Opinions

Ik was best onder de indruk van deze film. De wat misplaatste poster laat een melig romantisch drama vermoeden maar dat is het geenszins. Het eerste half uur is de film een zuivere western zelfs met prachtig natuurschoon en op heel wat momenten vergeet je dat de film zich eind jaren 1940 afspeelt. Een onterfde man, John Grady Cole, vertrekt met zijn kameraad Rawlins naar Mexico om er werk te zoeken. Onderweg voegt een wat impulsieve jongen, Blevins, zich bij hen. Ze steken de Rio Grande over en gaan dan werken in de finca van een rijke Mexicaanse paardenfokker. Wanneer Cole verliefd wordt op de dochter des huizes kent de film tragische en zeg maar gerust traumatische wendingen.

Damon viel me niet tegen (Cruz helaas wel!) en de romantiek is niet overmatig wat ik ook kon waarderen. Er zit genoeg afwisseling en wie een happy ending verwacht is eraan voor de moeite. Wat me ook erg aansprak is dat de trip naar Mexico van Cole en terug precies ook een terugkeer in de tijd was. In Mexico was de westernsfeer en de oldskool "Mexican Justice" eind jaren 40 nog helemaal levend. Niks mis met deze film, al kon een langere film van drie uur (zoals aanvankelijk gepland) inderdaad nog beter zijn. Ik rond toch voorzichtig af naar 4*.

Een populaire student, Stef, droomt ervan om uit zijn industriestadje, waar hij geen toekomst ziet, weg te gaan om hogere studies te gaan doen. Leuk zo'n wereld waar alles in winners en losers onderverdeeld wordt ... Met niemand anders dan Tom "the Best" Cruise in de hoofdrol. Eigenlijk niet eens een echte sportfilm zoals ik verwachtte. Was ook redelijk anti-sportief zelfs, vooral wanneer de coach zijn teamleden gaat beledigen. Als je niet kan verliezen moet je niet beginnen met sport zeg ik altijd. Omwille van het simplisme en de clichés is dit geen goede film te noemen.

De B-film versie van Indiana Jones. Net iets beter dan King Solomon's Mines (1,5*) maar Chamberlain blijft een bedroevend acteur om naar te kijken. Indiana Jones is een held waar je van houdt, maar Quatermain zie je liever opgevreten worden door krokodillen. Stone als zijn jankerige meeloop-vriendin is niet veel beter maar moest in die tijd nog haar weg vinden naar goede rollen, dus dit is nog enigszins vergeefbaar.

De special effects zijn niet om aan te zien, vooral wanneer ze met bootjes door grotten razen. Ik zag al films uit de jaren '50 waar de special effects beter waren dan hier. Waar de hele tocht naar de Lost City me eigenlijk nog wel wist te onderhouden hield het voor mij helemaal op toen ze de legendarische stad bereikten en een verwilderde Henry Silva ten tonele verschijnt. Die barbaar met zijn hoorns vond ik ook niet te harden. Deze film mijd je best.

Ik vond dit drama met een vleug romantiek en oorlogsspionage helemaal okee. De tweede helft vond ik best spannend, het is over de hele lijn prima geacteerd, cinematografie is mooi, evenwichtig en beheerst. Ondanks de passie tussen Pitt en Cotillard er niet vanaf spat en de rol en motivaties van de Duitse spionne onbesproken blijft, vond ik het toch een interessant verhaal om volgen. Hoge verwachtingen had ik niet echt bij deze film maar dit was niettemin nuttig tijdsverdrijf. Dikke 4*

Remake van een redelijk obscuur Scandinavisch filmpje. Lekker spannend en vrij goed gefilmd voor een lowbudget, wat het tot een kleine vondst maakt. Het zal je maar overkomen dat je alleen op reis bent en gestalkt en gekidnapt wordt door een serial killer.
Alone is vooral een survival thriller waarbij enkel koelbloedigheid en het overwinnen van angst een uitweg bieden aan het geplaagde hoofdpersonage. Goed uitgevoerd, misschien wat clichématig maar dat kon de pret niet drukken.

Loslopende gekken

Vergeten slasher die een kijkbeurt waard is. Pleasance, Landau en natuurlijk Jack Palance vullen de cast en dat schept verwachtingen en maakt nieuwsgierig. Echt eruit springen doet de film niet: de realisatie is zonder meer correct voor een lowbudget als dit. Het is een wat typische horror uit die tijd die meelift op het succes van Halloween. Het is allemaal voorspelbaar en voor één keer worden de killers op een meer menselijke manier uitgewerkt... Een goed idee was het niet echt. Conclusie : middelmatig.

De weg naar huis

Vond het wel een goede film, één van de betere prehistorie films van de voorbije jaren. Visueel heel mooi gemaakt: eindelijk weer eens een film waar CGI wel op een positieve manier is gebruikt. Naast een survivalfilm is dit ook een mooi verhaal over vriendschap tussen mens en dier, wat de film een beetje een Disney gehalte geeft maar zonder echt tegen te vallen. Alpha is de ster van de film. Zo moet de domesticatie van de eerste huisdieren er misschien uit hebben gezien. Vond de manier waarop alles is weergegeven zeker niet tegenvallen; het levert enkele pareltjes van scènes op. Je kunt je wel bedenkingen maken over hoe Keda overleeft maar ik neem het er ditmaal met plezier bij. Soms hard die strijd om eten te vinden, soms ontroerend hoe mens en wolf instinctief aanvoelen dat hun overlevingskansen hoger liggen met elkaar. Dit was voor mij een redelijk opmerkelijke film.

Alpha Dog is een erg geslaagde reconstructie van een spraakmakende en ook misselijkmakende moord op een minderjarige. Een groepje lowlifes rond een jonge drugdealer, Johnny Truelove, kidnappen de jonge broer van een kerel die nog schulden heeft aan hem, om hem zodoende tot afbetaling te dwingen.

De groepsdynamiek wordt prima geschetst. Die Truelove is dan nog wel een slimmerd omdat hij iedereen rond zijn vinger kan winden met geld en chique parties. De gekidnapte ziet het allemaal eerder als een spelletje met goede afloop. Ik moet zeggen dat ik de moordscène hartverscheurend en naar vond omdat die jongen zijn moordenaars tot het einde vertrouwde . Daarna die moeder die zowat instortte in dat footage materiaal . Ik kreeg er een rot gevoel bij. Toch positief dat gerechtigheid uiteindelijk is geschied maar wat ben je er mee als je zoon dood is.

Tot slot helemaal goed geacteerd door Foster, Hirsch en vooral Timberlake die een erg verdeeld personage neerzet. Triestig zo'n verhalen. Wat me ook opviel is dat die nullen uit de hogere sociale klassen kwamen. ... Met de moord door die Reuzegom studentengroep hebben we hier in België trouwens een gelijkaardig feit te pakken; zelfde milieu, zelfde soort verveelde rijkeluiszoontjes die stilaan de criminele weg opgaan.

Ik steun het gemiddelde. De matige acteur presteren ondermaats en het ontbreekt vooral pijnlijk aan een spannende opbouw, iets waar serial killer films het vooral moeten van hebben. De clues moeten vallen, het net moet zich strakker aanspannen. Hier heb je dat niet. Er gaat teveel aandacht naar de zelfmoordpoging en psychologische problemen van de agente. Op zich geen slechte insteek dat het hoofdpersonage onderuit gaat aan haar onderzoek, maar het overheerst net teveel. De uiteindelijk dader was best een verrassing moet ik zeggen. Had ik niet zien aankomen.. De film baseert zich op een bestaande zaak uit de jaren 70, waarbij de moordenaar nooit werd gevonden.

Wel, zowaar een autobiografische success story over een joods meisje Anna die reeds met haar familie naar het buitenland vluchtte ten tijde dat Hitler zijn staatsgreep pleegde in 1933. Vader Kempner was een criticus en als tegenstander van de Nazipartij liep hij toen al de kans om tegen de lamp te lopen. Joden waren vijanden van de partij, maar Joodse intellectuelen, dat was nog erger! Het gezin vluchtte naar Zwitserland en toen vader werk vond in Parijs, werden de kinderen ook naar daar overgebracht.

De regie is niet om over te klagen, maar het verhaal voelt toch wat suf aan en wordt met het nodige sentiment opgeklopt. Lijkt een groot reisavontuur voor het meisje Anna maar de achterliggende sociale realiteit (de jodenhaat) was vrij goed weggemoffeld. Ook de meer armoedige omstandigheden in het Parijse flatje dringen niet echt door. Dat zal ook liggen aan het feit dat dit bedoeld is als jeugdfilm waardoor het allemaal kindvriendelijk moet blijven. Het is een keuze maar voor mij persoonlijk viel dit flink tegen.

De nietszeggende dialogen en het belabberde acteerwerk zijn werkelijk een pain in the ass. Daarentegen is er aan glibberig goor en stevig geweld geen gebrek in dit vrij ridicule verhaal over bloeddorstige aliens. Kwaliteit van deze productie is vrij behoorlijk.

In ieder mens schuilt een held

Warme (TV)-film over een man die ontdekt dat zijn naasten beminnen veel meer rijkdom aan zijn leven geeft dan al het geld dat hij niet heeft. Fishburne is ontroerend in zijn rol en doet wat zijn hart hem ingeeft. Of het een verwaarloosd jongetje is, zijn oude aan kanker lijdende vriend of een vriend met relatieproblemen... Socrates is er steeds om hen te helpen. Dit is voor vele zwarten de bittere realiteit in de VS : werkloos, gevaarlijke buurten en soms enkel jezelf om op te rekenen.Always outnumbered is een film met een mooie boodschap maar spijtig genoeg niet meesterlijk genoeg geregisseerd om een klassieker te worden. De schijt-kleuren en het minst geweldige beeldformat waarop de dvd is uitgebracht dragen hier ook al niet aan bij.

Goed maar ik heb niks met opera en daarom viel de film mij lang uit, vooral het laatste uur. Natuurlijk heb ik wel waardering voor het briljante acteerwerk van Tom Hulce, die soms meer van een rockstar dan van een klassieke operaschrijver en componist wegheeft. Een frivole excentriekeling die in serieus contrast staat met de statigheid en stijfheid van de mensen voor wie hij werkte en dan heb ik het over keizer Jozef II (prima vertolkt door Jeffrey Jones) en zijn entourage. Het was denk ik niet de bedoeling, maar ik vond de film er vaak als een komedie uitzien.

De obsessieve rivaliteit van Salieri is historisch nooit echt bewezen, en daarom alleen al kan je de biografische waarde van wat getoond wordt, niet helemaal ernstig nemen. Het lijkt me dat dit een truc is om het genie van Mozart naar voren te schuiven, die zijn werken vanuit aangeboren talent maakte, terwijl Salieri die zijn lessen van leermeesters heeft gehad, na jaren leren en oefenen en praktizeren niet in staat was om dit "goddelijk" niveau te bereiken, en zelfs door Mozart in een scène weggezet wordt als poepsaai.

Voor mij geen meesterwerk, thematisch niet aan mij besteed, maar moet je toch eens gezien hebben want het was een immens populaire film back in the days.

Fijne aangename goedgehumeurde film van Fellini, die met nostalgie terugkijkt naar zijn jeugdjaren in Rimini. Amarcord is een reeks tafereeltjes uit het sociaal-politieke leven onder het fascisme van de jaren 30. Het voorbijgaan van de seizoenen geeft ritme aan de film : de heksenverbranding luidt het begin van de lente in, in de zomer klimt de gestoorde oom uit de familie in een boom en wil er niet meer uit, in de herfst loopt opa in de mist verloren net voor zijn voordeur. De film zit ook bol van seksuele fantasieën. Niet in het minst La Gradisca, maar vooral de scène waarin Titta aan de gigantische borsten van de opgewonden kruidenierster blaast in plaats van te zuigen (jawel!) is heel bekend. Heel wat kleurrijke figuren passeren de revue (die fantast ), maar scènes waarin een "verteller" in de camera kijkt spreekt me minder aan. De muziek is prachtig en animeert Fellini's theater van het leven. Je moet er wel in kunnen meegaan want de regisseur hanteert een heel aparte stijl die niet iedereen zal kunnen bekoren en nochtans een o zo grote stempel heeft gedrukt op hedendaagse cinema.

Deze biopic over Wilberforce spreekt inhoudelijk wel aan, maar wordt futloos en vrij saai gebracht door de regisseur. Lijkt vaak meer op een theaterstuk dan op film in heel wat scènes. Een film als Amistad vond ik stukken beter als verbeelding over de lange weg naar de afschaffing van de slavenhandel. De problematiek over te hele lengte door de ogen van kwekkende politici bekijken is niet echt sexy te noemen, met het nodige getouwtrek wanneer het wetsvoorstel tegen slavernij sterke weerwind krijgt van de machtige politieke verdedigers van de handelaarsklasse. Je leert wel wat bij met deze film maar de figuur Wilberforce is voor mij niet belangrijk of bijzonder genoeg om te kunnen verkopen. Wat daarentegen wel verhelderend was, was de link met die pater, John Newton, die in feite ook de opsteller is van het Amazing Grace hymne, wanneer hij het licht van het geloof vond en de last van zijn verleden als slavenhandelaar op zijn geweten woog (20.000 souls).

Op zich is het nog altijd een hele degelijke Spider-Man... De spectaculaire scènes zijn top, vooral wanneer de slow motions gebruikt worden. De euforische en emo-momentjes te talrijk alweer. Vorige aflevering sprong daar nog zuinig mee om, hier staat de "complicated" relatie tussen Spidey en zijn chick teveel centraal. Inmiddels krijgt de kijker ook alle antwoorden op alle vragen, dus hopelijk geen derde film meer.. kan alleen maar slechter worden.

Niet alleen een reboot maar ook een upgrade van Sam Raimi's eerste film. Dit is hoegenaamd geen verwijt naar laatstgenoemde. Raimi blijft de man die leven heeft gegeven aan Spider-Man... maar zijn eerste film, alweer tien jaar oud, had wel gebreken en bleef soms te cartoonesk... teveel love story gedoe, een wat mindere bad guy... hier wordt dit euvel opgelost. De eerste helft bouwt op en toont de transformatie van de nerd naar de superheld. Niks nieuws hier... er wordt links en rechts met een extra weetje gestrooid. Vooral in de tweede helft zijn de verbeteringen zichtbaar : veel flitsende actie, wat ik miste in Raimi's versie, een Lizard die steevast een plaats in de film neemt en een liefdesverhaaltje dat niet overmatig op de voorgrond treedt. Ik vond het meer evenwichtig en de special effects waren absoluut top. Wat dat betreft heb ik niet veel nodig om te kunnen genieten.

Schaamtelijke corruptie op hoog niveau in de Centraal Afrikaanse Republiek, met het nodige cynisme van Brügger. Best wel onthullend, zeker over wat de rol van Frankrijk betreft en ook schokkend was dat die Franse head of security tijdens de opnames vermoord werd . En dan tegelijkertijd was het ook allemaal niet zoveel nieuws onder de zon. Wie een beetje mens van de wereld is weet wel hoe het eraan toe gaat in zo'n landen en weet dat Frankrijk en malafide zakenlui een diamantje willen meepikken. Brüggers aanpak was soms verfrissend tot humoristisch (zijn koloniale outfit, de twee pygmeeën), maar toch miste ik de echte en ernstige journalistieke invalshoek.

Weer een goed idee dat slecht gebracht is. Eric Roberts is echt belachelijk in deze film, met zijn irriterende haantjesgedrag. Voeg daar nog een hoop absurde situaties aan toe ( zoals de ambulance in de discotheek, het verdwenen meisje die hem op het einde leuk vertelt om haar vriendje te bellen enz enz) en dit resulteert in een vrij dwaze B-film. Met een groter budget en wat meer mysterie errond had dit beter kunnen zijn.

Aiiiii. Wat een misser.

Deze film is on-boeiend van begin tot eind :

- een oerlelijke Hillary Swank

- weinig diepgang. De affaire met Gene Vidal wordt wel erg vlug afgehandeld, terwijl ik dat een boeiend gegeven vond.

- stijf en conventioneel

- irritante poëtische voice overs waarin Swank precies uit een boekje zit voor te lezen.

maar...

met mooie vliegtuigscènes. En daarmee moest ik tevredenheid nemen.

Een volbloed praatfilm maar wel boeiend voor wie interesse heeft in de tweede wereldoorlog. Kurt Gerstein ontwikkelde het Zyklon B als pesticide en kwam er daarna achter dat zijn gas gebruikt werd tegen de Joden. Sinds dat moment zette hij zijn invloed als SS officier in om dit plan aan de grote klok te hangen via het Vaticaan. Ondanks de steun van een jonge priester wil de paus zich niet met de holocaust kwestie moeien om het Vaticaan te vrijwaren tegen Nazi bezetting . Net als Schindler, was Gerstein een rechtschapen en gelovig man die zich van binnenuit verzette tegen de endlösung. Ook voor zijn bondgenoot, priester Fontana (een fictief personage), was het idee ondraaglijk. De film is aan de lange kant en valt naar het einde toe wat in herhaling .. oké we weten het wel dat Gerstein écht ALLES heeft gedaan wat hij kon. Costa Gavras heeft diepe eerbied voor de man en wil dat zijn kijker hem ook als martelaar aanzien maar het wordt soms te opdringerig voorgeschoteld. Toch wil ik er door de sterke inhoud nog net 3,5* aan kwijt.

Echt een film die me heeft aangegrepen, niet in het minst door de afschildering van de verachtelijke armoede uit die tijd. De armoede en al het slechts wat het met zich meebrengt greep me in sommige scènes bij de keel. America, America is een migrantendrama, maar Kazan wil de kijker duidelijk doen voelen waarom iemand zijn geboortegrond voorgoed vaarwel zegt. Het is niet zozeer de reis naar Amerika die centraal staat, maar die bijna irrationele sprong in het onbekende.

Eind 19de eeuw lagen de spanningen tussen Turken en andere bevolkingsgroepen zoals Armeniërs en Grieken redelijk hoog. Eén van die orthodoxe Griekse gezinnen voelt de nattigheid aankomen en sturen hun zoon Stavros naar Konstantinopel om er het vertrek van de familie naar Amerika voor te bereiden. Ze schenken hem een groot deel van hun bezittingen als startkapitaal. Stavros is naief en laat zich onderweg eerst tot op het bot pluimen door een valse kerel, en belandt daarna in straatarmoede in Istanbul. . Je ziet al vlug parallellen met de huidige migratietoestanden.

Je ziet een exotisch maar erg arm Ottomaans Rijk en visueel mag deze film er wel zijn hoor. Er werd op de details gelet en je gelooft ook dat het zo geweest moest zijn. Voor Kazan was dit een persoonlijk project gebaseerd op getuigenissen van ouders en grootouders. De jonge acteur mag dan geen natuurtalent zijn, ik had makkelijk met hem te doen en zijn rol is net om een doorsnee migrant in de verf te zetten. Ik vroeg me ook voortdurend af via welke keuzes en omwegen hij zijn doel zou bereiken. Deze film viel me op alle vlak heel erg mee.

Onder de rok kijken...

Deze spraakmakende film van Sam Mendes is een pareltje die men niet licht vergeet. Het is een satirische film over wat er zich achter de puriteinse facade van het huwelijk en het gezinsleven afspeelt, en ook over wat het leven nu waard maakt en wat niet. Mendes kijkt onder de rok. “Look closer” luidt de tagline.En onder die rok zag ik allemaal onvolmaakte mensen die onvolmaakt door het leven gaan. Iedereen leeft verder met zijn fantasieën, trauma’s, frustraties en kortzichtigheden. Na de film voelen we ons allemaal in ons blootje gezet, omdat we verdomd goed weten hoe we zelf allemaal in elkaar zitten en wat een fucking joke het leven soms is.

En toch is de film niet negatief. De situaties zijn komisch en overdekt met een dikke laag cynisme. De uitdaging van de hele film is dan dat je je eens moet afvragen waarom de auteur de film zo slecht laat aflopen.

Kevin Spacey speelt hier de rol van zijn leven als Leter Burnham, die zich stilaan emancipeert, en een metamorfose ondergaat van onderdanige echtgenoot tot de baas in huis. Annette Benning speelt zijn vrouw Carolyn, een hysterische carrièriste die alleen maar minachting heeft voor haar man, die haar dromen van macht en rijkdom niet kan waar maken. De dochter wordt gespeeld door Thora Birch en de meest sexy rol wordt weggelegd voor Mena Suvari als de vriendin waarop Spacey de hele film door op geilt. Op het einde neemt Mendes afstand van de seksfantasie en confronteert ons met de realiteit erachter . Dit blijft een erg knappe film die zeker zijn plaatsje verdient bij de 100 beste.

Niet fantastisch en het gemiddelde liegt er niet om. Ik vond het verdoken feminisme tegenvallen en dat is typisch voor die periode waarin vrouwen zich vrijvochten. De saaie echtgenoot, de vrouw die wegvlucht in stationsromannetjes en in een fantasiewereld leeft. En dan wint ze een wedstrijd waarbij ze haar favoriete schrijfster kan ontmoeten in Parijs... ja Parijs, de stad waar Amerikaanse vrouwen een natte broek van kregen in die tijd... omdat dit de stad van de ultieme romantiek is waar het mooie leven van terrasjes, mooie monumenten en bootvaarten op de Seine lonken.

Bon, vrouw wordt aangereden en verbeeldt zich dat ze de heldin is uit de stationsromannetjes en ziet overal komplotten ... als u nu nog zin hebt om deze film te bekijken proficiat... die is voor u gemaakt... De film leek mij een voorwendsel om feminisme uit te stallen, tot en met de lichte insinuatie dat scheiden helemaal geen drama is wanneer je met een saaie echtgenoot leeft en daardoor een weinig avontuurlijk leven leidt. Overspel promoten dus. Lauw en goedkoop manipulatief. De acteurs tonen enthousiasme, maar noch Williams noch Conti kunnen de film uit de middelmatigheid redden.

Helemaal niet mis deze film, en redelijk ondergesneeuwd. Heeft nooit een release gekend in ons land. Een positieve mix van familiedrama en sportfilm, met een Kevin Costner met pornosnor als één van de broers die meedoet aan the Hell of the West. Het verloop van die competitie komt knullig over als je vergelijkt met nu : haha, iemand van de weg rijden, trainen in fitnesszalen, wielrenners op hoogtes van 4000 meter doen rijden... . Soms viert de onzin hoogtij en de cheesy momenten komen bij de vleet, maar het was allemaal zeer vermakelijk en heb me geen moment verveeld.

Dit waargebeurd verhaal over drugsbaron Frank Lucas neemt zijn tijd om de radertjes en wieltjes van de drugsorganisatie bloot te leggen, en het minutieuze werk van het drugsbureau te belichten. Wat vooral belangrijk is, is de corrupte sfeer waarin het verhaal gebeurt. De enige integere man in het verhaal is Roberts. Andere rechercheurs profiteren gezellig mee van Lucas' smeergeld.

Geen epische schietpartijen zoals in Scarface of Heat, en tegelijkertijd toch niet zo'n ontypische gangsterfilm als Gomorra. American Gangster zit ergens in het perfecte midden. Weinig diepgang in de meeste personages echter. Behalve Washington en Crowe zijn zowat alle andere personages oninteressant. Vooral Crowe, die zich vastberaden aan de beroepsethiek houdt en onomkoopbaar is, wekt veel eerbied op voor zijn aanpak. Lucas zelf kon een zeer succesvolle businessman geworden zijn indien hij al niet van jongsaf in het milieu zou gezeten hebben. De Puertoricaanse vlam van de gangster is een decoratiestuk, de corrupte flik is eenzijdig slecht en alle zwarten rond Washington leken zo op elkaar dat ik moeite had om ze uit elkaar te halen. Dus zeker niet het niveau van een Heat.

American Gangster is ver van slecht maar ook niet sterk genoeg geacteerd om een klassieker te worden. Ik heb de film in één adem uitgekeken maar zelden scènes gezien die met hals en kop boven de standaarden van het genre uitstaken.

De eerste doorbraakrol van Richard Gere, in de rol van een gigolo voor socialites die beschuldigd wordt van moord op één van zijn klanten. Van Schrader mag je altijd uitgewerkte karakteranalyses verwachten, en dat krijg je ook wanneer thema's als sociale klassen en liefdeloosheid aangeraakt worden. Zijn ontmoeting met de ongelukkige vrouw van een senator brengt gevoelens in hem naar boven, die hij heeft verdrongen omwille van zijn "job". Het thriller aspect vond ik prima anders was de film net iets te saai geweest. Geeft ook aan dat de rijkelui met wie hij omgaat hem al snel niet meer kennen om hun eigen reputatie te beschermen. Vond het een vrij goede film eigenlijk die me niet is tegengevallen. Met de beroemde samenwerking Blondie/Giorgio Moroder op de soundtrack.

Er was eens de jaren '80... en in de jaren '80 was de regel: hoe maffer hoe beter. Want dat is wat deze film is... een maffe en bizarre slasher met enkele zieke ideetjes en met een keiharde kill die in mijn top tien van meest bizarre horen dat ik heb gezien en dat is die met de kerel op de schommel . --> Als je hier niet van in een deuk ligt
De horror doet het niet bij mij, als komedie vind ik het ook al niet geslaagd maar de knipoog is wel duidelijk. Echter werkte de totaal getikte sfeer wel redelijk vond ik ..

Happy Days, the movie

Eén nacht in het leven van vier jongeren die op het punt staan om hun jeugd vaarwel te zeggen. Is me niet echt goed bevallen. Er gebeurt van alles en niks eigenlijk... kleine avontuurtjes door toevallige ontmoetingen, break-ups en herenigingen, kwajongensstreken; terwijl dit allemaal gebeurt, blaat de sixties muziek van een illegale radiozender voortdurend door op de achtergrond. Hadden de jongeren trouwens werkelijk niks anders te doen dan de hele nacht in een auto rond stad te rijden?

De film schetst een nostalgisch beeld van wat het was om jong te zijn in 1962 en verdiende daarmee heel wat lof. George Lucas (zelf afkomstig uit Modesto, Ca) greep hierbij terug naar zijn eigen jeugdherinneringen en ervaringen. Persoonlijk vond ik het maar zus en zo want er waren heel wat oppervlakkige karakters. Enkel de pathetische nerd Toad zorgt nog wat voor humor.Kleine 3*

Zelden een griezelfilm gezien waar er zo weinig gegriezeld wordt, terwijl alles er eigenlijk wel goed uitziet. Spannend is het allemaal niet omdat An American Haunting teveel leunt op clichés uit het genre die nauwelijks nog verrassen. Zo'n film moet het hebben van opbouw, wat hier niet te vinden is. Erg matig allemaal. Nochtans losjes gebaseerd op een bestaande legende uit North Carolina (The Bell Witch). Ik moet die film ooit nog gezien hebben maar kon me er niks, rien, nada meer van herinneren. Nu weet ik terug waarom.