maar een beetje rode oortjes kreeg.

Deneuve is in deze film bijna te prachtig voor woorden. Een schitterende vrouw, maar slechts een degelijke actrice. Zonder haar was deze film een totale flop geweest.

Wat mij vooral dwars zit bij deze film is dat Buñuel de film te nouvelle vague vond en dat snap ik wel. Door de producenten kon Buñuel totaal niet doen wat hij wilde en werd hij bovendien ook nog eens lastiggevallen door Francois Truffaut die per se wilde dat zijn vriendinnetje Duneuve de hoofdrol zou spelen. Buñuel kan totaal niet uit de voeten in de new wave van die tijd. Ik zie veel en veel liever zijn films van voor de jaren '60. Zelfs het camerawerk had hier in deze film onder te leiden.

Misschien wel de film van onze generatie! Hoeveel late avonden ik al niet gevuld heb met vrienden, lachend om citaten uit The Big Lebowski... ik zou het niet weten. Maar het zijn er meer dan genoeg. Dit is dan ook het onbetwiste meesterwerk van de Coen Brothers, wat ze denk ik niet meer zullen evenaren. De scherpte die ze hadden met The Big Lebowski hebben ze in de 10 jaar daarna niet meer teruggevonden, met als positieve uitschieter No Country For Old Men.

The Big Lebowski heeft het eigenlijk allemaal: knotsgekke Coen Brothers-karakters, de citaten, de gastrolletjes (Flea, Tara Reid), de klasse-acteurs (John Goodman, Jeff Bridges, Philip Seymour Hoffman en Steve Buscemi). Dit is denk ik ook de film waarbij ik het vaakst de slappe lach heb gekregen. En het leuke is dat je pas echt het hardst gaat lachen bij de 3e of 4e viewing.

Ik kon hier niet zoveel mee. Beetje standaard jaren '50 themaatje, man krijgt aanvallen, krijgt er pillen voor en word paranoide van de pillen. In de jaren '50 vast en zeker een heel erg actueel en angstaanjagend thema, maar ik vond het allemaal niet zo spannend.

Mijn minste Nicholas Ray-film tot nu toe, goede regisseur bovenal, maar het verhaal van deze film vond ik gewoon wat slapjes. James Mason speelt ook altijd dezelfde schurkenrol, dat begint me nu ook wel een beetje te vervelen.

Mijn 10e Hitchcock! Helaas heb ik dit lustrum niet kunnen vieren met een van zijn betere films, ik wist al geruime tijd dat deze film kwalitatief gezien niet opweegt tegen zijn status. Zeer onderontwikkelde special effects (in technicolor leek dat bloed echt nog slechter dan Herschell Gordon Lewis-bloed, maar goed).

Ondanks de kritiek mag dat de pret niet drukken. Het was zeker geen slechte film, maar ik ben erachter gekomen dat Hitchcock films voor mij het beste werken als er vooral achter de schermen het gevaar de voelen is en niet zo zeer voor de schermen (zoals in Psycho en The Birds, met uitgebreide actiescenes). Veel beter werkt het voor mij in bijvoorbeeld Rear Window waarin je eigenlijk niets ziet, maar wel veel dichter bij het puntje van je stoel kruipt.

Je verwacht van een blockbuster van dit formaat vaak niet dat het zal gaan om een enorm complexe film met een zeer moeilijk te begrijpen plot. Ik vond dat dit bij Blade Runner wel het geval was. Een mooie, donkere SF-film met prachtige hoofdrollen van Harrison Ford en Rutger Hauer.

Blade Runner is ook een film waarvan je elk moment verwacht dat het uitbarst in een geweldig spel vol snelheid, actie en geweld. Dat moment breekt eigenlijk nooit aan. Het borrelt constant aan de oppervlakte, maar komt nooit helemaal boven. En dat vond ik toch wel een beetje jammer. Zelfde gevoel had ik trouwens ook bij Raiders of the Lost Ark.

De spannendste film van Lynch die ik tot nu toe heb gezien. Het is eigenlijk een typische Lynch, de kenmerken kent iedereen wel naar ik aanneem. Wat anders is aan deze film is de rechtlijnigheid: hij is makkelijker te volgen dan alle Lost Highways, Inland Empires en Mulholland Drives van deze wereld. En op zich is dat ergens jammer, maar ook wel fijn. Deze film bereikt namelijk zijn volledige effect pas als je alles begrijpt. Waar Inland Empire en Mulholland Dr. nog wel doorkunnen met wat open plekken, is Blue Velvet echt een film die je moet grijpen en niet meer los mag laten.

Dennis Hopper bewijst in deze film ook maar weer eens wat voor een briljante vent hij is en het lijkt wel alsof hij amper hoeft te acteren voor deze rol, maar alles natuurlijk uit de vertraptheid van zijn ziel vloeit.

Oh, oh, oh, wat een overmeesterende film. Dit is nu precies, zoals men dat zegt 'mijn ding'. De natuur, de kracht, de seizoenen, de vergankelijkheid van het leven, het meester zijn van jezelf.

Kim Ki-duk doet hier iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden. Na het zien van Bin-jip was ik tamelijk teleurgesteld in zijn kunnen, maar deze film maakt alles goed. De hoofdpersonen in deze film zijn niet de mensen: het is het leven, en tijd en verandering zijn de badguys.

Deze film is voor mij de verfilming van The Book of Five Rings, de controle die men kan hebben over leven, geloof, liefde en groei. Er zit met deze film niets anders op dan hem te kijken en te begrijpen.

Ondanks de klassieke status van deze film vond ik hem zelf schrikbarend slecht. Ik had niet veel beters verwacht overigens, maar het waren vooral de acteerprestaties die me af en toe de broek af deden zakken.

De decors vond ik erg lelijk en ik ben toch al niet zo'n fan van decorfilms. Frankenstein vond ik goed neergezet en mooi gemaakt. Deel 1 heb ik nog niet gezien, maar die schijnt nog iets slechter te zijn, dus dat stel ik voorlopig nog maar even uit.

Grappig vond ik trouwens de Jezus-verwijzingen die door de hele film verweven zitten, ook al snap ik het nut er niet zo van.

De eerste van drie late David Lean-epossen. (Hierna volgden Lawrence of Arabia en Doctor Zhivago). The Bridge On the River Kwai gaat over een Japans kamp dat Britse soldaten een brug laat bouwen. Eerst verloopt de medewerking zeer stroef, maar wanneer er dan eindelijk wat bij de wijn is gedaan door de vreselijke dictator van Japanse kant, bouwen de Britten er lustig op los.

Deze film moet het hebben van het eerste uur en het laatste kwartier. Het grijze gebied daartussenin is vrij onbelangrijk. Het eerste uur laat perfect de cultuurverschillen zien tussen de Britten en de Japanners, met in het midden een gesjeesde Amerikaan.

Tja, William Holden dus. De Amerikaan. Het zal altijd wel een van mijn favorieten blijven van de grote Hollywoodacteurs van vroeger. Ik heb iets met die man wat ik niet met de nog grotere namen als bijvoorbeeld Cary Grant, Burt Lancaster en Jimmy Stewart. De swagger die William Holden uitstraalt en de coolness maken hem voor mij een van de ultieme namen van Hollywood. Alec Guiness Sessue Hayakawa zetten ook meesterlijke rollen neer, Guiness won de Oscar, Hayakawa was genomineerd.

Er zit maar weinig gang in deze film. Het tempo ligt veel en veels te laag en net als in Straw Dogs is de climax het meest interessant, maar het duurt zolang voordat die bereikt wordt. Waar Straw Dogs het nog kon hebben van zijn geweldige verhaal, vond ik Bring me the Head vooral een standaard Westernverhaaltje met een heleboel gringo's en meer van dat soort stereotypes.

Peckinpah viel me wat tegen in deze film. Zijn typische regiestijl is maar mondjesmaat echt overtuigend en eigenlijk alleen Warren Oates levert echt een mooie rol af. Dit was inmiddels de 5e die ik van Sam Peckinpah zag, maar het was toch echt de minste.

Ik ben best wel een fan van degelijke westerns. Spaghetti-westerns echter, zijn weer een heel ander verhaal. Een ander genre zelfs. The Good, the Bad and the Ugly is wellicht de beste spaghetti-western ooit gemaakt. Met een geweldig leuk verhaal overtuigd het na 3 uur meer dan genoeg.

Clint Eastwood steelt uiteraard de show, maar ook Lee Van Cleef en Eli Wallach zijn fantastisch. Sergio Leone heeft duidelijk goed begrepen waar spanningsopbouw om draait, de lange, trage shots doen mythisch aan en Clint Eastwood wordt gemanouvreerd in een heldenrol puur door de beelden. In veel traditionele westerns is dit minder aanwezig.

Deze documentaire gisteravond in de bios gezien. Enorm impact op me achtergelaten. Behalve een prachtige documentaire over het maken van een onmogelijke film ook een zeer inspirerend document over doorzettingsvermogen.

Wie een peptalk nodig heeft, kijkt deze film en luistert naar de man zelf, Werner Herzog. Daar kan geen goeroe tegenop.