Opinions

Er zit ambitie in dit project. Bij blockbusters leidt ambitie vaak tot matigheid. Kijk maar naar de laatste Avatar, maar in dit geval leidt het naar een resultaat dat de verwachtingen overstijgt (alvast toch de mijne). Deathstalker heeft een dom verhaal, en de flow zit niet zo goed, maar er valt ook heel wat goeds te zeggen.

Het is een duidelijke hommage aan de Sword & Sorcery films die in de jaren 80 hun gouden jaren kenden. De Dreadites lenen hun vormgeving aan de Slayers uit de film Krull (1983) , andere vergelijkingen kun je maken met de Conan films en Doodad en de moeraswezens roepen bij mij Ridley Scotts Legend (1985) op. Het was ook moedig om met een hoop practical en makeup effects te werken. Die ene stopmotion scène met twee vechtende skeletten geeft de actie een oudbollige look maar omdat het intentioneel is maakt dat het ook goed past. Verder ook heel wat gore scènes, dit is echt een bloederige film. Er zit een flinke vleug horror in met heel wat afgehakte hoofden en ledematen.

Die hoofdacteur (Bernhardt) is zo iemand waarvan ik denk "waar ken ik hem van?". Blijkbaar was hij de held van de Bloodsport sequels, maar het zal wellicht van rolletjes in John Wick of Extraction 2 zijn dat hij me bekend voorkomt. Ik verwar hem altijd met zijn bijna-dubbelganger Jon Hamm.
Nee, voor het verhaal moet je het niet doen: dat is erg basic en lachwekkend, maar hoe dit project is vormgegeven zou bijna inspirerend moeten zijn voor andere regisseurs die iets in het fantasy genre willen proberen. Ik denk ook dat de oudere users onder ons (50+) dit leuker zullen vinden dan de jongeren. Conclusie : zeer sterke poging in dit genre!

Zoals Minotaures aangeeft is dit niet meer dan een Event Horizon in de loopgraven. Het ene aspect is onorigineel en wat mij betreft een excuus om echte horror uit de weg te gaan. Dit soort psycho-horror steekt wel spanning in de film maar schokkend wordt het steeds net niet. Van het ogenblik dat ik wist dat het een variant op Event Horizon was was de fun al half over, want het werd niet meer dan de klassieke tien kleine indiaantjes.

De loopgraven als voorportaal van de hel vond ik wel vies. Die smerige, modderige, met ratten en lijken gevulde plaats, doordrenkt van dood en geweld wordt overtuigend weergegeven waardoor de film toch nog een beklijvende sfeer meekrijgt.

1825 Brits-India. Een officier komt op het spoor van een moordenaarsgilde, de Thugs, die de godin Kali aanbidden, en besluit om hen te infiltreren met de bedoeling om meer van hun gebruiken en rituelen te leren. Niet onaardig en herinnert aan die oude exotische avonturenfilms van weleer, maar Pierce Brosnan's prestatie is met weinig enthousiasme gebracht waardoor de film geen grote indruk nalaat.

De vakantie van vier weeskinderen

Mooie jeugdfilm over de verbondenheid tussen vier weeskinderen, die door het ultra katholieke weeshuis op vakantie mogen gaan als verjaardagscadeau. Veel noemenswaardig gebeurt er niet echt. Je ziet die vier kinderen een goede tijd beleven in een klein kustplaatsje vol brave mensen. Het is de film van een onvergetelijke zomervakantie die een indruk nagelaten heeft op hun levens.

Dan komt er plots rivaliteit wanneer een jong koppel één van hen wil adopteren. December Boys heeft de nostalgische kracht niet van een film als Stand by Me, maar is op het vlak van camerawerk een plaatje. Er zitten enkele zeer sterke scènes in. Het richt zich allemaal op een wat jonger publiek maar ook voor volwassenen is dit best genietbaar.

Deze film wist me te raken. Weisz blijft mijn lievelingsactrice : haar filmkeuzes zijn erg gevarieerd en ze toont duidelijk dat ze zowel Hollywoodiaanse films aankan als dergelijke sobere toneelstukverfilmingen. De tragedie speelt zich af in de naoorlogse jaren in een verpauperd Engeland. Ik lees hier Victoriaans maar ik zou dat woord niet zo onmiddellijk gebruiken. De Victoriaanse waarden zijn er nog wel maar de tijdsperiode is hier al definitief voorbij.

Hester is een vrouw die verteerd wordt door een allesverslindende passie voor een jonge RAF piloot dat in fel contrast staat tot haar conventionele saaie echtgenoot die zijn moeder nog steeds "mummy" noemt. Ze wordt verscheurd tussen een sociaal beter bestaan in een passieloos huwelijk met haar man en een passioneel bestaan met een jonge snaak die haar echter geen materieel waardig bestaan kan en wil geven. En dit maakt net de film erg boeiend. Hester wordt zo gepijnigd in die keuze dat zelfmoord de enige uitkomst lijkt.

Davies legt het soms erg sterk aan boord : één van mijn favoriete scènes is een lang shot in de metro van Aldwych, een flashback waar Britten samenklitten in de oorlogstijd en die haar even doet beseffen dat er nog ergere dingen zijn in het leven dan hetgeen ze zelf meemaakt. Ook die symmetrie tussen begin en einde vond ik mooi, hoewel de betekenis me wat verwarrend overkomt.

Het was al lang geleden dat ik nog eens genoten heb van een film die zowel krachtig in acteerwerk als dialoog is. De film vergt een sterke focus van de kijker maar heeft erg veel te bieden en over na te denken. Helemaal niet oppervlakkig dus. Zeker niet voor iedereen weggelegd maar wie erg volwassen sobere drama's kan smaken is dit een regelrechte aanrader!

Voor de geïnteresseerden :

Interview met Terence Davies

Fishburne in één van zijn allereerste leads. Hij heeft de opdracht om undercover te gaan om een drugnetwerk te ontmantelen. Het personage Stevens wordt best goed uitgewerkt; dit vind ik niet echt een cliché personage zoals aangehaald hierboven maar net een individu die geplaagd wordt door zijn geweten en de keuzes die hij moet maken, maar ook door de gewelddadige dood van zijn vader. . Een onverwachte rol van Jeff Goldblum als advocaat-drugdealer en vond hem goed zitten in zijn rol. Vrij onbekende film, die nochtans goed werd ontvangen, doch overschaduwd wordt door veel betere genrefilms en met een voice over die me niet echt noodzakelijk leek... Zoals Zinema zegt : niet hoogstaand maar perfect behapbaar.

Inderdaad is het vanuit psychologisch oogpunt vaak ongeloofwaardig: Zo communiceren moeder en zoon bitter weinig met elkaar; sst, het woord homo mag zeker niet uitgesproken worden, en ook die kerel met die videoband is wel heel toevallig... Swinton is wel geweldig sterk in haar rol als moeder; hoever ze als moeder bereid is te gaan om haar zoon te beschermen. Verder maakt ze ook medeleven en schaamte wakker in haar afperser, en ontwikkelt een speciale band met hem. . De zoon mocht wat mij betreft een grotere rol in het geheel hebben. Los van enkele punten van kritiek vond ik het toch een goed geregisseerde film die spannend was op een bijzondere manier. The Deep End verdient een veel beter gemiddelde.

Zoals vaak met Bustillo & Maury, is het erg sfeervol in beeld gezet en zeker de sterke eerste helft scheppen ze een enerverende ambiance, versterkt door allerlei creepy sound gebruik. Het feit dat alles zich onder water afspeelt zou een extra meerwaarde moeten zijn in dit uitgemolken haunted house genre, maar dat loont maar half. De race tegen de klok om aan het oppervlak terug te raken is een kans die ze laten liggen om de spanning te verhogen. Van het standaard spookverhaal moet het niet komen : al vaak beter gezien en kwam niet scary over. Die post credits scène was ook totaal niet origineel. Slechts half geslaagd als horror, maar de verkenning van het huis was zo mooi gefilmd dat ik ook even de adem inhield.

Wat een ramp zeg, en dan heb ik het wel degelijk over de film. Veel soap-achtige verhaallijnen in een rampenfilm die uitmunt op domheid. Om maar te beginnen bij een kleurloze Tea Leoni en het hele huilerige gedoe rond haar vader en diens nieuwe vrouw. I couldn't care less! Het teenage koppeltje Elijah Wood en Leelee Sobieski is cute om zien, maar brengt niks bij verder.

En dan alle dwaasheid rond die komeet waar ik een hele bladzij mee zou kunnen vullen. Zo'n ding beweegt zich aan 40 km per seconde voort wordt gezegd, maar het lijkt geen enkel probleem om er na een kort ruimtetripje te landen (hoewel de komeet op dat moment nog een maand verwijderd is van de aarde) en wat rond te gaan wandelen om er nucleaire bommen te droppen. Blijkbaar duurt de terugreis wat langer, maar het lukt het ruimteteam om nog net voor aankomst op aarde de grote komeet te doen ontploffen! Dus ze hebben het object nog eens ingehaald ook. Sterk! Filmkriebel zegt : de makers van dit prul kregen wellicht een inslag op hun kop.

On-origineel samenraapsel van politiefilm en Alien elementen. De makers bootsen zelfs gewoon de creatures na uit de Alien films. Het resultaat is eigenlijk nog best wel te doen, met de nodige humoristische accenten, een vlot tempo en een finale waarin een kettingzaag wordt bovengehaald. Met 90 minuten is de speelduur van deze B-film meer dan voldoende.

Gebaseerd op een boek van de auteur van "Jaws". Leuk om eens te zien met prachtige onderwateropnames. Was me niet altijd duidelijk wat ik zag maar mooi was het wel. Een koppel schattenzoekers in de Bermuda's ontdekken verschillende artefacten in een gezonken schip waaronder morfine-ampullen . Dit wekt vervolgens ook de interesse op van een lokale drugshandelaar, gespeeld door de zwarte kaalkop Louis Gossett Jr. Dan blijkt dat er nog meer dan dat op de bodem ligt.

De film heeft een heel jongensachtige avontuurlijke sfeer over schattenjacht. De bad guys willen niet echt uit de verf komen en zijn weinig bedreigend. Te weinig confrontaties naar mijn zin. Enkel in de finale wil het nog eens spannend worden. The Deep is typisch materiaal voor op een winterse zondagnamiddag.

Standaard rampenfilm zonder veel meer. Richting matigheid zelfs. Het is gewoon wat je kan verwachten van dit soort films. Procedures die niet gevolgd worden en leiden tot een niet te overziene ramp. Soms wat te technisch voor een leek als mezelf, waardoor het niet altijd duidelijk is wat er precies gebeurt. De film staat weer opmerkelijk stil bij de heldhaftigheid van de werkers op het boorplatform, maar over de schandalige milieuramp die volgde wordt met weinig woorden gerept ... ssttt, ,niet te veel zeggen. Feit is dat BP en consorten gewoon grote kapitalistische vuilakken zijn en het boorplatform een symbool daarvan is. Niet slecht maar helaas overweegt de sensatie teveel op de ethiek om de film uit de oppervlakkigheid te redden.

Ik blijf wat moeite hebben met de lange speelduur. Dat eerste uur is gewoon te lang al snap ik wel de bedoelingen van Cimino om het zo te doen. Wij zijn verondersteld om de hechte band van een groep vrienden aan te voelen vooraleer het onomkeerbare begint. We zijn vooral toeschouwer van hun vreugdes en het moet ook wel een bedoeling hebben dat de gemeenschap Russisch orthodox is. De bruiloft speelt zich af daags voor het vertrek van drie vrienden naar Vietnam.
Daarna het tweede deel. Ze worden gevangengenomen door de VC en worden gedwongen om deel te nemen aan een potje russische roulette waar ze niet ongeschonden uit komen. Vooral Nick heeft er PTSS aan overgehouden en knakt mentaal. Christopher Walken vertolkt de sterkste rol in de film als een ronduit tragisch en overgetelijk personage.
Cimino mijdt een zuivere oorlogsfilm en belichtte met Deer Hunter de humane kant van het verhaal, waarin de gevolgen van de oorlog voor de soldaten zelf maar ook voor hun geliefden en familie, diepe littekens achterlaten. Daar gaat het derde uur over. Een sterk en indringend drama met geweldig acteerwerk.

Een advocate heeft een prille relatie met één van haar cliënten die beschuldigd wordt van banden met een pornostudio die minderjarige meisjes in dienst neemt. Niet veel later wordt hij vermoord teruggevonden.. Dit was een thriller die enkele spannende momenten kende en het vooral had van de whodunnit . Wel jammer dat de film niet veel meer uitstijgt boven een gemiddelde TV-film. Met namen als Hershey en Shepard verwachtte ik het sterker, maar ik heb me er nog best mee vermaakt. Deftige middenmoter dus.

Beter dan ik verwachtte. Het verhaal van deze Joodse verzetsstrijders in het Witrussische woud is een echtgebeurd verhaal, dat niet zo gekend is. De ontberingen, de conflicten, de dreiging van de Duitsers en de strijd om te overleven zijn mooi weergegeven. Zwick slaat de nagel op de kop, wanneer hij toont dat de Russen minstens evenveel minachting hadden voor de Joden als de Duitsers.

Deze boeiende film is overgoten met de gewoonlijke Hollywood- saus, zoals op het einde, wanneer Tuvia's broer TOEVALLIG uit de struiken komt om hem te redden, wanneer hij beschoten wordt door die tank. Nog zo'n dom moment was die in 30 seconden ontluikende liefde tussen Zus en Bella. Amai, wat een snelheid ! . Niettemin vond ik "Defiance" behoorlijk geslaagd.

Goed idee was dat, om een blanke en een zwarte aan elkaar te ketenen voor een anti-racistische film. In de praktijk wellicht ondenkbaar, maar het is het lesje verdraagzaamheid dat telt hier. Ik vraag me wel af wat deze film met de Amerikanen heeft gedaan en hoe ze naar deze situatie keken... Curtis en Poitier zetten sterke prestaties neer; gaan enerzijds elkaar te lijf en leren anderzijds respect opbrengen voor elkaar. De remake uit 1996 ("Fled") vind ik erg verbleken nu ik het origineel heb gezien.

Mooi gefilmd, vol cartooneske figuren, maar daarmee is het meeste voor mij gezegd. Jeunets opzet leek enkel en alleen om een cultfilm uit te broeden. Dat is hem gelukt. Dat erg absurde is niet aan mij besteed; verhaal is een hysterische warboel waar geen rode draad in te vinden is en die me niet op het puntje van mijn stoel deed schuiven. Gelukkig kreeg men daarna Amélie Poulain. Toch 3* voor het visuele waaronder een geniale scène waarin ritmiek een belangrijke rol speelt. Er zijn aspecten die ik waardeer maar niet een film waar ik verder wild van werd.

Vond het niet zo bijzonder allemaal al zou ik de film zeker niet slecht willen noemen. Zoveelste exorcist-achtige film die geen extra nieuwtjes uit de mouw tovert, behalve dan misschien de combinatie met een politiefilm. O, daar hebben we de priester weer, ditmaal met Michael Hutchence-looks en een drugsverleden, maar ja, het zijn uiteindelijk allemaal trucjes om het gebrek aan originaliteit van de hele film te verhullen.

Net als in Sinister is het erg propertjes in beeld gebracht. De man weet hoe hij een goede horror moet maken, een duistere sinistere sfeer te scheppen, en dat is altijd een pluspunt. Op een Exorcist n°125 met ultra-voorspelbare finale zat niemand echter te wachten. Kleine 3*

Herziening en nog steeds een schitterende avonturenfilm. Vier kennissen besluiten om een wilde rivier af te varen in kano, voor de stroom verdwijnt bij de aanleg van een stuwdam. De ecologische boodschap ligt er al van den beginne vrij dik op. De beschaving en het modernisme rukken op ten koste van de ongerepte natuur. Nog steeds vandaag een heet hangijzer.

De rivierbewoners zien er allemaal uit als het resultaat van verregaande inteelt, beetje een overdreven beeld wel van de backwoods. In het artikel dat Donkerwoud postte wordt trouwens dieper op Southern Gothic ingegaan.

Het leven van het viertal zal een rare wending nemen wanneer ze twee locals tegen het lijf lopen.... dit blijft een ruige scène ... Mooie plaatjes, een voelbare spanning en hopeloosheid vind je mooi samengeperst in Deliverance. De auteur van dit werk, James Dickey, speelt hier ook de rol van de sheriff.

Zowaar een betere Cannon (hoewel er ook meer dan genoeg is om over te klagen), goed voor een kleine 3*. Een Palestijnse terroristische cel kaapt een vliegtuig en gijzelt de passagiers om politieke eisen te kunnen stellen aan de Amerikanen. Een huurlingen eenheid, de Delta Force wordt gestuurd om de boel op te kuisen. Wat aanvankelijk een makkelijke klus zou moeten zijn draait in de soep doordat de terroristen een deel van de passagiers naar een andere locatie heeft verplaatst.. De Chuck in één van zijn betere films, al is het ook hilarisch om te zien hoe hij zich soms inspant om enige emotie te tonen. In de eerste helft blijft de film wat haperen op de handelingen van de terroristen aan boord van het vliegtuig, en het duurt even voor de Delta Force in actie schiet. De film heeft onderhoudende momenten en is heel degelijk geschoten voor een Cannon film. Ziet er soms ver boven zijn budget uit, zeker als je acteurs als Lee Marvin erbij rekent, die nog eens zijn rol uit Wild Geese lijkt te herspelen. Het energy synth deuntje is naar het einde toe strontvervelend.

Dit vervolg op The Robe verlegt de focus naar actie en complot. The Robe was een bijbeldrama, dit vervolg voelt meer als een sword & sandals aan met heel wat arenagevechten. Het start waar de vorige film eindigde maar volgt nu de lotgevallen van Marcellus' slaaf Demetrius, die een trouwe volgeling van het nieuwe geloof is. De man wordt gevangengenomen en als gladiator ingezet. Keizer Caligula zoekt intussen koortsig verder naar het gewaad, denkend dat het kledingstuk magische krachten bezit. Geschiedkundig niet correct? Wie zal het zeggen? Leek me dat de film die pretentie niet had. Vond het iets minder meeslepend dan de voorganger; dit omdat de mystiek rond Jezus veel minder naar voor komt, en dat was iets dat in The Robe heel goed werkte.

Rare film moet ik zeggen, met een vreemd werkende humor die door dit vrij zware drama verwerkt werd. Moeilijk om te beoordelen. Een man die zijn vrouw verliest in een auto-ongeluk raakt mentaal op drift. Hij leeft bewuster en begint zichzelf weer bijeen te rapen wanneer hij een tedere vriendschap ontwikkelt met een helpdesk medewerkster. Cliché vond ik het zeker niet. Fight Club is in enkele scènes ( de spijker in de voet niet veraf.

De vriendschap tussen Kate en Davis was volledig ontdaan van seksuele gevoelens en dat is toch een zeldzaamheid in Amerikaanse films. Ook de plotse binding met Kate's zoon start een positieve wisselwerking tussen twee mensen. De relatie met de schoonvader vond ik het zwakst. Was na afloop niet zo onder de indruk. Het was vooral het charisma en talent van Gyllenhaal die me aan het scherm hield. Verder : de vreemdste rouwverwerking die ik heb gezien tot nu toe.

Send a maniac to catch a maniac

Veel actie en ook veel (satirische) humor in deze Stallone film. De knipoog naar Brave New World is evident ... alleen de naam Lenina Huxley al, gespeeld door de fruitige Bullock. Het levert een hersenloze maar ook onderhoudende film op waarin Wesley Snipes over-the-top gaat met zijn cartooneske personage. Ik vind hem hier echt leuk bezig. De film is veel humoristischer dan ik me herinnerde, met een bekende quote over Schwarzenegger als president... Het klonk zo onwaarschijnlijk in die tijd. Verder een echt simpele soms idiote film met die beleefde toekomstmaatschappij, die vloekboetes en die mopjes van Bullock ("Lets go blow this guy"... waarna Stallone aanvult : ".. Away!" ... De actiescènes zijn degelijk maar niet bepaald indrukwekkend.

De psychedelische Kubrick invloeden zijn overduidelijk en als vroege film over artificiële intelligentie vond ik dit wel sterk. Domotica, supercomputers, volledig geautomatiseerde operaties... dergelijke ideeën waren nog bij de meeste mensen science fiction. Sterk dat auteur Koontz dit allemaal al voor mogelijk zag. Spannende film ook, ik zat op het puntje van mijn stoel en het voelde best wel eng aan hoe Proteus IV volledige controle uitoefent over het huis en Susan . Demon Seed draagt zijn thriller-label waardig. En de echtgenoot komt wekenlang niet naar huis? Ja zal wel... Het ziet er wat gedateerd uit (hoe kan het ook anders), toch is dit zeker het bekijken waard.

Harde heist waarin een bende militair getrainde gangsters een geldtransport overvallen waarbij flikken gedood worden. Big Nick wordt ingezet om hen in te rekenen. Den of Thieves mist de klasse en de diepgang van inspiratiebron Heat, maar zoveel meer dan dat had Den of Thieves niet nodig om de grote klassieker van Mann te evenaren, waardoor deze film tot een select clubje behoort dat ver boven de gemiddelde heist actiefilm uitstijgt.

Het hold-up scenario rond de Federal Reserve zit goed in elkaar, en alles wordt mooi opgebouwd naar een spannende actievolle finale met twist. Gerard Butler valt me nooit echt tegen in dit soort films. Misschien wel mijn favoriet actiefilm acteur momenteel. Ik kijk toch wel uit naar het vervolg dat er binnenkort aan komt.

Sterk en spannend vervolg, op niveau van de eerste film voor mij. Speelt zich ditmaal af aan de Cote d'Azur waar Donnie deel uitmaakt van een Servische mafiabende die als doel hebben een sterk beveiligde diamantkluis te kraken. Ook Big Nick maakt deel uit van dit feestje. Alleen is het raden of hij dat voor zichzelf doet of met de bedoeling de bende achter de tralies te krijgen. .... In ieder geval werkte de film prima, omdat je als kijker sympathie opbrengt voor deze solidaire misdadigers, en dat wordt hier goed gebruikt. Vond het eerste wat rustiger uur ook wel nuttig hierdoor. De moraal op het eind van de film is uiteindelijk wel heel dubieus.
De overval zelf is veel spannender dan in de vorige film. De laatste 45 minuten vond ik deze film echt top.
Niet gedacht dat er een franchise van zou komen, maar inmiddels staan er nog drie vervolgfilms in de steigers.

Een goed rechtbankdrama rond David Irving, een historicus en holocaust-ontkenner, die een proces voor smaad aanspande tegen een (Joodse) schrijfster die hem vuilmaakte in één van haar boeken. Tijdens dit proces wordt gesteld dat er grenzen zijn aan de vrijheid van meningsuiting, zeker wanneer een historicus feiten in zijn boeken verdraait naar zijn hand. Hoe kan men trouwens nog de holocaust ontkennen wanneer je in bvb Auschwitz met de neus op de feiten gedrukt wordt? Sterk gescripte film met treffelijk acteerwerk van Weisz, Spall en Wilkinson, maar het proces vond ik vrij simplistisch naar voren gebracht. Zoveel moeite leek het niet om Irving op de knieën te krijgen.

Ontzettend spannende film met een verhaal, een driehoeksverhouding, een perverte slechterik en een psychologisch spelletje die je in een wurggreep houdt. Verder erg mooie rollen voor Damon en Di Caprio. En dan het einde... Een meesterwerk!

Voor de dierenvrienden en voor de jongeren. Deze Canadese film heeft het hart op de juiste plaats, veroordeelt de handel in exotische dieren en moedigt dierenbescherming aan. Zich voor dieren inzetten is gewoon één van de meest juiste en nobele zaken die je in je leven kunt doen. De film is opgezet als een avontuur waarbij een tiener op eigen houtje van New York naar het Amazonewoud reist om haar vroegere speelkameraadje, een jaguar, te gaan redden van dierenhandelaars. De biologielerares die haar wil tegenhouden is een irritante toevoeging die (te) hard probeert om de humor erin te houden. Naief vind ik voor deze film ook een toepasselijk woord met de Amazone-indiaan die perfect Engels spreekt, brieven schrijft naar de vader van het meisje en zelfs met smartphones vertrouwd is. Zo tenenkrullend . De beelden van het meisje en de jaguar samen zijn hartverwarmend. Het is goed gefilmd en zeker niet verkeerd voor de jeugd maar het realisme is soms ver te zoeken.