Opinions

Van alle verhalen zijn het de spiegel en de pop Hugo die het meeste indruk maken. Hugo mag gelijk de geschiedenis in als de meest angstaanjagende pop allertijden.

De rest is aardig met ook nog een geslaagd wat komischer intermezzo.

Verhaaltjes zijn tamelijk briljant in elkaar gezet qua raamvertelling en de climax mag er ook wezen.

Klassieke Engelse horror.

Briljant idee van de producenten om in 1974 een film uit te brengen over een zombie-Vietnam-veteraan. Zo'n beetje de eerste Vietnam-veteranen-film dus.

Ondanks de low-budget-productie een zeer goede horrorfilm die wel een beetje doet denken aan de vroegere films van David Cronenberg. Met name tegen het einde, als Andy langzaam maar zeker in staat van ontbinding begint te verkeren, briljante make-up-effecten.

Cult-Trash-film die absoluut niet tegenvalt. Wordt volgende week nog een keer herhaald op ARTE rond een uur of 3.00 's-nachts. Originele versie met Duitse ondertiteling.

Iets minder geschreeuw had ook wel gemogen. Tjeezus. In het subgenre van de horrorfilms in het gekkenhuis. Eind jaren tachtig, het ademt inderdaad wel wat Re-Animator. Wel vaak lelijk geschoten met van die ziekenhuisgangen de hele tijd. Finale is nog wel aardig. Leukste gimmick was trouwens de hoes van de VHS-versie daarin zat een batterijtje zodat de ogen van de dokter ook op de VHS-cover oplichten.

Dat was al weer een tijdje geleden. Wie hij ook speelt Humphrey Bogart is gewoon altijd Humphrey Bogart. En die zien we het liefst in zwart/wit één of ander moordmysterie oplossen. Hier zowaar nog in een uitermate geslaagde film noir thriller, die ik nog niet eerder gezien heb. Louche nachtclub, femme fatale, voice-over, bedrogen held en een hoop sigarettenrook? Check!!

Eeeek weer een enge buiksprekerspop....iets minder eng dan die in classic Dead of Night (1945) maar eng genoeg....verhaaltje mag er ook best wezen.

Al met al zou het best een hele sterke film zijn, ware het niet dat er van die hele lelijke blauw-filters gebruikt worden in de film, met het rood weer wat uitgelicht...geeft het allemaal een beetje cheapie look....verder nog meer mist en rookmachines dan in de gemiddelde Higlander-film en wat bekende namen op de credits...Wahlberg, Cronenberg...alleen de wat minder geslaagde familieleden in dit geval.

Maar we zien ergere films in het horror-genre en deze Dead Silence is bij vlagen ook best wel scary.

Aardige tussendoor-horror.

In de herziening!

Stephen King levert vaak ideaal filmvoer, al wordt het vaak nogal verprutst door slechte regisseurs en producers, dit mag dus nu definitief bij de beste King-verfilmingen.

Regisseur Cronenberg laat hier de body-horror geheel achterwege en levert gewoon een stevige thriller in de stijl van Hitchcock/De Palma, voldoende tijd voor een uitgebreide introductie van de karakters want voordat de thrills komen zitten we al over tweederde van de hele film, maar vervelen is er niet bij.

Dan tenslotte nog hoofdrolspeler Christopher Walken, toch wel een hele fijne acteur, in de tijd dat hij nog hoofdrollen kreeg i.p.v. alleen maar cameo's als krankzinnige gek.

Mooi gerijpt sinds de jaren 80.

Meesterwerkje!

Heel weinig dialoog en bijna geen muziek op de soundtrack.

Arty zombiefilm/roadmovie beetje afstandelijk, geen echte spanning, maar wijkt in ieder geval voldoende af van de gemiddelde zombiefilm om toch in positieve zin op te vallen.

Mooi camerawerk in Afrikaanse locaties.

Tangerine Dream scoorde meteen een contract voor 600 afleveringen "Tatort".

Films met soundtrack van Can zijn wat zeldzamer.

Can kon het slechts af met één CD (Soundtracks).

Deze "western" is er dus één van.

Geen standaard-western dat moge duidelijk zijn, maar liefhebbers van "El Topo" of Rainer Werner Fassbinder goes western zullen hier wel wat mee kunnen.

Wes Craven-flop inclusief Razzie voor Ernest Borgnine, maar de tijd is mild, het is zowaar een sterke film. Geen full out horror de hele tijd, maar de horrorscènes zijn mooi subtiel in de film gezet inclusief de scène die Craven later nog eens een keer deed in A Nightmare on Elm Street. Je kan horror ook gewoon mengen met goed drama. Schijnbaar dachten de critici daar begin jaren 80 toch anders over. Een jonge Sharon Stone zit er ook nog in en die man met dat hele hoge voorhoofd uit The Hills Have Eyes.

Als part-time Rattus Norvegicus zou ik me enigszins kunnen beklagen over het feit dat dit wel een heel erg recht-toe-recht-aan-filmpje is. Maar de lol zit hier toch wel in details. 1982: pre-CGI-tijdperk dus de monsterratten worden hier vertolkt door als ratten verkleede teckels.
En o ja en ze slaan natuurlijk toe in een bioscoop waar net een Bruce Lee-retrospectief draait ... en laat regisseur Robert Clouse nou net de regisseur zijn van Enter the Dragon en Game of Death.
Verder nogmaals weer eens, niemand zit te wachten op romantische subplots in horrorfilms. We gaan liefhebbers van romantische films ook niet lastig vallen met kettingzagen en vleeshaken.
Verder prima popcorn-vermaak.

In de rewatch. Verrassend leuke 80's teen horror, niks niet in de bioscoop, erg groot succes was het volgens mij destijds niet. De horrorkast in de videotheek. Perfecte Halloween-film ook. Echt heel eng is het niet, perfect om met een bak chips of popcorn van te genieten. Wel natuurlijk met die ene memorabele scene en een geweldige finale die ik echt helemaal vergeten was.

Huurlingen-leger in de VS wil graag wat oefenen op onschuldige burgers, maar dan zijn ze zo onverstandig onze held te ontvoeren, slechts gekleed in een miniem kort spijkerbroekje en met lekker blond matje, die zich ontpopt als ware Rambo.

Stompzinnig is deze film met ferme trash-reputatie zeker, helaas ook net zo vervelend als de gebruikelijke Stallone, Lundgren, Siegal, van Damme-films, alleen dus nog net wat slechter.

Ward is een voyeur die moorddadig wordt als hij een vrouw in staat van ontkleding ziet, vers ontsnapt uit de TBS-kliniek geeft hij de jongedame Belle een lift. Ondertussen maakt de politie jacht op hem en krijgen ze het ook nog aan de stok met motorrijders en een excentrieke Britse lord.
Redelijk bekend gegeven wordt hier zeer British uitgespeeld en met name de tweede helft wordt het nog wel echt spannend. Verder verveeld de film geen moment alleen al het ritje van het stel levert voldoende onderhoudends op en er zitten nog wel een paar aardig gevonden achtervolgingen en wendingen in die het ook allemaal memorabel maken.

Verhaal is wel redelijk bekend....familieleden staan elkaar naar het leven om een erfenis die ergens in huis verborgen ligt.

Voor de originaliteit komt er dan ook nog een dame in huis die net na jarenlange gevangenisstraf vrijgekomen is....ze had haar moeder met een bijl vermoord.

Film vol bijlmoorden die helaas op één scene na niet zo heel veel te bieden heeft.

Begint redelijk aardig, maar na verloop van tijd worden we de inhalige familie toch een beetje zat.

Onorigineel met magere bijlscenes.

Chaotische docu waarbij de bedoelingen van de maker: het geven van een beeld van de vermoorde Andrew Bagby voor zijn zoon volslagen de mist in gaat.

Nog steeds geen flauw idee wat voor een man dat is: we zien vrienden, familie en collega's hem ophemelen en een wirwar aan jeugdfilmpjes en één of andere bruiloft.

Het al behoorlijk bizarre moordverhaal krijgt op het laatste half uur nog een zo bizarre wending dat we zowaar nog even met stomme verbazing zitten kijken, maar dit verhaal had wat duidelijker en minder van "ik wil ook nog even de groeten doen aan..." verteld mogen worden.

Het is weer even flink punten scoren met deze blaxploitation samurai-film. We beginnen nog wel redelijk rustig met Russell die zwaargewond aanspoelt op het eiland en zich daar traint als samurai. Les krijgt hij van 2 Japanse soldaten die nog niet weten dat WO2 al lang afgelopen is. Meer tempo in L.A. als hij jacht gaat maken op z'n 2 Vietnam-vrienden die hem verraden hebben en inmiddels tot de top gangsters van L.A, behoren. Komt dat samouraizwaard ook mooi goed van pas. Simpele, maar doeltreffende actie die soms net iets te lang blijft hangen bij Jayne Kennedy en haar niet zo van de grond komende zangcarrière.

Binnenkort de nieuwe versie van Kenneth Brannagh, gezien wat die de laatste jaren gedaan heeft ben ik bang dat de versie uit de seventies niet overtroffen gaat worden. Alleen de cast al is reden om meteen te gaan watertanden: Peter Ustinov, Jane Birkin, Bette Davis, Mia Farrow, Jon Finch, George Kennedy, Angela Lansbury, David Niven .... hele film draait natuurlijk om een moord en dan vooral de grote vraag Whodunnit? Agatha Christie is vaak een beetje in de top van de society, beetje damesachtig, maar haar plots zitten toch altijd verdraaid lekker in elkaar. Beschaafd, beetje humor en excentrieke personages, maar je zit ondertussen wel op het puntje van je stoel.

Mooie plotomschrijving, maar carnaval? Weliswaar doet de plaatselijke sheriff wat denken aan Arie Ribbens, maar dit lijkt toch een vertaling te zijn van carnival oftewel kermis. Een klein half uur van de film brengen we ook gezellig een bezoekje aan de kermis met een draaimolen en een springkussen. Tweederangs slasher, alleen geschikt voor de liefhebbers die alle echte klassiekers al gezien hebben. Maar die kunnen er nog wel enigszins lol aan beleven. Film sleept je er wel een beetje doorheen om vervolgens in de laatste tien minuten nog helemaal full out te gaan.

Geen jaren tachtig videotheek compleet zonder Death Ship in de kast met horrorfilms. Vreemd genoeg deze nooit meegenomen, ondanks dat geweldige schip op de poster/cover. Waarom niet, omdat er altijd net wel één andere nog interessantere titel was. Wat verwacht je hier van? Een soort haunted house maar dan op een boot. En dat is het dan ook eigenlijk wel, maar met name in de tweede helft wordt dit Death Ship best nog wel een aardig horrorfilmpje.

Irritant jongetje, met enorme jaren 80 bril, loopt in de weg van de lokale psychopaat. Posterontwerp is weer eens velen malen beter dan de compleet futloze film waar het eigenlijk om zou moeten gaan.

Alsof Charles Manson al niet erg genoeg was, kregen de hippies ook nog graaf Khorda op bezoek. Erg spannend wordt het niet in deze hippie-vampieren-horror. Nog net wel uit te kijken door de onbedoeld komische scenes.

In de herziening!

We zitten even flink in een Woody Allen-stemming en dit is zeker één van de beste latere Allen-films met onze neurotische anti-held himself in de hoofdrol.

Hier onder het pseudoniem Harry: een schrijver met een writer's block die tijdens de voorbereidingen voor een huldiging aanloopt tegen familie en exen die zich iets te goed herkenden in z'n vorige boek.

Veel tussendoor voorbij komende verhalen en een autotrip met z'n zoontje, z'n prostituee van de afgelopen nacht en een hypochonder vriend.

Horrorfilm over een mislukte kunstenaar en een gat in de muur. Tsja maar nog niet zo slecht hoor. Beetje The Death Bed of Possession van Zulawski. Ook kwalitatief ergens daar tussen. Soms lijkt het een typisch gevalletje van afstudeerfilm aan de filmacademie, soms wordt het best intrigerend. Of een beetje vies.

Toen ik deze film voor het eerst zag was ik net iets ouder dan Mike...Inmiddels al weer wat ouder dan Susan.

Als er één thema is dat bij mij altijd goede scores oplevert is het obsessies.

Hier gaat het om een obsessie die de 15-jarige Mike heeft voor zijn oudere collega Susan.

En dat is de woeste puber versus de mannen wiens liefde zij wel beantwoordt en een obsessie van de regisseur met de kleur rood.

Yep "Quadrophenia" meets "Marnie".

Meesterwerkje.

Dorpjes waar je beter niet naar toe kan gaan hoofdstuk 1021: Ashborough. Op zich wel een redelijk favoriet genre mits je het dorpsleven dan maar als middelpunt neemt, maar nee de regisseur gaat voor de geheimzinnige wezens en gaat daarmee de mist in.

Onderhoudend nog wel, maar verder nogal middelmatig horroravontuur ondanks het feit dat dit gegeven nog net niet helemaal uitgemolken is.

Begin is even doorbijten, met musicalnummers, backstage achterklap en die vreselijke regisseur, maar zodra ons toneelgezelschap vergezeld gaat worden door de ontsnapte psychopaat krijgen we toch nog een mooie 80's slasher voor de kiezen.

Het gaat helaas net mis op één giallo-voorwaarde: het plot is net te simpel en de killer is vanaf het begin bekend en daardoor hoeven we niet te zoeken naar de moordenaar die dan weer via één of andere onlogische wijze de dader blijkt te zijn. Wat dat betreft geen mystery of thrills.
Blijft over een (on)aangename slasher-film met flink wat T&A en stevige kills en vlak voor het einde alsnog een tweetal plot-twists.
Afhankelijk van welke versie je ziet, grappig, de complete versie is er dankzij een Nederlandse video-uitgave, en dat verklaart dus ook de plotselinge Nederlandse ondertitels in beeld.

Meer horror dan giallo.

Wel hele prima horror mede dankzij de geweldige make-up/over van Michael York.

Leuke stijlvolle kills, waarbij de regisseur Deodato (van de beruchte Cannibal Holocaust) het voornamelijk laat bij wat rondspuitend bloed, geen ingewanden deze keer.

Redelijk originele horror ook qua verhaal: de hele tijd boeiend en stuk beter geacteerd dan gebruikelijk in het genre.

Door de zwijgzame personages, de algeheel negatieve toon en het vele water...alsmede de prachtig mooi gefilmde scenes en soundtrack, doet deze film nog het meeste denken aan Hongaarse cq Europeese variant op de Zuid-Koreaanse film The Isle (Ki-duk Kim).

Een stemmings-film, maar mij wist ie behoorlijk mee te slepen.

Deze film bevalt een heel stuk beter dan de mij nogal tegenvallende "La Tourneuse de Pages" van regisseur Dercourt.

Drama over oudere broer die zijn wat jongere broertje in de gaten moet houden als hun moeder ziek is....hij laat zich iets te veel meeslepen door de historische role-playing (potentieel interessante hobby, maar dit terzijde).

Van drama naar thriller met een interessant uitgangspunt...mooi gefilmd en geacteerd.