Opinions

Ter land, ter zee en in de lucht. Vanuit deze drie perspectieven wordt de Britse evacuatie van Duinkerke in 1940 in beeld gebracht. Nolan maakt er een unieke immersieve ervaring van; het is werkelijk alsof je er middenin zit en alsof dit door een "getuige" van het hele gebeuren is gefilmd. Vooral de vliegtuigscènes zagen er bijzonder knap uit. Paniek, dat zie je vooral. Hoe de soldaten ontredderd van de ene zinkende boot naar de andere zwemmen als ratten in een val. De muzikale ondersteuning vond ik persoonlijk K-U-T... zoals in "kut" en breekt deels de ervaring. Die opbouwende spanningsmuziek is één keer of twee keer leuk, maar een hele film door daar pas ik voor ... Dunkirk is een oorlogsfilm die anders is en daarom geef ik het ook een 3,5*.. geen plaats in mijn top 10 van 2017 echter.

De Russen hebben sociale kwalen genoeg om films over te maken. Verbaast me nog steeds dat dergelijke grove kritiek op Rusland toch de weg vindt naar het buitenland want het is een ontluisterend beeld over verregaande corruptie. The Fool van het verhaal is uiteraard degene die denkt dat hij de dingen juist moet doen en daarbij ingaat tegen "het systeem" van omkoperij en gesjoemel. Dima, een loodgieter die wat hogere studies in bouwkunde ambieert, ontdekt na de ontploffing van een warmwaterleiding in een gebouw, dat de blok in feite op instorten staat en verwittigt goedbedoeld de lokale autoriteiten. Een evacuatie van het gebouw dringt zich op, maar dit zou ook betekenen dat het wanbeleid aan de grote klok zouden gehangen worden. Het bestuur en de openbare orde lijkt in de film meer op een misdaadsyndicaat dan op een efficiënte overheidsorganisatie. En wat dan te zeggen van gewone mensen die het goed bedoelen en anderen willen helpen? Bykov stelt dat een corrupte maatschappij ook een ontmenselijkte maatschappij is.
Ik kan me heel erg vinden in de hele opzet van de film en de breuklijnen die tussen de verschillende personages lopen zijn sprekend. Deed me ook wat aan Zvyagintsev's Leviafan denken. Een dikke 4* is zeker terecht want dit is een drama met power.

Wat een nepfilm. Hoe verder ik deze film bekeek, hoe minder ik ervan begreep en hoe meer ik eraan ging twijfelen of het wel allemaal steek hield. Dit is gewoon zo'n absurde vergezochte fabricage dat je knap gaat vinden omdat je het toch niet begrijpt. En ik heb dan maar de TV met een diepe zucht afgezet toen de hidalgo pop bij de eindaftiteling aan het blaten was.

Nochtans zat er wel een goede film in: de koppeling van een moordverhaal met een science-fictionelement zoals alternatief tijdsverloop levert vaak goede resultaten op als er even over nagedacht wordt en met een degelijke structuur. Maar helaas zakt het hier vrij vlug als een kaartenhuis ineen in onwaarschijnlijkheid en een rotslecht einde. Slechtste van Oriol Paulo tot nu toe..

Deze plotloze sketchfilm is vervelend, doods, droevig en ellendig zoals de houterige personages zelf. Misschien zie ik de humor er niet van in, maar grappig vond ik het echt niet. Ik heb een beetje hetzelfde voor als arno74 eigenlijk. Anderssons blik is geen allesomvattende blik, maar zijn eigen zielige zienswijze op het leven lijkt het wel. "Reflecting on existence"... ja het zal wel. Typisch zo'n film die een hoop zelfverklaarde filmkenners de film in zullen prijzen omdat het toch zo'n verdomd geniale kunst is. Het bewijs is er al : Gouden Leeuw, European Film Awards. Nee, vond er niks aan : redelijk nietszeggend vooral (die knipoog naar het neo-kolonialisme met die draaiende container verwijzend naar kannibalen die blanken roosteren... my god). Geef me maar Ulrich Seidl.. die heeft me al veel meer doen lachen in eenzelfde stijl, zonder het surrealisme wel te verstaan. Het moet je ding zijn zal ik maar zeggen.

Nog eens een "found footage" film. Sinds Blair Witch haalde er nauwelijks een kloon daarvan hetzelfde niveau, maar Dyatlov vond ik toch een iets sterker exemplaar. Een onopgelost mysterie uit de jaren '50 (en nieuwsgierigheid) lokt een groepje jonge twintigers naar het Oeralgebergte in Rusland, waar ze vastbesloten zijn om achter de waarheid te komen. Dat hadden ze beter niet gedaan dus. De film verloopt erg voorspelbaar en kent weinig verrassingen. Alleen is het onderwerp zo boeiend en intrigerend, dat je als kijker toch wil weten wat daar allemaal gebeurde op die berg. Op het einde volgt dan toch een vrij ferme twist die nog even blijft hangen. De film is niet erg angstaanjagend maar best wel sfeervol, en lijkt een hybride van X-Files, Twilight Zone en zelfs The Descent .

In de realiteit vallen mooie vrouwen écht niet voor leukemie-patiënten. Zo rooskleurig is de wereld helaas niet. Vals sentiment dus. Een erg zoetsappige film die bij momenten hartverwarmend is want als kijker gun je Victor wel enig geluk. Scott doet het trouwens wel goed als terminaal zieke jongeman. Je moet je desondanks ook door 110 minuten worstelen naar een einde die je al van de allereerste minuten zag afkomen. Ondanks mijn wat kritische uitlating vond ik de film zeker niet slecht, zolang je maar vooraf weet dat wat je krijgt voorgeschoteld niet erg realistisch is. Dit is ook de reden waardoor ik er niet door bevangen werd en geen traan heb bij gelaten.

Ik was niet echt onder de indruk. Een zware en droevige film weliswaar, liet me ook niet helemaal onberoerd, maar eea vond ik ook geforceerd. Een half uur minder droevige gezichtjes en wat meer inzicht in de personages konden het makkelijk beter maken voor mij. Behalve als een zombie rondlopen en wat catatonische aanvallen kreeg ik als toeschouwer bitter weinig connectie met Iya en dat is jammer voor iemand die dan als hoofdpersonage moet doorgaan. Het lukte me in ieder geval niet om haar goed te begrijpen en haar emoties aan te voelen. Dat lukte dan weer beter met Masha en haar kinderwens, terwijl ze door oorlogsverwondingen onvruchtbaar is geworden. Men toont in films vaak de oorlog, maar de eerste jaren na een oorlog vind ik nog interessanter. Het is een trieste vernietigde samenleving vol getraumatiseerde kapotte mensen en dat geeft net als hier een deprimerende loodzware sfeer.