Opinions

Deze Japanse exploitation doet mij stilistisch nog het meest denken aan Dirty Harry in een blaxploitation jasje. Kano doet de zaken liefst op zijn manier, en met zijn strohoed op. Zelfs de Magnum .44 wordt bovengehaald voor de gelegenheid. Het verhaal en dan met name rond de identiteit van Mayami en Yuni vond ik verwarrend. Een verhaal waar je aandachtig bij moet blijven. Kan me niet van het gevoel ontdoen dat hier iets niet helemaal klopt. Redelijk druk soms; normaal praten kan haast niet, maar inderdaad heel aardig vermaak met een Chiba in topconditie. Voor de manga kenners : gebaseerd op een oude manga uit de jaren '70 van auteur Buronson, vooral bekend van Fist of the North Star.

Een zwakke fantasy over zwarte magie uit de Full Moon Studio's. Het is allemaal te belachelijk voor woorden en de FX zijn van amateuristisch niveau. Die dino's in dat museum op het einde deden me denken aan die oude 60's films van Harryhausen, al waren die laatste vermakelijker. En met acteurs als Brian Thompson (de bad guy uit Cobra) en Jeffrey Combs weet je ook al wat voor niveau het zal worden.

Eerst en vooral is het toch aangeraden om eerst goed The Shining in je hoofd te hebben vooraleer aan Doctor Sleep te beginnen. Anders mis je toch wel een deel van de fun en de verwijzingen. Ik heb de 3-uur lange Director's Cut bekeken en die was absoluut de moeite waard, en bovendien enorm spannend.

Doctor Sleep volgt nu Danny Torrance die inmiddels volwassen is en net als zijn vader destijds, een drankprobleem heeft ontwikkeld, met de bedoeling om zijn "shining" te onderdrukken. Zijn moeder is haar trauma's nooit te boven gekomen en is overleden. De kwelgeesten van het Overlook Hotel heeft hij opgeborgen in "kistjes" in zijn geest. Opgeruimd staat netjes! Intussen worden in het land heel wat kinderen ontvoerd door een vreemde sekte, the "True Knot". Deze gebeurtenissen zullen hem in contact brengen met het jonge meisje Abra (van Abracadabra?? ) die beschikt over een erg krachtige "shining".
Het orgelpunt van deze film is Chapter Six, die een heerlijke hommage is (noem het gerust fan service) aan The Shining. Henry Thomas als Nicholson lookalike voelde wel wat bevreemdend aan maar is tegelijk een erg logische toevoeging aan Kubricks film.

De film voelt eigenlijk helemaal anders aan, mede door een verhaal dat dichter bij de horrorfilm aanleunt en zich toespitst op de psychische krachten van de personages. Kubricks film bracht een langzame mentale aftakeling in beeld op één locatie. Ik verwachtte het ook wel : de cinematografie vond ik niet van zo'n hoog niveau als The Shining, al worden enkele scènes met redelijk succes nagespeeld. Kubricks film was dan op dat vlak natuurlijk van een ongekend niveau.

Dikke aanrader dus die overduidelijk gemaakt is met veel liefde door een echte fan van The Shining.

De zoveelste superheld wordt geïntroduceerd in een Marvel Cinematic Universe waar ik niet meer aan uit raak. Ditmaal een held die tijd en materie kan manipuleren in een klassiek good vs evil verhaal wat ik intussen beu ben gezien. Eén groot pluspunt van formaat zijn de hoogst indrukwekkende special effects (verdient de oscar voor best visual effects) die de film op visueel vlak optrekken tot één van de betere exemplaren in deze oneindig wordende reeks superhelden-onzin. En zoals te verwachten was, wordt een sequel beloofd ergens in de tien volgende jaren Het kijkt makkelijk weg maar originaliteit heeft deze film geenszins.

De special effects zijn magnifiek, het verhaal onbegrijpelijk. Ik heb dan eigenlijk ook geen enkele Avenger film gezien en kon dus sommige events uit vorige Marvel films niet plaatsen. Slechter nog : blijkbaar wordt er ook naar de miniserie WandaVision gerefereerd... Ruikt toch allemaal naar overdreven commercie. Raimi leek nu op het eerste zicht wel een enorm goede keuze voor deze film. Hij regisseerde al de Spider-Man films, en zijn horrorfilmverleden rispt weer op met een leuke zombieversie van Strange... Dus naar visuals toe voelt het bijzonder beheerst en professioneel aan. Maar ja, dan heb je een chaotisch narratief met weinig houvast om je aan vast te klampen... Meegaan in dit totaal onzinnige universum blijft toch moeilijk voor mij.

Een hele kluif deze verfilming van Boris Pasternak's boek uit 1957. De auteur uitte zich bijzonder kritisch tegenover de Russische revolutie en zette de Communisten behoorlijk te kakken toen hij ervoor de Nobelprijs ontving.

Levenslust in tijden van oorlog, uiteengerukte gezinnen, menselijke miserie... het moet een droevige tijd geweest zijn in Rusland na de revolutie in de jaren '20. Het land voerde, en ook dat blijkt uit de film, een heksenjacht op intellectuelen die hen aan de elites uit de tsarenperiode herinnerde. Ook Zhivago beschouwden ze als zo'n intellectueel, en toch had hij een zeker voordeel tegenover anderen omdat hij arts was, en de communisten nu eenmaal ook artsen nodig hadden.
Doctor Zhivago draait uiteindelijk rond een onmogelijke liefde tussen de dokter en een vrouw die weinig vreugde in haar leven kende; getrouwd met een fanatieke bosjeviek, misbruikt door een invloedrijke edelman. Hoewel Zhivago gelukkig getrouwd is, kan hij niet weerstaan aan deze melancholieke vrouw. Hun liefde zag ik vooral als symbool voor de enige vorm van vrijheid die de mensen in die tijd hadden.

Zhivago is mooi gefilmd, met epische grandeur, melige romantiek, nobele gevoelens.Het liefdesverhaal op de achtergrond van de tumultueuze veranderingen in Rusland begint na een wat moeilijk eerste uur toch te boeien. Op het einde krijg je niet alle antwoorden; zo is het onduidelijk of Zhivago nog zijn wettige echtgenote terugzag. . Verder laat de film ook een wrang gevoel achter, daar de personages ofwel sterven ofwel in anonimiteit verdwijnen, opgeslokt door het systeem.

Tot slot een grote pluim voor de prachtige muziek van Jarre en het geweldige acteerwerk.

Voorlopig derde en laatste van drie Lumet films die ik nog wilde zien. Als top 250 film had ik hoge verwachtingen van Dog Day Afternoon. Na The Deadly Affair (3,5*) en The Verdict (4*) lag de lat dus vrij hoog. Wat een ordinaire bankoverval moest zijn ontspoort in een gijzelingsituatie en mediacircus dat absurde proporties aanneemt waardoor de film vaak op het randje van satire en zwarte komedie bungelt.

Al Pacino als Sonny domineert zowat elke scène in Lumets film en met zijn voortdurend heen-en-weer geloop is zijn aanwezigheid verpletterend. Zijn labiele en weinig snuggere kompaan (John Cazale) (he thinks Wyoming is a country), die klaar is om te moorden als het moet, is de factor die belet dat politie en FBI een blitz-actie ondernemen. Het is vooral de publieke opinie die hier ook een rol speelt. Door zijn vrij sociale ingesteldheid weet Sonny de sympathie van de publieke opinie te winnen... als een Robin Hood gooit hij met geld, en de gijzelaars hebben het eigenlijk best naar hun zin in sommige taferelen... dit maakt de ordehandhavers dan ook bijzonder nerveus want ze willen niet dat de publieke opinie zich tegen hen keert.

Pas wanneer het verhaal van de homo-vriend (Chris Sarandon) erbij komt kijken begint hij krediet te verliezen en als een sociopaat en marginaal gezien te worden. Alhoewel ik de film wat aan de lange kant vond en wat soap-achtig begon te vinden met de ex-vrouw en moeder, begrijp ik wel waarom Lumet hier zoveel in zag.

Spreekt tot het hart. De film speelt zich af op de laatste nacht voor een viertal marines naar Vietnam vertrekken, nota bene ook de dag voordat Kennedy doodgeschoten wordt. Wat een dogfight wedstrijd (synopsis beschrijft heel goed wat dat inhoudt) moet worden voor Rose en Eddie, bloeit open in een oprechte wederzijdse affectie . Het koppel ontroert, daar is geen ontkomen aan. Vooral Lili Taylor doet het hier goed, en laat je ook een beetje verliefd worden op haar, ondanks haar geitenwollen sokken imago. De vrouwen daarentegen zullen niet onbewogen blijven bij een hoogst aaibare River Phoenix. Een lieve film dus, maar op het einde snel en slordig afgewerkt. Zeker eentje om nog eens te herzien.

Een David en Goliath verhaal over een man, Marcello, die een hondenkapsalon uitbaat en het slaafje is van een onhandelbare lokale bully (een ex bokser en drugsverslaafde) die de hele buurt terroriseert . Fysiek is hij met zijn kleine tengere gestalte een gedroomd doelwit voor Simone en van inborst is hij te braaf (eigenlijk zelfs zielig) om er iets aan te kunnen doen. Machteloosheid leidt de man naar een ultieme oplossing voor zijn problemen. Wat als een sociaal drama begint eindigt onverwachts op een lugubere manier. Vond het een fijne film in ieder geval die bijzonder goed gespeeld is door de acteurs achter Marcello en Simone en heel wat facetten laat zien van het complexe personage Marcello.

Verbijsterend wat die man allemaal heeft meegemaakt. Je kan het niet eens in een film vatten en als je dat al wel zou doen dan zou het een mix zijn van het gelijknamige The Dogs of War (Film, 1980) en Lord of War (Film, 2005) ... David Tomkins was actief als huurling in Angola, werd daarna een wapenhandelaar op internationaal vlak en werd betaald om Escobar te vermoorden. Ik vond het een pakkende documentaire die een fascinerende blik werpt op de onderwereld van huurlingen... uiteindelijk is de motivatie niet meer dan poen scheppen omdat ze eigenlijk te dom waren om wat anders te doen. Tomkins, zelfverklaard crimineel, heeft geen greintje spijt van zijn leven en praat erover als een koele zakenman.

Niet al te best, om maar niet te zeggen slecht. De poster is stoerder dan de film. Een groep huurlingen organiseren een coup om een Afrikaanse dictator omver te werpen. Ik vond de eerste helft nog het best, met Walken die op verkenning gaat ter plaatse; daar zat best een beklemmende sfeer in. Daarna, vanaf de logistieke organisatie van de staatsgreep tot en met de effectieve operatie is er niks meer aan. Ik verwachtte dan nog wat van die finale, maar die was tot mijn spijt erg slecht gebracht en zag er uit als een koud kunstje. Beetje lopen, wat schieten en vuurwerk, en weg is de president. Dat was zowat de enige echte actiescène in de film. Verder erg onevenwichtig vol personages die niet werken of er zelfs gewoon niet toe doen. De maitresse van de dictator sloeg achteraf bekeken nergens op, de ex van Shannon boeit niemand en zijn buddy's was ik vijf minuten na afloop van de film alweer vergeten.

Black people absorb light, white people reflect light... that's a cinemagical reality

Viel mij mee. Als de film al iets duidelijk maakt, is dat films in de eerste plaats gemaakt worden om mensen te vermaken, en niet om critici of studio's tevreden te stellen. Althans zo hoort het. Rudy Ray Moore wist dat.. hij is een geboren entertainer die gelooft in het potentieel van zijn vuilgebekt typetje Dolemite. Het is die gedrevenheid die hem ertoe aangezet heeft om met vrienden en met amateuristische middelen een blaxploitation film te maken. Het soort films waar ze in Hollywood van gruwden omdat het niet aan de "state of the art" beantwoordde. Maar dat tussen haakjes, want de film rept met niet veel woorden over de perceptie van de grote studio's.

Men wil ook duidelijk maken dat Moore voor de afro-amerikaanse cultuur veel heeft betekend, door zijn stempel de drukken op de rapmuziek. Het leek dan wel terecht om een film aan deze vreemde vogel te wijden.

Eddie Murphy is flamboyant en gebruikt veel show om zijn typetje neer te zetten. Ook Snipes viel in de positieve zin op als de regisseur D'Urville Martin. Het is een swingende energieke komedie geworden maar bracht naar mijn mening niet veel meer dan een stel funky negers die een filmpje willen maken... alle personages zijn erg dun en ik had ook graag wat meer willen zien van de mens achter Moore

Horrorsprookje uit de immer matige koker van Charles Band & Co, en een blauwdruk voor de Puppet Master reeks, ook met Guy Rolfe in de hoofdrol. Dolls heeft een grote naam uit het horrorgenre in de regiestoel, Stuart Gordon, beter bekend als de man achter Re-Animator. En met een prins Laurent lookalike in de rol van Ralph...

Maar mij overtuig je niet dat dit beter is dan Child's Play. Van de stopmotion effecten was ik niet ondersteboven, en spannend wil het ook al niet echt worden. Het sterke punt is vooral de sfeer, en dat is de helft van het werk, dus ook de helft van de sterren. Niet meer dan een tussendoortje met funny en freaky entertainment.

Eigenlijk stond "Dolls" van Stuart Gordon aangekondigd op Sundance TV, maar dan bleek dat het deze experimentele arthouse film van Kitano was. Had ik kunnen raden...

Dan toch maar gekeken nu hij toch op de digicorder stond maar vond het een tegenvaller. Zelfs her en der doorgespoeld, vooral in de laatste tien minuten met dit eindeloos doorwandelen van dat aan elkaar vastgebonden koppeltje. Visueel op een paar scènes na niet veel specialer dan andere drama's in dit genre; snap niet waarom dit als zo sterk wordt ervaren ... Narratief wel een aparte structuur met de kruising van de drie verhaallijnen, maar het probleem is dat de film geen echt doel heeft om naar uit te kijken en de personages door hun laconieke optreden weinig medeleven opwekken. Verbondenheid, grenzeloze liefde tussen man en vrouw lijken zo'n beetje de kern van dit relaas te zijn maar ik vond hier niet mijn ding in: te droog.

The King of Horror doet eens wat anders dan horror.... of toch niet? Want is het hele bestaan van Dolores Claiborne geen horror? De beledigingen van haar zuipende echtgenoot, de hardnekkige moordbeschuldigingen , een dochter die helemaal vervreemd is van haar moeder, een leven van twintig jaar ten dienste van een rijke aristocrate... De hele vraag in de film is of zij inderdaad haar echtgenoot en de oude werkgeefster heeft vermoord door deze als ongelukken te laten overkomen . Stukje bij beetje leiden (sterke) flashbacks, verdachtmakingen, twijfels, onthullingen, naar een tevredenstellende conclusie.

Bijzonder dat Stephen King dit boek toen geschreven heeft, want het heeft niet zoveel met al zijn andere werken te maken en lijkt een heel persoonlijk project. Kathy Bates is majestueus in haar rol als moegeleefde vrouw die alleen nog op enig begrip van haar dochter kan rekenen. Kreeg er echt rillingen bij. Een uitstekende film is dit.

Met het overlijden van Gene Hackman nog eens een film bekeken met hem die ik nog nooit had gezien. Een paranoide thriller waarbij een gevangene gerecruteerd wordt door een geheimzinnige organisatie om een opdracht uit te voeren. Het verloop laat zich niet echt raden en het einde is absoluut geen happy end . De film bleek ondanks de lage cijfers helemaal mijn ding te zijn.
Ook met Eli Wallach en Richard Widmark, twee film noir iconen, zat het al goed voor mij. Maar het is toch Hackman die domineert met zijn présence. Deze film deed me ergens denken aan The Game van Fincher, waarin ook daar een personage een rol moet spelen in een spel waarvan hij de regels niet kent.
Zou voor een regisseur als Sam Peckinpah in die periode ook koren geweest zijn op zijn molen.

Steve McQueen's Shame (4*) toonde de zelfdestructieve kant van porno en zag het eerder als een "ziekte". Gordon-Levitt toont een lichtere variant op hetzelfde onderwerp, en legt meer de vinger op het gebrek aan echte liefde. Dat vind ik een stuk schattiger. Niet dat McQueen volledig ongelijk heeft in zijn versie, maar ik vond hem een beetje "drama queen". Bovendien vind ik Shame nog steeds een stuk beter vooral qua uitwerking. Het personage in Don Jon is een nogal oppervlakkige kerel die in een beperkt wereldje leeft. Dat moet ook wel als je elke week je pornoverslaving gaat biechten in de kerk om dan opnieuw met een zuiver geweten te herbeginnen .

Het contrast tussen een mooie maar zelfzuchtige jonge vriendin (Johansson) en de minder aantrekkelijke en meer emotionele oudere vrouw (Moore) is enorm. Maar wat er toe doet is de diepte die de relatie bereikt en hem stilaan doet afkeren van zijn porno. De film op zich is niet echt diepgravend en soms weinig fijnzinnig. De komische toon maakt dat je het allemaal niet te serieus gaat opvatten terwijl dat op sommige momenten wel de bedoeling lijkt te zijn. Leuk om Tony Danza nog 's terug te zien.

Het mocht niet bijzonder eng of spannend zijn, ik kon wel genieten van de duistere verontrustende sfeer. Ook die boosaardige goblins waren goed in beeld gebracht.

Geniaal idee, goed uitgewerkt en een echte nagelbijter. Hier en daar wat ongeloofwaardige handelingen en wendingen, maar het was verder wel allemaal wat ik verwachtte van een goede thriller. Ook wel apart dat ik meer sympathie kon opbrengen voor de blinde man dan voor het meisje. Dit is absoluut de betere thriller.

Ik sta er soms bij stil of het wel ok is dat men kind-acteurs in zo'n extreem gewelddadige films betrekt. Er zal wel iemand zijn om dit goed te praten onder het mom van 'het is allemaal maar een spelletje', maar ik vind dit dicht aanleunen bij normvervaging. Soit, over de film. De sequel is minder goed. De ambigue figuur uit de eerste film wordt hier een regelrechte blinde wreker (een good guy) die het opneemt voor zijn adoptieve "dochter" Phoenix, al blijkt ze eigenlijk de dochter te zijn van een drugdealer. Veel meer storende ongeloofwaardigheid zoals anderen ook opmerken : ik had het al over de handelingen van het kind, maar bvb het huis van de blinde die helemaal afgebrand is terwijl er in de verste verte nog steeds geen enkele pompier of omwonende te zien is. Gelukkig ook wel een paar erg spannende scènes. maar het effect van de eerste film is weg.

Meer een thriller op het randje van horror vind ik. Alles wordt veel meer gesuggereerd dan de poster laat vermoeden. Ik voeg me bij de mening van 606... er zaten enkele leuke stukken in, en door de korte speelduur heb ik me niet geërgerd. De psycho in afgelegen bossen is intussen al iedereen welbekend, waardoor van een verrassingseffect nauwelijks sprake is.

Bij momenten een beklemmende film die vooral in de tweede helft erg goed is, en bovendien optimaal gebruik maakt van het Venetiaans decorum. Een verwarrende mix van psychologie, spiritisme en bijgeloof. Het is koffiedik kijken waar het naartoe gaat. De film was destijds ook heel controversieel voor de verregaande sex-scène tussen Sutherland en Christie. Nu is Roeg niet bepaald de meest toegankelijke regisseur. Hij brengt het gevoel over dat er zichtbare tekens en signalen zijn rondom ons die de dood aankondigen. De meest markante is dat John zijn vrouw en de twee oude dames in rouwkleding ziet op een boot . Griezelig. Naar een kortverhaal van Daphné du Maurier.

Ik dacht voor een flauwe tienerkomedie te gaan maar dit is zonder meer een gouden tip. Hoe is het mogelijk dat dit gemiddelde 2,31 is? En dan nog 600+ stemmen maar amper 50 berichten. Het is vooral om van te huilen als ik zie dat gedrochten als American Pie en Dazed and Confused een vol punt meer scoren op het gemiddelde.

Behalve dat Applegate veel haar op de schouders en armen heeft deze film weinig zwakke momenten. Applegate doet het spontaan, niet geforceerd en krijgt verantwoordelijkheidszin. Geen vervelende actrice hier. De overige personages omvatten een luie metalluisterende-weedrokende broer, een oversekste maar eindeloos sympathieke bazin, een bitchy secretaresse, een boyfriend die in clown dog kamionet rondrijdt en natuurlijk de paramilitair opgeleide babysitter die vlug van het scherm verdwijnt. Vooral een dikke plus voor de positieve feelgood sfeer die geschept wordt met jongeren die nillens willens hun zus toch steunen ondanks hun hatelijke gedrag eerder in de film.

Deze leuke komedie is doodeerlijk, verveelt nergens maar is bovenal zeer zwaar ondergewaardeerd.

Phoenix is goed bezig om zichzelf op de kaart te zetten als karakteracteur. Sinds "The Master" heeft hij de ene karakterrol na de andere vertolkt met redelijk succes. In dit psychologisch drama kruipt hij in de huid van de provocerende cartoonist John Callahan, mindervalide en alcoholist. Een man die het moeilijk heeft om in het reine te komen met zichzelf en zijn verleden. De moeder die hem bij zijn geboorte heeft verlaten is een levenslang trauma gebleven, het misbruik van een schoollerares heeft hem aan de drank gezet en de alcohol heeft hem in een rolstoel gekregen. Tragiek is de story of his life. Toch ziet hij het leven iets mooier dankzij een therapie bij de AA, zijn passie voor het tekenen en zijn intieme band met een verzorgster. Hij klimt stilaan uit een dal en verzoent zich met de realiteit.

Het is een film waarin je makkelijk meeleeft met Callahan en begrip opbrengt voor zijn woede. Je moet ergens een ijzersterke wil hebben om na al die tegenslag verder te leven. Dat brengt Van Sant goed over en Phoenix bewijst nog maar eens dat hij een rasacteur is. Jammer dat de film soms inkakt met saaie dialoog en repetitieve momenten. Geen meesterwerk, wel degelijk.

Een 13-tal losse tafereeltjes schetsen verschillende aspecten van de Donbass oorlog die heden nog steeds voortduurt in Oost Oekraïne. Een narratieve lijn is er niet maar sommige personages zie je wel in verschillende van die taferelen terugkeren om toch nog iets van structuur te behouden. Er worden vooral burgers getoond die zich plots ongewenst in een oorlogsgebied bevinden en hun dagelijks bestaan moeten ondergaan onder de separatisten van de volksrepubliek Donetsk, die toch vooral overkomen als een bende lompe boerenlullen. Armoede, intimidatie, volkswoede en omkoperij in een pariastaat. Een prettige film is het niet; enkele scènes zoals de regeringssoldaat die aan de schandpaal gezet wordt en de Duitse journalist die door de soldaten gekleineerd wordt waren best hard om zien en de armoede en troosteloosheid in deze film komen rauw en deprimerend over. Twee uur was me dan ook net iets teveel van het goede en toegankelijk voor een breed publiek is het zeker niet.

Zo goed vond ik het niet.

Diepgaand is die film geenszins. Het is niet omdat iedereen over zijn ouders begint te spreken, dat er sprake is van diepgang. Ook de relatie tussen rebel Cuong en Thuy kon beter uitgewerkt worden. De dialogen tussen hen blijven erg oppervlakkig. De hele film mist het "groot spektakel" gevoel dat ik meestal wel heb bij Hong Kongse of Chinese films. Deze gaf me meer de indruk dat ik naar een goedkope TV-productie zat te kijken. Er zijn nauwelijks scènes die imponeerden. Wat daarentegen wel meeviel waren de gevechten. Enkele goede moves en het eindgevecht tussen Cuong en Sy vielen me in de smaak. Van die film verwachtte ik meer.

Goed maar ik ben er niet kapot van. Toch zijn er een aantal punten die lof verdienen zoals de sterk gebrachte relatiespanningen tussen de undercoveragent en zijn vrouw, en de tricks die hij toepast om de gangsters om de tuin te leiden. Een briljante manipulator die Pistone, al moet hij er wel verbitterd uit zijn gekomen: een medaille en 500 dollar voor die maandenlange operatie.. En die Lefty is natuurlijk één van de zieligste mafiosi ooit Ik had echt met hem te doen (vette rol weer van Pacino).

Theatrical version gezien.
Multi-interpreteerbare film en zolang het voor jezelf steek houdt is het goed... toch? Ik kan niet erg meegaan in de theorieën over tijdsreizen, parallelle werelden. Ik zag de hele film als een episode in Donnies schizofrenie met fatale afloop, waarbij je scènes met zijn waanideeën moet proberen te scheiden van de 'realiteit'. Het moet opvallen dat hij de enige is die oog heeft voor alle bovennatuurlijke fenomenen (het konijn, de vloeibare slangen) rondom hem. Ik wil hier niet teveel uitbreiden over hoe ik het allemaal heb ervaren, maar net toen ik dacht dat ik een goede uitleg had komt hij af met dat bizarre einde. The film’s final moments tease coherence but refuse submission to logic las ik in een artikel over deze film en dat gevoel had ik wel.

Ik ben geen fan van Richard Kelly, wiens "Southland Tales" ik met een royale 0;5* heb beloond, maar Donnie Darko is een film waarbij elke scène relevant is (of dat wil men alvast laten geloven) en waarbij het heerlijk is om alle details op te nemen, al was het maar om een uitleg klaar te hebben op het einde. Maar dat is een te hoog gegrepen uitdaging.

Ongewone rollen voor Wayne en Marvin (in een bijrol) in een goedgeluimde komedie over allerlei kleine intriges op een eilandje in de Stille Zuidzee. Zo heb ik beide acteurs nog nooit gezien. Het plaatsje wordt dooreen geschud wanneer de dochter van de lokale dokter aankomt uit boston (een uitstekende Elizabeth Allen), met de bedoeling om hem te onterven. Ik vond het de hele tijd door een leuk relax sfeertje, met wat schelmenstreken, een vleugje romantiek en vooral veel humor. De humor is trouwens goed aanwezig en werkt bij vlagen aanstekelijk met eenvoudige dingen zoals de waterski-scène, maar ook de kerstviering in de kerk en de "warme ontvangst" van Amelia op het eiland brengen leven in de brouwerij, of in dit geval Donovan's taverne.

Een kleinere Koreaanse indie film. Niet minder gewelddadig dan zijn grote broertjes. Er wordt behoorlijk hard geknokt maar je ziet op een paar messen na, geen wapens verder. Het gaat effectief over enkele ontspoorde jongeren die op straat leven van diefstal en oplichterij. Wanneer ze de auto van een karaokebar-eigenaar stelen raken ze in een erg netelige situatie. De man vindt hen terug en gijzelt één van de meisjes tot de waarde van zijn gestolen wagen wordt terugbetaald. Het wordt daarna nog pittiger wanneer een vrijgekomen gewelddadige crimineel nog een appeltje te pellen heeft met de jongeren. Springt nogal van de hak op de tak al is het wel een film die makkelijk door te komen is. Je wilt weten of ze uit de puree zullen raken, en hoe.