Opinions

Het leek me nochtans wel een aantrekkelijk onderwerp, vooral met de aanwezigheid van Cotillard en Canet. Maar nee, behalve de prachtige woestijnbeelden gebeurt er weinig boeiends in dit avonturendrama met als historische achtergrond de Franse bezetting in Noord Afrika. Het wordt allemaal traag en saai gepresenteerd. Wat in feite een exotische avonturenfilm kon zijn, verandert in een romantisch getint drama. Cotillard en Canet presteren ook ondermaats en heb ik al in veel betere films gezien. Dit is geen aanbeveling wat mij betreft, tenzij je echt nood hebt aan een slaappil. 2,5* omwille van de prachtige beelden maar ik sluit een verlaging de komende dagen niet uit.

De enige buitenlandse film die Kurosawa draaide, is een verfilming van de memoires van kapitein Arsenyev. Hij en Dersu hebben echt bestaan.

Eenvoudig verhaal over een vriendschap tussen twee mannen, een legerkapitein die delen van Siberië in kaart brengt, en een man, die zo uit een ander tijdperk lijkt te komen. Dersu Uzala, zoals hij heet, wordt de gids, vriend en redder van de "beschaafde" Russen. De kapitein heeft een diepe en voelbare bewondering voor Dersu, en hij geniet van zijn gezelschap en kennis van de natuur. Die eerbiedige band is voortdurend aanwezig, en er zitten enkele sterke scènes in bvb wanneer de kapitein en Dersu verdwaald zijn en gras moeten kappen om zich tegen de kou te beschermen, die vreemde chinees

Rustig, sereen en respectvol tegenover de minoriteiten, met soms iets te lange scènes. Door de traagheid, de iets mindere beeldkwaliteit en het zeer minimale verhaal (twee uur door de wildernis wandelen is toch wel heel veel), zou ik die echter geen tweede kijkbeurt geven.

Deze film heeft nogal weinig te vertellen. De vele gebeden en de paters met hun dilemma's maakten dit tot een lange vermoeiende zit . Niet dat ik actie verwachtte, maar het was allemaal veel te weinig en veel te magertjes. Deze film k on zeker verteld worden met een half uur minder. Ik voeg me bij Wibro's commentaar en inderdaad : het zwanenmeer was veruit de beste scène en dat soort dingen had ik meer willen zien. Ik weet het : ben in de minderheid maar zo heb ik het aangevoeld. Nog maar eens een illustratie dat Cannes een boontje heeft voor het pseudo-artistieke

Over familie en erfgoed

Mooi gefilmd drama met wat zwarte humor ertussen die de toon behoorlijk lichtvoetig maakt. Het hele plot draait rond de vrouw van Matt King die in een coma ligt en er niet meer zal uitkomen. King wordt geconfronteerd met het overspel van zijn vrouw en neemt zijn verantwoordelijkheden als ouder op. Daarnaast komt er nog een zijplotje langs rond het al dan niet afstaan van een ongerept stukje "family heritage" aan investeerders.

Zeer mooie beelden en prachtig kleurgebruik met ukelele en lokale deuntjes op de achtergrond. Ja, het is een mooi prentkaartje van Payne. Het verhaal blijft echter traag voortkabbelen en veel meer dan aan reflecties over hoe het leven nu verder moet kom ik niet. De moraal is trouwens nooit ver weg : spreek nog snel allemaal eens aan het sterfbed met mevrouw om het geweten wat te verlichten. Jammer van het weinige dat de film te vertellen heeft, want de acteurs, inclusief Alex vond ik erg overtuigend overkomen.

Silence is your best weapon

Niet verveeld, en heel bloederig. Wie een beetje filmkenner is zal de scares al van ver zien afkomen, en de aanwezigheid van Sarah in deze sequel vond ik geen al te beste toevoeging... alsof ze nu plots een experte is in grotten-exploratie. De crawlers komen vaker in beeld en dat is dan wel weer ok... ik krijg zo het gevoel dat die crawlers op Gollum gebaseerd zijn... gollums from hell dan wel... wie weet. Eigenlijk vind ik het best een goed vervolg, al staat het allemaal niet bol van nieuwe verrassingen.

Zeer goed biografisch drama over de kruisweg die de Somalische Waris Dirie heeft moeten afleggen van arme herdersdochter tot illegale migrante tot topmodel. Een straf verhaal waarin het uiteraard ook gaat over de barbaarse praktijk van vrouwenbesnijdenis en de trauma's die dat nalaat op vlak van levenskwaliteit. Daarom was die scène waarin de fotograaf (Timothy Spall) haar naakt trok ook zo mooi : je zag haar terug houden van haar lichaam. Sally Hawkins is ook altijd een plus in een film als een meer vrijgevochten Britse die haar op het goede pad heeft gezet.

De hardste scène (de besnijdenis op een driejarige) werd voor het einde in petto gehouden en is bijna ondraaglijk om zien. Niet dat er veel getoond wordt, maar het geschreeuw en de gedachte alleen al was bloedstollend genoeg. En zeggen dat er per dag honderden kleuters dit moeten ondergaan zoals in de epiloog gesteld wordt! Zo zie je maar dat er ook uit het leven van gewone mensen goede biopics kunnen voortkomen.

De dialogen zijn wat aan de droge kant bvb met nu en dan een lyrische quote ertussen, maar is tenminste wel een betere lesbo film dan Lianne van John Sayles die ik nog niet zo lang geleden zag. Vooral de onvolmaaktheid van de relatie tussen Vivian en Cay is mooi gedaan hier; omdat ze elk in een verschillende sociale omgeving vertoeven weten ze eigenlijk dat hun relatie niet gemaakt is om te blijven duren. Beide actrices zaten prima in hun rol. De regie is voor rekening van een lesbienne, en dat is zeker een troef als je een geloofwaardige film over het onderwerp wil verkopen.

Je moet er van houden. Het is een low budget coming of age drama waarvan de sobere stijl me aan een film als Winter's Bone deed denken. De acteurs zijn hier allen onbekenden.Het verhaal is somber, hopeloos en weinig gezellig. Wat begint als een drama glijdt in het laatste half uur onverwachts af naar de thriller.

Phillip, die door zijn stiefvader in de steek gelaten wordt in de woestijn ontmoet twee jongeren van dezelfde leeftijd, Jack en Lucy, die als verschoppelingen samen leven en er helemaal alleen voor staan. Lucy is weeskind en Jack heeft een niksnut van een vader wordt gezegd. Phillip sluit zich bij hen aan want hij kan nergens naartoe, maar stilaan verandert de hopeloosheid van het bestaan Jack in een crimineel . De enige hoop ligt in de affectie die stilaan groeit tussen Lucy en Phillip en die een uitweg biedt uit de negatieve greep van Jack. Ook het einde biedt weinig hoop en het lot van Phillip wordt overgelaten aan de verbeelding van het publiek. Dialogen zijn nogal boring. Meer intensiteit tussen de personage en betere uitwerking van de driehoeksverhouding hadden de film meer kleur kunnen geven. Een kleine 3*, want een totale mislukking is het ook niet geworden.

Dat er bijna geen verhaal in zit speelt wat in het nadeel van de film. Het is gewoon een lange zit, maar geen saaie. De film trekt al bij al aangenaam voorbij. De acteurs zijn niet de minste, met Von Sydow en Noiret. Een jonge officier wordt naar het afgelegen militair fort van Bastiano gestuurd. Er wordt nergens gezegd in welk land dit fort zich bevindt, enkel dat het aan de rand van de woestijn der Tartaren ligt. Ook van de militairen in het fort is het niet duidelijk voor welk land ze dienen. Napoleon? Het Habsburgse rijk? Nee, dit is geen historische film maar een psychologisch drama.

Over de tijd die voorbij gaat en waarbij niks gebeurt. In het fort staat de tijd stil en wachten de soldaten tevergeefs op een denkbeeldige vijand die wellicht nooit zal komen. Ver buiten het fort worden wegen aangelegd en begrijpt men dat de tijd wél vooruit gaat en er ontwikkeling is. In de starre militaire logica wordt verwacht dat men orders opvolgt en posities inneemt tot men het bevel krijgt dat het niet meer hoeft. In die zin ervaarde ik de film als openlijk anti-militair.

De cinematografie is prachtig en er werd gefilmd in de oude citadel van Bam, in Iran. Deze plek werd volledig verwoest door een aardbeving in 2003. En de oorlogfilm liefhebbers moeten we helaas ontgoochelen : je ziet nul veldslagen.

Welcome to the land of the free...

Staalharde thriller. En ook nog een goede. Ik dacht eerst dat het een drama over de lange en gevaarlijke tocht naar de Amerikaanse beschaving zou gaan maar dan bleek het een spannende thriller. Een groepje migranten steekt de grens over met de VS en worden het doelwit van een moordzuchtige fascist en zijn al even gevaarlijke hond. Dit leidt tot een zenuwslopend kat en muisspel... en meer is de film eigenlijk niet, u bent verwittigd

Motieven hoeven zelfs niet gegeven te worden: iedereen weet dat er in de VS smeerlappen rondlopen die een persoonlijke bijdrage aan het stoppen van migranten willen leveren en de egoistische droom koesteren dat Amerika hun land is en van niemand anders (think Trump ). De film kreeg me geregeld op het puntje van de stoel en zowel de cinematografie als de sound design ten gunste van de suspense worden goed uitgespeeld. De verzengende natuurlijke omgeving krijgt eveneens een grote rol toebedeeld tijdens de hele film.

Altijd leuk om een film mee te pikken die de verwachtingen ver overstijgt. De film die hier het dichtst bij aanleunt is Beyond The Reach met Michael Douglas. Desierto is erg goed maar bekijkt het migrantenprobleem met een erg enge, onsubtiele en oppervlakkige blik. Ach kom, misschien was het gewoon de bedoeling om een entertainende thriller af te leveren en op dat vlak is het missie geslaagd.

Knap gefilmde en spannende home invasion, waarbij drie ontsnapte gevangenen een modaal gezinnetje gijzelen in hun huis. Op de tijdslijn een heel late film-noir, die maar liefst in VistaVision gefilmd werd, een vroegere benaming voor widescreen. En dit is zeker een welkome extra, want de film gebruikt voor die tijd vaak vernieuwende camerastandpunten. Het script is erg speels waardoor er voortdurend iets gebeurt om de actie erin te houden. Voor Humphrey Bogart was dit zijn voorlaatste filmrol en het is ook hij die het meeste indruk maakt als een harteloze schurk en "cop killer". Een minpunt zijn zoals vaker voor films uit die tijd, de vrouwelijke rollen. In die tijd altijd modellen van gehoorzaamheid en onderdanigheid... Irritant gewoon. Telkens als vader Hilliard terug in huis komt, haasten de vrouwtjes zich naar het balkon om de stand van zaken op te meten ... Maar verder absoluut een ijzersterke thriller waarbij ik meer dan eens gehapt werd door de spannende situaties. Leuk om te zien dat hij ook op MM zo hoog aangeprezen staat.

Vind deze 80s klassieker niet zo goed maar het blijft een iconisch werkje, waarin de modeverschijnselen en emancipatie uit het decennium voorbijtrekken. Dit was een serieus kassucces met Madonna wiens populariteit in sterk stijgende lijn was toen. Ondanks haar weinig imponerende acteercarrière is de rol van stoeipoes Susan degene die iedereen zich van haar zal herinneren. Arquette en Quinn spraken me doorgaans minder aan in hun veel te brave vertolkingen, maar degenen die me wel deed lachen was Gary, de echtgenoot van Roberta... onderschatte rol. Deze gekke New York story over een identiteitswissel heeft toch wel een stempel gedrukt in de mid-eighties.

Over dit ben ik het niet helemaal eens met jou: José is net de enige schuldige, want hij verspreidde het filmpje en is de oorzaak van alles wat Alejandra is overkomen. . Dat het einde van de pot gerukt is dat vond ik verder ook wel. Echter lijkt de compleet uit de hand gelopen situatie ook een perfect eindpunt om de gevolgen van pesterijen te onderstrepen.

Dat pesten zinloos en gemeen is en zware psychologische schade aanricht, lijkt evident, toch blijft het voorvallen en krijgen we zo nu en dan in het nieuws wrede filmpjes te zien. Deze film zou als educatief materiaal op scholen moeten vertoond worden want het is een goede film over dit thema. Het is ook niet zozeer het filmpje zelf die het pestgedrag in gang zet, maar de weerloosheid van het slachtoffer. Het niet reageren op pesten heeft alleen maar meer pesten tot gevolg.

Het Haneke gehalte viel me nog mee : enkel in de eerste scène en in de allerlaatste moest ik aan Haneke denken, vooral door de lengte van deze scènes. Realistisch goed geacteerd ook, maar een vrij zware film, vooral omdat Alejandra al van het begin in een een niet ideale familiale omgeving vertoeft (moeder overleden, depressieve vader). Toch wel de moeite.

Vind het maar gemiddeld, hoewel de film beter werd naarmate het plot vorderde en er inderdaad een paar twists te voorschijn kwamen. Echter is de montage niet zo geslaagd want ik had de flashbacks niet direct door (ik dacht dat de stiefvader nog leefde). Hoe had je dat moeten weten trouwens? en dat is dan een voorbeeld van een slecht verteld verhaal. Nu en dan wat irritant maar ik heb al slechtere thrillers gezien.

Met een titel als Detroit had ik me aan een iets ruimere film verwacht over de rassenrellen. Blijkt dus dat de film enkel een korte episode belicht gekend als de "Algiers Motel Incident". De politiebrutaliteiten tegen de zwarten worden in de film nogal lang uitgesmeerd. Het thema politiegeweld komt natuurlijk heel goed op het moment dat Amerika onlangs nog altijd eenzelfde soort incidenten (losse politiehandjes met de zwarten) te verduren krijgt. Maar Bigelow heeft wel een punt: voor de tweederangsburgers die de Afro-Amerikanen zijn is er altijd minder gerechtigheid. Het is niet meer dan de trieste realiteit.

Het is dat dit proces tegen de schuldige politieagenten die op het eind getoond wordt niet op een best moment gevoerd werd; men wou immers de politie een hart onder de riem steken na alle stress en gevaar die ze tijdens deze burgerlijke rebellie moesten ondergaan. Alle scènes na het incident vond ik dan weer beduidend beter dan de 45 minuten semi-exploitation ervoor. Voor mij schaart Detroit zich in de categorie "interessante mislukking" want dit kon zeker beter.

De racistische uitlatingen en stereotypes tieren welig. Ik ben wel wat gewend wat racisme betreft en ben opgegroeid in een tijd waar woorden als nikkers, roetmoppen en bleekscheten niet choqueerden, maar wat hier soms gezegd wordt gaat vaak nog een stapje verder. Welkom in het blaxploitation genre... waar huidskleur er wel toe doet. Een blanke en zwarte flik doen onderzoek naar een heist tijdens een fondsenwervingsfeestje van een lokale gouverneurskandidaat. De 10 minuten durende actiescène op het einde is misschien wel de grootst opgezette binnen het hele genre samen met deze in Shaft's Big Score! en ziet er ook daadwerkelijk goed uit. Met heerlijke funk op de achtergrond. En een twist. Detroit 9000 zet ook in op een stevig verhaal maar slaagt daar niet helemaal in. De manier waarop het onderzoek vordert komt knullig over. Maar als blaxploitation is deze de kijkbeurt meer dan waard.

Weer geen slechte film van de broers, wel erg safe. De depri-factor ligt niet zo hoog als ik dacht. Cotillard als Sandra schuimt de stad af om haar collega's te overtuigen om hun premie in te leveren zodat zij haar job kan behouden. Op zich is dat een interessant dilemma die iedereen zich eens zou moeten stellen : is geld belangrijker dan de mogelijke sociale miserie waarin je collega kan belanden door jou beslissing? De vraag geeft aanleiding tot uiteenlopende reacties die variëren van totaal egoïsme tot werkelijk bewonderenswaardig (Alphonse). De depressieve gemoedstoestand van Cotillard kwam overtuigend over : de xanax pillen, haar lusteloze buien... en dan plots enkele lichtpuntjes aan de horizon...

Toch mist Deux jours, Une Nuit iets om het echt af te maken waardoor mijn waardering naar 3* zakt. Zo weten we niet hoe de sfeer op het werk is en hoe iedereen aankijkt naar Sandra. Is ze gewaardeerd? Of heeft ze conflicten? Hoe goed kent iedereen haar? Uit de veel te veilige en herhalende één-op-één dialogen maak ik toch iets van afstand op tussen Sandra en haar collega's. Daarna wordt er blijkbaar wat rondgebeld tussen haar collega's om de boel te bespreken. Bah, vind ik echt geen uitdagende manier van vertellen en blijft daardoor ook erg droogjes. Dat geeft ook het gevoel dat er iets schort.

Geweldige misdaadfilm (de beste van Melville voor mij tot nu toe) met puik acteerwerk, heerlijke dialogen, een verhaal dat zich in allerlei bochten wringt, met een uitstekend gefilmde overval op een geldtransport. Dit is wat een gangsterfilm hoort te zijn. Ook de politie gebruikt hier onorthodoxe technieken om de boeven te vangen en tot bekentenissen te dwingen. Bovendien krijg je Lino Ventura in één van zijn beste rollen. Wat een karakteracteur zeg.
Enig minpunt was dan wanneer gangster Gu de commissaris "at gunpoint" opdraagt om de corrupte ondervragingsmethodes publiek te bekennen: tja, als een gangster die een flik doodt in de film een andere flik een lesje leest over rechtvaardigheid, dan vind ik dat wat misplaatst in deze film. Daarom ook net niet de volle 5.

Wie van de vijf?

De film hield me de hele tijd op het randje van de stoel en het is gissen en hergissen wie de duivel is in die lift. Dat houdt de aandacht natuurlijk stevig vast. Ik vroeg me ook de hele tijd af wat voor finale hier in zou kunnen zitten. Mijn opwinding sloeg over in ontgoocheling. De laatste tien minuten bleken lauwtjes en maakten vreemd genoeg van de duivel een rechtvaardige rechter die de schuldige zielen meeneemt naar de hel. Wtf? . Voor de rest een spannende thriller.

Zalige cast. Wel een enorm onheilspellende en duistere film, waarin godsdienstfanatisme een belangrijke rol speelt. Het misbruiken en bevuilen van Gods naam wordt hier zwaar afgestraft. De personages die het leven laten zijn allen zondaars die de regels van het geloof overtreden en ook Arvin speelt een rol in het uitschakelen van sommigen van hen. Dat gebeurt eerder toevallig maar de goddelijke inmenging denk je er makkelijk bij. Het is goed verteld en ook naar acteren is dit echt van hoog niveau. Vooral Holland, Skarsgard en Pattinson vond ik erg sterk. Misschien door het religieus onderwerp iets te zwart-wit (goed vs slecht) naar mijn smaak maar verder ben ik heel erg te spreken over deze film.

Ik verwachtte helemaal niet dat dit iets voor mij zou zijn. Een typische girlie film met meligheid en truttige dialogen dacht ik. Heb ik me even vergist want dit was een prima komedie. De reflectie dat carrierisme gelijkstaat aan je ziel aan de duivel verkopen, gaat hier wel op. Hathaway speelt een snoezige jonge vrouw die een job als directiesecretaresse krijgt bij een trendsettend modemagazine (type Vogue Magazine) gerund door een ijzige zakenvrouw. De karikatuur van Miranda Priestley is deze van een vrouw wiens ziel al onherroepelijk verloren is, maar laat ze deze façade vallen, dan zie je alleen maar een zielige dame die haar zoveelste echtscheiding tegemoet gaat. . Het is ook een satire op het modewereldje waar alles uiterlijke schijn en snobisme is, met classy recepties en cocktailbar lounge op de achtergrond. Dat Andie begint gewaardeerd te worden wanneer ze modieuze kledij begint te dragen spreekt voor zich. Ik bedoel maar : veel realisme moet je in deze film ook niet zoeken. Is allemaal erg karikaturaal.

Hathaway speelt erg goed en weet de nodige sympathie op te wekken door haar dynamische en bescheiden optreden. De nieuwe Julia Roberts is geboren. Helaas ook Emily Blunt, één van die actrices die ik totaal niet kan luchten, hier dan nog eens bloedirritant. Een 3;5*

Er zit meer achter deze film dan je zou denken. Is ook geen rechtbankfilm in de strikte zin van het woord. In Devil's Advocate bepalen morele vraagstukken en keuzes de loop van het verhaal tot het einde en dat levert heerlijke dialogen op. Een jonge ijdele advocaat wordt ingehuurd voor groot geld door één van 's werelds rijkste advocatenbureaus geleid door ene John Milton. Hij trekt met zijn vrouw naar New York maar zijn leven neemt niet de wending aan die hij voor ogen had. Als kijker word je meegesleept in een somber verhaal met een weinig hoopgevende kijk op de mensheid. Wie de film voor het eerst ziet verwacht niet dat hier plots fantasy elementen in komen. Het is niet de duivel die aan de touwtjes trekt.. iedereen maakt zijn eigen lot... Free will, it is a bitch! Reeves mocht er best wezen, al steekt hij maar bleekjes af tegen Al Pacino's charisma. Theron nog vrij bescheiden in één van haar vroegste rollen; Blijft evenwel een leuke film om te herzien.

I love cunt more than I love God.

Ehh, dit is Uday's uitspraak hé . Inderdaad een aanrader maar met een dikke korrel zout te nemen. Vooral het einde lijkt me sterk opgeblazen. Grootste sterkte is de dubbelrol van Dominic Cooper... in het begin dacht ik eerst dat het twee acteurs waren (zelfs vlug even gepeept op IMDB) maar nee.. twee verschillende personen worden door één acteur neergezet. En hoe? Uday, de psychopatische zoon van Saddam, een seksmaniak eerste klas met een totale minachting voor alles wat niet Uday Hussein is. En Latif, die veroordeeld is om afstand te doen van zijn identiteit en als schietschijf ingezet wordt op publieke vertoningen. Zeker één van de sterkste dubbelrollen ooit.

MAAR, want er is een grote maar.... hoeveel waarheid bevat de film? Uday was vaak overgeacteerd en kwam vaak over als een dolgedraaide Tony Montana. Het ging meer dan eens de spectaculaire toer op waardoor de ernst van een biografisch portret sterk gaat afzwakken. Op het einde leek het meer op een biografie van Uday dan van Latif maar vond het toch op heel wat vlakken een goede film.

Wordt nogal slecht beoordeeld hier, maar Ik heb me iig niet verveeld. Vlot gebracht; de film steunt vooral op de fundamentele verschillen tussen de terrorist en de smeris, wat op zich wel een latente spanning op gang brengt. Pitt is hier weer erg charismatisch; voor Ford is dit niet zijn beste rol. De regie had nogal te lijden onder conflicten tussen beide acteurs. De film blijft desondanks redelijk overeind en kent een tragische afloop.

Niet zo bijzonder ondanks de Gouden Palm. Audiards integratiedrama over een Sri Lankaans schijngezin dat in een Franse woontoren met delinquenten terechtkomt mag als een verwittiging gezien worden voor het geweld die oorlogsvluchtelingen meenenemen naar onze landen wanneer ze hier opgevangen worden. Het is degelijk geacteerd maar de hele film bewoog me weinig en ligt wat in de schaduw van betere films over dit onderwerp (bvb L'Envahisseur en het uitstekende La Promesse van de gebroeders Dardenne). Dheepan brengt gewoon niks extra aan dit soort films en kwam bij momenten slaapverwekkend over. Het einde vond ik zwaar overdreven.

Eindelijk gezien. China komt de laatste tijd vaak met van die historisch-epische big budget op de markt. Detective Dee is niet anders : de zoveelste film waarbij we onze ogen de kost mogen geven aan prachtige scherpe beelden. Dat kleurgebruik oogt fantastisch. Het boeddhastandbeeld dat boven de stad torent levert waanzinnig mooie shots op. Het verhaal, een soort Chinese Sherlock Holmes tegen historische achtergrond, viel me wel in de smaak. Het kleine vleugje fantasy is nooit ver weg en leverde nu en dan ook een onbegrijpelijke dwaasheid op ( transfiguratie, pratend rendier ). Wat me meer tegenviel waren de martial arts scènes, op die ene na tussen Dee en de kapelaan . Zoals vaker in dit soort films, ging het me wat te vlug en chaotisch. Deze kleine puntjes van kritiek terzijde vond ik dit een heel goede film.

DVD + BR release in Frankrijk voorzien op 24 augustus en ik las ook dat er een tweede Dee film komt... Dat belooft.

Eerste film nog altijd de beste. Hier word je bijna murw geslagen door een overdaad aan CGI (die overigens net een tikkeltje beter is dan vorige film) en de luidruchtige spektakelmuziek die maar niet wil ophouden. Van spannend detective-onderzoek is hier ondanks de titel niet veel sprake. Men heeft duidelijk liever veel fantasy, sorcery en in-your-face effecten om schele hoofdpijn van te krijgen. Daardoor wordt het naar mijn zin allemaal wel minder interessant en te bombastisch. Blijft wel redelijk leuk om naar te kijken zonder al te veel na te denken. Had er meer van verwacht maar de ingeslane weg (Chinese Marvel) van deze reeks is inmiddels duidelijk. Een volgende film staat alweer in de startblokken: Detective Dee and the Mystery of the Dragon's Blood.

Nog steeds een fijne fantasy-detective met heel wat actiescènes, hoewel mijn voorkeur naar de vorige film gaat. Hier is dat mens-verandert-in-zeehagedis verhaal ergerlijk. De CGI is vrij slecht en de tekortkomingen springen te vaak in het oog, zeker in de meest imposante scènes. Zo zijn de openingsscène met de boten en het gevecht met het zeemonster vrij grote fiasco's. De algehele sfeer vond ik verder niet bepaald slecht.

De wendingen zijn ronduit absurd maar het is ontegenzeggelijk een film uit zijn tijd, doordrenkt met hippiecultuur en kitsch. De muziek van Morricone is een earcatcher. De summer of love vond plaats of had net plaatsgevonden toen dit gefilmd werd, en dat zie je in alles. De criminele mastermind Diabolik is een aftreksel van de betere Fantomas films met Jean Marais. Diabolik is eigenlijk een vlak en oninteressant personage; wanneer hij niet bezig is met spectaculaire heists, zit hij te flikfooien met zijn mooie vriendin Eva Kant, die bijna de hele film halfnaakt rondloopt. Intussen zet de politie (hilarisch dat Michel Piccoli voor deze rol is gecast) alle middelen in om hem te vangen. Zeker de moeite om te zien omwille van de iconische jaren 60 beeldtaal maar een Bondfilm of Fantomas-film genieten nog steeds mijn voorkeur.

Deels nostalgisch maar ook niet teveel. Kurys blikt terug op 1963, de tijd dat ze zelf vijftien was. Diabolo Menthe, verwijzend naar een trendy alcoholvrij drankje uit die tijd, heeft geen echt verhaal maar volgt het dagdagelijks leven van twee schoolgaande zussen, Anne (13 jaar) en Frédérique (bijna 16). De nostalgie zit in de muziek en een sixties cultuur die zich stilaan afzet tegen het rigide katholiek systeem van toen, of de vakantiekiekjes die als foto's de film even onderbreken. De aanloop naar mei 68 is in de maak en de emancipatie van de jeugd op seksueel vlak begint te weergalmen. De minder leuke kanten uit die tijd waren een extreem autoritair schoolbestuur, waarin elke zijstap streng bestraft werd. Politiek binnen de schoolmuren brengen was not done.

Kurys' film is niet gespeend van humor. Het zijn kleine, soms bijna onopvallende momenten. Anne die haar eerste regels aankondigt bij haar moeder wordt met een klets tegen de wang ontvangen. Traditie klinkt het. En het lerarenkorps wordt als een vrij labiel zootje afgeschilderd, die door de leerlingen niet serieus genomen worden. Fijn tijdsbeeld waarin opgroeien niet altijd een pretje was.