Opinions

Eerste film nog altijd de beste. Hier word je bijna murw geslagen door een overdaad aan CGI (die overigens net een tikkeltje beter is dan vorige film) en de luidruchtige spektakelmuziek die maar niet wil ophouden. Van spannend detective-onderzoek is hier ondanks de titel niet veel sprake. Men heeft duidelijk liever veel fantasy, sorcery en in-your-face effecten om schele hoofdpijn van te krijgen. Daardoor wordt het naar mijn zin allemaal wel minder interessant en te bombastisch. Blijft wel redelijk leuk om naar te kijken zonder al te veel na te denken. Had er meer van verwacht maar de ingeslane weg (Chinese Marvel) van deze reeks is inmiddels duidelijk. Een volgende film staat alweer in de startblokken: Detective Dee and the Mystery of the Dragon's Blood.

Nog steeds een fijne fantasy-detective met heel wat actiescènes, hoewel mijn voorkeur naar de vorige film gaat. Hier is dat mens-verandert-in-zeehagedis verhaal ergerlijk. De CGI is vrij slecht en de tekortkomingen springen te vaak in het oog, zeker in de meest imposante scènes. Zo zijn de openingsscène met de boten en het gevecht met het zeemonster vrij grote fiasco's. De algehele sfeer vond ik verder niet bepaald slecht.

De wendingen zijn ronduit absurd maar het is ontegenzeggelijk een film uit zijn tijd, doordrenkt met hippiecultuur en kitsch. De muziek van Morricone is een earcatcher. De summer of love vond plaats of had net plaatsgevonden toen dit gefilmd werd, en dat zie je in alles. De criminele mastermind Diabolik is een aftreksel van de betere Fantomas films met Jean Marais. Diabolik is eigenlijk een vlak en oninteressant personage; wanneer hij niet bezig is met spectaculaire heists, zit hij te flikfooien met zijn mooie vriendin Eva Kant, die bijna de hele film halfnaakt rondloopt. Intussen zet de politie (hilarisch dat Michel Piccoli voor deze rol is gecast) alle middelen in om hem te vangen. Zeker de moeite om te zien omwille van de iconische jaren 60 beeldtaal maar een Bondfilm of Fantomas-film genieten nog steeds mijn voorkeur.

Knap in elkaar geknutselde misdaadfilm, die in 1996 ook een remake kreeg met Sharon Stone en Isabelle Adjani. Maar dit origineel is stukken beter, met heerlijke twists, verachtelijke personages en sterk opgebouwde scènes .. Voor wie Hitchcock even beu is en toch iets gelijkaardigs wil zien is dit een prima alternatief. Dat deze film in de top 250 zit is alleen maar terecht... Wel wordt er op het (dubbelzinnige) einde haastig en wat slordig een punt achter gezet...

Deels nostalgisch maar ook niet teveel. Kurys blikt terug op 1963, de tijd dat ze zelf vijftien was. Diabolo Menthe, verwijzend naar een trendy alcoholvrij drankje uit die tijd, heeft geen echt verhaal maar volgt het dagdagelijks leven van twee schoolgaande zussen, Anne (13 jaar) en Frédérique (bijna 16). De nostalgie zit in de muziek en een sixties cultuur die zich stilaan afzet tegen het rigide katholiek systeem van toen, of de vakantiekiekjes die als foto's de film even onderbreken. De aanloop naar mei 68 is in de maak en de emancipatie van de jeugd op seksueel vlak begint te weergalmen. De minder leuke kanten uit die tijd waren een extreem autoritair schoolbestuur, waarin elke zijstap streng bestraft werd. Politiek binnen de schoolmuren brengen was not done.

Kurys' film is niet gespeend van humor. Het zijn kleine, soms bijna onopvallende momenten. Anne die haar eerste regels aankondigt bij haar moeder wordt met een klets tegen de wang ontvangen. Traditie klinkt het. En het lerarenkorps wordt als een vrij labiel zootje afgeschilderd, die door de leerlingen niet serieus genomen worden. Fijn tijdsbeeld waarin opgroeien niet altijd een pretje was.

Narratief ijzersterk. Heel dat gedoe met die sleutels is buitengewoon geniaal gevonden. Je moet er maar opkomen. En ondanks de complexiteit klopt het allemaal prima. De echtgenoot wil een ander de moord op zijn vrouw laten doen om zodoende een alibi te hebben, maar de zaken lopen niet volledig zoals hij hoopte. Het wordt daarna nog spannend wanneer Wendice de hele boel zit te manipuleren tegen die inspecteur om niet door de mand te vallen, maar uiteindelijk blijken leugens altijd moeilijker om in stand te houden. Een heel sterke Hitchcock dit en prima geacteerd door Ray Milland. Doe er nog maar 4-tje bij !

Mooie film over een minder gekend aspect van Che Guevara's leven : zijn jeugd. De jonge Che was een intelligente jongen, die geen directe aanleiding had om de 10.000 km te ondernemen met zijn vriend Alberto, behalve dan om zijn makker te plezieren voor zijn 30e verjaardag. Zonder dat hij het wist, veranderde het avontuur zijn leven en leidde hem recht naar zijn lot. Dankzij de film, begrijpen we ook hoe sociaal geëngageerd hij was, en hoe hij een man van het gewone volk was, ondanks zijn eigen goede afkomst.

Heel symbolisch wat dat betreft, was de scène op het einde waar hij de rivier al zwemmend overstak . De acteerprestaties waren erg spontaan, vooral van Garcia Bernal, en de film overweldigde me met mooie shots van Zuid-Amerika.
Er is voor ieder wat wils. Wie politieke interesse in de Che heeft zal aan zijn trekken komen, en wie een goede roadmovie wil zal ook aan zijn trekken komen. Die bekijk ik nogmaals, zeker weten !

Waarom zou je zo'n slechte film twee keer willen bekijken? Deze film gaat al snel ten onder aan slechte dialogen en een vreemdsoortige humor die hier totaal niet in lijkt te passen. De rol van Whitaker is om te bespuwen. Een hitman met een geweten krijgt een laatste job, het vermoorden van een jonge vrouw en een baby. Klinkt spannend maar dat is het niet.

Seks en drugs in de seventies. Minnie Goetz denkt alleen maar aan seks en experimenteert er nogal losbandig op los maar hoe leuk het allemaal is om met haar eigen "stiefvader" de koffer in te duiken, er zijn onvermijdelijk consequenties. Leuk en fris gebracht, zeker met die animaties ertussen en de seventies inkleuring. De stijl sprak me nu eens meer aan dan de inhoud. Ik was toch wat ontgoocheld over de kloterige soundtrack en een hoofdpersonage die door haar gedrag eigenlijk te weinig sympathie opwekt en nogal als een slet afgeschilderd wordt wanneer ze met haar vriendin 5 dollar vraagt bij twee jongens om hen te mogen pijpen . Ik miste de hele film door een meisje met een meer romantische ingesteldheid, ze was tenslotte toch "maar" 15, en dat leek me de hele film aartsmoeilijk te geloven.

Heeft me niet overtuigd. Hier hebben we 'm dan : de slechtste rol uit Dustin Hoffmans carrière als de onbegrijpelijk mompelende gangster Mumbles. Komaan zeg wat was me dat? Dick Tracy was niet meer dan een rommelige stripachtige ripoff van The Untouchables en oude klassieke gangsterfilms, met alle clichés die daar bij horen, en een hoop cartooneske boeventronies, met Al Pacino als de bad guy Big Boy Caprice. Madonna hoor ik liever zingen dan dat ik haar zie acteren; er zit best veel muziek in deze film trouwens. Erg matig tussendoortje ondanks er flink wat geïnvesteerd werd in de visuele aankleding.

De blockbuster die Willis bekend maakte. Zelfs na meer dan twintig jaar blijft dit een referentie binnen de actiefilm, alsook binnen mijn eigen film-repertoire. Eerste keer bekeken in de bios toen ik 14 was, en daarna toch nog wel een drietal keren. Bombastisch en poepsimpel allemaal, maar bovenal puur entertainment.

Vooral het evenwicht tussen keihard geweld en coole humor werkt echt hemels. Rickman speelt één van de meest markante bad guys uit de eighties. Nog steeds een erg knappe, explosieve klassieker die veel huidige films in het genre de loef afsteekt maar waar ik intussen toch iets minder verlekkerd op ben dan twintig jaar geleden.

Die Hard (4*) is als actiefilm bijna niet te evenaren maar de sequel doet het bijna even goed. Dezelfde template wordt in gebruik genomen (terrorisme, vrouw in gevaar, McClane tegen de rest) maar hier moeten we de leuke oneliners iets meer missen. Aan actie en enkele spannende scènes geen gebrek echter en op dat vlak gaat de film nergens ontgoochelen. Personages zijn karikaturaal: McClane die zich met alles gaat bemoeien, een vervelende security agent die hem steeds wil afblokken, de gluiperd in het vliegtuig, de bad guy die volledig naakt martial arts moves uitoefent, ... ze lijken allemaal uit een tekenfilm gestapt. In zo'n films mag dat best. Wat mij betreft is Renny Harlin er echt wel in geslaagd om het niveau hoog te houden al is die door het publiek wat minder gesmaakt geweest. Dikke 3,5*

Alweer een leuke aflevering in de beroemde actiefilm franchise. Biedt absoluut wat je verwacht van een Die Hard film : humor, actie en cynische terroristen. Van begin tot eind onderhoudend net als de twee vorige films. Dat McTiernan de regie voor de laatste keer voor zich nam, was een goede zaak. De actiescènes waren geweldig gefilmd, vooral die in de metro. De sidekick komt er als Zeus, een racistische zwarte die wel wat leuke woordwisselingen heeft met McClane. In de jaren 90 werden we in de watten gelegd met heel goede actiefilms en dit is er één van.

Veel horror en fantasy is er niet aan; en dan die vergelijking met Stand by Me Ik zou eerder gaan voor drama/thriller. De genre aanduiding houdt wederom geen steek en is misleidend. Ik moet toegeven dat hier een erg aparte sombere sfeer neergezet wordt, dat het midden houdt tussen rouwdrama, misdaadthriller en enkele mysterieuze elementen die er net bewust inzitten om de sfeer te versterken. Voor een lowbudget die op enkele weken tijd ingeblikt werd vond ik het professioneel ogend met enkele mooie shots. De puzzelstukken vallen geleidelijk op hun plaats en als kijker stel je uiteindelijk vast dat niks is wat het leek .

Op en top België dit, "belgitude" noemen ze dit. Niet dat het mij echt "proud to be a Belgian" maakt. Ja, weinig subtiel maar veel minder platvloers dan Ex-Drummer. Dikkenek is pure standup comedy in filmvorm. Je kan ervan houden of niet, deze komedie heeft wel zijn momenten. Er zit geen verhaal in; de film volgt een aantal trashy typetjes en op de één of andere wijze kruisen hun paden elkaar op de meest onverwachte momenten. De amateur-pornograaf en die casanova (JC) vond ik het best neergezet. Jeremie Renier en die lesbische commissaris vond ik geen potten breken. Cotillard en Mélanie Laurent zorgen voor het vrouwelijk schoon. Ik heb me wel redelijk vermaakt met deze nerveuze en soms debiele karikaturen met hun überflauwe humor. Echt een film van Belgen voor Belgen. Ik betwijfel of Nederlanders of zelfs Fransen zullen weten wat"tomber de son sus" betekent

Gangsterfilm over de jacht op Public Enemy Number 1 John Dillinger. Veel geweld en western achtige schietpartijen in een film die een weinig romantiserend beeld schetst. Deze brute bankrovers waren geen doetjes, en aarzelden niet om de wapens te laten knallen. Een leuke film maar biografisch wat dunnetjes en niet heel accuraat over hoe de bendeleden van Dillinger aan hun einde kwamen. Het is wel genieten van Warren Oates. Beviel me eigenlijk net iets meer dan Bonnie&Clyde ... ben altijd te vinden voor shootouts.

Redelijk saaie prut eigenlijk. Er gebeurt bijna niks in deze speelfilm over een zoon en dochter die op bezoek gaan bij hun rijke maar vereenzaamde vader, een vroegere schilder. De familie leeft op het witte scherm aan het ritme van onthaasting. De zondagse tijd werd in het begin van de 20ste eeuw heel anders ingevuld dan nu. Rustig keuvelen, lekker op het gemak eten, een dutje doen, zich bezighouden met spelletjes, dansen in een guingette etc. Die scène waar vader en dochter samen dansen is trouwens erg mooi en vol nostalgie. Het is duidelijk dat we met onze smartphones en internet veel quality time vergooien .. een potje koffie gaan drinken en gewoon babbelen wordt toch terug aantrekkelijker... Verder wordt heel wat aandacht geschonken aan de verhoudingen tussen al deze familieleden

Dit lag me niet zo. Gaat inderdaad over vriendschappen en de small talk die daarbij komt kijken. De makers staan stil bij de eenvoud van hoe jongeren tegen het leven aankijken, terwijl ze niet bewust zijn dat ze keuzes aan het maken zijn die hun volledige leven kunnen bepalen. Meer bepaald de engagementen van het huwelijk. Want eigenlijk (en dat is wat jammer) wordt er 110 minuten over niks anders geluld dan vrouwen, trouwen en relaties. Hoewel de toon vrij vrolijk was vond ik het ook wat saai. Zag ook het nut niet in om Eddie's bruid de hele film lang niet te tonen . Wat kan daar de bedoeling van zijn? Ook die kwis die Eddie aan zijn bruid oplegt vond ik van de pot gerukt.

Het leukste aan de film was dan nog wel het tijdskader, met de muzikale rock 'n roll gekte bij de jeugd, de leuke auto's, de zachte onbezorgdheid van het jong zijn in een vreedzaam naoorlogs tijdperk (moet zeker een leuk decennium geweest zijn om in te leven). Heerlijk om aan te voelen. Een bezopen Kevin Bacon die in de kerstkrib gaat liggen en Rourke die in een volle bios zijn fluit in zijn popcornbeker steekt (die dialoog met zijn vriendin daarna was hilarisch ) zijn dan nog enkele weinige hoogtepunten.

Franse comedy classic die in Frankrijk zelfs Titanic overtrof aan de box office. Het is er aan te zien dat het een toneelstuk verfilming is die het eigenlijk heeft van zijn spitse dialogen. Le Diner de Cons is een woordenduel tussen Pierre, die geregeld een willekeurige sul meebrengt naar een diner met vrienden om hem de hele avond uit te lachen. Met Pignon heeft hij wel een top-exemplaar te pakken in die mate, dat hij zelf in allerlei problemen verwikkeld raakt die te maken hebben met zijn vrouw die hem verlaat. Leuk was het wel, hilarisch vond ik het nergens, maar het deel met de belastingcontroleur was wel schitterend. De meesten zullen beter de Amerikaanse remake "Dinner for Schmucks" kennen.

Echte meidenfilm met tienerromantiek. De vrouw in mij is compleet tot leven gekomen Dirty Dancing was dé film waar ieder meisje op school toen over praatte en droomde. Het was dan ook een schot in de roos en een echt kassucces. En eerlijk, een slechte film vond ik dit zeker niet : conservatief vs progressief, sociale klassenprobleempjes, moeilijke relatie met vader. Het evenwicht tussen muzikale film en drama zit goed en dat zorgt er voor dat ik me nergens ging vervelen.

Swayze en Grey vormden een mooi filmkoppeltje. Het einde is totaal niet ernstig meer en laat de film zich helemaal gaan : een eighties nummer inlassen in een film die zich in de jaren '60 afspeelt, het saaie bandje wegsturen zonder tegenwind en iedereen die begint te dansen... ja hoor, meer feelgood dan dat vind je ze haast niet.

Ik distantieer me van mijn eigen commentaar van vijftien jaar geleden en hou er nu een andere kijk op na. Wat een slechte recensie was dat.
Na herziening verhoogd naar 3,5*. Invloedrijke politiefilm, weinig subtiel voor zijn tijd. Harry maakt jacht op een moordende psychopaat. Kinderen vermoorden en schoolbussen gijzelen... begin jaren '70 vond men dat op moreel vlak redelijk subversief. Het was ook een film die kritisch was tegenover de blunders van de politie : de killer die vrij komt en de badge die Callahan in de laatste minuut van de film symbolisch weggooit. Wat me bij deze herziening ook opviel waren de erg donker gefilmde scènes bvb deze waarin de killer hem met een tas vol geld laat rondlopen.

Dirty Harry is niet zonder fouten. Zo staat de inspecteur op het einde klaar op een brug om op de schoolbus te springen. Hoe kan dat nou? Maar het is en blijft één van Eastwoods iconische rollen. Na vele westerns werd hij nu de grote held in actie en politiefilms.

Geen film die voor een aangenaam gevoel zorgt maar ook niet rauw genoeg om echt te kunnen shockeren. Er worden enkele illegale immigranten gevolgd in Londen waar ze het slachtoffer zijn van allerlei vormen van uitbuiting. Ejiofor is het van links naar rechts lopende hoofdpersonage en Tautou als Turkse fragiele jonge vrouw is wel geloofwaardig in haar rol en voor haar voel je nog het meeste medeleven. Ik bleef op mijn honger zitten want het is toch wat je kunt verwachten van dit soort films : ongenuanceerd drama waarbij de maatschappij een voortdurend negatieve houding aanneemt ten opzichte van migranten. De enigen die je kunt vertrouwen zijn andere migranten. Tja, als dat de realiteit is. Ook ik vond het niet zo spannend. De mooiste momenten van de film zaten voor mij helemaal op het einde. Frears bewijst zich nogmaals als een heel wisselvallig regisseur

Kijk maar eens goed hoe die Blakeson met drie acteurs en een mini budget het veelvoud zal oogsten van wat hij gekost heeft. Want deze spannende Britse thriller is gewoon knap. Met twists, twists en nog eens twists kronkelt het verhaal verder naar het eind. De manier waarop de film zich ontspint deed me wat aan Shallow Grave denken. De drie acteurs doen het ook erg goed en laten de film niet inzakken. Arterton speelde nog het minst eigenlijk : maar ja, als je de hele film gekneveld bent met een prop in de mond kan het ook niet anders . Een 4* heb ik er wel voor over.

Je zou deze film, samen met Fatal Attraction en Basic Instinct, inderdaad als een trilogie kunnen beschouwen rond femme fatales die mannen erin luizen. Ditmaal mag Demi Moore in Douglas' broek zitten. Niemand kan trouwens zo goed de slachtofferrol spelen als Michael Douglas, die hier een slopende werkweek ondergaat. Geweldig die kop wanneer hij tot in zijn nek in de drek zit. Vond het een uitstekende bedrijfsthriller die tot het einde spannend wist te zijn. Het hele gedoe rond seksuele intimidatie staat centraal, maar de werkelijke twist ligt nog ergens anders en dat maakt het tot een typische jaren 90 film. Die virtual reality scène was ook heel goed gevonden. Weinig mis met deze film. Kleine 4.

Verwacht alvast geen groot SF spektakel, deze film zag er niet zo grootschalig uit zoals je van Spielberg zou verwachten. Het ziet er meer uit als een Fugitive achtige thriller. Je mag je eerder aan wilde achtervolgingen verwachten dan aan UFO's en marsmannetjes...

Beetje jammer dat er lang op voorhand rondgebazuind werd waarover de film ging, want de mystery was er voor mij al een beetje uit. Door de weinig discrete marketing was het verrassingseffect er niet.

Maar toch, Spielberg weet zijn verhaal goed op te bouwen en ondanks je weet waar het om draait, zijn er toch nog voldoende elementen en vragen om geïntrigeerd te blijven kijken. Vooral de integratie van buitenaardse technologie in het verhaal vond ik een sterker gegeven. En aan de acteurs scheelt het ook niet : Colin Firth speelt erg sterk als de regeringsfunctionaris die alles in de doofpot moet houden. Ook Blunt heeft een boeiende rol, waarin ze niet weet wat haar overkomt.

Naar het einde ontspoort het wel in de negatieve zin van het woord. Ik hield er niet van... punt... en ik denk dat het verschil tussen lage en hoge waarderingen vooral daar zal plaatsvinden. Hoort niet bij Spielbergs sterkste werken, en voelde toch een beetje als deception day aan bij mij omdat het echt een raar einde is, maar het blijft onderhoudend over de hele lengte met actie, wat humor en drama, dus net goed genoeg voor een 3,5*.

Boeiend en bondig overzicht van de disco periode, van haar opkomst in 1975 tot de "disco is dead" beweging en haar overgang naar italo disco. De docu komt ook met enkele interessante weetjes op de proppen voor de muziekliefhebber. Er wordt stilgestaan bij de enorme invloed van de Moog synthesizer en op de strakke scheiding van de Amerikaanse en de Europese markt. Je zou het misschien niet onmiddellijk denken, maar disco was vooral door Europa gepopulariseerd. Zelfs het bekende YMCA van Village People werd door twee fransen gemarketeerd. Enige verwijt is dat vijftig minuten me net te kort waren om zo'n muzikaal imposant tijdperk onder de loep te nemen, maar verder heel netjes.

Haha, dit is toch een film die zich niet al te serieus neemt. Voldoet op alle vlak aan de definitie van het woord CULT. Discopathe is een knipoog naar de slasherfilms uit de jaren '70 en '80, en werd ook stilistisch op die manier gefilmd. Alles is opzettelijk een verwijzing naar dit soort films : van de psychopatische kills, de chick-slachtoffers tot en met het opvallend goede soundgebruik. Je zou haast vergeten dat je een film van vorig jaar zit te bekijken. Als genrefilm is dit met veel liefde voor films als Maniac of Ms.45 gemaakt. Plot is nietszeggend : een jonge kerel krijgt moordlust wanneer hij disco-muziek hoort en er start een basic politie-onderzoekje. Ondanks de inhoud messy en cliché is, is het een film die je ook kijkt voor de stijl, en daaraan ontbreekt het helemaal niet.

Deftige middenmoter. Een groep boefjes worden samengebracht in the middle of nowhere door ene Frank om een bankoverval te plegen. Echter wordt Frank door de politie opgepakt en moeten ze zich alleen zien te redden terwijl ze elkaar niet eens kennen. Een kleine misdaadkomedie die net leuk genoeg is maar nergens hoge toppen scheert. Een paar keer moeten lachen; te weinig naar mijn zin echter. Hier en daar toch een interessante naam te bespeuren in de casting, zoals Ed O'Neil (Al Bundy uit Married ... with Children) als de flik die altijd te laat komt.

Een groep vietnamveteranen leven in de bossen als kluizenaars omdat ze zich met hun trauma's niet kunnen herintegreren in de maatschappij. Eén van hen, Mark Lambert, wil zijn leven terug op de rails zetten en neemt contact op met zijn 18 jarige zoon jack. De zoon komt echter te laat. Na een teleurstelling keert hij terug de bossen in.

Aardige regie, maar enkele vreemde verhaalkeuzes nekken de film : de avontuurlijke wending waarbij de stoppen doorslaan bij één van de veteranen in het bos vond ik niet bepaald een goede keuze. Het einde was dan wel weer goed, en sluit mooi aan bij een vroegere scène, waardoor ik uiteindelijk toch net aan een 3* raak.

Flauwe en beschimmelde humor rond een verstrooid typetje. Dit is werkelijk een ondermaats regiedebuut van Pierre Richard. Doet wat aan Mister Bean denken (met dat autootje o.a.) maar de ouderwetse humor rond die publiciteitsstunts was echt niet om aan te horen. De introscène met de agent was één van de betere momenten. De romantische zijsprongen met het vriendinnetje Lisa maakten het te zoetsappig voor mij.

Ik dacht verkeerdelijk dat dit één van zijn beste films was maar ik heb me flink vergist. Dat zal dan wel "Je suis Timide...." zijn...