Opinions

De band tussen een oude zuiderse dame en een zwarte dienstknecht overbrugt raciale vooroordelen.
Miss Daisy komt uit een tijd waar het volkomen normaal was dat blanken bediend werden door zwarten. Mooi voorbeeld daarvan is Idella, die zielig en eenzaam sterft in het kleine keukentje van Miss Daisy waar ze een deel van haar bestaan doorbracht met eten maken.

Met Hoke loopt het anders : zijn spontane en warmhartig voorkomen leidt ertoe dat ze haar vooroordelen laat varen en hem beschouwt als evenwaardig, weliswaar over een heel lange periode waarin de "civil rights movement" verandering begon te brengen.

Het bittere aan de film is dat Hoke eigenlijk gewoon doet wat hij hoort te doen om te overleven. Naarmate ze verouderen groeien ze naar elkaar toe omdat ze elkaar nodig hebben maar of de band van Hoke ten aanzien van Daisy onderliggend zo sentimenteel en affectief is, betwijfel ik ten zeerste.

Jessica Tandy liep met een Oscar weg voor haar rol, én met een wereldrecord, want ze is de oudste actrice ooit die met het beeldje naar huis ging. Ook Freeman is genieten met zijn wat onderdanige rol van dienstknecht. Helemaal niet slecht maar Green Book vond ik beter.

Waar gaat de hele ophef over? Ook ik vond dit een vrij middelmatige film. Dit duister maar té loom misdaaddrama gaat over zaakjes in een "drop bar" die het daglicht niet mogen zien. Ook voel je als kijker aan dat het één en ander verborgen of verzwegen is. Dit zorgt voor een bijzonder dikke en dreigende sfeer, het sleept makkelijk mee en je weet dat er een climax komt, maar wat een zwakke climax éénmaal die er is. Acteerwerk is trouwens ook zo indrukwekkend niet... Hardy en Gandolfini okay. Rapace en Schoenarts no way en de beloofde "killer twist" was ook niet WOW. Wat mij betreft een stuk onder Rundskop en dat had ik niet echt verwacht. Wat ontgoocheld dus, met dank aan de overdreven media-aandacht. typische 3* film.

Paul Newman vertolkte in 1975 voor de tweede maal Lew Harper op het witte doek, een elegante en wat cynische privé detective.“The Drowning Pool” laat nauwelijks een indruk achter en zelfs Newman komt niet uit de verf. Het is moeilijk te geloven dat Rosenberg, die het uitstekende Cool Hand Luke met Newman maakte (5*) hier achter zit.

Het ingewikkelde verhaal waarbij ook nog jarenoude verhalen komen opduiken komen het geheel niet ten goede. Melanie Griffith speelt hier op 17-jarige leeftijd één van haar vroegste rollen als de nymfomane dochter en Murray Hamilton vertolkt een ambitieuze en valselijk sympathieke oliebaron. Het komt vreemd over om een mooie visuele regie te zien bij een verhaal die het niet echt verdient. De fotografie is mooi, en de soundtrack jazzy en rokerig maar het plot viel me erg tegen.

De scène waarin Newman en de vrouw van Kilbourne in een onder water lopende kamer zitten , is de beste van de hele film. Niet omdat dit het spannendste moment is (hoewel). Het was gewoon leuk om te zien dat zelfs Harper het eens verkeerd had.

De grootste klojo's zijn diegenen die hun wandaden verbergen achter instituties en machtsposities. Schooldirecteur Lindum-Svendsen is zo iemand. In Scandinavische landen is onderwijs een fundament van de maatschappij en bekleedt een functie, die bijna op gelijke voet met de kerk staat. Zo belangrijk ook, dat leugens geoorloofd zijn om de deugden van Denemarken in de verf te zetten ( mooi geïllustreerd in die geschiedenisles over slavernij ). Het is dan ook "not done" om dat in vraag te stellen en aan te vallen zoals de ouders van Fritse doen. Ze lopen met hun neus recht tegen een muur.

Terwijl lijfstraffen bij wet al verboden waren, permitteert de directeur zichzelf om kinderen te mishandelen op zijn school. Hij rukt bijna een oor af van Fritse, een jongen waarop eigenlijk niks op aan te merken is, en die het slachtoffer wordt van een flauwe grap . Hij krijgt bescherming van een meer progressieve leraar, Freddy Svale, die in alles het tegengestelde is van de ouderwetse, bijna militaristische directeur.

Ik vond het een meeslepende, toegankelijke en zeer kritische film over hoever de macht van het onderwijssysteem kan en mag gaan, met goede muziek, correct acteerwerk, die voor mij nog iets emotioneler kon. Hoewel, ik was toch vertederd door die mooie vader-zoon band. Ook hier en daar enkele kleine missers (een niet al te best einde) die gelukkig de film niet kelderen. Parallellen worden ook getrokken tussen de afschaffing van slavernij en lijfstraffen. Drommen laat zich makkelijk bekijken en zou een erg breed publiek moeten aanspreken

Drugstore Cowboy is optimistischer dan op het eerste zicht lijkt. Het is een nuchtere kijk op drugsverslaafden, wat hen beweegt en hoe ze denken. De dope maakt hun leven enger, leidt hen verder weg van alles wat inhoud geeft aan een bestaan. Interessant is vooral het personage van Matt Dillon, die door een fase van bewustwording overgaat en daarop een methadonkuur gaat volgen.

Waar de meeste films over drugs de verslaafde uitbeelden als looser, toont Van Sant dat iedereen gelijke kansen heeft om zichzelf eruit te behelpen. Heel mooi om dit te vertellen vond ik. Er zat een doordachte visie in de film.

Ik hou dan weer niet zo erg van die sobere filmstijl, en het was soms wat zuchten en blazen terwijl de lange scènes in het begin de vluchtigheid van het plezier die drugs geeft in de verf willen zetten. Even dacht ik dat het hierbij zou blijven. Gelukkig hernam de regisseur zich.

Vinterberg maison...

Voor mij wil dat zeggen : wat je kan verwachten van Vinterberg en niks meer. Niet verkeerd.. een film van hem is altijd makkelijk door te komen door de vlotte afwisseling van komische, tragische, genante en euforische momenten. Maar wat een ongeloofwaardigheid : veertigers in midlife crisis experimenteren met alcohol om hun levenskwaliteit te verbeteren ... zijn ze nooit 18 geweest of zo? Kon daar niet helemaal in meegaan. De "filosofie" rond het drankgebruik lijkt ook wel tot het manifest van de overtuigde alcoholist te behoren. Mikkelsen als Martin speelt de beste rol. Jammer dat er ook geen achtergrondverhaaltjes gekoppeld werden aan zijn drie collega's/vrienden want ze komen niet helemaal uit de verf. Paar leuke scènes dan nog wel : de binge drinking avond en de gevolgen ervan, de laatste scène, Martin die zijn klas meekrijgt in een les over alcoholconsumerende wereldleiders ... deze scènes schieten er stuk voor stuk uit.

Eén van de betere anti-apartheidsfilms (samen met Skin en het bekendere Goodbye Bafana) . Ik heb deze in één adem uitgekeken. Een blanke leraar komt op voor gerechtigheid wanneer de zoon van zijn tuinier, en daarna de tuinier zelf, de dood vinden in de martelkamers van de geheime politie na een betoging voor meer rechten die in zwaar geweld eindigt. Maar deze steun wordt hem niet in dank afgenomen door zijn eigen "soortgenoten". De repressie treft niet enkel de zwarten maar stigmatiseert ook de blanke families die hen willen helpen. De film vindt met gemak een juiste toon tussen drama en thriller. Niet alleen Sutherland zet een meer dan correcte rol neer, ook Prochnow in zijn zoveelste bad guy rol waar je een gloeiende hekel aan krijgt en de veel te weinig gekende Mokae dragen toe aan deze lekker solide film. Ook met Marlon Brando en Susan Sarandon in kleinere rollen.

Zeer goede misdaadfilm vond ik. Zo sterk heb ik ze de laatste jaren maar zelden gezien dus een hoge notering kan ik hier zeker aan kwijt. De uitwerking was echt origineel en dit heeft me geboeid tot de laatste minuut. Blijkbaar niet ieders meug

De kapitein van een antidrug eenheid dwingt een vrij grote vis uit het drugmilieu (die vrij accidenteel in zijn handen is gevallen) om hem te helpen bij het ontmantelen van een heel drugnetwerk, zoniet wacht hem de doodstraf. De man in kwestie, Tommy Choi, doet wat hem wordt gevraagd en gedurende de hele film klimt politieman Zhang met zijn hulp stilaan omhoog naar de bron .

De hele operatie speelt zich af op het scherp van de snee, want één foutje en alle inspanningen zullen voor niks zijn geweest. Om die reden vond ik heel wat scènes erg spannend. Het loopt niet steeds van een leien dakje... die scène waarin Zhang een overdosis inneemt was knap gedaan. . De finale is zinderend .

Horrorfilmlegendes Argento en Romero bundelen hun krachten voor dit tweeluik.. enfin, veel gebundelde kracht heb ik niet gezien... Het zijn twee erg klassieke verhalen, gebaseerd op E.A. Poe, waarin moreel verwerpelijke personages hun verdiende loon krijgen. Het eerste verhaal viel me tegen, met die goedkope TV sfeer en een weinig verrassend verhaal over de geest van een dode die zich manifesteert ('yeeeesssss!"). Veel meer dan 1,5* kan ik er niet aan kwijt. Veel wordt goedgemaakt door het tweede verhaal, met verrassend genoeg Harvey Keitel in de hoofdrol. Iets sfeervoller gebracht en met een tempo dat alsmaar opgedreven wordt. Rod Usher krijgt het alsmaar moeilijker om zijn snode daad te verbergen. Als geheel duffe en muffe horror, maar toch nog net 2,5* dankzij het tweede uur.

Sober, en toont mooi hoe je met een beperkt budget en veel visie een erg spannende film kan maken. Technisch is dit een sterk opgevoerde film van Spielberg, met allerlei knappe shots en dito montage. Hij onderbreekt de achtervolging met enkele situaties die alleen maar de gespannenheid van het personage nog verder opdrijven : het wegrestaurant, de stop aan de spoorweg waar een goederentrein voorbij komt, de tankstations. Als David Mann dacht eventjes respijt te hebben... Tot Spielberg doorbrak met zijn grote meesterwerken eind jaren 70 begin jaren 80 kenden maar weinigen zijn debuutfilm Duel, initieel als TV film bedoeld voor ABC ... Pas later werd dit een gerespecteerde cultfilm.

Ik heb al veel van dit soort films gezien (type 90s thriller waarbij een gezin bedreigd wordt door buren, minnaars, babysitters, huurders etc), maar toch was het slot een onverwachte verrassing. Een fijne film waarbij er handig en subtiel gespeeld wordt met de vraag of het personage van Baetens paranoide is of het personage van Coesens belust op wraak, en net dat maakte het voor mij spannend waardoor je wil weten hoe het afloopt. Voor mij een bovengemiddelde film met een overtuigende acteerprestatie van Veerle Baetens. Tot voor gisteren kende ik deze film niet eens.

Mooie film van Scott. Een visuele oefening vooral, dat kan je zien aan de vele mooie shots en het spelen met de belichting. Soms leek het wel wat geïnspireerd door Barry Lyndon op dat vlak. Vooral de laatste scène is een waar schilderij. Twee lagere officiers van Napoleon (van gelijke militaire graad) raken in een jarenlange persoonlijke vete verwikkeld door een akkefietje over gekrenkt eergevoel. Ze vechten talrijke duels uit die echter nooit tot een bevredigende uitkomst eindigen. Op de achtergrond vinden de oorlogen van de keizer plaats (het stukje in Rusland was ook weer van een onaardse schoonheid) en uiteindelijk zijn val. Hoewel de haat tussen beide mannen koortsig en vurig is, blijft het plot te oppervlakkig en te mager om hier een echt groots meesterwerk in te zien. De relatie tussen beide hoofdpersonages mag zelfs onrealistisch genoemd worden. Ik heb toch ook genoeg goeds gezien die een 4* in mijn ogen rechtvaardigt.

Mooie film die boeiend is om te volgen. Alleen jammer dat het einde wat tegenviel. Had het liever anders gezien. Verder weinig verkeerds mee. Dukhtar heeft de tragiek van het drama, de exotische pracht van een road movie en enkele thriller-achtige momenten. Het is vooral het spel van moeder Allah Rakhi, dochter Zainab en de sympathieke chauffeur Sohail die de film vorm geven en voor enkele ontroerende momenten zorgen. En wat een prachtig decor waarin de film zich afspeelt, met de indrukwekkende bergen en valleien van de Punjab.

Wel, ik begrijp niet goed waarom deze film het dan niet in de bioscopen haalt, en zelfs compleet aan de wereld voorbij gegaan is. Geloven de studio's werkelijk dat zo'n verhaal kinderen niet zou aanspreken? Of voeden ouders hun kinderen zo op, dat ze enkel belangstelling kunnen opbrengen voor Harry Potter-achtige fantasieën? Wie zal het zeggen.

Duma is een verbijsterend goede film, waarbij de tijd zo voorbijvliegt. Vedette is uiteraard het jachtluipaard Duma, dat als welpje op de farm van boer Peter en zijn zoon Xan opgroeit. Ook de jongen die Xan speelt brengt het er met veel natuurlijk talent vanaf. Wanneer Duma volgroeid is, moet hij, zoals zijn vader hem zei, het dier terug naar de wildernis brengen. Onderweg beleven ze allerlei avonturen.

Ballard heeft alleen maar films gemaakt, waarin de band tussen mens en dier centraal staat. "The Black Stallion" is zijn bekendste werk. Ook hier brengt hij een eenvoudig maar zeer mooi gefilmd verhaal met beelden die een National Geographic documentaire waardig zijn. Hoe kun je als kind niet wegdromen over dieren en over Afrika? Ballard houdt van de natuur en opnieuw vangt hij die tijdloze vriendschap tussen mens en dier in zijn lens. Ja, zo'n films wil ik nog zien.

Wat je kan verwachten van Tim Burton, (én van een Disney film). En meer verwachtte ik ook niet. Missie geslaagd en een verbetering ten opzichte van Mrs Peregrine. Weer een fantasierijke verfilming vol kleur en magie, met enkele acteurs waar hij vroeger nog mee samengewerkt heeft. Enige buitenstaander is Colin Farrell die de rol van de eenarmige vader vertolkt. En Johnny Depp mag eens niet meespelen. Het sprookje van het vliegende olifantje is schattig en voor de jongsten onder ons een waar amusement. Een scène zoals de reuzenzeepbellen die olifanten worden is Burton ten top, maar hij onderscheidt er zich mee.

Geen slechte van Lynch. Een grote blockbuster indertijd. Een SF met politieke en dynastieke intriges die draaien rond de exploitatie van een super-grondstof, The Spice (de kak van reuzenwormen begreep ik), die bij inname helderziendheid verschaft en ook "reizen zonder bewegen" mogelijk maakt. De keizerlijke suprematie over de Spice wordt bedreigd en er ontstaat een beslissend conflict tussen de huizen Atreides en Harkonnen, aangestuurd door de keizer. Het mystieke aspect (The Sleeper must awaken) is wellicht niet voor iedereen weggelegd met de vele profetieën rond de aangekondigde komst van een soort messias die een nieuw era zal inluiden. Ik geef toe dat ik het ook soms moeilijk verteerbaar vond.

Interessant om zien hoe Lynch dit monumentale literaire werk heeft aangepakt, ingekort en opgeleukt met visuele extravaganza. Ik vind het geen mislukking hoewel er enkele moeilijkere stukken inzaten. Wie Frank Herbert niet wil lezen heeft hier wel iets aan denk ik. Ik verwacht wel meer van de Dune versie van Denis Villeneuve die in aantocht is. Zal misschien trager van tempo zijn, maar meer uit het boek halen. Love it or hate it, maar deze Lynch zal toch op zijn manier een klassieker blijven.

Aangenaam verrast. Ik heb Villeneuve's talent in deze zeker onderschat. Hij doet iets helemaal anders dan Lynch en er zijn dan ook weinig vergelijkingspunten. Deze film spitst zich meer toe op de geopolitiek-dynastieke dimensie van het boek en wordt niet overdreven zweverig wat de mystiek en de profetie betreft. Arabische cultuurinvloeden (naamgevingen, de Fremens) versterken de vormgeving. Als Science-Fiction begeeft Dune part one zich veel dichter bij een Star Wars film dan je zou verwachten. Het is een bij momenten fascinerende spektakelfilm die een goed ritme vindt tussen de plotontwikkeling en de groots opgezette actie-setpieces. Heel goed hoor.

He who controls the spice, controls the universe...

Een quote uit de Dune film van Lynch weliswaar maar die kort samenvat waar deze lijvige boekenreeks over gaat. Dune is niet meer dan een SF vertaling van het feodale machtssysteem. Grondstoffen en bloedlijnen als basis voor macht en heerschappij. Ik vond Dune part 2 niet beter dan de eerste film, wel van gelijkwaardige kwaliteit maar inhoudelijk vrij verschillend van zijn voorganger. Dit tweede deel werkt het mystieke aspect ruim uit, waarin Paul Atreides stilaan ontwaakt als de Kwisatz Haderach, Lisan al Gaib, Muad'Dib, de bevrijder. Vele namen voor eenzelfde symbolische figuur. Niet enkel een politieke leider, maar ook een spirituele gids. Door de Arabische referenties begrijp je dat de auteur ideeën putte uit de opkomst van de profeet Mohammed destijds.

Het eerste uur is allemaal wat zwaar om te slikken en eigenlijk zit je halverwege de film nog nergens. Toen de pauze kwam na 75 minuten zei ik toch aan mijn kameraad dat er nu wel wat vaart in mocht komen. Gelukkig komt de actie met volle kracht opzetten. Kwam het ook goed uit voor de rebellen dat er nog een voorraadje kernwapens verborgen zat in de woestijn.

Maar de Dune wereld is knap vormgegeven door Villeneuve. Visueel erg sterk gebracht en dat maakte dat ik goed in de film zat. Het sleept je met gemak mee. Chalamet mist het nodige charisma voor zijn rol als verlichte leider, op één imposante scène na waar hij een vurige speech aflevert tijdens de samenkomst van de Fremen stammen. Meer van dat had ik willen zien. Geef me dan maar Stellan Skarsgard als een heerlijke baron Harkonnen, en zelfs Zendaya valt nu eens positief op, al moet de spankracht van haar rol in het geheel nog blijken. Het einde is opvallend somber en laat je achter met de open vraag of de komst van de leider een vloek of een zegen is. En dat is waar deel drie zal moeten over gaan, de verfilming van Dune : Messiah.

Ja, zeker een mooie cinematografie dat kan je wel zeggen, op de wazige actiescènes na dan, die ik zelfs lelijk zou durven noemen. Verder deed het visuele me op de een of andere manier aan westerns denken, met de epische muziek en de close ups op de gezichten van de acteurs.

Dat is echter voor mij niet voldoende; dit psychologische en melancholieke drama over de kwetsbare mannen achter de legendarische zwaardvechters verzwolg in pedante, vage dialogen. Het leek me alsof er bewust gezocht werd naar grote diepten,naar grote woorden, naar symboliek, naar complexiteit. En dat werkte hier niet : het kwam allemaal niet goed over.en ik volgde tegen het einde al helemaal niet meer hoe alles in elkaar zat. Jammer van de zwakke inhoud. Gelukkig duurde dit niet meer dan een anderhalf uur want ik was al aan het wegdommelen.

Ter land, ter zee en in de lucht. Vanuit deze drie perspectieven wordt de Britse evacuatie van Duinkerke in 1940 in beeld gebracht. Nolan maakt er een unieke immersieve ervaring van; het is werkelijk alsof je er middenin zit en alsof dit door een "getuige" van het hele gebeuren is gefilmd. Vooral de vliegtuigscènes zagen er bijzonder knap uit. Paniek, dat zie je vooral. Hoe de soldaten ontredderd van de ene zinkende boot naar de andere zwemmen als ratten in een val. De muzikale ondersteuning vond ik persoonlijk K-U-T... zoals in "kut" en breekt deels de ervaring. Die opbouwende spanningsmuziek is één keer of twee keer leuk, maar een hele film door daar pas ik voor ... Dunkirk is een oorlogsfilm die anders is en daarom geef ik het ook een 3,5*.. geen plaats in mijn top 10 van 2017 echter.

De Russen hebben sociale kwalen genoeg om films over te maken. Verbaast me nog steeds dat dergelijke grove kritiek op Rusland toch de weg vindt naar het buitenland want het is een ontluisterend beeld over verregaande corruptie. The Fool van het verhaal is uiteraard degene die denkt dat hij de dingen juist moet doen en daarbij ingaat tegen "het systeem" van omkoperij en gesjoemel. Dima, een loodgieter die wat hogere studies in bouwkunde ambieert, ontdekt na de ontploffing van een warmwaterleiding in een gebouw, dat de blok in feite op instorten staat en verwittigt goedbedoeld de lokale autoriteiten. Een evacuatie van het gebouw dringt zich op, maar dit zou ook betekenen dat het wanbeleid aan de grote klok zouden gehangen worden. Het bestuur en de openbare orde lijkt in de film meer op een misdaadsyndicaat dan op een efficiënte overheidsorganisatie. En wat dan te zeggen van gewone mensen die het goed bedoelen en anderen willen helpen? Bykov stelt dat een corrupte maatschappij ook een ontmenselijkte maatschappij is.
Ik kan me heel erg vinden in de hele opzet van de film en de breuklijnen die tussen de verschillende personages lopen zijn sprekend. Deed me ook wat aan Zvyagintsev's Leviafan denken. Een dikke 4* is zeker terecht want dit is een drama met power.

Wat een nepfilm. Hoe verder ik deze film bekeek, hoe minder ik ervan begreep en hoe meer ik eraan ging twijfelen of het wel allemaal steek hield. Dit is gewoon zo'n absurde vergezochte fabricage dat je knap gaat vinden omdat je het toch niet begrijpt. En ik heb dan maar de TV met een diepe zucht afgezet toen de hidalgo pop bij de eindaftiteling aan het blaten was.

Nochtans zat er wel een goede film in: de koppeling van een moordverhaal met een science-fictionelement zoals alternatief tijdsverloop levert vaak goede resultaten op als er even over nagedacht wordt en met een degelijke structuur. Maar helaas zakt het hier vrij vlug als een kaartenhuis ineen in onwaarschijnlijkheid en een rotslecht einde. Slechtste van Oriol Paulo tot nu toe..

Deze plotloze sketchfilm is vervelend, doods, droevig en ellendig zoals de houterige personages zelf. Misschien zie ik de humor er niet van in, maar grappig vond ik het echt niet. Ik heb een beetje hetzelfde voor als arno74 eigenlijk. Anderssons blik is geen allesomvattende blik, maar zijn eigen zielige zienswijze op het leven lijkt het wel. "Reflecting on existence"... ja het zal wel. Typisch zo'n film die een hoop zelfverklaarde filmkenners de film in zullen prijzen omdat het toch zo'n verdomd geniale kunst is. Het bewijs is er al : Gouden Leeuw, European Film Awards. Nee, vond er niks aan : redelijk nietszeggend vooral (die knipoog naar het neo-kolonialisme met die draaiende container verwijzend naar kannibalen die blanken roosteren... my god). Geef me maar Ulrich Seidl.. die heeft me al veel meer doen lachen in eenzelfde stijl, zonder het surrealisme wel te verstaan. Het moet je ding zijn zal ik maar zeggen.

Nog eens een "found footage" film. Sinds Blair Witch haalde er nauwelijks een kloon daarvan hetzelfde niveau, maar Dyatlov vond ik toch een iets sterker exemplaar. Een onopgelost mysterie uit de jaren '50 (en nieuwsgierigheid) lokt een groepje jonge twintigers naar het Oeralgebergte in Rusland, waar ze vastbesloten zijn om achter de waarheid te komen. Dat hadden ze beter niet gedaan dus. De film verloopt erg voorspelbaar en kent weinig verrassingen. Alleen is het onderwerp zo boeiend en intrigerend, dat je als kijker toch wil weten wat daar allemaal gebeurde op die berg. Op het einde volgt dan toch een vrij ferme twist die nog even blijft hangen. De film is niet erg angstaanjagend maar best wel sfeervol, en lijkt een hybride van X-Files, Twilight Zone en zelfs The Descent .

In de realiteit vallen mooie vrouwen écht niet voor leukemie-patiënten. Zo rooskleurig is de wereld helaas niet. Vals sentiment dus. Een erg zoetsappige film die bij momenten hartverwarmend is want als kijker gun je Victor wel enig geluk. Scott doet het trouwens wel goed als terminaal zieke jongeman. Je moet je desondanks ook door 110 minuten worstelen naar een einde die je al van de allereerste minuten zag afkomen. Ondanks mijn wat kritische uitlating vond ik de film zeker niet slecht, zolang je maar vooraf weet dat wat je krijgt voorgeschoteld niet erg realistisch is. Dit is ook de reden waardoor ik er niet door bevangen werd en geen traan heb bij gelaten.

Ik was niet echt onder de indruk. Een zware en droevige film weliswaar, liet me ook niet helemaal onberoerd, maar eea vond ik ook geforceerd. Een half uur minder droevige gezichtjes en wat meer inzicht in de personages konden het makkelijk beter maken voor mij. Behalve als een zombie rondlopen en wat catatonische aanvallen kreeg ik als toeschouwer bitter weinig connectie met Iya en dat is jammer voor iemand die dan als hoofdpersonage moet doorgaan. Het lukte me in ieder geval niet om haar goed te begrijpen en haar emoties aan te voelen. Dat lukte dan weer beter met Masha en haar kinderwens, terwijl ze door oorlogsverwondingen onvruchtbaar is geworden. Men toont in films vaak de oorlog, maar de eerste jaren na een oorlog vind ik nog interessanter. Het is een trieste vernietigde samenleving vol getraumatiseerde kapotte mensen en dat geeft net als hier een deprimerende loodzware sfeer.