Opinions

En wederom flikken de Belgen het: geweldige film over een asociale familie.

En in Nederland maken we er meteen een Flodder of New Kids Turbo van, hier valt net zo veel te halen qua vermakelijkheid, maar het zijn ook geweldige overtuigende personages en er zit ook ontroering in, medeleven en het is niet alleen maar platte humor.

En dan loopt het leven van de familie Strobbe ook nog eens parallel aan dat van Roy Orbison!

Verrassend goede variant op het thema van de studenten die bij wijze van ontgroening de nacht door moeten brengen in een spookhuis. Goed tempo, goede acteurs, sympathiek slachtvee, Linda Blair als heel brave studente, de pakjes die het soms nog een beetje Hammer-look geven. Ik kan hier best een ruime voldoende aan kwijt.

"And we'll always be together, together in electric dreams"

Je zou een fantastische film kunnen maken rond dit onderwerp, genoeg openstaande vragen over de zin of onzin van het creëren van kunstmatige intelligentie met menselijke eigenschappen en hoe dat precies zou kunnen werken en welke onwelgevalligheden we tegen zouden kunnen komen.

Niet dat de relatie van Theodore en Samantha helemaal probleemloos verloopt, maar zou het überhaupt al mogelijk zijn om daadwerkelijk verliefd te worden op een besturingsprogramma (goedemorgen Windows 7) ... nou ja kijk naar het gemiddelde chatgedrag en je zou gaan neigen naar ja.

Blijft allemaal steken in een soort van gemiddelde rom-com waar wel eens een filosofietje geraakt wordt, maar eigenlijk wijkt het maar bar weinig af.

Verder hopen we niet dat alles over een jaar of tien gehuld zal zijn in het soort zuurstokkleurtjes die de hele film omgeven, verder leken me de games over tien jaar ook nogal suffig.

Twijfelachtige eer maar voorlopig lijkt " Weird Science" nog steeds de topfilm in dit sub-genre.

Ik vond Herbie vroeger wel leuk, dus even terug in de kleine Wendy-modus, maar helaas dit is wel erg Bassie & Adriaan-niveau. Nee, sorry dit trek ik niet meer.

Opa Clint weet best prima verhaaltjes te vertellen, alleen zijn sommige van z'n verhaaltjes wat beter dan enkele andere.

Dit is een wat minder goed verhaaltje al blijft het altijd aangenaam om naar te kijken.

Briljante score-mogelijkheden: wetenschappelijk onderzoek naar het hiernamaals en degenen die dit liever niet onderzocht zien worden ... wat had ik die film graag gezien!

Lijntje wordt aangehaald, maar wordt volslagen niets mee gedaan.

Nu dus near death experience, psychic die contact kan maken met the other side en jongen die contact met generzijde zoekt ... ook leuk, niet te sentimenteel uit de bocht vliegend, maar ook een beetje laf alsof Eastwood niemand tegen de schenen durfde te schoppen met deze film.

De hype-machine draaide overuren .... kotsend en gillend de zaal uitrennen om vervolgens genadeloos je bewustzijn te verliezen, de engste horrorfilm ooit vertoond!! Met als gevolg nou een hoop teleurgestelde kijkers die ruim twee uur een familiedrama zagen met wat horrortoestanden en zo'n beetje helemaal zonder jump scares ... dus dan is het helemaal niet eng.

Deze kijkers wil ik best een aantal fijne griezelfilms aanbevelen waar je aan je trekken komt qua blood, gore en splatter. Jump scares zijn vervelend .... enge crescendo muziek .... oh nee de poes .... weer enge crescendo muziek .... oh nee de buurman .... zo dan gaan we nu ...ieks een enge killer met een groot mes!!!!

Gaat hier allemaal iets subtieler, maar eng wordt het wel degelijk, beetje lastig te plaatsen in welk subgenre het nu thuis hoort, mooi gefilmd, goed gespeeld, goed plot ... ook wel eens fijn bij een horrorfilm.

Had zelfs een meesterwerk kunnen zijn, alleen gaat het de laatste 10 minuten net mis.

Desalniettemin beste horrorfilm sinds 2014.

Eerste uur van deze film is ongelooflijk saai en met als extra handicap dat het personage van Kirk Douglas totaal niet sympathiek is.

Daarna redelijk wat actie, maar het lijkt allemaal een beetje te traag en met al die sneeuw hadden we ook nog wat spectaculairdere beelden verwacht.

Tegenvaller met aardige climax.

Doet wel flink denken aan Lindsay Anderson-films als If... en O Lucky Man!, maar deze zit er net voor. Malcolm McDowell had hier ook prima de hoofdrol in kunnen spelen.

In sommige scenes is te zien dat de binnendecors vrij sober opgezet zijn, met name de studio is duidelijk een euh ... studio, maar met behulp van een beetje archief-materiaal krijgen we nog wel eens de illusie van massa-scenes en de buiten-opnames zijn meer dan voldoende goed.

Enige kritiek is dat enkele scenes iets korter hadden gekund, met 120 minuten hadden we maar zo op een meesterwerk kunnen zitten.

De film deed weinig toen hij uitkwam en regisseur Levy ging lesgeven op de kunstacademie, met dank aan BFI nu weer beschikbaar op DVD en BluRay (dual format edition) met enkele shorts van Levy als bonus.

Soort van nihilistische variant op Sling Blade.

Hesher is af en toe uitermate onaangenaam en de rest van de wereld waar T.J. in leeft is nauwelijks veel aangenamer misschien met uitzondering van Nicole die wel heel open is over haar gevoelens en beweegredenen.

Film is behoorlijk zwartgallig met af en toe geweldige humor en een flink aantal prachtige scenes.

Speelfilms maken kunnen we in Nederland niet, gelukkig wordt dat wat gecompenseerd door het feit dat we wel goed zijn in documentaires.

En dit is één van de allerbeste Nederlandse docu's ooit.

Zeer beeldend verteld.

Nederland gevangen in schitterend camerawerk.

En een heel typisch, zij het uitstervend beeld van Nederland.

Het laatste jaar op de boerderij van zijn ouders.

De liefde voor het onderwerp straalt er van af.

De docu is uit 1993 en dus alweer 15 jaar oud toen ik hem gisteren voor het eerst zag op Holland Doc.

Maar deze docu is tijdloos.

Meesterwerkje!

Klassieke laatste western-roman, maar de verfilming wil maar niet echt overtuigen.

Zitten een paar hele mooie scenes in, camerawerk is schitterend genoeg, maar het glijdt soms wat af naar een soort van western-soap en dit had natuurlijk een film moeten zijn in de contreien van "The Misfits" en "Hud".

Niet echt slecht, maar er had zoveel meer in gezeten.

Begint redelijk, maar blijkt al snel losse verzameling gags rond 65 jaar ingevroren opa.

Maar goed, altijd leuk om de driftbuien van de Funes te zien.

Tweede helft wordt het allemaal nog wat minder...en zijn de driftbuien ook wat minder talrijk.

Nog een erg leuke woedeaanval op het einde, maar verder behoort dit tot de mindere de Funes-films.

Mooie sfeervolle film, goed geacteerd, dromerig en met prachtige beelden.

Verhaal wordt net wat te beschouwend verteld om echt diepe sporen te trekken, maar de film voldoet in het brengen van anderhalf uur schoonheid met wrange kantjes.

Die truc met de cheeseburger gaan we binnenkort maar eens uitproberen.

Tsja uit de atoom-age, hier krijgt een ongelukkige geleerde geen stralingsziekte na blootstelling aan een hoge dosis radioactiviteit, hij herstelt zelfs snel. Probleem blijkt zich pas voor te doen als hij blootgesteld wordt aan zonlicht en prompt veranderd in een ongemanierde reptiel-man.

Verhaaltje is vrij kort verder, natuurlijk vinden we de reptiel-man-scenes interessanter dan het lijden van de arme wetenschapper. Bekende stof, maar de uitvoering is alleszins redelijk, behalve het acteerwerk misschien.

Als het dagelijkse leven op een soort rampenfilm begint te lijken, wel een hele slechte helaas, dan hebben we toch even stevig goed filmspul nodig, helaas zijn er (nog) te weinig vrouwelijke regisseurs die in zo'n geval kunnen leveren. De komende weken gaan we voor escapisme, humor, nagelbijters en oude vertrouwde favorieten. Helaas komt door het Corona-virus ook een voortijdig einde aan mijn vrouwelijke regisseurs-challenge. Nog één die precies datgene biedt waar ik op dit moment zit te wachten. Een magische tocht richting het zwarte gat. Claire Denis weet hier fiks te leveren. Het van ellende uit elkaar vallende schip, de prachtige tuin die nog iets herkenbaars biedt aan het leven zoals we dat ooit op Aarde kenden. Met een bemanning bestaande uit criminele jongeren, geleid door een nare wetenschapster. Dit is wat je nu nodig hebt. Geweldige film, vreselijk onderschat, door er je voordeel mee. Stay safe!

Meer dan vijf uur durend portret van het Oostenrijkse bergdorpje St. Anna en gefilmd in de periode 1979-1982. De akkers zijn er zo steil dat de boeren de keuze hebben tussen ouderwets handwerk met paard of een 4-wheel-drive, maar de tijden zijn aan het veranderen, de kleine boeren kunnen niet meer rondkomen van alleen de opbrengsten van hun boerderij en werken ernaast als houthakker, wegenbouwer of in de landbouwmachines-fabriek.

Voor de processie loopt het hele dorp uit en het Hitler-snorretje is er nog in de mode.

Dankzij de lange tijd dat regisseur Pilz in deze omgeving zat doet het wel wat denken aan Edgar Reitz' Heimat ook omdat de documentaire in filmisch opzicht ook gewoon erg mooi is en gedetailleerd en zo het idee krijgt het dorp en zijn bewoners goed te leren kennen.

Grootse docu met als advies de Engelse ondertiteling te gebruiken op de DVD, het lokale dialect is als niet-Duitser wat lastig te volgen (en er zit één mijnheer in de film waar zelfs de ondertitelaars van dienst geen chocola van kunnen maken).

Meesterwerk van een docu, te bekijken als grootse filmkunst en als laatste getuige van een wereld die nu waarschijnlijk al niet meer bestaat.

Film met aantal mooie scenes en broeierige sfeer. Helaas ontbreekt het een beetje aan een goed plot of een duidelijke introductie van de personages. Blijft daarmee een beetje in het debuut-festival-film-sfeertje zitten. Qua sfeerschepping en camerawerk is het allemaal zo goed in orde dat we potentieel wel interesse hebben in een echte featurefilm van deze regisseur.

Fijne, warme serie in 6 delen, hetgeen ons niet belet om ook nog even iemand in mootjes te hakken, doet wat dat betreft wel denken aan een soort Britse "Dexter" waarin het drama veel belangrijker is dan de kills.
Wel weer jammer dat de hoofdrol niet door een echte transseksueel wordt gespeeld en het feit dat ze post-op is, gezien het verhaal is dat niet erg logisch en niet erg nodig, maar ja "het ding" schiet wel zo'n 3 x per aflevering pontificaal in beeld ... meer een keuze qua shock value, al doet Chloë Sevigny verder wel haar best.
Sentimentaliteit wordt keurig op afstand gehouden, fraai geschoten, de kills zijn ook niet al te misselijk zeker naar TV-standaard.
Een vervolg kwam er nooit, dus het eindigt met een stevige cliffhanger, waarvan we nooit de afloop zullen weten.

Niet helemaal het allereerste Franse plattelands/boeren-drama en ook niet het beste.

Afgezien daarvan staat het Franse platteland wel garant voor schitterende beelden en ligt mijn sympathie geheel en al bij de doorploeterende kleine boeren.

Zo iets voor het einde lijkt de spanningsboog wat te zwabberen en gaat de positieve indruk van het geheel ietsje naar beneden.

Met 800 schapen en wat honden en ezels in de winter door Zwitserland trekken als schaapsherder. Focus ligt voornamelijk op de twee herders, waarbij we maar vast waarschuwen dat Pascal nou niet het type is waar je onmiddelijk warme gevoelens voor gaat koesteren. Ook wordt het al te idyllische plaatje misschien wat verstoord door het feit dat de schapen uiteindelijk bestemd zijn als heerlijke scharrel-lamsboutjes.

Docu is puur een registratie, en zo heb ik het graag, geen interviews en dat soort afleidende onzin.

Onderhoudende literaire thriller die redelijk heftig begint met afgehakte hand, mortuarium en kinky sex, maar allengs wat meer op beschaafd niveau komt.
Jane Birkin als de gehandicapte vrouw van inspecteur Chesnais en plot dat ons uiteindelijk naar de Rode Brigades voert.

Prima thriller die meer Amerikaans aandoet dan Noors en ongetwijfeld binnenkort een US-remake zal krijgen. En dat betekent dat het voornamelijk non-stop-actie is en dat gaat soms wat ten koste van een echt goed plot of verdieping van de personages.

Onderhoudende yuppie-thriller, maar niet helemaal de klassieker waarop ik stiekem gehoopt had.

En helaas slaat de Leos-Carax-enthousiasme-meter deze keer iets minder hoog uit dan gehoopt.

Niet dat het een slechte film is overigens, visueel is het best heel mooi gedaan, maar het is een beetje de plot die ons in de steek laat, vooral omdat hoofdpersoon Dennis Lavant minder mytisch is dan ik had verwacht, wel een magnifieke acteur die zich in vele gedaanten kan hijsen.

Misschien heb ik ook een diepere laag gemist en ik weet bijna zeker dat deze volgend jaar een herkijk gaat krijgen omdat ik me dan niet meer kan voorstellen dat ik het slechts bij deze waardering heb gelaten.

Meer een fascinerend curiosum dan een echt goede film, tegenwoordig wat minder verrassend omdat de twist nog wel vaker gebruikt werd en ook de mannelijke rol van Jean Arless (a.k.a. Joan Marshall) niet echt een heel overtuigende performance is.
Beetje Hitchcock-achtig gedoe maar net niet overtuigend genoeg.
Zoals gebruikelijk had regisseur William Castle ook weer eens iets origineels bedacht, namelijk de Frightbreak....een minuut om de bioscoop te verlaten voor de ontknoping ... aan de hand van de ten horen gebrachte hartslag kun je vaststellen of dat misschien verstandiger is.

Soort van visuele poëzie, zonder reguliere verhaallijn, en in tegenstelling tot de vrouwelijke voice-over, horen we de hoofdpersoon, die zich terugtrekt uit de interactie met zijn mede-mensen, niet.

Verrassend modern klinkende drones en electronix als muziek.

Visueel doet het inderdaad wel wat denken aan Resnais en Antonioni met scene waarin de Eiffeltoren zo zwaar overbelicht wordt dat deze verdwijnt.

Tempo stijgt gedurende film, waardoor er een soort van hypnotiserende rush ontstaat.

Geslaagde 1974-poging om af te wijken van de reguliere verhalende cinema.

Tweede helft van de film is duidelijk de betere helft, al is het omdat het maar moeilijk inleven is in het karakter van Trintignant, hetgeen ook ongeveer de bedoeling was ofwel hoe maak je een film waarin de hoofdpersoon voortdurend andere dingen over zichzelf verteld. Op het moment dat Trintignant dan even uit beeld verdwijnt en we bij de drie dames blijven vinden het meteen boeiender.
Er worden mooie beelden geschoten, de soundtrack is geweldig gedaan en zo halverwege begint de film zijn vorm te vinden.
Niet helemaal geslaagd project, maar we gaan binnenkort nog wel eens een Robbe-Grillet proberen.

Typisch Bromet...we zaten stiekem te hopen op "Buren" revisited ..."" vindt u het vervelend dat uw buurman/buurvrouw homo is?"...maar het is onthutsend is wat we te zien krijgen.

Nederland en homotolerantie 2013 prima in orde? Deze mensen hebben het slecht getroffen met hun buren. Ik werd er wel een beetje boos van.

Nou, dit is toch best een leuke Nederlandse film? Okay Schatjes was echt geweldig, daarvoor smokkelde we mijn tienjarige zusje destijds nog de bioscoop in. Hier allemaal inclusief het typische Nederlandse film acteerwerk en dialogen op Zeg 'ns Aaa-niveau. Destijds de flop die de carrière van Ruud van Hemert de grond inboorde, maar echt ik heb ze veel slechter gezien. Bij vlagen erg grappig, zoals de scène in de bank. Soms wat flauw en ernaast geschoten. Misschien had van Hemert er wat meer bloot van Nada van Nie in moeten stoppen. Twee keer topless dat is echt te weinig voor een Nederlandse film uit de periode 1970-1989.

Chirurg ontvoert de gorilla uit de plaatselijke dierentuin om het hart te transplanteren in zijn zoon, helaas heeft deze harttransfusie een vervelende bijwerking, want de zoon verandert in een sex-crazed en moordlustige half mens/half aap.

De film heeft inderdaad een zeer hoog Ed Wood-gehalte vooral de verkrachtingscène in het park waar het kunstgras per ongeluk verschuift, maar ach waarom de take overdoen?

Qua bloed zit het hier wel goed, maar de kans dat we vanavond een slapeloze nacht krijgen bij de gedachte aan het aapmonster in z'n prachtige pyjama? In ieder geval niet van de griezels, misschien van het lachen.

Radioactieve kruisingen tussen "The Creature of the Black Lagoon" en Koekiemonster (die ogen!!) komen de pret verstoren voor de lokale jeugd.

Onzinnig, maar vermakelijk drive-in-filmpje haalt niet de compleet van de pot gerukte status van genreklassiekers als "The Invasion of the Saucermen", "Teror from the Year 5000", "Robot Monster" of "The Creeping Terror" maar bevat zeker voor 1964 nogal wat bloed en zelfs wat regelrechte gore.

Cameraman weet zelfs het beeld scherp te houden, al kan ie op het gebied van belichting nog wel wat bijleren.

P.S. Musical??? My ass!!!