Opinions

Niks mis om van mensen te houden. Al hebben ze onvergeeflijke dingen gedaan, er is altijd iets goeds in een mens. Zuster Helen staat een ter dood veroordeelde in death row bij tijdens zijn laatste dagen. Het is natuurlijk zo'n film waarna heftig kan gediscussieerd worden of doodstraf gerechtvaardigd is voor zware misdaden. De film gaat de polemiek uit de weg en toont dat er een verhaal is langs de twee kanten maar blijft desondanks niet helemaal neutraal. Dead Man Walking probeert het begrip voor dader en nabestaanden van de slachtoffers aan te wakkeren maar leek me toch duidelijker sympatieker voor de misdadiger. De vader van het meisje wordt zelfs als een regelrechte eikel afgeschilderd. Wat me ook nogal stoorde was weer dat hele religieuze gedoe daarrond, iets dat me altijd tegenzit in films, en vooral de schijn dat geloof voor alles een oplossing lijkt te brengen. Een nogal moraliserende film maar met zo'n onderwerp is het moeilijk om niet moraliserend te zijn. Penn is weer ijzersterk hier en het laatste half uur stijgt de zenuwachtigheid. De doodstraf leek niet meer zo rechtvaardig en "juist" als in het begin van de film.

Dit type films, sober en rauw, is zowat de trademark van de Britse film. Het verrast dan ook niet dat er hier weer een bende loosers gefilmd worden die zwaar aan de drugs zitten en anderen zitten te treiteren. Zoiets zie je wel vaker in Britse films, en het komt me soms over, dat ze alleen maar goed zijn in dit soort dingen.
Verder was dit natuurlijk wel in orde, met een niet zo standaard wraakverhaal en een heftige uitzichtloze situatie voor de gangleden. Niet de meest optimistische film voor een zaterdagavond maar wel een hele sterke. Persoonlijk vind ik die scène waar de drie bendeleden zwaar zitten te trippen en één voor één worden afgemaakt een status van klassieker hebben.

Naar geloofwaardigheid toe is het op het randje en het is ook te voorspelbaar om echt spannend te zijn, maar ik vond het toch een prima gemaakte thriller (vooral visueel) en je wordt getrakteerd op een sterk einde. De flashbacks hebben in tegenstelling tot veel andere films, wel meerwaarde en de personages zijn niet ééndimensionaal. Barb is trouwens een erg zelfredzame vrouw en doet wat aan een oma-versie van McGyver denken. Ziet Emma Thompson er tegenwoordig zo uit, of is ze met makeup effecten verouderd? Ik weet het niet maar verdraaid zeg, ik had haar amper herkend onder die oma-looks. Sommige scènes waren wel wat jammer. Zo wil de killer al bijna een uur lang Barb uitschakelen met haar rifle, en wanneer ze de kans krijgt, dan zet ze haar gevangen . Dit vind ik zo flauw in films. Deze thriller met veel actie bleek dan ondanks enkele gebreken toch een meevaller die ik zeker aan anderen zou aanbevelen, zolang de verwachtingen niet te hoog zijn.

Brol ... Zowat alles aan deze B-film is slecht : rommelig gemonteerd en verteld, acteerwerk waardeloos, special effects amateuristisch, spanning volledig zoek. Hier en daar best sfeervol gebracht dat is wel waar...

God on the phone sir, he wants more girls on Welton

Ik herinner me dat leraren ons destijds aanraadden om hem te gaan bekijken. De meeste leerlingen vonden hem erg goed, maar ik heb hem toen overgeslaan. Het was dus wachten tot vandaag voor een eerste kijkbeurt.

Weir zorgt wel voor een interessante kijk door oerconservatisme als belemmering voor creativiteit af te schilderen. Hij pakt het jammer genoeg soms wat onhandig aan. Carpe Diem en zelfstandig denken naast elkaar plaatsen vond ik niet echt hand in hand gaan. Ik vind het één niet zoveel hebben met het ander. De zelfmoord voegt een donker en moralistisch kantje toe aan de film die ik wel kon smaken omdat het de kijker hard wakker schudt. Het leven van je kinderen bepalen is een vorm van gevangenschap omdat je beslag legt op hun identiteit. De happy end blijft opvallend uit; het systeem verandert niet maar Keating heeft heel zeker zijn steentje bijgedragen bij deze jongeren . Dead Poets Society is als film zeker niet volgens het boekje opgebouwd en dat is de sterkste troef. Robin Williams mocht zijn bekkentrekkerij thuis laten; dit hoorde hier niet in thuis.

Vijfde en laatste Dirty Harry film. Voor een vijfde film in een reeks trouwens geen slechte. Dead Pool duurt slechts 90 minuten en is daardoor ook een vlotte film. Goed gevonden waren die bomdragende speelgoedautootjes... Best een stevige cast met Patricia Clarkson, Liam Neeson en Jim Carrey waarbij laatstgenoemde na vijf minuten de pijp aan Maarten geeft. Het is niet van het niveau van de eerste twee films maar ik was niet teleurgesteld.

Dirty Harry 3,5*
Magnum Force 4*
The Enforcer 3*
Sudden Impact 3,5*
Dead Pool 3*

Lekker rauw misdaaddrama die er ook in slaagt om geloofwaardig te zijn. Boeiende periode ook, dit groezelige New York uit begin jaren '70 waar de zwarten het moeilijk hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. De film is in drie stukken verdeeld : een inleidend stuk waarin Anthony Curtis gevolgd wordt, een jonge zwarte zoals velen maar met de expliciete wens om Marine te worden. Het Vietnam hoofdstuk toont de oorlog van zijn gruwelijkste kant. Vooral Cleon, die met een afgekapt hoofd van een Vietnamese strijder rondloopt was pretty fucked up . Tot slot volgt de moeilijke reintegratie in een periode van economische tegenvallers, wat ook de aanzet is tot het beramen van een overval. . De soundtrack is prachtig met een flink serietje soulnummers, het drama wisselt aan een goed tempo af met keihard geweld. En alles, inclusief sfeer en acteerwerk, vertoont klasse. De Hughes Bro's komen gefrustreerd over mbt het Amerikaans systeem, dat haar helden decoreert en diezelfde helden daarna bij de vuilnis zet . In elk geval heb ik zonet een grandioze film gezien.

Cronenberg, het werkt niet altijd bij mij. Zijn bedoelingen zijn soms te raadselachtig en ik heb zijn filosofisch-existentiële vraagstukken nooit echt kunnen smaken. Traag voortkabbelende psycho thriller die weliswaar voortreffelijk geacteerd is door irons, maar amper opschiet. Verhaal gaat over tweelingbroers Mantle, vooraanstaande gynaecologen. Hun broederlijke band wordt beschadigd wanneer één van de broers verliefd wordt en daarna mentaal aftakelt en zich bizar begint te gedragen. Het wordt duidelijk dat er iemand teveel is in dit verhaal. Zonder dat de regie slecht te noemen is en ik dit zelfs een editing-wonder wil noemen, heeft deze film me helemaal niet meegekregen.

Het verhaal is voorspelbaar, maar het camerawerk getuigt van professionalisme. Ik vond het een beheerst geregisseerde film tot het einde. De belichting is interessant, de decors zijn oogstrelend en artistiek.

Schrikken zit er zelden tot niet in, precies omdat de voorspelbaarheid deze momenten dwarsboomt en het hoofdpersonage zelf ook zonder enig teken van angst en verrassing door de film wandelt. Hij wordt zelden geëmotioneerd, zelfs als zijn vrouw in gruwelijke omstandigheden overlijdt, blijft hij erbij alsof hij thuis in zijn salon zit. En dat blijft de hele film zo. In de meest irrëele situaties lijkt hij alles doodnormaal te vinden. Wat een flauw acteerwerk.

Samengevat : professioneel camerawerk, droevig acteerwerk en zero spanning. De film is uiteindelijk zoals de pop : artificieel en levensloos. Nu geef ik het nog 2,5* want ik heb ook al veel slechter dan dit gezien in het genre.

Vrij sterke mengeling van drama en thriller met een inspirerend uitgangspunt. Het hoofdpersonage is vooral tragiek en zelfs zielig te noemen : vijf jaar coma, vriendin kwijt, geplaagd door visioenen etc. Walken zet iemand neer die goedbedoeld anderen wil helpen maar daarna veel verder moet gaan. Dit zijn ook precies twee films in één. Eerst het verhaaltje met de serial killer, daarna de Greg Stillson verkiezingscampagne. De flow zit soms niet zo goed en er lijkt nogal wat hooi op de vork te zitten. Toch toont Dead Zone goed aan dat er veel mogelijkheden zijn met dit idee. Ook andere filmmakers wisten dat, want van Dead Zone kwam er nog een TV-reeks. Voor mij was het een herziening, maar vind deze King-verfilming verre van minderwaardig. Heeft volgens mij te maken met de verwachtingen die de combinatie van namen als Stephen King en David Cronenberg oproepen (horror!)

Een gewelddadige voortvluchtige boef houdt een klein dorpje in het midden van de winter in zijn greep. Haalt enkele film noir elementen boven, zoals de femme fatale Olivia Wilde. De laatste onwennige 15 minuten, waarbij iedereen onder dreiging een gespannen Thanksgiving dineetje meemaakt spelen in het voordeel van de film, zelfs bestaat er geen twijfel over hoe het zal aflopen.

De vader-dochter relatie tussen Hanna en haar sheriff-vader hoefde niet. Dat was een overbodige verhaallijn waarmee de regisseur blijkbaar niet veel mee wist aan te vangen. Het acteerwerk valt goed mee : Hunnam (straks in Pacific Rim te bewonderen) en Wilde vond ik het best overkomen, al is hun romance niet het meest boeiende stuk. Bana voegt geweld toe en het koppel Kristofferson-Spacek zijn een ruraal sympathiek oud koppeltje waarvan je hoopt dat hen niks overkomt.

LeCarré verfilming die ik niet kende. Lumet films zijn nooit de makkelijkste maar ze bevatten vaak curieuze elementen die zijn films hun eigenheid geven. Dat is ook het geval bij The Deadly Affair, met zware kalibers als James Mason en Simonne Signoret. Bijzonder hier is de abnormale relatie tussen MI5 agent Dobbs en zijn nimfomane vrouw die het elders gaat zoeken met de zegen van haar man. Dat geeft het vreemd overkomende beeld van een emotioneel verwarde man. Het zou me niet verbazen dat dit een Lumet toevoeging is dat niet in het boek voorkomt.

Los daarvan is dit natuurlijk een spionageverhaal waarin Dobbs verzeild raakt met typische Koude Oorlog inslag. Boeiend om te volgen en best knap hoe het eigenlijk in elkaar zit. Enkel de laatste akte in de Theatre ging wat vervelen. Ik heb een hekel aan opera en zat dus niet op een opvoering van scènes uit Edward II te wachten.. Het einde voelde erg zwaar en duister. Goede film waarin uitstekend geacteerd wordt, ook in de kleinere rollen bvb Harry Andrews als de sidekick van Dobbs, die steeds in slaap valt wanneer Dobbs zijn theorieën uiteenzet...

Vage film van Craven. Soms zijn zijn films top, maar dit is een flop wat mij betreft. Een slasher met wat bovennatuurlijke elementen, die plaatsvindt op het platteland en in de nabijheid van een fanatieke geloofsgemeenschap, de Hittites. Zij geloven in de aanwezigheid van een incubus, die de gelovigen doet afdwalen.

Veel vond ik er niet aan. Eerste helft best saai zelfs en niet sterk verteld. Met een nog zeer jonge Sharon Stone in haar eerste lead. De badscène was één van de betere scènes, en de vrijscène in de auto waarna een zwart gehulde figuur de man met een mes vermoord deed me direct aan Scream denken. Uiteindelijk zit er nog een verrassing op het einde. Met enige toegeeflijkheid een 2,5*

Verwachtte hier eerder een vigilante / exploitation maar ondanks de stoere titel is dit een doordeweekse detective volgens het boekje met enkele actiescènes die over de hele lijn redelijk braaf blijft.

Mij leek het verder een lange aflevering uit een TV-reeks. Een opzij gezette flik met een eigen wil gaat achter een serial killer aan. Het verbaasde mij dat er nogal wat energie kroop in het ontwikkelen van een doordacht verhaal. In deze film pakt intelligentie en doordachtheid echter niet goed uit en leidt vlug naar ongeloofwaardigheid

Een kazige film van Craven die vaak vergeten wordt maar het is dan ook beneden het niveau van zijn grotere successen. De film weet niet goed wat het moet zijn: in het begin zit je een tienerfilm op zijn Short Circuit te bekijken, daarna volgt wat huiselijk geweld tussen een "abusive" vader en zijn dochter, en dan slaan we een bocht richting zombiefilm in. Het is een beetje een hutsepot van van alles en nog wat, maar ik heb me er zeker niet bij verveeld. De basketbal scène komt uit het niks en met twee droomsequenties toont Craven wat hij zo graag deed in A Nightmare on Elm Street. Het cliché-einde vond ik hier slecht.

Laborteaux, die de rol van de jeugdige amateur-hersenchirurg speelt, is vooral een TV acteur, bij mij bekend als Albert uit Little House on the Prairie. Een weinig tot de verbeelding sprekende acteur, die lijkt rond te lopen met de carré hemdjes en stoffen broeken van zijn grootvader. Swanson verraste me dan weer wel, met een paar staaltjes innemende mime wanneer ze haar zombie alter ego speelt.

Een overduidelijke knipoog naar de griezelfilms uit de jaren '50. Je hoeft alleen maar de aankleding van het huis, met talrijke posters van films uit die periode, te spotten. Behoorlijke special effects (voor die tijd) wat die monsters betreft. Verder amateurisme troef (de makers lieten hun familieleden de rollen invullen), waardeloze en vermoeiende dialogen en dito acteerwerk. Verschrikkelijk!

Sterke komedie waarbij de humor goed getimed is, echt een film apart. Het speelt zich af in het X-Men universum, maar bij het kijken vergat ik dan bijna. Geen superheldenfilm voor kinderen: daarvoor is het wel te lomp en grof, waarbij zelfs beertje Ted rooie oren van zou krijgen. Een hele hoop seksuele referenties en verwijzingen naar andere films werden in de dialogen verwerkt. En de film gaat in enkele scènes flink uit het dak met gewelddadige scènes. Ook de film Kickass kwam bij me op. Weinig op te merken verder... erg vermakelijke, grappige film met prachtige visuele effecten. Vergeet de post-credits scène niet : Deadpool weet van geen ophouden.

Oei, een tegenvaller. Nochtans gaf ik een 4* aan de voorganger maar Deadpool 2 was wat mij betreft een vervelende sequel. Het was nog meer superheldenfilm-parodie dan zijn voorganger; de clichés van het genre worden belachelijk gemaakt (zoals bedoeld) en het regent culturele verwijzingen (de één al beter dan de ander) maar meer dan eens werd het ook overdreven ridicuul; Deadpool met aangroeiende beentjes , en Deadpool die bijna een soort sitcom figuur is met zijn eindeloos gelul begon voor de eerste keer ook echt tegen te vallen. Zoals Cable tegen hem zegt: "You're not a fucking hero... you're just an annoying clown dressed up as a sex toy." Groot gelijk geef ik hem... toont ook dat de hele film alleen maar een grote zelfspotprent is. Beste scène is wanneer Deadpool met zijn nieuw samengesteld team parachute springt ...
Het blijft wel even bloederig en gewelddadig als de eerste film maar het leuke lijkt er voor mij toch grotendeels af.

Typisch zo'n militairen versus terroristenfilm waar je normaal gezien Chuck Norris ziet opduiken. Deze low budget verschilt inhoudelijk niet veel van Norris-films. Het verhaal is dun en idioot, dat zeker, maar zeer behoorlijk in beeld gebracht in vergelijking met andere genregenoten uit de jaren '80. Verder explosies, veel schietwerk, een martelscène en de manier waarop de twee huurlingen aan hun eind komen is hilarisch. Leuk ook om Dryer te zien : vroeger miste ik geen aflevering van Rick Hunter, en dat is ook de reden waarom ik hem eens aan het werk wilde zien in één van zijn zeldzame films.

Een zeer vreemde film dit, zootje van alles en nog wat. Van referenties naar Blade Runner, Terminator en Aliens naar regelrechte cyberpunk en bloedig actiegeweld. De vormgeving doet veel, maar je kan er niet omheen dat er heel wat geleend wordt uit andere films. De verafgoding van de makers voor hun idolen Ridley Scott, Sam Raimi en John Carpenter is overduidelijk. De Death Machine in kwestie is een onverwoestbaar en ijzervretend metalen beest, dat in enkele scènes het hart plots sneller doet kloppen. De design en animatie zijn niet verkeerd. De niet al te interessante acteurs en een veel te lang laatste half uur, waarin voornamelijk door gangen gelopen wordt, helpen de film flink naar beneden. Meest opvallende acteur is natuurlijk Brad Dourif, die een totaal gestoorde mad professor speelt en dat o zo heerlijk kan. Ik vond het allemaal maar zus en zo...

Kreeg me niet helemaal mee. Er werd gekozen om van de hele heisa rond Stalins dood en de opvolging van de tiran een schertsvertoning te maken om het wat hapbaarder te maken voor een publiek dat misschien minder affiniteit heeft met geschiedenis. Wat je ziet is eerder hoe het allemaal geweest kon zijn. Het was bij momenten best grof, al vond ik Beria nog redelijk gespaard van al te grote beledigingen. Vooral Malenkov, die recht uit de Addams Family lijkt te komen (toprol van Tambor), krijgt het zwaar te verduren als de gemanipuleerde opvolger. Maar door de soms niet goed werkende boerenlullenhumor heb ik er uiteindelijk niet zoveel fun mee gehad.

Boeiend. Duurt 140 minuten maar verveelt nergens. Het enige wat misschien is aan te merken is dat de omstandigheden wat kunstmatig aanvoelen. Het is nogal toevallig dat iedere passagier op één of andere manier gelinkt kon worden aan de rijke erfgename Ridgeway . Voor de rest een genietbaar moordmysterie. Ustinov als de "Belgische" (kan niet genoeg benadrukt worden in de film!!!) Hercule Poirot is een geniale acteur, sluw, heel attent en met gevooisde stem. Hem zie ik echt graag spelen in films. Niven is zijn wat discretere sidekick; wel grappig dat Niven steeds verkeerde conclusies trekt of niet weet hoe de vork in de steel zit. Duidelijk bedoeld om Poirots intelligentie nog meer te benadrukken. Een beetje ondankbaar voor Niven eigenlijk. Andere leuke rollen zijn die van Angela Lansbury en Mia Farrow. Ook goed dat de film "on location" gefilmd werd in Egypte wat mooie plaatjes oplevert. De moord op zich vindt plaats na één uur in de film. Het kan hierdoor lijken dat het tempo sloom en traag is maar schijn bedriegt. De schaakstukken worden stukje bij beetje geplaatst voor het echte spel begint, en als kijker kun je met al wat je dan reeds weet, zelf meegissen met Poirot in de tweede helft. Uitstekende whodunnit!

Waardeloze Tarantino waarbij de dialogen al even moordend zijn als de kist van Stuntman Mike. Bij de eerste groep meiden heb ik nog de moeite gedaan om te luisteren, bij de tweede groep meiden was het doorspoelen geblazen. De vrouwen zijn ook niet bijster interessant en hebben eigenlijk niks te vertellen dat ook maar van belang is voor de film ... veelal bimbo's in cheerleader pakjes met seksuele fixaties... . Kurt Russell voelt hier ook niet op zijn plaats aan. Nee, Planet Terror (nota bene niet van de hand van Tarantino) is zoveel beter. Er is werkelijk niks wat deze film boeiend maakt. Vooral gemaakt omdat Tarantino geil wordt van zijn eigen style over substance trucs, en zelfs dat valt tegen. Gelukkig weet de man wanneer hij moet stoppen. 1,5* voor de laatste 10 minuten.

David Carradine en Stallone in een flauwe 70s cultfilm. Veel humor in deze foute amateuristische reis door Amerika. Alles is dom (vooral die versnelde beelden) maar tegelijkertijd ook vrij vermakelijk. Een echte no-brainer.

Moderne Death Wish. Een manager tuimelt in een nachtmerrie wanneer zijn oudste zoon vermoord wordt door een criminele jeugdbende. Het is een zuivere wraakfilm met enkele melodramatische kantjes aan, en net daar gaat het wat fout : de combinatie van geweld en sentiment werkt gewoon niet. De film overdrijft ook zwaar : meneer kan met een kogel in zijn nek nog naar huis terugkeert en op de flikken kun je niet rekenen Toch is de film best vermakelijk en kent een paar razend spannende scènes, zolang je de oppervlakkigheid er kunt bijnemen. Bacon vind ik persoonlijk wel passen, want zonder hem was dit een nog mindere film geweest.

Eén van Bronsons bekendste films. Zuivere vigilante film, waarbij Bronson op een menselijke manier wordt neergezet. Het vertrekpunt is de innerlijke woede en machteloosheid die Paul Kersey ervaart wanneer zijn vrouw overlijdt en zijn dochter getraumatiseerd wordt na een gewelddadige homejacking die niet zou misstaan in "A Clockwork's Orange".
Kersey's gerechtigheid begint waar de ordehandhaving faalt. Hij haalt het uitschot neer in New York en wordt een voorbeeld voor de andere burgers. Na zijn eerste daad heeft hij last van zijn geweten en moet kotsen . Jammer genoeg wordt het lot van zijn dochter losgelaten en schiet er op het einde alleen maar een op automatische piloot handelende wreker over, die zijn geweten vrij vlug opgeborgen heeft . De film begon goed maar bij afloop was Death Wish al heel wat minder.

Goede remake, op veel vlakken trouw aan het origineel en die me goed is meegevallen. Het gaat er ruig aan toe. Willis zal nooit Bronson kunnen vervangen als Kersey maar dan liever hem dan menig andere acteur.

Zo had ik het ook willen noemen maar Donkerwoud was me voor. Dit is één lange publiciteit waarom je als Amerikaanse stedeling best een wapen in huis neemt. En hoe doe je dat best door mensen bang te maken voor homejackings. En wanneer Kersey voor het eerst die wapenshop binnenwandelt; wapens kopen is even makkelijk als een broodje halen bij de bakker.

My friend Wildey 's coming... he'll help out !

De leukste van de reeks. Dat wil niet zeggen de beste; het is allemaal heel simpel, maar voor dergelijke films hanteer ik liever andere maatstaven dan "zwak verhaal" of "slecht acteerwerk". Net als Death Wish 2 en andere Cannon films gaat het meer om de factor entertainment, en daar slaagt de film met brio in. Bronson is lekker droog, de buurtbewoners zien in hem een held die hen komt bevrijden van het gespuis. Flink wat humor ook: ik heb zelf enkele ideetjes opgedaan om inbrekers tegen te houden en ik denk inderdaad aan de plank met nagels erin geslaan die je voor het venster plaatst Het einde is fout en over de top.

De film is ook razend actueel vind ik, met de recente rellen in brussel in het achterhoofd : de politie die afwezig is en laat begaan, en als ze er is valt ze liever de brave burgers lastig. Nog niks veranderd in 30 jaar.

Paul Kersey is pissed off wanneer zijn bijna-stiefdochter overlijdt aan een overdosis cocaïne. Tijd om af te rekenen met het drugsdealend gespuis. Lomp en weinig subtiel vierde deel in deze reeks, met een script dat zich beperkt tot het hoogst noodzakelijke maar nog interessant wordt dankzij de valse Nathan White figuur . Ook Bronson lijkt nogal op automatische piloot bezig maar toch vond ik het een leuke film.. ach die Death Wish films blijven gewoon leuk om zien

Geen gewetenskwesties en drama meer zoals in de eerste film. Deat Wish II is zonder meer een gewelddadige en foute exploitation met nul komma nul sentiment. De arme getraumatiseerde dochter van Kersey wordt verkracht en vermoord en ook de verkrachtingsscène van de dienstmeid was best brutaal. Daarna schuimt Kersey de stad af, dorstig naar bloed en wraak.
Grappig rolletje voor Fishburne. Het is geen goede film in de zin dat het geen minuut geloofwaardig is en Bronson emotieloos rondlummelt, maar amusant vond ik het wel.