Opinions

Deze film deed me enorm aan twee andere (iets betere) films denken. Ten eerste Some Like It Hot. Deze film moet van grote invloed zijn geweest op het scenario van Some Like It Hot, want het lijkt er erg op. Ten tweede It Happened One Night, een film van 7 jaar voor deze, ook met Claudette Colbert.

Deze film op zich is echter wat simpeler van opzet en heeft niet veel speciaals. Oppervlakkige karakters, met twee uitzonderingen, de o zo leuke Claudette Colbert en het karakter Toto, een hilarisch quasi-Frans mannetje.

Vrij OK deze film, maar niets bijzonders. Wel mijn kennismaking met Preston Sturges.

Ik vond het allemaal erg pover en dat had ik zeker niet verwacht. Alom geprezen stille film van een fantastisch regisseur, waar ik eerder Ordet van zag (die ik wel helemaal de bom vond).

Het zwaartepunt ligt uiteraard bij Falconetti, die Jean d'Arc goed neerzet. Een rol die niet gemakkelijk te spelen is en al helemaal niet met zulke regie, waar de camera meer dan 50% van de film een close-up van haar gezicht maakt. Falconetti is alleen wat mij betreft soms iets te dramatisch. Ik begrijp goed dat ik zelf ook menig traan zou plengen als ik een uur later verbrand ga worden, maar ik vond de uitdrukking op haar gezicht soms eerder theatraal dan realistisch en daar irriteerde ik me flink aan.

Dreyer doet verder waar ie goed in is, in het laatste kwartier zien we het prachtige kruis, samen met Jean d'Arc fenomenaal afsteken tegen de witte achtergrond en daar hield Dreyer van, Ordet zit er ook vol van.

Interessante film, waardevol document, maar het kijkplezier was bij mij een beetje verdwenen. Oh, en al die rechters en ander gespuis vond ik ook erg irritant en helemaal niet passen bij de prachtige shots van Jean d'Arc. Laatste leuke detail vond ik die vlieg die af en toe in haar gezicht vloog.

Altijd als ik iets probeer te schrijven over Bergman, besef ik me dat ik mij op glad ijs bevindt. De films zijn meestal van een dusdanig intellectueel niveau dat ik wat huiverig ben om ze op mijn manier te interpreteren.

Met Persona echter zat ik op een lijn met de film. Het is mooi om te zien hoe de twee karakters naar elkaar toegroeien en aan het einde van de film zijn de veranderende verhoudingen tussen de vrouwelijke hoofdrolspelers zo goed in de film geïntegreerd dat ze als het ware een met elkaar worden.

Tot nu toe is dit visueel ook de mooiste Bergman die ik gezien heb, prachtige shots zijn er te zien aan het strand, maar wat mij het meest zal bijblijven is de montage van de eerste 5 minuten. Die stijl komt in het midden en aan het einde nogmaals terug en is om je vingers bij af te likken.

Lee Marvin speelt in deze film, maar in bijna al zijn films een enorme stoere dude die amper te verslaan is. Deze film laat zich kenmerken vooral in het begin door wat verrassend montagewerk waardoor het lijkt dat Walker (Marvin) telkens visioenen en (dag)dromen heeft.

Het plot is vrij standaard, Walker wordt genaaid door zijn beste vriend en gaat op wraak uit in de vorm van zijn waardigheid (93.000 dollar). Of dat lukt zal ik niet verklappen, maar ik vond de weg er naar toe nogal simpeltjes. Beetje teveel patsergedoe allemaal.

Lee Marvin vind ik wel een grappig ventje, maar niet echt een bewezen goed acteur wat mij betreft. Eerder een iets mindere versie van Clint Eastwood.

Belangrijke film, gemaakt op het hoogtepunt van de Poolse Cinema. Eind jaren 50 was de Poolse Cinema namelijk de belangrijkste van Europa, net na het Italiaanse neo-realisme en net voor de Franse new wave stonden er vele Poolse filmmakers op met films over oorlog, offers en solidariteit.

Ashes and Diamonds speelt zich af op de laatste dag van de tweede wereldoorlog, de dag waarop Zbigniew Cybulski (de James Dean van het Oostblok) de opdracht krijgt een belangrijk communistisch-leider te vermoorden. Hij merkt echter op de eerste dag dat hij van vrede mag proeven dat er meer is dan oorlog, in de vorm van een mooi barmeisje. Mooie film met een heel sterk einde.

Een van de mindere Woody Allen-films die ik tot nu toe gezien heb. Jeff Daniels vond ik vooral een erg oncharismatische acteur en zijn rol vraagt duidelijk om een beetje charisma. Mia Farrow is het enige lichtpuntje van de film, ik vind haar altijd een erg leuke verschijning. Zo schattig en fragiel.

Het verhaal vond ik ook een van Woody's mindere scripts, een acteur die uit een film stapt. Gaap. Het leidde tot quasi-grappige situaties, maar ik vond er niet veel aan.

Oh, en ik miste Woody Allen zelf in deze film. Films waarin hij niet te zien is, zijn voor mij toch niet 'echte' Allens.