Opinions

Bij momenten een beklemmende film die vooral in de tweede helft erg goed is, en bovendien optimaal gebruik maakt van het Venetiaans decorum. Een verwarrende mix van psychologie, spiritisme en bijgeloof. Het is koffiedik kijken waar het naartoe gaat. De film was destijds ook heel controversieel voor de verregaande sex-scène tussen Sutherland en Christie. Nu is Roeg niet bepaald de meest toegankelijke regisseur. Hij brengt het gevoel over dat er zichtbare tekens en signalen zijn rondom ons die de dood aankondigen. De meest markante is dat John zijn vrouw en de twee oude dames in rouwkleding ziet op een boot . Griezelig. Naar een kortverhaal van Daphné du Maurier.

Ik dacht voor een flauwe tienerkomedie te gaan maar dit is zonder meer een gouden tip. Hoe is het mogelijk dat dit gemiddelde 2,31 is? En dan nog 600+ stemmen maar amper 50 berichten. Het is vooral om van te huilen als ik zie dat gedrochten als American Pie en Dazed and Confused een vol punt meer scoren op het gemiddelde.

Behalve dat Applegate veel haar op de schouders en armen heeft deze film weinig zwakke momenten. Applegate doet het spontaan, niet geforceerd en krijgt verantwoordelijkheidszin. Geen vervelende actrice hier. De overige personages omvatten een luie metalluisterende-weedrokende broer, een oversekste maar eindeloos sympathieke bazin, een bitchy secretaresse, een boyfriend die in clown dog kamionet rondrijdt en natuurlijk de paramilitair opgeleide babysitter die vlug van het scherm verdwijnt. Vooral een dikke plus voor de positieve feelgood sfeer die geschept wordt met jongeren die nillens willens hun zus toch steunen ondanks hun hatelijke gedrag eerder in de film.

Deze leuke komedie is doodeerlijk, verveelt nergens maar is bovenal zeer zwaar ondergewaardeerd.

Phoenix is goed bezig om zichzelf op de kaart te zetten als karakteracteur. Sinds "The Master" heeft hij de ene karakterrol na de andere vertolkt met redelijk succes. In dit psychologisch drama kruipt hij in de huid van de provocerende cartoonist John Callahan, mindervalide en alcoholist. Een man die het moeilijk heeft om in het reine te komen met zichzelf en zijn verleden. De moeder die hem bij zijn geboorte heeft verlaten is een levenslang trauma gebleven, het misbruik van een schoollerares heeft hem aan de drank gezet en de alcohol heeft hem in een rolstoel gekregen. Tragiek is de story of his life. Toch ziet hij het leven iets mooier dankzij een therapie bij de AA, zijn passie voor het tekenen en zijn intieme band met een verzorgster. Hij klimt stilaan uit een dal en verzoent zich met de realiteit.

Het is een film waarin je makkelijk meeleeft met Callahan en begrip opbrengt voor zijn woede. Je moet ergens een ijzersterke wil hebben om na al die tegenslag verder te leven. Dat brengt Van Sant goed over en Phoenix bewijst nog maar eens dat hij een rasacteur is. Jammer dat de film soms inkakt met saaie dialoog en repetitieve momenten. Geen meesterwerk, wel degelijk.

Een 13-tal losse tafereeltjes schetsen verschillende aspecten van de Donbass oorlog die heden nog steeds voortduurt in Oost Oekraïne. Een narratieve lijn is er niet maar sommige personages zie je wel in verschillende van die taferelen terugkeren om toch nog iets van structuur te behouden. Er worden vooral burgers getoond die zich plots ongewenst in een oorlogsgebied bevinden en hun dagelijks bestaan moeten ondergaan onder de separatisten van de volksrepubliek Donetsk, die toch vooral overkomen als een bende lompe boerenlullen. Armoede, intimidatie, volkswoede en omkoperij in een pariastaat. Een prettige film is het niet; enkele scènes zoals de regeringssoldaat die aan de schandpaal gezet wordt en de Duitse journalist die door de soldaten gekleineerd wordt waren best hard om zien en de armoede en troosteloosheid in deze film komen rauw en deprimerend over. Twee uur was me dan ook net iets teveel van het goede en toegankelijk voor een breed publiek is het zeker niet.

Zo goed vond ik het niet.

Diepgaand is die film geenszins. Het is niet omdat iedereen over zijn ouders begint te spreken, dat er sprake is van diepgang. Ook de relatie tussen rebel Cuong en Thuy kon beter uitgewerkt worden. De dialogen tussen hen blijven erg oppervlakkig. De hele film mist het "groot spektakel" gevoel dat ik meestal wel heb bij Hong Kongse of Chinese films. Deze gaf me meer de indruk dat ik naar een goedkope TV-productie zat te kijken. Er zijn nauwelijks scènes die imponeerden. Wat daarentegen wel meeviel waren de gevechten. Enkele goede moves en het eindgevecht tussen Cuong en Sy vielen me in de smaak. Van die film verwachtte ik meer.

Goed maar ik ben er niet kapot van. Toch zijn er een aantal punten die lof verdienen zoals de sterk gebrachte relatiespanningen tussen de undercoveragent en zijn vrouw, en de tricks die hij toepast om de gangsters om de tuin te leiden. Een briljante manipulator die Pistone, al moet hij er wel verbitterd uit zijn gekomen: een medaille en 500 dollar voor die maandenlange operatie.. En die Lefty is natuurlijk één van de zieligste mafiosi ooit Ik had echt met hem te doen (vette rol weer van Pacino).

Theatrical version gezien.
Multi-interpreteerbare film en zolang het voor jezelf steek houdt is het goed... toch? Ik kan niet erg meegaan in de theorieën over tijdsreizen, parallelle werelden. Ik zag de hele film als een episode in Donnies schizofrenie met fatale afloop, waarbij je scènes met zijn waanideeën moet proberen te scheiden van de 'realiteit'. Het moet opvallen dat hij de enige is die oog heeft voor alle bovennatuurlijke fenomenen (het konijn, de vloeibare slangen) rondom hem. Ik wil hier niet teveel uitbreiden over hoe ik het allemaal heb ervaren, maar net toen ik dacht dat ik een goede uitleg had komt hij af met dat bizarre einde. The film’s final moments tease coherence but refuse submission to logic las ik in een artikel over deze film en dat gevoel had ik wel.

Ik ben geen fan van Richard Kelly, wiens "Southland Tales" ik met een royale 0;5* heb beloond, maar Donnie Darko is een film waarbij elke scène relevant is (of dat wil men alvast laten geloven) en waarbij het heerlijk is om alle details op te nemen, al was het maar om een uitleg klaar te hebben op het einde. Maar dat is een te hoog gegrepen uitdaging.

Ongewone rollen voor Wayne en Marvin (in een bijrol) in een goedgeluimde komedie over allerlei kleine intriges op een eilandje in de Stille Zuidzee. Zo heb ik beide acteurs nog nooit gezien. Het plaatsje wordt dooreen geschud wanneer de dochter van de lokale dokter aankomt uit boston (een uitstekende Elizabeth Allen), met de bedoeling om hem te onterven. Ik vond het de hele tijd door een leuk relax sfeertje, met wat schelmenstreken, een vleugje romantiek en vooral veel humor. De humor is trouwens goed aanwezig en werkt bij vlagen aanstekelijk met eenvoudige dingen zoals de waterski-scène, maar ook de kerstviering in de kerk en de "warme ontvangst" van Amelia op het eiland brengen leven in de brouwerij, of in dit geval Donovan's taverne.

Een kleinere Koreaanse indie film. Niet minder gewelddadig dan zijn grote broertjes. Er wordt behoorlijk hard geknokt maar je ziet op een paar messen na, geen wapens verder. Het gaat effectief over enkele ontspoorde jongeren die op straat leven van diefstal en oplichterij. Wanneer ze de auto van een karaokebar-eigenaar stelen raken ze in een erg netelige situatie. De man vindt hen terug en gijzelt één van de meisjes tot de waarde van zijn gestolen wagen wordt terugbetaald. Het wordt daarna nog pittiger wanneer een vrijgekomen gewelddadige crimineel nog een appeltje te pellen heeft met de jongeren. Springt nogal van de hak op de tak al is het wel een film die makkelijk door te komen is. Je wilt weten of ze uit de puree zullen raken, en hoe.

Kwam sterk uit de startblokken maar ontspoorde helemaal in de tweede helft. De film gaat vooral over morele dilemma's. Is het nemen van een leven gerechtvaardigd als je er twee mee kan redden? Goed begin tot de scène waar hij een bezoekje brengt bij de vader van het slachtoffer. Daarna sloeg het helemaal nergens meer op. De makers doen alsof de mensen idioten zijn die niet voor zichzelf kunnen denken. Zie de publieke talkshows waar Max nu eens een held is dan eens een moordenaar. En dan dit totaal mislukte laatste hoofdstuk, waar hij zijn eigen gebrek aan morele beoordeling uitleeft op de presentator, zijn vroegere collega en nog onbegrijpelijker, die oude vent die zijn collega een kutmarokkaan noemde.

De conclusie was bij mij : Max is inderdaad een grote looser. Jammer dat het met deze simpele conclusie moest eindigen.

De mysterieuze sfeer op het eiland is goed neergezet en maakt deze film redelijk spannend. Dokter Shaw werkt voor een anti-vervuilingsagentschap "Doomwatch" en wordt naar een geïsoleerd eilandje gestuurd waar hij op zijn zachtst gezegd, ruw en onvriendelijk verwelkomd wordt. Deze thriller lijkt op het eerste zicht weinig om het lijf te hebben, maar komt daarna sterk uit de hoek met een pessimistische boodschap van ecologische bewustwording. Opmerkelijk, aangezien de film intussen al 50 jaar oud is. Dit moet één van de vroegste films over dit thema zijn. De gevolgen van milieuvervuiling op de mens hield al de gemoederen bezig.

Ben weinig enthousiast over dit traag lopend politiek drama. Marco, een voormalige linkse terrorist die al meer dan 20 jaar in Frankrijk leeft, dreigt na een (politieke) moord op Italiaanse bodem naar Italië uitgeleverd te worden en slaat op de vlucht met zijn 16-jarige dochter. Het verleden blijft hem achtervolgen en de politieke amnestie die Frankrijk ooit bood beschermt hem niet langer meer. Dit heeft ook repercussies in Italië waar zijn vervreemde familie (zus, schoonbroer, moeder) gestigmatiseerd wordt voor een moord die hij ooit beging. Qua vorm het typisch slaperig arthouse filmpje, met sober camerawerk, een zuinige geluidsband en houterig acteerwerk van onbekenden. Het einde viel me ook dik tegen. Morgen weer vergeten.

Wederom een meer dan redelijke film van eigen bodem. Vaak erg voorspelbaar formulewerk en met opnieuw energieke rollen van De Bouw en zijn sidekick De Smedt. Nazim Tahir is spijtig genoeg ook niet even interessant als Ledda uit de Zaak Alzheimer waardoor Dossier K geen klassieker in wording is. De goede punten geef ik voor het vlotte tempo, want de film verveelt geen minuut.

Altijd een goeie gevonden. Nog in de bioscoop gezien, en met de regelmaat van de klok komt die wel eens op TV. Een vlotte achtervolgingsthriller waarin een vrouw de cel invliegt voor de moord op haar man die ze niet heeft begaan. Meneer blijkt helemaal niet dood te zijn... . Niet alles is geloofwaardig maar dat wordt goedgemaakt door een sterke prestatie van Judd, een vlot tempo en een bovengemiddelde regie. Enkel Greenwood is wat tegenvallend en mocht iets gemener overkomen. Verder niks klagen : gewoon 105 minuten filmplezier.

Middelmatig. De koude oorlog loopt in deze film onverminderd verder. Amerikaanse veiligheidsdiensten proberen Russische infiltranten en moordenaars te ontmaskeren en meer bepaalde ene Cassius. Lauw verhaaltje dat even de goede kant lijkt op te gaan maar op het einde met een idiote twist aan komt draven die de film redelijk nekt. Gelukkig viel de eerste helft nog best te pruimen, daarom toch nog de helft van de punten.

In the pursuit of wrongdoing, one steps away from God

Pedo-priesters zijn een fenomeen die de voorbije tien jaar al vaak in het nieuws zijn gekomen. En nochtans, ze konden al decennialang onbestraft hun gang gaan, beschermd door hun oversten. De rol van de kerk als hoeders van de gemeenschap hebben veel twijfels doen rijzen, zowel bij de verontwaardigde burgers als bij hun superieurs, die met ongeloof de beschuldigingen wegwuiven van hun onderdanen. Maar ja, dienaars van God zijn ook maar mensen van vlees en bloed...

Dit werkje begrijpt heel goed waar het allemaal om draait. Twijfel in de mens, twijfel in de kerkfabriek, twijfel in het geloof. En ook ikzelf ging twijfelen als kijker : heeft de kerk zo'n sterke greep op haar onderdanen dat ze zich alles kan veroorloven? Is het deze positie als "dienaar" die maakt dat zuster Aloysius (ongefundeerd) overtuigd is dat wie boven haar staat, automatisch zijn macht misbruikt? Het wordt nog ingewikkelder allemaal wanneer de zwarte jongen in kwestie, Donald Miller, die de hele film door zelf niet aan bod komt met dialoog, een vader blijkt te hebben die hem mishandelt omdat hij homo zou zijn. . Is vader Flynn dan niet gewoon bekommerd om de jongen en neemt hij hem zonder enige bijbedoelingen onder zijn vleugel? Is er zo'n dunne lijn tussen menslievendheid en perversiteit? Of is het de rigide geest van de non die moreel verderf ziet waar die er niet is?

Vele ballonnetjes worden opgelaten en het zijn die talrijke ambiguë kwesties die de film heel boeiend maken. Geweldig acteerwerk van Streep en Hoffman! Grote acteurs zijn dat!

Flink wat stemmen, weinig commentaren voor een best sympathieke komedie die het ook goed deed in de zalen destijds. Een clochard op zoek naar zijn hondje wil zelfmoord plegen in het zwembad van de rijke Whiteman familie maar wordt gered en geadopteerd binnen het gezin, met allerlei verwikkelingen die het gezin op hun kop zet. Niks gecompliceerds, met een wat hypocriete Dreyfuss die zich in de eerste plaats wil profileren als een altruïst, een homeless die van de situatie profiteert en enkele andere neurotische typetjes zoals de vrouw des huizes Barbara met haar goeroe en de aan anorexia lijdende dochter. Geen grootse film maar heb toch een paar keer smakelijk moeten lachen.

De deejay, de pooier en de Italiaan

Leuke film van Jarmusch. Best licht en makkelijk verteerbaar, meer een komedie. De zwart-wit fotografie geeft in het begin wat film noir stijl mee bvb met het hoertje dat op een straathoek staat te tippelen, en in de bayou dacht ik onvermijdelijk aan "The Defiant Ones". In ieder geval is het prachtig geschoten. Nu is Down by Law meer een film op zichzelf. Het ontbreken van een interessant plot wordt gecompenseerd door de omgang tussen drie gevangenen die totaal niks met elkaar gemeen hebben, maar toch om bijna onverklaarbare redenen aan elkaar gehecht raken. De scène waarin ze opsplitsen in de moerassen en dan toch terugkeren bij Benigni, die een konijn zit te spitten is daarin veelbetekenend. Of ook hoe ze Benigni niet achterlaten omdat hij niet kan zwemmen. Merk ook op dat Jarmusch realiteit en film met gemak in elkaar laat overvloeien. Wanneer Benigni over zijn ouders vertelt, gaat het inderdaad wel over zijn ouders (Luigi en Isoldina) en niet dat van fictieve personages. Ook Nicoletta uit Cesena verwijst is effectief Nicoletta Braschi uit Cesena. Er wordt tot improvisatie overgegaan.En ik durf haast wedden dat er nog meer geïmproviseerde scènes in de film zitten (de hik-scène?). Als geheel een leuke luchtige film.

Staalharde en zeer bloederige film zonder genade, maar tegelijk ook met enkele domme acties. Alsof deze schutter urenlang zo'n concentratie kan volhouden .. ja dat zal wel. Deze one location film draait grotendeels om het inzoomen op de gruwelijke schotwonden. Want voor de weinig imponerende cast moet je dit zeker niet zien. Hier staat thriller als genre maar dat was eerder een horrorfilm.

Een groep jongeren raakt op een afgelegen plek in het vizier van een moordzuchtige sniper. Voor hen wordt het een ware overlevingsmarathon. De spanning komt wel stevig opzetten in het laatste half uur tot het cynische en best wel humoristische einde. Wie meer van zo'n sniper-dingen wil zien moet ook het betere Desierto eens proberen ... ook een fijne.

Flauwe politiekomedie volgens het boekje .. in alles een jaren '80 film en dat is normaal, want hij kwam in de allereerste dagen van het jaar '90 uit. De buddy movie begon stilaan zonder zuurstof te raken en niemand had zin in weer zo'n film. Downtown werd een flop en een verdiende flop is het ook want het brengt werkelijk niks, maar dan ook niks nieuws... behalve wéér twee andere acteurs die hun nummertje mogen opvoeren als brave fooraapjes. Ik had me wel andere kandidaten voorgesteld dan het mislukte tandem Edwards-Whitaker, want behalve het gebrek aan komisch talent (zeker voor Edwards), vond ik hun samenspel ook niet echt leuk. Zelfs Billy Crystal en Gregory Hines deden het beter in Running Scared. Het misdaadplot is kort gezegd saai en afgezaagd.

Komt er nog net mee weg door het vlotte tempo maar heb toch even een inspanning moeten doen voor dat laatste halfje.

Het grootste gevaar van kernwapens is vooral dat ze in de verkeerde handen belanden.

Kubricks satire op de gevaren van nucleaire oorlogsvoering toont hoe het allemaal onbedoeld verkeerd kan lopen. De kernbom met de cowboy op , een iconische scène, hint er in beeldtaal op dat wapens het verlengstuk zijn van de penis i.e. van het mannelijk machismo. Kubrick verwittigt voor wat er zou gebeuren wanneer deze gevaarlijke technologie in handen zou komen van paranoide figuren (Jack. D. Ripper... what's in a name), wereldvreemde militairen (Turgidson) en staatshoofden die op kleuterniveau met elkaar communiceren. Dan stevent men af op een regelrechte ramp. Voeg daar nog procedures aan toe die niet waterdicht zijn en het gevaar is reëel.

Een iets mindere en soms absurde Kubrick voor mij waarin hij zelf iets te paranoide uit de hoek komt, maar anti-oorlogsfilms vind ik nooit nutteloos en de geformuleerde boodschap is zo duidelijk als maar kan... Sellers, die drie personages vertolkt, heeft de leukste rol.

Barokke verfilming die het dichtst Bram Stokers boek benadert. Coppola's Dracula is een tragedie (hoe kan je geen medelijden krijgen met dat wezen?), waar de vampier eeuwig blijft leven met zijn haat en verdriet en op jacht gaat naar de reincarnatie van zijn overleden geliefde, wat Dracula een erg menselijke dimensie gaf waar ik wel van hield . Het verhaal was best interessant, in een zeer artistieke en sfeervolle visuele stijl waar Coppola erotische opera gebruikt om de vleselijke aantrekkingskracht en onverzadigbare bloeddorst van de vampier in beeld te brengen. Vooral in de eerste helft was ik sterk onder de indruk van de manier waarop schaduwen gemanipuleerd werden in Dracula's kasteel.

Het goede acteerwerk kwam vooral van het samenspel Ryder en Oldman. Hopkins en vooral Keanu Reeves voelden vooral aan als minder interessante bijrollen, zoals ook andere users dat ervaarden. Toch is dit één van de beste Dracula-films.

Kon toch beter. Het leek allemaal zo voor de hand dat het, ondanks enkele serieuze schrikmomenten, nergens erg spannend was. Een opeenvolging van goedkope, klassieke effecten was het en ook het verhaal vond ik allesbehalve uitblinken. Het deed me ook te veel denken aan andere films die ik heb gezien. Thinner in de eerste plaats, met wie deze film heel wat gelijkenissen heeft het terugbrengen van de vloek aan degene die hem uitsprak bvb . Ook Evil Dead kwam aan bod, en het einde leek recht uit A nightmare on Elm Street afgekeken . Dat Sam Raimi in de regiestoel zat verandert niks aan de middelmatigheid van het geheel.
Drag me heeft me entertaind, maar ook niet meer dan dat.

Ik wil niet degene zijn die telkens als een film langer dan twee uur duurt, gaat zeuren over langdradigheid, maar feit is dat deze film gerekt wordt met enkele weinig relevante scènes. Zo draagt de depressieve vrouw die voor de eerste keer weer gaat werken niks bij aan het geheel terwijl we intussen weer een kwartier verder staan. Hetzelfde kan gezegd worden van het perspectief van de twee zwarte chauffeurs die een centrale rol lijken te gaan krijgen maar uiteindelijk vrij weinig in beeld komen.
Gelukkig ook veel goede punten: de karakteruitdieping van de twee ambiguë cops, hoe alle losse plotlijnen van het begin naar elkaar toewerken, de gebeurtenissen die ontaarden, de bijna literaire dialogen zorgen wel dat de film een aardig buitenbeentje in het genre is. Het venijn zit in de staart met een spanning die zwaar komt aanzetten en een misdaadfilm die écht dirty wordt.

Een parodie op een oude politieserie uit de jaren 50 heb ik begrepen, uiteraard met een dikke eighties saus erboven op. Stijfkoppige droogkloot Joe Friday krijgt een nieuwe partner, de lossere en opdringerige Streebek en moet een aantal vreemde misdaden onderzoeken o.a. in een zoo (lol). Gezien het gemiddelde had ik het veel slechter verwacht, want Dragnet heeft wel zo zijn momenten, zeker in de tweede helft. Er zat flink wat actie in en nu en dan viel er een goede grap uit de lucht, maar helaas vielen er voor elke goede grap ook twee flauwe. Het misdaadverhaal wist me niet echt te boeien. Moest het wat mij betreft vooral hebben van de interactie Aykroyd - Hanks. En Ha-ha-ha voor de afsluiter rond "de maagd Connie Swail"....

Gangs of St. Jude

Standaard vechtfilm met latino's tegen negers tegen russen tegen corrupte flikken. De zwijgzame Cung Le mag op anderhalf uur een tiental zinnetjes zeggen en maakt gelukkig een beetje meer indruk wanneer hij in actie schiet. Peter Weller speelt de bad guy en maakt de film nog enigszins de moeite want verder is het allemaal nonsens en zelfs de actiescènes waren tegenvallend. JCVD mag op pensioen. Niet veel soeps dit.

Ik vond er niks aan. Originaliteit nul komma nul en bijna pijnlijk voorspelbaar. Is zowat de infantiele versie van Lord of the Rings met dezelfde elementen : juweel dat moet vernietigd worden check, elven- mensen conflict check, trollen check, mega battles (maar dan wel helemaal mislukt) check. Ik had meer het gevoel naar een computergame te kijken dan naar een anime. En dan vergeet ik nog de totaal oninteressant uitgewerkte personages en de afschuwelijke muziek bij de eindaftiteling. Links laten liggen dit.

Niks te maken met een film als Reign of Fire. Richt zich meer op tieners. De draak heeft dialoog, gevoel voor humor en een gouden hart. De beelden van de draak zijn mooi geintegreerd en het einde geeft iets extra's aan het matige verhaal en de anders chaotische structuur. Acteurs zijn niet sterk. Quaid viel mee... de andere acteurs bakten er bijzonder weinig van. 3* dankzij het mooie einde.

Ik heb een herziening lang uitgesteld, want ik was niet meer zeker hoe ik hem zou vinden. De film overtrof mijn verwachtingen en was beter dan ik me hem herinnerde. De special effects zijn uiteraard gedateerd maar dat kun je de film niet verwijten vind ik. De vliegende draak komt wat collage-achtig over, maar de close-ups bij de eerste confrontatie met Galen vond ik voor die tijd wel op en top.

Dragonslayer is de typische vroegmiddeleeuwse legende van draken en heidense ritussen van opgeofferde maagden, waarvan het einde het begin van het christendom inluidde... mja, legende dus. McNicol speelt de jonge, wat stripachtige leerling-alchemist en tovenaar die wat aan Disney's Merlijn doet denken. Wel doet de film erg gedateerd aan met de bombastische muziek en de soms houterig theatrale acteerprestaties. Zeer behoorlijk.

Begint erg rommelig en ongeorganiseerd maar na een uur weet de film aardiger uit de hoek te komen.

Van zodra Feldman echter zijn mond opendoet, ergernis! Naar humor toe lukt het ook niet : bijna geen grappige momenten. Ik geef toe dat ik deze vooral gekeken heb vanwege Meredith Salenger... Haar fruitige aanwezigheid zorgt nog voor een redelijk aangename extra. Als puber maakte deze chick me helemaal bronstig. Verder een erg onsamenhangende mix van teenage romance en bodyswap fantasy. Niet van het beste