Opinions

Jake Gyllenhaal als kersverse weduwnaar wiens leven van de rails afglijdt ... te beginnen met een zakje M&M's. En dan duiken we in een vriendschap, net geen romance, met de dame van de klantenservice. En misschien nog meer met haar 15-jarige puberzoon. Thema van het leven dat letterlijk gesloopt moet worden is niet helemaal onbekend, maar levert boeiende filmstof. Dan zou ik nog wat te zeuren kunnen hebben over de laatste 10 minuten, maar azijnzeikers houd je altijd en deze film gaat gewoon mee als één van de betere van de afgelopen tijd.

Wow!!! 80's Horror!!!!
Als U de rillingen al niet krijgt van de soundtrack met Rick Springfield, Go West (We Close Our Eyes!!), Billy Idol en Motley Crüe dan zullen groen slijm brakende zombie-demonen U wellicht kunnen overtuigen.
En als onze helden compleet omsingeld zijn valt er wel plotseling een helicopter door het dak van de bioscoop (tuurlijk!!).
Erg cheesy allemaal, realisme-factor 0%, eerder komisch dan eng, veel gore maar we kunnen er alleen maar om lachen.
We zagen van Bava en Argento al veel betere en vooral engere werkstukjes.
Maar goed voor die paar onbenullen die "The Toxic Avenger" een leuke film vinden is deze prima te doen (me included).

Wat mij betreft nog leuker dan deel 1! De bioscoop is hier vervangen door een flatgebouw. Full-out-eighties horror met geweldige make-up en FX. Verhaal zit er verder natuurlijk voor geen meter in .... maakt hier nog niks uit ... leuker dan in de jaren tachtig werd het niet meer.

Eigenlijk een vrij saaie Bigfoot-horror. Schijnbaar dacht de regisseur ook van daar gaan we geen filmgeschiedenis mee schrijven, dus laat ik het laatste half uurtje eens flink ontsporen met zombies, aliens, mutanten en een krankzinnige priester. Okay dat werkt want na een uur stond de waarderingsmeter nog op 1 ster en de tweede wordt alsnog binnengehaald. Saai eerste uur gevolgd door een volslagen idioot maar fijn half uurtje.

Boeiende interpretatie van de gebeurtenissen rond de Lockheed-affaire, al krijgen we ook flink aandacht voor het gezinsleven van Den Uyl.

Keesmaat is redelijk overtuigend al mist ie de typische den Uyl manier van spreken. Bij van Agt en Juliana lijkt het soms zelfs bijna parodie te worden.

Paar storende foutjes: bij den Uyl's was "God Save the Queen" van The Sex Pistols al in februari 1976 bekend en hij had ook wel een vreemde uitgave van Crosby, Stills, Nash & Young's "Déjà Vu" in huis.

De grote boef Bernhard is wel zeer geslaagd alsmede de jonge Beatrix.

Socialistische minister-president redde de monarchie in Nederland, een boeiend politiek drama.

Meegepikte kerst-film-toestand.

Vroeger las ik die Dennis-boekjes wel eens.

Destijds best aardig.

De film mist het juiste tempo en daardoor zien we alles al lang van tevoren aankomen.

Paar hele slecht vormgegeven grapjes ook (het dansje van buurman George op de kermis kan echt niet!!!).

Maar goed, paar flauwe glimlachjes kunnen er nog net af en toe van af en de pijp van de vader van Dennis is niet weggecensureerd.

Nooit eerder gezien omdat ik al vrij snel het origineel "Infernal Affairs" te pakken had. Die is misschien over de linie ook nog net iets sterker. Op zich zal dit ook niet mijn favoriete Scorsese-film worden. Maar goed anderzijds fantastisch plot natuurlijk waarin de rat en de mol op elkaar jagen. En dan Jack Nicholson in de typische kijk-daar-hebben-we-Jack-Nicholson-weer-rol. Zeker het laatste uur is een groot shit-hits-the-fan-festijn.

Chance meeting met mooie dame in de metro loopt over in geheime verhouding, maar wat een pech tijdens hun eerste intieme samenzijn staat Vincent Cassel opeens in de hotelkamer die hen komt overvallen...da's allemaal tot daar aan toe, maar Clive Owen laakt zich (wel erg gemakkelijk) chanteren door Cassel.

Enigszins ongeloofwaardig allemaal, af en toe wel een beetje spanning, maar de film steekt nergens boven de middelmaat uit.

Debuut van Luc Besson (Subway, Le Grand Blue, Leon, The Fifth Element) voornamelijk bekend van zijn style-over-substance-aanpak.

Dit debuut bevat zeker een aantal fraaie beelden, maar het gaat fout in de plot die te weinig te bieden heeft, dialogen die compleet afwezig zijn en een aantal komische intermezzi die de post-apocalyps-sfeer verpesten.

Zou sterke short van een half uur kunnen zijn geweest, als featurefilm te weinig boeiend.

Jacques Perrin verwacht het ware leger-avontuur, maar komt terecht op een fort dat grenst aan een woestijn en waar helemaal niets gebeurt.

Allen Max von Sydow heeft ooit als jonge officier alarm geslagen nadat hij drie ruiters uit de woestijn zag komen...een hersenspinsel of loert er toch gevaar?

Prachtige locatie maar iedereen wil er het liefst zo snel mogelijk weer weg, want het grenst aan het grote NIETS.

Vreemde haast surrealistische film over dreiging vanuit het niets en plekken die je fysiek ziek kunnen maken.

Schitterend camerawerk en kleurgebruik in industrieel wasteland en waar je uit ieder raam een schip voorbij ziet varen.

Hele aparte semi-werkelijkheid(?).

Kan me zo voorstellen dat iemand als Tarkovsky hier ook door geïnspireerd is geweest.

Verhaal is het het gebruikelijke Antonioni-verhaal met hier Monica Vitta die zich een paar maanden na een auto-ongeluk nog niet helemaal "normaal" gedraagt.

Zoon speelt met mecano, microscoop en gyroscoop-bromtol.

Prachtige soundtrack ook met allerlei "storende" achtergrondgeluiden.

Minder plot om aan vast te houden dan bij bv L'Avventura of Professione: Reporter, maar verder overtuigende derde plaats in de Antonioni-filmografie.

Eerste pre-Polyester-film van John waters die ik zie en het is inderdaad wat bizarder en viezer dan zijn latere werk, al is het met net zoveel humor gemaakt als latere succesnummers als "Hairspray" en "Cry-Baby".

We moeten het dit keer stellen zonder Divine, maar voor de rest is het allemaal lekker overtrokken en campy. En verder zitten we anderhalf uur geboeid en met veel lol te kijken naar het avontuur dat begint als Peggy, net terug uit de psychiatrische kliniek, weer een inzinking krijgt waarbij ze samen met haar huishoudster (de oorspronkelijke Divine-rol?) per ongeluk haar man vermoordt en vlucht naar Mortville, waar Edith Massey als gemene koningin regeert...ik moest wel wat denken aan onze voormalige vorstin.

Heel aardig animatiefilmpje over schurk met vries-straal op jacht naar de krimp-staal (waar ze in Noord-Korea olifanten mee verkleinen) achtervolgt door een andere schurk met een piranha-pistool.
Voor zijn sinistere plannen heeft onze schurk Gru echter een paar kleine meisjes nodig en het wat zoetsappigere deel gaat over de langzaam vadergevoelens krijgende Gru en zijn kindjes.
Dan lopen er ook nog wat vreemdsoortige gele mannetjes rond, maar over hun herkomst krijgen we helaas niets te weten.
Beste grap in de "Bank of Evil" (formerly known as Lehman Brothers) let ook op de veelzeggende zuilen.
Aardig, maar Gru heeft wel aardig veel weg van Shrek en die gele mannetjes zouden uit Monsters Inc. kunnen komen, maar ach voor de kids heel vermakelijk waarschijnlijk.

Aaah kunnen die Scandinaviërs toch wel goed, lekkere spannende films maken.
Iets realistischer (of zo U wilt) wat ingetogener dan die Millennium-films, maar enigszins in dezelfde league.
Gladio-achtige toestanden en de overheid die de vuile was liever niet buiten gebracht ziet worden en heel ver gaat om alles in de doofpot te houden.
Mooi linkje ook hoe al die camerabewaking en persoonsgegevens misbruikt kunnen worden als de overheid dat zou willen.
Prima thriller.

"Kiss zal nooit een discoplaat maken!!" humor heeft mede-producent Gene Simmons in ieder geval wel.

Soms best grappige comedy over 4 vrienden en hun pogingen om bij een Kiss-concert te komen. Eigenlijk zie ik liever zoiets als "Over the Edge" zelfde doelgroep, maar dan met wat meer sociaal commentaar en rebellie, dit is eigenlijk meer Beavis & Butthead. Maar goed bijna 50% van de grappen is wel leuk gedaan.

Leuke soundtrack met verder ook nog The Ramones, Cheap Trick, Van Halen en The Runaways en zelfs de foute nummers zijn best leuk.

Eerste helft is een degelijk drama over een jongen die na zijn gevangenisstraf voor de moord/verdwijning van een buurjongetje weer terug probeert te komen in de maatschappij: vaker gezien/Boy A op z'n Noors en met vreemde EO-trekjes, waarvan ik me afvraag of die nou serieus waren bedoeld?

En dan slaat de film halverwege over naar het perspectief van de moeder van het jongetje en dan gaat het qua intensiteit behoorlijk omhoog...af en toe zelfs thriller-neigingen.

't is Scandinavisch dus allemaal wat tobberig is het zowiso, maar vind deze veel sterker dan het vergelijkbare Submarino.

Aaah....na de grunge gingen we aan de lo-fi met Daniel Johnston als de grootste held...nu geef ik onmiddelijk toe dat ik ook niet altijd even van z'n stem gecharmeerd ben, maar anderzijds een leven zonder "Speeding Motorcycle" lijkt me ook niet echt de moeite waard.

En z'n manische depressiviteit en obsessies zijn nog bekender dan z'n muziek waarschijnlijk.

En in deze docu zien we de rest van Sonic Youth wanhopig op zoek naar Daniel in New York als drummer Steve Shelley hem net z'n appartement heeft uitgegooid, Daniel huilen bij Jad Fair en ook z'n lichamelijke aftakeling als gevolg van alle medicatie.

En de geweldadige incidenten die leiden tot gedwongen psychiatrische opnamen.

Interessante docu die wel weer uitnodigd om weer eens wat van hem te draaien.

Veelgeroemde Hammer Horror, nu eindelijk ook gezien. Deze mag zeker mee met de Hammer-top, vooral als ze de cirkel ingaan wordt het nagelbijten. Daarvoor ook nog een geweldige autoachtervolging met occulte elementen en een fantastische Charles Gray als aanvoerder van de satanische sekte.

De reden om te gaan kijken was omdat de plot-omschrijving wel een beetje klonk als "Stir of Echoes" maar bij het begin-energiek is het al duidelijk, dit wordt weer een kloon van "The Exorcist".
En deze kloon is onderhoudend, maar meer nog dan dat volkomen overbodig.
Grappig het gebruikelijke horror-néé-we-laten-nog-ruimte-voor-een-vervolg-einde dat ons alvast warm laat lopen voor "the Omen".

Eerste keer dat ik van deze zaak hoorde was n.a.v. van een benefiet-album met Black Flag-covers voor de veroordeelden in deze zaak.
Wie nu precies de daders zijn en voor zover daar vermoedens over bestaan, wat dan het motief was blijven we tot op heden over in het ongewisse.
In ieder geval gaan politie en de rechter hier nogal frontaal voor de tunnelvisie, al dan niet bewust.
Reconstructie van het onderzoek en de rechtszaak vanuit het oogpunt van de verdediging.
Film weet gelukkig ook gewoon goed op sfeer te zijn.
Enige minpuntje is misschien dat het voor regisseur Atom Egoyan een nogal straight-forward vertelde constructie is, doet hij goed, maar z'n eigen stempel ontbreekt een beetje.

Donald Pleasence versus Peter Cushing anno 1976 in Griekenland en begeleid door een soundtrack van Brian Eno (nooit gereleased als album). Dat kan bijna niet misgaan, maar op een enkele opleving na (vooral wanneer Cushing screentime heeft) is het allemaal net wat te saai.

Enige dat nog ergens wat wenkbrauwen doet fronsen is de vraag waarom priester Pleasence in hemelsnaam de Amerikaanse P.I. meeneemt, de beste man ontgaat alles zo'n beetje.

En deze is helemaal niet zo slecht!! Als er wat meer diepgang in had gezeten en de film langer was uitgerekt dan de schamele 85 minuten had het nog wel een fijne 70's-klassieker kunnen worden. Ontstijgt nu niet het B-film-niveau, maar de film ziet er goed uit.

Weergaloze finale en dat het dan allemaal niet zo diepgaand is, heeft dan weer als voordeel dat het tempo lekker hoog blijft.

Eindelijk een film van Robert Bresson die ik echt kan waarderen!!

Geen lichte kost zoals gebruikelijk bij Bresson (Michael Haneke maakt comedy's vergeleken met Bresson), maar dit keer zijn de personages wat meer inleefbaarder en minder afstandelijk.

1977: de hippies zitten aan de drugs, het milieu gaat naar de kl*ten en het enige perspectief is een functie bij een groot bedrijf.

Hoofdpersonen zijn allemaal hoog opgeleide studenten en zoeken een uitweg, waarbij Charles het leven helemaal niet meer ziet zitten.

Prachtig gefilmd dit keer en geladeerd met wat schokkende beelden als het doodknuppelen van zeehonden-baby's en zwaar gehandicapte kinderen als gevolg van kwik-vergiftiging als foetus...een avond amusument is wat anders, maar in z'n zwartheid is het zeker een mooie film, een herkenbare film en een film die weinig van z'n actualiteit heeft verloren.

Behoorlijk er inhakkende film.

Tevens weer het zoveelste bewijs dat de plot niet het belangrijkste is een film.

Via cinema kan je op andere manieren indruk maken.

Via geweldig camerawerk en via geweldig spel van de broer en zus.

Vooral zusje Chloé zullen we niet licht vergeten.

Enkele zeer expliciete sexueel getinte scenes (incest?, kinderporno?) geven de film een nog gruwelijker tintje.

Nou valt toch niet echt tegen wat mij betreft. Familiedrama met Poltergeist-invloeden en een wetenschappelijk SF-sausje er overheen. Prima uitgevoerd op televisiefilm-niveau.

In het kader van de horrorchallenge ook maar wat uit het schrale Netflix horror-aanbod meenemen, ook in oktober betalen we tenslotte ook een tientje lidmaatschap. Verwachting was 0,0 alleen de poster is wel leuk (80s VHS art-style), maar serieus er wordt er in het horrorgenre toch echt wel slechtere meuk uitgebracht.

De Horla is echt een geweldig verhaal. Ik heb het ooit gelezen in zo'n grote griezelomnibus, waar verder in ieder geval Dr. Jekyll and Mr. Hyde ook in stond. De Horla was zo'n beetje het engste verhaal. Als film werkt het helaas wat minder, dus je kan het beter lezen. Minder dan 200 bladzijden. Verhaal is van Guy de Maupassant, die staat nou niet echt bekend om griezelverhalen, maar tegen het eind van zijn leven begon hij behoorlijk schizofreen te worden en kwam hij onder andere met dit verhaal.

Oh ja dat laatste stukje van de omschrijving .... 16 jaar en ouder, ook al over heen gekeken .... ik zat me net even in te stellen op een hele brave meisjesfilm .... in de jaren 70 was het ook niet zo sjiek, maar kon je de relatie van je 15-jarige dochter met een 20 jaar oudere man nog wel in het openbaar bespreken.
Goed de jaren zeventig dus zo rond 1976-1977 en dus zien of horen we ook Patty Hearst, Iggy Pop, Rocky Horror, underground comics, cocaïne, Television, quaaludes en Heart voorbij komen.
Onderhoudend filmpje, fantastische hoofdrolspeelster, jammer van dat soft focus filter de hele film door.

Romantisch drama met indie-feel, mooi gefilmd, maar helaas laat de plot het afweten.

Het familie-drama dat de basis van de film vormt is gewoon niet interessant genoeg.

Actrice Rumer Willis is de dochter van Demi Moore en Bruce Willis.

Matig.

In de herziening!

Om het nieuwe jaar op filmgebied in ieder geval maar eens explosief te openen.

Normaal ben ik helemaal niet zo van de aktiefilms, maar op de één of andere manier zijn Aziaten daar veel sterker in dan hun Hollywood-collega's, film hint bovendien ook flink op The Deer Hunter.

't is Woo dus de eerste fragmentarische 8 minuten in Hong Kong is niet veel meer dan een aanleiding op maar zo snel mogelijk in Vietnam anno 1967 te komen en dan barst het aktie-, kogel- en bloed-festijn los in razend tempo en met veel slow-motion in de daadwerkelijke aktie.

Wederom geweldig! Het John Woo-meesterwerk!

Action-packed double feature DVD met de onvolprezen "Race with the Devil". Had ik gezegd dat geen enkele kerel cooler is dan Peter Fonda? Jaren zeventig stijl car chase met Peter achter het stuur na een overval op een supermarkt. En natuurlijk de plaatselijke sheriff Vic Morrow die met het hele politiekorps erachteraan gaat. Rij maar in de prak al die wagens. Prima vermaak.