Opinions

We beginnen de eerste 5 minuten als vampierenfilm, maar dan blijken we toch in een SF-film te zitten en vliegen naar een planeet waar een prehistorische stammenstrijd aan de gang is. Ofwel drie voor de prijs van één! Jammer genoeg is er eigenlijk niet veel aan. Regisseur Al Adamson had gewoon een zwart-wit-film uit de Filipijnen opgekocht, stopte er wat SF bij en op de zwart-wit-film zette hij diverse kleurfilters op, zodat de meeste scènes afwisselend rood, groen en geel zijn ... een gevolg van de radioactieve straling op de pre-historie-planeet ... dit briljante technische wonder noemde Adamson: Spectrum X!

Voornamelijk allemaal saai, maar er zit één mooie scène in met een soort van krab-mannen met van die oogjes die boven het water uitsteken. Verder pure tijdsverspilling.

Fijne jaren 50 griezel. Je moet er natuurlijk wel voor zorgen dat je de Hypnovista-intro er ook bij ziet, zodat je de hele film in trance bent en alle gebeurtenissen beleeft alsof je er zelf bij bent. Bij uitzending wordt deze intro weggelaten omdat er schijnbaar mensen zijn bij wie de Hypnovista iets te goed werkt en dan zit je zes dagen later nog in trance naar je scherm te turen. Meeste versie zijn dus 13 minuten korter dan de 90 minuten speeltijd. Dat is natuurlijk een gimmick, maar de film was hierdoor wel een aardig succes.

Feitelijk is de film een variant op een bekend verhaal. Niet die van het wassenbeeldenmuseum, maar kijk zelf maar.

Marx-brothers klassieker die ik nog niet eerder gezien had. Alle bekende elementen zitten er weer in, maar .... dat maakt het net iets te bekend allemaal. Heeft ook iets te maken met in welke volgorde je ze ziet waarschijnlijk, voor mij is dit één van de laatste die ik zie, maar eigenlijk is dit Marx Brothers-film nummer 3. Zeker geen slechte film, maar het is niet van het kaliber van Duck Soup. Dat wordt het nog wel in de circa laatste 20 minuten die helemaal los gaan met de kidnap en de wedstrijd-scenes.

Ik vind dit toch wel één van de allerleukste en allerbeste animaties van de afgelopen jaren!
De Dr. Seuss-verfilming-vloek lijkt dan hier dan eindelijk verbroken. Natuurlijk was The 5,000 Fingers of Dr. T. (1953) op z'n minst een interessante poging.
Maar deze is leuk, al wijkt de animatie af van de boeken, elementen zijn toch wel weer leuk verwerkt.
Verhaal heeft gelukkig ook gewoon z'n lekker tegendraadse boodschap behouden en zit vol met toeters, pluisjes en de animatie van die gier Vlad (niet te verwarren met het konijntje dat koekjes bakt) tamelijk geniaal.
Stukje manga er nog in verwerkt en een paar leuke verwijzingen (Apocalypse Now!).
Dit team mag zich van mij straks wel gaan storten op de allerbeste Seuss (en book-to-live-by sinds 1976): Je Bent Nog Niet in Niemandsverdriet.
Mijn maandag kan niet meer stuk!!

Het huis waar het zich afspeelt is een geweldige locatie, geweldig met die enorme rots erachter!!!

Verhaaltje is helaas te veel aktie en te weinig thrills.

Personages ook allemaal te mager, alleen de oudste van de broertjes had echt een leuke rol.

Voospelbaar, maar zo rond het einde ontspoort het volledig en lijken we ineens in een horrorfilm belandt....mooi want dat einde vond ik eigenlijk nog het beste stukje.

En wederom een titel die ik weg kan strepen van mijn nog-niet-geziene-Bergman-films.
Zeker een topper in zijn oeuvre.
Aangrijpend stuk.
Bij Bergman gaat het nou ook niet bepaald over de actie of vernieuwende cinematografie.
Meer een toneelregisseur die het moet hebben van ijzersterk acteerwerk en schitterende dialogen.
En zo gebeurt het hier ook weer...na een eerste avond na 7 jaar ontmoeten moeder en dochter elkaar toevallig 's nachts en wordt er even een emotionele vuistslag zonder weerga uitgedeeld.

Met name in het begin vaak een beetje de voorspelbare grappen over overijverige agent in duf dorpje waar nooit wat gebeurt, maar naarmate de film vordert gaat het niveau toch wel wat omhoog.

Door aantal vrienden van me hoog gewaardeerd, maar dat kan het niet helemaal waarmaken, tenzij je Lock, Stock... en aanverwanten helemaal top vindt.

Matige eerste helft, leuke tweede helft.

Ongeveer 30 seconden ... als we net in 1986 zitten denken we dat het nog wel wat kan worden ... helaas slechts 1 gag weet een lachje te ontlokken (Nick belt zijn op dat moment 9-jarige vrouw om haar met haar ontrouw te confronteren).
Verder krijgen we hier weinig jaren-80-heimwee van. Poep, pies, piemels .... dat soort humor, maar dan niet van het verontrustende soort, maar precies afgestemd op een doelgroep van 12-jarigen.

De punten zijn voor de bloederige splatter-FX, jammer dat er voor de rest nogal wat aan schort. In de afdeling pyrotechnics bijvoorbeeld, of in het acteerwerk, plot. Maar de allergrootste fouten ... een hele film in POV-perspectief en de non-stop doordenderende muziek op de soundtrack.

Film oogt en klinkt als een videogame en heeft verder weinig te bieden.

Meest verfilmde Sherlock Holmes-verhaal waar bovendien een vloek op rust: de meeste film-versies van "The Hound..." behoren schijnbaar tot de dieptepunten van de cinematografie.

Alleen de 1939 en deze Hammer-versie uit 1959 zijn de geslaagde versies.

Geen echte horror al zitten er wat elementjes in, wel met het klassieke paar Cushing en Lee in de hoofdrol als Holmes en de laatste afstammeling van de Baskervilles.

Prima, degelijke, very Britishe verfilming maar helaas niet bovenmatig verrassend en geen nagelbijter, wel bovengemiddelde onder de Sherlock Holmes-verfilmingen.

Mooie rollen van Dakota Fanning en Piper Laurie (die wederom maar weer eens een reli-manie heeft) en ook nog gefilmd in mooi geelachtig licht, maar het gaat totaal mis op het verhaal of liever het gebrek er aan. Er gebeuren zo her en der wat schokkende dingen met bliksem, slangen en natuurlijk de beruchte verkrachtingsscene, maar een geheel wil het maar niet worden en verder blijven een hoop karakters nogal ééndimensionaal.
Verder lijkt veel kritiek nogal gericht te zijn op het feit dat de kinderen vaak in hun ondergoed aan het spelen zijn, of te uitdagende bewegingen maken (Ja we zijn Elvis aan het imiteren!!) er wordt zelfs voor gewaarschuwd dat het jongetje Buddy zelfs een keer met ontbloot bovenlijf te zien is ... okay die Amerikanen slaan iets te veel door in het zien van seksualisering waar er geen sprake van is en die schunnigheden zagen ze tenslotte ook al bij Elvis en z'n heupbewegingen, maar goed verwacht eerder een wat tamme film die er verder wel mooi uit ziet, maar nergens echt een pointe heeft.

Aangename aktiefilm/thriller met George Peppard die enge Franse fascisten achter zich aan krijgt als ie als oppas/bewaker voor jonge erfgenaam in familie komt die verdreven is uit Algerije.
Precieze redenen worden niet helemaal duidelijk maar schijnbaar hebben onze nazi's belang bij ontvoering van het kind en schuiven ze Peppard een moord in de schoenen.
Vervolgens wordt er even driftig leentjebuur gespeeld bij "North by Northwest" alleen leidt de finale ons deze keer naar een klassiek einde in het Colosseum.
Uitermate aangenaam eind jaren zestig-voer met prima Peppard en enge Orson Welles.

In de herziening!

Goede debuutfilm van David Mamet en interessanter qua dialogen en scenario dan als filmisch gebeuren, dat is netjes gedaan, maar niets bijzonders.

Wel fijn geacteerd en dan zien we de destijds nog vrij onbekende William H. Macy ook nog eens in een klein rolletje!

Zeer vergezocht allemaal, maar het zorgt er voor dat spookhuis #29758 in ieder geval nog wel een interessant geval wordt. Ja, er komt zelfs een Poltergeist-vrouwtje voorbij.

Maar best onderhoudend allemaal.

Ook met een rolletje van de zoon van Walter White die hier hetzelfde spraakgebrek heeft als in Breaking Bad (we hebben het even opgezocht en acteur Mitte heeft inderdaad een hersenbeschadiging die zijn spraak en motoriek beïnvloed).

Broedertwist in een bankiersfamilie. Soort van "Succession" anno 1949, maar te veel nadruk op het plot. De personages blijven wat vlak. Edward G. Robinson won ik Cannes de prijs beste acteur als de vader, maar echt overtuigen doet hij mij niet hier. Wat verouderd drama, echte film noir zie ik er ook niet in.

Jammer van het soms wat luchtige toontje, als het allemaal wat grimmiger was geweest dan hadden we een echt verlaat Hammer-style werkje gehad. Met Peter Cushing, Vincent Price en Christopher Lee de drie grote sterren van het genre (4 als je John Carradine ook nog meetelt, maar die heeft beduidend minder screentime). De tweede helft werkt wat dat betreft het beste, dan zitten we op de juiste toon. Toch wel heul leuk om de grote drie begin jaren tachtig te zien in een groot huis vol spinnenwebben, afgesloten ruimtes en lange gangen achter de boekenkast.

Lijkt te beginnen als ons standaard haunted house (vanzelf openslaande deuren en ramen etc.) met een voornamelijk African-American cast. Behoorlijk mooi spookhuis van buiten (zie poster) maar van binnen is het precies zoals we ze kennen. Maar dan gaan we de voodoo-tour op en wordt het toch nog redelijk de moeite waard.

Zo mooi als "Halloween" zal het nooit meer worden, maar toch kan af en toe een fijn sluip-en-steek-filmpje er best wel even tussendoor.

Niet zo heel verrassend, alhoewel de laatste 20 minuten wel behoorlijk toppie zijn.

Paar fijne kills, ook een paar off-screen, maar alles blijft goed belicht, de slachtoffers acteren ook nog wel redelijk goed en het tempo zit er lekker in.

Zeer vermakelijke horror met niet storende comedy-elementen.

Eerste helft lijkt nog redelijk standaard spookhuis-verhaal, maar dan maken we een thriller-afslag om vervolgens te komen met een alle-stoppen-los laatste gedeelte.

En de killer die komt in ieder geval bij top-killers van de eenentwintigste eeuw ... wat een geweldige rol!

Op "The Grapes Of Wrath" na moeten we het bij John Ford maar bij z'n westerns houden.

Dit sociale drama over een mijnwerkersdorpje in Wales is veel te sentimenteel, te zoetsappig en te oppervlakkig naar mijn smaak.

Enkele humoristische intermezzo's maken het er ook niet beter op.

Bij vlagen mooi camerawerk maar daar houdt het echt mee op.

Apocalyps nummer zoveel....en dat betekent dat het één en ander al nogal bekend voorkomt, uitwerking is echter prima en ook wel aardig dat we het hier allemaal meekrijgen vanuit het gezichtspunt van een pubermeisje.

Jammer dat de gedachtewereld van Elizabeth niet wat verder is uitgewerkt, dit had het misschien allemaal net wat origineler kunnen maken.

American International Pictures heeft een nieuwe leiding en dus gaan we voortaan door met musicals, weg met die stomme horror-rotzooi! Slecht nieuws voor de al jaren daar werkende grimeur, die is niet meer nodig ... wraak ! wraak! wraak! We zien in ieder geval de monsters terug uit I Was a Teenage Werewolf en I Was a Teenage Frankenstein en als je goed oplet mijn grote favoriet het masker uit Invasion of the Saucer Men. Niet de essentiële horrorfilm uit de fifties, maar vanwege de vele verwijzingen naar American International Pictures en hun klassiekers voor de liefhebber toch wel een aanrader. AIP nam zichzelf in ieder geval lekker op de hak.

Stond laatste een positieve recensie over in de Gonzo en die bespreken zelden DVD's die voor een schappelijk budget-prijsje te krijgen zijn, dus toch maar even aangeschaft.

Gisteravond bedacht ik nog...het zal toch geen saai rechtbankdrama of bio-pic zijn???

Enne: Nee!!!

Dat rechtbankgebeuren zit er wel in, maar ruimschoots de tijd voor Ginsberg's "Howl" voorgedragen door Ginsberg (James Franco) en met geweldige animaties.

Grootste deel zitten we gewoon te genieten van dit geweldige stuk poëzie.

Wijkt voldoende af van het geijkte Hollywood-biopic-schema om Ginsberg waardig te zijn.

Geweldige film! Meesterwerkje uit de budget-bakken!

Mijn laatste bijdrage aan de MovieMeter Horrorchallenge 2024. De maand november heb ik nodig om straks nog een jaarlijst 2024 in te kunnen leveren. We gaat eruit met een vijfsterren-klapper. 1981 was het grote weerwolf jaar en The Howling werd qua populariteit de nummer 2 (na An American Werewolf in London). Deze is minstens zo goed. Minder humor, meer mystery en daarom iets grimmiger dan de publieksfavoriet. We beginnen even met de jacht op serial killer, maar uiteindelijk gaan we tot rust proberen te komen in The Colony waar we 's nachts wakker worden van het gehuil in de bossen.

Was volgens mij alweer een tijdje geleden dat een film uit IJsland zoveel media-aandacht kreeg in Nederland. Sinds de western was het paard ook nogal verdwenen als prominent dier in de cinema, dus hier een soort van ode aan de relatie tussen mens en paard, al vraag ik me wel af in hoeverre de typische paarden-liefhebber hier plezier aan zal beleven...om het over de Penny-meisjes al helemaal niet te hebben!

Geen meesterwerk, maar met 81 minuten een paar prima anekdotes in een stijl die dat typische IJslands, Scandinavisch en vooruit Nederlands heeft (moest qua toonzetting een beetje aan van Warmerdam denken).

Schitterende Americana in deze film. Gaat net als Giant en The Misfits over het einde van het tijdperk van de grote ranches en cowboys. En een soort omgekeerde Rebel Without A Cause. De "rebel" Hud die eigenlijk gewoon een ontzettende klootzak blijkt te zijn en de nieuwe generatie die moet kiezen welke partij ze kiezen.
Verder: IJzersterk acteerwerk en magnifiek zwart/wit-camerawerk.

Eén van de beste Bigas Luna-films, zeg maar de hetero-tegenhanger van Pedro Almodovar.
Javier Bardem hier als de typische macho-man die het liefst van alles 2 wil hebben omdat ie tenslotte ook 2 ballen heeft en z'n wensdroom is de grootste toren van de stad te laten bouwen (jullie weten is iets over fallus-symbolen neem ik aan?).
Maar wat een macho-film lijkt te zijn wordt dus eindelijk een soort van anti-macho-pamflet, want het imperium van Bardem blijkt niet bestand tegen fysiek zwakkere, maar slimmere mannen en ook niet bestand tegen vrouwen.
En dat alles vanzelfsprekend in de gebruikelijke zuurstokkleurtjes.

Jullie geloven nooit wat het eerste echt cinematografische hoogtepunt van 2011 werd....juist

Toegeven behoorlijk zotte monsterfilm: gemuteerde vissen roeien hun tegenstanders (honden en mannen uit) om te kunnen paren met vrouwen.

De monsters krijgen behoorlijk wat screen-time, d'r zit aardig wat gore in.

Serieus te nemen valt dit allemaal niet hoor, maar verrassend dat een vrouwelijke regisseuse niet onder doet voor de meerderheid van de mannelijke regisseurs gebruikelijk in dit genre.

Flink kunnen lachen bij deze horroractie van de makers van The Purge. Die had ik nog niet gezien overigens, is die ook zo leuk?? Ik was een klein beetje bang voor Battle Royale revisited, maar dit heeft toch wel zijn eigen stijltje. Zwarte comedy, actie, horror. In die volgorde ongeveer. Als je eens even flink genoeg hebt van al die politiek correcte grachtengordel-figuren, hele fijne film.

Zeer aangename SF-verrassing!!

We waren even bang voor de zoveelste Alien-kloon, maar dit is duidelijk geinspireerd op de betere Italiaanse C-films uit eind jaren 70/begin jaren tachtig.

Redelijk minimaal budget, maar de woorden "Fucking Cool!!" zijn hier op z'n plaats.

Doet ook af en toe denken aan "Battlestar Galactica" en "Enemy Mine" , maar 't is lang geleden dat we op SF-gebied zo'n aangename film zagen.

Voor het grote publiek waarschijnlijk wat te afwijkend, maar cult-potentieel ruimschoots aanwezig.