Opinions

Meestal beginnen deze handheld cam films nog aardig om dan geleidelijk aan te verzanden in een lawine van clichés. Deze is hier "aan de oppervlakte" geen uitzondering op. Ware het niet dat Dowdle met een intrigerend doch vergezocht uitgangspunt komt aanzetten. Ik vond dat enige voorkennis over Dante's interpretatie van de hel wel nodig was om het fijne ervan te snappen, want het is uiteindelijk een redelijk gecompliceerde film. Ik geef toe dat ik toch nog 's een Youtube filmpje "movie explained" heb gekeken om de details en de gelaagdheid beter te vatten. Achteraf bekeken denk ik niet dat één kijkbeurt voldoende is om het plaatje te snappen.
Zo worden de personages allemaal geconfronteerd met zonden uit hun verleden (bvb Scarlett en haar vader die zelfmoord pleegde) en is hun kalvarie door de "hel" een beproeving om hun zielen te zuiveren van deze zonden (in het vagevuur of purgatorium). En uiteindelijk worden ze op het einde terug uitgekakt op aarde . Origineel is het wel, alleen jammer dat ik dat pas achteraf moest inzien, en ook jammer dat zo'n origineel idee dan verpakt is op zo'n clichématige wijze. Claustrofobisch en spannend weet de film wel te zijn maar er zijn betere found footage films.

People who talk in metaphors oughta shampoo my crotch (Melvin Udall)

Sterk geacteerde tragikomedie. Nicholson kan er wat van, maar ook Hunt en Kinnear bieden geweldige ondersteuning. Eigenlijk is dat schaamteloze feelgood maar dan wel zo gemaakt dat het me totaal niet stoorde. Udall wordt wel als een extreem neurotisch personage neergezet, maar er zijn geen vastgeschreven regels als het op mensen aankomt. Zelfs de grootste eikel heeft de macht in zijn handen om een beter mens te worden. Hij toont weinig gevoelens al heeft hij die wel, en dan vindt hij zijn eigen weg om ze te tonen. Wel vreemd dat noch zijn buur noch Carol zich heel het verhaal door niet in zijn stoornis lijken in te leven en hem constant als een normaal individu benaderen.

Je zou haast denken dat het ongeloofwaardig is dat een buurtserveerster als Carol voor die man valt, maar de film illustreert dat de inspanning van wat een mens doet voor andere mensen iemand veel mooier maakt dan alle prietpraat en uiterlijke schijn waarmee je iemand zou kunnen overdonderen. Dat was een mooie film met enkele mooie gedachten.

Uitstekende en pretentieloze feelgood waar ik een goed moment mee heb gehad. Een jonge Senegalees uit de Franse cités met nul klimervaring besluit ietwat naief om de Everest te beklimmen om zijn liefde te bewijzen aan zijn vriendin Nadia (met wie hij nog geen relatie heeft). Samy wordt een hype in Frankrijk. Ahmed Sylla zet een topprestatie neer als sympathieke romanticus met een indrukwekkend doorzettingsvermogen waar hij zelf wellicht het bestaan niet van vermoedde. Er komen enkele grappige momenten aan bod maar de film helt niet te zwaar over naar komedie. De focus blijft op de sportieve prestatie. Wat ook indruk maakte, is dat de filmploeg niet in de Alpen is gaan schieten maar rechtstreeks in Nepal en op de Everest, wat het voor mij helemaal afmaakt want de beelden zijn echt mooi geschoten.

Middelmatige film over een arts wiens vrouw door een slavenhandelaar werd ontvoerd. Hij zal alles doen om haar te bevrijden en dit met behulp van een Toeareg. Michael Caine noemde dit zelf ooit de slechtste film waar hij aan mee had gewerkt. Deze uitspraak sloeg waarschijnlijk op zijn eigen chagrijnige rol als "whiner" die zijn mooie Ashanti-vrouwtje terug wil (beeldmooie Beverly Johnson). Peter Ustinov, voor sommigen een miscast, speelt voortreffelijk nochtans als slavendrijver en ook Kabir Bedi, gekend van de exotische Italiaanse serie Sandokan, overtuigt wel als Toeareg. De getoonde landschappen ogen vaak mooi maar de last en het leed van slavernij is, in tegenstelling tot Fleischer's Mandingo nergens voelbaar. Hij lijkt er bijna iets romantisch van te maken, en de duizenden kilometers die het beginpunt (er wordt op Ghana gehint) van het eindpunt (Egyptische haven) scheiden lijken totaal niet van tel te zijn. Beetje een naieve avonturenfilm maar zeker niet zo slecht als ik verwachtte.

Goed verhaal in deze gothic horror. Nou ja, horror precies. Asphyx heeft het vooral van een lugubere en sfeervolle mise-en-scène. Bedenkingen over onsterfelijkheid sluimeren voortdurend door de dialogen en de wending die de film neemt beviel me wel. Lekker classic en Hammer achtig, en wat mij betreft geslaagd. Dit was meteen ook de opwarmer van mijn Halloween avond.

Een klassieke whodunnit dat zich in een pensionnetje afspeelt waar één van de huurders de gevreesde serial killer is die al een tiental slachtoffers heeft gemaakt. Het ontbreekt de film zeker niet aan humor en dubbelzinnige dialoog, en bovenal zet dit soort films de kijker aan om zelf mee te raden. De nog steeds levende Suzy Delair zet de kwetterende truttige vriendin van de inspecteur neer, en het is ook dan dat de humor op zijn best is.

Weinig om het lijf. En dan bedoel ik niet dat volop naakt rondgelopen wordt in deze film.

Bronson speelt een lijfwacht die de first lady moet beschermen, en al vlug gebeuren er aanslagen op haar leven. Dat de first lady een onuitstaanbare bitch is speelt in de hand van de luchtigheid en allerlei kluchtige oneliners, en de road movie in het tweede deel vermaakt nog wel, maar de misdadigers stellen niks voor en de vaak onzinnige dialogen zijn kut evenals de slechte actiescènes van The A-Team niveau.

Dit was één van Irelands laatste acteerprestaties toen ze al ziek was van borstkanker. Is haar energieke vrijgevochten personage wishful thinking van de Cannon producenten, die voor de VS wat anders wensten dan die stijve oude first ladies?

Dat Bronson en zijn echtgenote samen in deze film speelden is zowat het enige waardoor dat het vermelden waard is want voor het overige is dit erg matig.

Mastroianni in een typische playboy-rol. De minnares van een verwaande antiquair, Martelli, is vermoord en hij wordt op de rooster gelegd door inspecteur Palumbo. De gelijkenissen met Columbo zijn niet uit de lucht gegrepen. De politieman doet zijn deducties uit de doeken. Dit wordt met flink wat flashbacks afgewisseld waarbij het niet zo flatterende karakter van Martelli geschetst wordt. Cynisme op het randje van grappig : zo probeert Mastroianni's personage werkelijk alles om zijn onschuld staande te houden. De inspecteur hanteert namelijk het principe dat hij schuldig is tot zijn onschuld bewezen is. Het einde mocht iets scherper maar de film heeft een gezellige pacing, is niet gecompliceerd en kijkt daarom lekker weg. PS / Van ARTE opgenomen, speelduur : 87 minuten.

Ik heb hem altijd goed gevonden. Assassins is lomp en heeft een simpel verhaal dat vol domme toevalligheden zit. Het zou allemaal niet gewerkt hebben zonder de expertise van Donner die de film voorziet van enkele goed uitgevoerde en lange actiescènes. Stallone zoals gewoonlijk op automatische piloot en Banderas hypernerveus als crazy latino. En Julianne Moore heb ik nog beter zien spelen maar denk dat dit één van haar allereerste films was. In 1996 toen ik de film voor het eerst zag vond ik die erg de moeite waard, nu 15 jaar later is het nog steeds een actiefilm die mag gezien worden.

Weinig mis met de eerste betekenisvolle film van Carpenter. De personages missen wat meer psychologie door de simpele en ondermaatse dialoog. Verder vond ik dit een sterk geregisseerde en effectieve thriller. Ik voeg me bij de andere users dat de opbouw heel sterk is... daar is Carpenter altijd wel goed in. Minuut na minuut word je als kijker klaargestoomd voor een explosieve finale. Ook het feit dat de twee gevangenen en het politiepersoneel aan dezelfde zijde komen te staan voegt wel wat toe. Wilson en Stoker zorgen voor een gezonde dosis coolness. waardoor deze film er over de decennia heen fris blijft uitzien. Een onverwacht goede Carpenter met een paar harde scènes.

Heel goed. Reconstructie van een vliegtuiggijzeling in 1994 door radicale Algerijnse moslims. De tussenkomst van de GIGN (de Franse "special forces") wordt speciaal in de verf gezet omwille van de moed waarmee ze hun levens op het spel zetten. Maar het is ook een uiteenzetting van de hele gebeurtenis. Hard, spannend en met gevoel voor detail. Wie het verhaal kent zal erkennen dat dit een weergave is van harde realiteit. De makers gebruikten verschillende nieuwsflashes en politieke interviews van destijds. Aanrader!

Pijnlijk slecht en niet te harden. Luidruchtig want iedereen loopt voortdurend te schreeuwen, flauwe grappen die zelfs een clown nog niet aan het lachen kunnen krijgen, storende overacting en kwam ook heel langdradig over. Dit werkt gewoon niet als film met acteurs... Asterix strips werken beter als animatie.

Roberto Benigni

Ziet er uit als een Disney film. Hoewel Thornton een fijn acteur is en de cast er duidelijk veel zin in had (behalve Bruce Willis dan, daar zijn naam zelfs niet in de aftiteling voorkomt??) , is het toch weer heel moraliserend. In de VS moet een gezin zich vooral op alle manieren opofferen om de droom van de vaderfiguur waar te maken. Dit gaat boven alles, ja zelfs de kinderen worden voor de gelegenheid voor enkele weken van school gehaald... en naar het eind toe worden alle problemen van meneer Farmer heel makkelijk van het filmdoek gevaagd. Tja, als het leven zo simpel is... Het ontbreekt in alles aan realisme en het moet vooral feelgood blijven, maar de dromerige fotografie, het gedreven acteerwerk en het fantasierijke idee maken dit toch nog tot een vrij genietbare familiefilm, die vooral het publiek eventjes wil doen dromen en zijn dromen realistisch? Een beetje in hetzelfde genre vond ik October Sky (5*) een veel beter werk.

Kan me best vinden in de woorden van broncode eigenlijk. Dit was een langdradige misdaadfilm die heel wat tijd verloor in opbouw en dialoog en voortdurend de climax uitstelde tot die er dan eindelijk kwam in de laatste 15 minuten. Een zeer zeer gewelddadig en bloederig einde mag ik wel zeggen. En inderdaad: de film zou met meerdere hoogtepunten een stuk onderhoudender geweest zijn. Nu kwam het echt wel uitgerekt over, zeker omdat er niet zoveel extra elementen of wendingen bijkwamen in de tweede helft van de film. Niettemin vond ik de manier waarop Han zich uit zijn benarde situatie probeert te redden best doordacht overkomen op sommige momenten. De wereld in Asura is er één waar niemand onschuldig is en iedereen enige gezonde moraal ontbreekt. Toch kon ik ook de (donkere) humor waarderen, zeker wanneer die totaal getikte burgemeester erbij komt kijken. Dat maakt het inderdaad een film die in Tarantino-wateren komt en door diens fans zeker gesmaakt zal worden.

Herziening. In mijn oorspronkelijke mening vergat ik compleet dat dit op waargebeurde feiten was gebaseerd. Het einde is vrij abrupt maar uiteindelijk wel passend, want dat is uiteindelijk waar de film over gaat : hoe is het zover kunnen komen dat een zoon zijn vader aan de galg praat. Is in mijn ogen wel een sterkere film geworden, niet alleen door de prestatie van Walken als gevaarlijke sociopaat, en van Penn, maar ook door de vernietiging van de familiale band tussen vader en zoon o.a. door de verkrachting van het vriendinnetje.. Verhoging naar 3,5*

Blinde mensen geven romantische films dat ietsje meer omdat ze geacht zijn meer op hun gevoel af te gaan. Het is tijdens een anti-stressmassage dat Amy ontroerd wordt door de handen van haar blinde masseur Virgil. Ja hoor ... De aanleiding kwam wat simpel over, wat volgde kreeg dan toch mijn aandacht. Het idee van hoe een blinde zou reageren indien hij terug kon zien wordt goed uitgewerkt. Hij is niet gewend aan licht, aan ruimtelijk denken, en weet niet hoe de vertrouwde wereld eruit ziet. Aan realisme ontbreekt het niet, ook omdat dit verhaal waar lijkt gebeurd te zijn. Het vervolg behoort tot de clichés van de romantische film en stelt de relatie op de proef, terwijl Virgils blindheid terugkeert .

At First Sight bleek uiteindelijk toch een betere romantische film dan ik aanvankelijk verwachtte, en soms werkt de chemie tussen Kilmer en Sorvino wel, zonder te ontroeren. Kilmer loopt zijn witte tanden bloot en Sorvino dartelt meestal zorgeloos en een tikkeltje naief voorbij. Vreemd genoeg was het de scène tussen Kilmer en Kelly McGillis die de tranen aan de oppervlakte bracht . Voor wie van heel lichte kost houdt.

Flauw en bijzonder rommelig. Geen probleem hoor om onder mijn bed te kijken ... Om me zo zenuwachtig te krijgen is er toch meer voor nodig dan dit onbegrijpelijke broddelwerkje. Straf dat sommige websites zoals bloody-disgusting hier zoveel in zien. De eerste twintig minuten waren nog de beste en een paar scènes waren best creepy maar missen dan toch nog hun effect... daarna stort het snel in en snapte ik er hoe verder hoe minder van. Een soort andere dimensie die binnensijpelt ... zoiets. Er zat potentieel in, er werd helaas niks interessants mee gedaan.

Niet zo goed.

Een soort karikatuur van de banlieues die de minderheid agressieve jongeren uitvergroot tot een hele gemeenschap. Wanneer zal men eens op een normale manier allochtone jongeren uitbeelden? En hiervoor moet je dan weer bij het uitstekende Les Misérables zijn die dat wel goed doet. In ATHENA is de aanleiding tot de rellen de dood van een 13-jarige jongen in onduidelijke omstandigheden. De politie wordt met de vinger gewezen en de broer van het slachtoffer leidt een guerrilla tegen de CRS (de "strijdtroepen" van de Franse politie). Een andere broer zit dan weer zelf bij de politie en probeert de gemoederen te bedaren. De hele situatie van rellen voelt niet geloofwaardig aan zoals het getoond wordt, en dat was nog het grootste euvel bij deze film. Ook die agressieve opgefokte figuren met hun stoere taal stoorden me nogal. Als domme actiefilm kon het nog wat worden maar er wordt toch een poging gedaan om er een sociale boodschap achter te steken die totaal niet werkt.

Een oude Burt Lancaster en een jonge Susan Sarandon trekken met elkaar op in Atlantic City. Geen aantrekkelijke plaats. Het is in die periode een groot bouwwerf, waar de vergane glorie plaatsmaakt voor een nieuwe revival. Er wordt volop geinvesteerd in nieuwe casino's.

Lou en zijn oude zeur van een vriendin, Grace behoren nog tot het oude AC, toen het een befaamde beach resort was met glamour en glitter. Sally is op zoek naar een job en verzeilt in problemen wanneer haar ontrouwe echtgenoot terugkeert. De stad maakt een transitie door, Lou en Sally maken ook transities door in hun levens.

Wat mijn opinie betreft : ik vond het hele verhaal aan de magere kant en het haperde ergens tussen zwarte komedie en lichte misdaad zonder in beide genres te excelleren. Ik begrijp het succes van deze film niet. Malles films uit zijn "Amerikaanse periode" zijn in ieder geval niet zijn beste.

Een film met enorm veel stommiteiten. Wat valt er te vrezen? Met drie mensen kun je makkelijk één dreigende kerel overmeesteren? Ondanks het gegeven stijgt de spanning nooit echt ten top door de idiote handelingen van de personages. Ook een logische motivatie van de killer om te doen wat hij doet is ver zoek. Gewoon wat mensen vermoorden? Zijn veel makkelijkere manieren dan een hele nacht buiten rond te lummelen. Barslecht dit.

You can't unfuck what's been fucked...

Ik sluit me bij Rodger aan, want ook ik vond de film veel beter dan verwacht. Een rasechte spionagefilm in een gestyleerd kleedje en die zich in een interessante periode afspeelt namelijk het einde van de koude oorlog. Een periode waarin Russen en Britten een race houden om rekeningen te vereffenen voor de Berlijnse muur omvalt. Het is best dat je zo blanco mogelijk de film ingaat, want het script is erg speels, en dat is genieten. Ieders rol in dit verhaal is aanvankelijk onduidelijk. Maar als je je verstand er van het begin af goed bijhoudt is het helemaal niet oeverloos complex. De actiescène in de tweede helft van de film is overweldigend en intens en toen Theron plots "don't breathe" riep tegen haar medepassagier hield ik ook even op met ademen. Gebaseerd op een comic mag het niemand verwonderen dat Theron een stereotiep speelt en omg, ik vind haar een adembenemende actrice vinden. En ik vergat het bijna, één van de leukste soundtracks van het jaar. Atomic Blonde is eentje voor onder de kerstboom!

Wel dat is een film die me heeft geraakt. Grote cinema zeg. Hoe een naieve leugen, uit menselijke zwakheid, levens uit elkaar kan halen. Dat de jonge Briony haar handelingen als 13-jarige niet ten volle begreep verontschuldigt nog niet het kwaad dat ze bewust berokkende aan haar zuster en haar geliefde. Ze had er geen rekening mee gehouden dat ook haar leven in de tragedie meegesleurd zou worden.

De rollen van Saoirse Ronan, Keira Knightley en McAvoy vind ik bij de beste van hun carrière. De beelden zijn kunst. Die scène waarbij de soldaten over het strand en de dijk van Duinkerke wandelen ... grandioos gewoon dit gevoel om er zelf te zijn. Ik heb die perfecte scène drie keer op rij bekeken. Ook de rest van de film was op een hoog niveau. In het begin van de film wordt soms twee keer dezelfde scène getoond; de eerste keer vanuit de ogen van Briony bekeken en dan hoe het zich werkelijk afspeelt. Zelden een film gezien die zoiets deed. Ook dat is een ijzersterk pluspunt.

Er zijn ook enkele kleine leemtes in het verhaal, want Lola wist dat Robbie haar niet aangerand had en toch heeft ze nooit geprotesteerd tegen de beschuldigingen van de jonge Briony. En het zou ook interessant geweest zijn om te weten hoe Briony na de oorlog verder heeft geleefd met haar schuldgevoel . Dat zijn geen gebreken en toont alleen aan hoe sterk ik in het verhaal zat. Atonement verdient niet minder dan 4,5*

Alien invasion film voor een schaamhaarloos publiek. Puberale nonsens... vervelend tot op het bot. Kon goed zijn, maar op enkele schaarse scènes na heb ik hier weinig plezier aan beleefd.

Blik op een zoveelste donker hoofdstuk uit de Amerikaanse geschiedenis. Interviews met nog levende ex-gevangenen van de Attica gevangenis begeleiden archiefbeelden die minuut-per-minuut de gang van zaken van het beleg bespreken. Hoe een goedbedoelde eis om als mens behandeld te worden binnen de gevangenismuren omslaat in een bloedbad door de opgekropte raciale spanningen die nog gevaarlijk sudderden. De weerzinwekkende cowboy-actie van de National Guard op het einde spreekt boekdelen. Wat een enge "bunch of white supremacists". Een goede docu die het event naar behoren belicht vanuit verschillende hoeken.

De langzame dood van de landbouwer.

Een taboedoorbrekende en autobiografische film die best heftige momenten kent. Ik vraag me soms af waarom er nog mensen zijn die een landbouwbedrijf willen runnen, als je weet met welke problemen ze geconfronteerd worden. Het is zeker een beroep waarvoor ik veel respect heb. Pierre Jarjean neemt vol enthousiasme het familiebedrijf over in de jaren 70. Na een periode van voorspoed stapelen de problemen zich op : schuldenberg groeit, de schaalvergroting werkt niet, een schuur brandt af. Daarna wordt de film erg melo en verliest eigenlijk ook de focus op achterliggende oorzaken die er wel toe doen maar hier vergeten worden : lage inkomsten, teveel opgelegde normen, bergen papierwerk. Ik neem aan dat de regisseur vooral geïnteresseerd was in het menselijke aspect, maar alles heeft een oorzaak. Knap geacteerd door Canet, voor wie dit zijn favoriete rol is.

Echt een meesterwerk. Ik hield ervan! Een post WO I verhaal waarbij de echo van de oorlog verder blijft nagalmen (zoals de verwerpelijke officier Pradelle). De sprookjesachtige, soms zelfs lichtkomische benadering vormt een goed tegengewicht voor het achterliggende familiale melodrama. Het verhaal wordt helemaal in flashback verteld door soldaat Maillard, die om onbekende redenen verhoord wordt.

Hij vertelt hoe hij aan het front gered wordt door een andere soldaat die kort daarna een deel van zijn gezicht verloor in het midden van de strijd. Hij vertelt hoe hij zich over dit arme slachtoffer ontfermde en zijn vriend werd. En hoe ze samen de moeilijke jaren na de oorlog doorkwamen via oplichterij, daarbij geholpen door een weesmeisje die bij hen kwam inwonen. Ik had het gevoel dat het allemaal klopte. Al zitten er geen grote inzichten of boodschappen in de film, het voelt absoluut aan als een eerbetoon aan die vele soldaten die onnoemelijk leed meemaakten. Veel sterke beelden en scènes ook. Wederom een pareltje op Canvas.

Zo'n films beroeren me. De bezetting en Jodenvervolging bekeken door de ogen van kinderen. Het is niet zo dat je daar veel van merkt. Het verhaal blijft braaf hangen rond de dagelijkse beslommeringen van de schoolkinderen. Je voelt wel het drukkende taboe aan over het feit dat er ook Joodse jongens zitten : het woord "jood" is bijna onuitspreekbaar. Het einde kwam hard aan, omdat ik intussen zoveel voeling had met al die personages en niet in het minst met de vriendschap tussen Bonnet en Quentin. Zo'n film helpt beter de pijn te begrijpen die iemand ondergaat wanneer hij van een dierbare vriend gescheiden wordt. Quentin beseft al te goed dat zijn vriend weg is voor altijd. Een film die buitengewoon meeslepend is en waar weinig op aan te merken is.

Frisse film over al het moois dat het kotleven in Barcelona te bieden heeft. De laatste onbezorgde momenten als student voor het échte werkleven van start gaat. Ik vond Xavier wel redelijk sympathiek overkomen al begaat hij enkele jammerlijke keuzes zoals zijn affaire met die Ann-Sophie. Dat zijn domme dingen maar dat maakt hem ook heel menselijk. Ik zou hem omschrijven als besluiteloos, tikkeltje impulsief en redelijk onzeker over zijn toekomst.

De film blijft bijna voor de volle honderd percent toegespitst op het kotleven en de lotgevallen met de kotgenoten. Er zitten amper scènes in op school. Hoewel dit een aangename en lekker wegkijkende komedie is met soms maffe scènes, is het ook wat jammer hoe weinig impact al die jonge mensen rond Xavier uiteindelijk nalaten op het einde.

De film verlaagt zich tot een uitzichtloze discussie tussen de ongelovige ouders van Ivy en Elliott Hoover, die hen probeert te overtuigen. Het stoort wel dat die ouders niet overtuigd raken, terwijl ze de feiten onder ogen zien. En dan vergalt de regisseur de film door er een rechtszaak van te maken.

Intercultureel drama met een verhaalstructuur die aan Inarritu doet denken, met levens die vaag met elkaar verbonden zonder dat ze het beseffen; resultaat is veel minder dan ik gehoopt had. Het verhaal is zeker niet onaardig maar mist een boodschap en ik vond het ook vreemd dat de regisseur die scène in het pompstation als centrale scène gebruikt. Dat was een scène zonder grote impact, daarom vond ik het ook een vreemde keuze om nog een tweede maal daarnaar terug te keren. Ook het einde viel me wat tegen. Ik had op nog een scène tussen vader en zoon gehoopt. De muziek en de boeiende personages zorgden voor twee uur kwaliteitscinema maar er ontbrak naar mijn gevoel nog iets belangrijks.