Opinions

Folk horror. Redelijk alternatief voor wie verknocht is aan films als The Wicker Man of Midsommar. Een priester die zijn geloof kwijt is wordt naar het eiland Erisden gestuurd, waar een sekte de plak zwaait, om er zijn gegijzelde zuster te bevrijden. De sekte in kwestie aanbidden een vruchtbaarheidsgodin die ze ook in gevangenschap hebben en met bloed voeden .

Het is nooit duidelijk waarom die zus precies ontvoerd werd, en ook het subplot met dit jonge koppeltje werd iets te functioneel ingezet. De sekteleiders zijn ook wat dubbelzinnig. Eerst worden ze als badguys neergezet, later in de film is het allemaal niet zo duidelijk meer. Het is mooi gefilmd moet ik zeggen, met een sfeervolle middeleeuws aandoende aankleding. Alleen jammer dat het verhaal alle kanten en tegelijk nergens naartoe gaat. Ik kan me dan ook heel goed vinden in het gemiddelde hier.

Ed Harris heeft toch een zeer sterke gelijkenis met Clint Eastwood op de affiche.

Om een goede western te zijn is Appaloosa misschien iets te "clean" voor mij. Het is een trage film maar wel met interessante momenten en spijtig genoeg iets te magere dialogen. De film ligt ergens tussen de klassieke western, met zijn "bad guy" en gunfights, en de psychologische western, waarin dieper ingegaan wordt op de emoties van de personages. Ook die grote vriendschap tussen de twee sheriffs vond ik erg apart, waardoor ze oprecht sympathiek overkomen.

Ik wist al van het begin af dat het ging eindigen in een onvermijdelijke confrontatie met Bragg, maar dat vond ik dan weer minder belangrijk dan te weten hoe het zou verdergaan met Cole en Hitch.

CG film ofwel de nieuwe generatie van animatiefilms. Het oogt vrij indrukwekkend en gedetailleerd al was Space Pirate Harlock (3*) nog straffer op dat vlak; Appleseed speelt zich af na een nucleaire oorlog. Een huurlinge en een cyborg willen naar het mythische Olympus. Iemand zei hier dat het verhaal een echt doel mist en dat is inderdaad het geval. Plots val je in een plot rond een super-oorlogswapen waarvan een klein meisje uit Olympus de sleutel is, . Maar ik ben gewoon niet vertrouwd met het hele universum daarrond en dat boeit me ook niet echt. Gelukkig hoef je geen Appleseed-geek te zijn om deze film te kunnen volgen want die staat redelijk op zichzelf en weet te vermaken zoals het hoort. Beste personage vond ik Briareos

Niet zo goed en boeiend als Death on the Nile... De pap wordt hier teveel in de mond gelepeld vooraf (zo mag je er zeker van zijn dat de zoon die praat over het vermoorden van de oude moeder NIET de schuldige is waardoor er van grote verrassingen weinig sprake is en de whodunnit nogal gekunsteld overkomt ... De meerwaarde zit hem wel in het exotische kader waarin het zich allemaal afspeelt. Ustinov speelt opnieuw en voor de laatste keer in zijn leven, Hercule Poirot, de Belgische detective met de Britse humor.

Uitstekende biopic / karakterschets over de "rise" van Trump in de jaren 70 en 80 (het "fall" gedeelte moet nog komen). Hoewel de acteur niet helemaal op Trump lijkt vond ik de man wel heel geloofwaardig neergezet door het gebruik van de gekende retoriek en lichaamstaal. De makers maakten een enorm gewaagde gok met deze film maar het resultaat is fantastisch, doorstaat de fact-check en zit vol leuke details. Het weinig ophemelende portret van een extreem egocentrische man die zijn ziel verkocht heeft aan de Geldgod, en die in zijn parcours om de "killer van New York" te zijn alle menselijke trekjes opzij zet. Alle levende wezens rondom hem leven in functie van hem. Ik vraag me af of Trump zelf die film al heeft gezien : in zijn ogen wellicht 'a bunch of lies' en 'a disgrace to american cinema'.

De kneepjes van het vak leerde hij van een corrupte advocaat die hem leerde dat het doel altijd de middelen heiligt. De band tussen Roy Cohn en Trump krijgt daarom ook de meeste aandacht maar hoewel Cohn hem gaandeweg als een discipel en vriend beschouwt, ziet Trump hem als iemand die hij kan gebruiken en dan te dumpen wanneer hij niet meer in zijn plannen past. ...

Toch ben ik wat voorzichtig met de bedoelingen en objectiviteit achter deze film. Gemaakt door anti-Trumpisten? Lijkt me wel. Historisch correct of vertekend? Hmm, laat ik toch even in het midden. Een warning? Dat wel. Hij is door zijn persoonlijkheid een potentieel gevaar als president. Het is maar dat iedereen goed beseft met welk soort mens we hier te maken hebben.

Tegenvallend. Een hoop slasher-clichés bij elkaar, idiote sex talk en zelfs de setting haalt de nodige sfeer niet naar boven. Kwaaltjes die allemaal heel toepasselijk voor het horrorgenre dat 90% meuk omvat. Het enige wat goed is is enkel het einde zoals ook de meesten aangeven, wat nog voor de nodige originaliteit zorgt; dat was wel nogal een verrassing dat ik niet zag aankomen.Waarom men hier zo nodig een remake van moest maken blijft bij mij een onbeantwoorde vraag.

Deze onderwater-SF zag er peperduur uit. Warner heeft een leger aan visual effects techniekers ingehuurd om de verwachtingen waar te maken. Normaal gezien vind ik deze bombastische toestanden maar niks, maar ik moet zeggen dat ik wel onder de indruk was van de hele visuele uitwerking van Aquaman. Misschien wel het mooiste wat ik heb gezien sinds Avatar. Alle designs, of het nu de verschillende werelden zijn, het koninkrijk van Atlantis, de kostuums of de battles, het zag er allemaal waanzinnig goed uit. Heb wel halverwege even moeten stoppen wegens overprikkeld . Maar zeker van genoten. Het verhaaltje is flut natuurlijk en stelt amper iets voor. Dit is dan ook de achilleshiel van de film, want mits een iets steviger aan elkaar hangend verhaal en personages die menselijker zijn had men een meesterwerk gehad. Ik zou daarom het spreiden over twee films beter gevonden hebben. Iets voor een extended edition dus. Helemaal niet tegengevallen. PS: Opa Dafoe hoort hier m.i. niet meer thuis.

Aquaman 2 is een grote stap achteruit; precies alsof ik naar een walkthrough van een game op Youtube zat te kijken. Maar ook de rest is niet briljant te noemen. Lijkt geschreven door twintigjarige game geeks zonder gevoel voor opbouw, met 1001 ideeën die ze in de film willen proppen, met nietszeggende personages en de woke agenda wordt mooi gerespecteerd : klimaat onder de aandacht brengen met een united we stand boodschap op het einde, vrouwen in machtsposities, het quota rassendiversiteit.
Schandelijk ook wat ze met Amber Heards rol hebben gedaan. Wat je in je privé mispeutert zou geen gevolgen mogen hebben op de werkvloer (ik kan haar als actrice best smaken), maar ja, dat is anders als je een publiek figuur bent. Ze is nauwelijks zichtbaar in de film terwijl ze in de credits bijna helemaal vooraan staat. Dit is te bizar voor woorden.
De eerste film vond ik echt goed (3,5*) en dat kwam omdat ik het origineel en leuk vond in vergelijking met andere DC (en Marvel) vehikels. Helaas vonden ze het nodig om er meerdere schepjes bovenop te doen. Mooi om zien allemaal maar voor het overige stelde dit weinig voor. Een povere 2*

Vlotte film maar met een vrij onduidelijk en gekunsteld plot vond ik; Zo wordt het niet duidelijk waarom Pollock nu gevraagd wordt om het bericht te ontcijferen en waarom die prime minister precies ontvoerd moest worden terwijl het volgens het bericht de bedoeling was om hem te vermoorden . De mix van James Bond achtige actie en knullige humor vond ik nog best geslaagd en de film heeft zeker enkele momenten die er uit schieten. Net teveel irritatiefactoren en dus een matige film.

De roos van Elil

Leuke film! Vliegende tapijten, prinsen en prinsessen, een boosaardige kalief, djinns en magische objecten... de wereld van de 1001 nachten komt tot leven. De special effects zijn gedateerd, de gevechten knullig en de hoofdacteur (prins Hasan) ondermaats en saai, maar ik vond het sprookjesverhaal sfeervol gebracht met een oubollig aanstekelijk charme. Het is op kinderen gericht en heel simpel maar ik heb me vermaakt. Bij de beelden van het gevecht met de vliegende tapijten had ik een déjà-vu dus vermoedelijk ooit deze film als kind gezien maar dat moet echt wel enorm lang geleden zijn. Christopher Lee in kaliefgewaad speelt een booswicht met Darth Vador stemmetje en Mickey Rooney zorgt voor wat slapstick.

Ik ben helemaal niet zo vies van spinnen dus de film kon mij niet erg beangstigen. Ik laat in de zomer meestal één of twee spinnen een web maken in mijn kamer, want zo verlossen ze mij van de klote-muggen. Door de humor is dit geen horror geworden; toch zou ik het geen film voor kinderen noemen. Daarvoor is het te eng en komen er enkele schrikmomenten in voor. Het is intussen mijn vierde of vijfde herziening en telkens zit ik terug met hetzelfde gevoel over deze film : geslaagd resultaat met enkele interessante kleinere stukken bvb de rivaliteit tussen de dokters, de insectenverdelger enz. Ook de spinnen zien er zelden fake uit en dat is de verdienste van schitterend montagewerk. Het einde dat het gezinnetje terug in San Francisco zit vind ik lame. Ik vind dat ze hen in het dorp hadden moeten laten, gesterkt door hun ervaringen op het platteland. .

Ik wil toch voor een 4 gaan voor deze onderhoudende thriller, waarin men zich tot het einde afvraagt of de succesvolle maar egoistische investeerder wegkomt met zijn wandaden. Geen minuut verveeld. En laat het einde nu net de film heel mooi afmaken : ik vond het alvast een perfect eindshot. Het was duidelijk hoe de kaarten lagen en je kan als kijker wel aanvullen... hij heeft zijn vrijheid gewonnen, maar het respect van zijn familie verloren. . Snap de commentaar van sommigen niet dat dit "over de financiële crisis" gaat.

In plaats van Gere had ik liever Michael Douglas gezien in zo'n rol... echt iets voor hem. Gere zette een allerbeste rol neer, en ook de andere acteurs, niet in het minst Tim Roth en Nate Parker vulden de cast prima aan. Plot is zonder meer sterk : hoe die zakenman zich in allerlei bochten wringt om een publieke vernedering te voorkomen. Ik vind het verfrissend dat hier ook de minder mooie kantjes van de personages aan bod komen, zo ook bij detective Briar, een zakkenwasser van een flik die toch maar bewijsmateriaal gaat vervalsen. . Helden zijn er al genoeg in de filmwereld. Een stap in de goede richting voor Gere.

Van Aantwaarpen naar d'Ardennen

Weg met Verheyen, weg met Van Looy. Geef me maar Pront en zijn D'Ardennen. De film heeft wat de Vlaamse films in mijn ogen meestal missen : een eigen smoel. En dat doet goed. Interessante verhaallijn, al vond ik het stuk dat zich in de Ardennen afspeelde een tikkeltje onder het niveau van het ijzersterke eerste uur. En eigenlijk heb ik de laatste jaren maar zelden zo'n goede Vlaamse film gezien. Visueel tovert Pront (die toevallig een kozijn van mijn collega is) zalige sfeerscheppende trucjes boven die goed passen in dit soort gure thrillers. Omhelzing in een achteruitkijkspiegel, draaiende camera in een groepstherapie, een ongeruste Perceval in de carwash . De film zit vol goede keuzes. Vooral Janssens zet een sterke rol neer als impulsieve marginaal. Soundtrack is techno uit begin jaren '90 maar dat past wel goed om het Johnny milieu te typeren waarin de broers omgaan.
First Rebirth is al geciteerd maar ik voeg er nog deze bij

Het stuk in de Ardennen wat minder dus, vooral omdat het zo'n stereotiep "jagers in het bos" cliché is, met dat pinten drinken rond het haardvuur . Het einde wist me dan uit mijn sokken te blazen met een twist die ik he-le-maal niet heb zien aankomen ... Eén woord voor deze film : klasse! Ga dit zien.

Ik vreesde voor een tegenvaller gezien het lage gemiddelde op IMDB maar vond het nog wel iets hebben. Het genre western misstaat zeker niet, en het is beter om El Ardor als een plattelandswestern in de setting van het regenwoud te bekijken dan er een ecologisch drama in te zoeken. De ecologische ondertoon over "industriële uitbuiting" tegenover de kleine landeigenaars zit er natuurlijk wel degelijk in maar het wordt niet door de strot geduwd.

In de eerste helft overheerst een Deliverance-achtige sfeer, maar op het einde leek me dit een zuivere hommage aan het westerngenre... tot en met het eindduel . Niks wereldschokkends maar wel aardig om eens te zien. Sommige scènes zijn best stevig, alleen jammer dat de held nooit in een echt lastig parket terechtkomt , want spanning komt deze film wel wat tekort. De fotografie, daarentegen, is zonder meer prachtig!

Knoddig Een feelgood coming-of-age van een bijna twaalfjarig meisje. Dat de hoofdpersoon Margaret geen barbie-pop maar een redelijk onopvallend meisje is maakt de film er alleen maar beter op. Prima rol en ik leefde echt met haar mee. Haar vader is een Jood en haar moeder een katholieke, en dat zorgde al voor de nodige commotie in de familie, leert men. Zonder dat er echt wereldschokkende dingen gebeuren staat de film stil bij herkenbare (en zeg maar de mooiste) momenten uit het opgroeien. Het is misschien veel meer een meisjesfilm maar terzelfdertijd is 'm toegankelijk voor heel de familie. Heel die heisa rond de eerste menstruatie voelde vertederend aan.

Het enige wat ik de film wat verwijt, is dat het een erg geïdealiseerde schets is. Niet iedereen die rondloopt heeft zo'n mooie jeugd gehad. Er zijn ook mensen die in onprettiger omstandigheden opgegroeid zijn, en als die zo'n film bekijken, denk ik dat ze zich heel ongelukkig voelen. Maar een begripvolle lieve mama als Rachel McAdams' Barbara-personage zou me zeker gelukkig gemaakt hebben. De vader komt wat minder uitgesproken naar voor in de film; ziet er een echte pantoffelheld uit. Een hartverwarmende film, heb hier echt van genoten.

Truffaut zet een realistisch portret neer van hoe de sociale contacten waren tussen kinderen en kinderen, volwassenen en kinderen. Kon hij toen raden dat zijn werk 40 jaar later bijna een soort documentaire zou zijn over de dagelijkse menselijke omgang in de jaren '70. De rol van sociale controle speelde toen een grotere rol dan nu, want we leven in een veel individualistischer maatschappij. De tijden zijn veranderd kan je zeggen, maar dankzij de film kunnen we vergelijken. De jaren '70 waren duidelijk een heel andere tijd met andere waarden en zedenen

Het is vooral de manier waarop iedereen met elkaar omgaat die boeiend, ontroerend, grappig is. Dat het toen ook niet allemaal rozengeur en maneschijn was, wil Truffaut niet verdoezelen: de mishandelde jongen Duclou en het onverantwoordelijke gedrag van de moeder met de baby die van een balkon valt zijn van alle tijden helaas. Veel in deze film lijkt geïmproviseerd. Ik las dat de dorpelingen van Thiers in veel gevallen hun eigen rol als burger speelden. En dat loont zich in een film vol spontaneïteit.

Een spannende politieke thriller. Dat Argo de Oscar van beste film won verraste me toch wat. Ik dacht dat ze het op veilig gingen spelen en Lincoln naar verwachting met het beeldje zou gaan lopen. Maar Argo is een deftige keuze.

Argo is leerrijk : in heel eenvoudige bewoordingen weet je reeds in de proloog hoe de politieke situatie in elkaar zit. Ik dacht dat die film van begin tot eind over de gijzeling zelf was in de ambassade en de fiasco-operatie die volgde. Het was dan ook een aangename keuze dat Affleck op een neven event focuste die niet zo gekend is.

Argo is spannend : de spanningen in het land zijn voelbaar. Een scène waarin ze met minibusje door een woedende menigte rijden voelde bijzonder drukkend aan, alsof de woede zelfs nog kon escaleren. Ook de finale laat de kijker nog twijfelen of ze het zullen halen of niet en de scène is spannend tot de laatste minuut.

Argo kiest ook spijtig genoeg voor de stigmatisering van de Iraniër. Je ziet eigenlijk bijna nauwelijks een Iraanse burger die tegen Khomeini is. De historische realiteit wordt opnieuw vanuit de Amerikaanse bril bekeken, maar dat neemt niet weg dat Argo een prima film is.

Klassieker?? In tegenstelling tot deze anime is een echte klassieker wel door bijna iedereen gekend. Zelden zo'n prul gezien. De Griekse mythologie blijft totaal onbegrepen bij de Japanners. Goden zijn hier niet eens onsterfelijk, romantische gevoelens tussen broers en zussen zijn normaal, de wendingen zijn onbegrijpelijk en de randpersonages zijn bijzonder achterlijk zoals die groene aap met zijn drie ogen. Genoeg onzin om snel af te haken. De animatiestijl valt dan nog wel mee maar voor de rest... wat een ellende!

Blijft voor mij een moeilijk bereikbare film, die Kusturicaanse mengelmoes van magisch-realisme, gekheid en tragiek. Je moet er van houden of van leren houden. Want Arizona Dream heeft onder de soms lollige oppervlakte een harde en erg sombere ondertoon. Het leek me een erg persoonlijk werk over mensen met dromen die nooit lijken uit te komen omdat het lot de vreemde neiging heeft om er altijd een stokje voor te steken. Gelukkig maar dat Kusturica nog wat kleur en vrolijkheid brengt, anders zaten we op Lars Von Trier niveau vrees ik. Axel als onvolwassen loser knoopt een relatie aan met een veel oudere maar mentaal getikte vrouw die zowat zijn moeder zou kunnen zijn. Daarnaast heb je nog een suïcidale schoondochter en de cinefiele buddy van Axel. Voor mij was het vooral Vincent Gallo die de show stal met zijn eigen North by Northwest beleving en zijn one man show met Raging Bull op de achtergrond. Hou wel van dit soort dingen. Ook een fijne rol van Lily Taylor die ik graag zie spelen. Het koppel Depp-Dunaway daarentegen vond ik niet echt leuk uit de verf komen. Ze leken niet echt goed op elkaar afgestemd. Best oké dus maar soms een beetje teveel van het goede.

Paranoide thriller over een leraar die zijn buur ervan verdenkt een terrorist te zijn. Bridges gaat over de rooie en Robbins speelt een onheilspellende buurman. Het begint traag maar daarna raakt het plot in een hogere versnelling en komt de ene verrassing na de ander... met moet het nog gezegd worden... een grandioos einde. Her en der komt een geforceerde twist aanzetten maar de hele opzet is de moeite wel waard. Geen alledaagse thriller.

Vermoeiende film met oneindig veel gebrul en geschreeuw, dan nog eens die bombastische muziek en heroïsche bullshit erdoor. Waarschijnlijk ben ik één van de laatste mensen op aarde die Armageddon nog niet hadden gezien, was het maar zo gebleven. Het is dat ik in tegenstelling tot anderen de special effects uitstekend vond en Buscemi de clown uithing (en ook dat was welletjes na zijn 53ste oneliner) want de rest viel zwaar tegen. Net als het ene probleem opgelost is, volgt al een ander, en zo verder, maar het raakt allemaal in orde hoor, maak je geen zorgen. Zo'n film bekijk je dan met lede ogen en meer dan een opeenvolging van problemen die opgelost raken is de hele film niet. En die beelden die om de paar seconden verspringen. Ik had wel gelezen dat deze film bekend stond voor zijn "wilde editing" maar het was nog erger dan ik dacht. Een slechte blockbuster punt.

Haha, Candy is weer goed bezig. Zijn komedies zijn zeker geen meesterwerken maar het is wel steeds anderhalf uur lol gegarandeerd. Net iets minder dan Who's Harry Crumb? (1989) en The Great Outdoors (988) maar er zaten wel enkele leuke grappen in. Vooral die twee flikken die toxisch afval moesten bewaken. Ik begrijp niet dat de meeste films met hem zo laag scoren hier. Ook in deze gebeurt er van alles en nog wat aan sneltempo. Ok, het ingebouwde misdaadplot stelt niet zoveel voor (beetje Beverly Hills Cop-achtig) en voelt als lopende band jaren 80 aan maar het is allemaal vlot genoeg zodat je na afloop volledig ontspannen weer verder kan met je leven. Dikke 3* van mij.

Een film die hulde brengt aan het Franse verzet. Een sombere film van Melville : de huilende wind, kale bomen en grijsblauwe kleuren geven de tijden van oorlog een gevoel van troosteloosheid mee. Ik stond vooral versteld hoe ver die mannen bereid waren te gaan om hun idealen te verdedigen en hun strijd te voeren. Heroiek in het veelvoud in het geval van Jean François, die zich gevangen laat nemen en martelen om de bijna dode Felix te gaan redden van de Duitsers. . Een zinloze onderneming maar het illustreert mooi hoe vastberaden de strijd gevoerd wordt. De ontsnappingsscène met Ventura uit handen van de Duitsers vond ik daarentegen zeer onrealistisch. Met de salvo's die werden geschoten leek het me onmogelijk dat hij dit kon overleven.

Een scène die me zo bijblijft is wanneer Gerbier in Londen een pub binnenstapt waar de mensen blijven dansen ondanks er buiten een heftig bombardement aan de gang is. De werkelijkheid wordt plots heel surrealistisch en ik denk dat met leven in tijden van oorlog dit gevoel vaak voorkomt.

Het lot van Mathilde is wrang en staat symbool voor de opoffering die het verzet gebracht heeft voor het vaderland. Weer een interessante film van Melville en net als alle andere films van hem geef ik hem een 3,5*.

Het tweede deel is iets spectaculairder, met een mooiere fotografie. Arn gaat niet zozeer over de tempeliers en de kruistochten zoals ik eerst dacht. Dat hoort er bij maar ik kreeg nooit de indruk dat de focus daarop lag. Wel op zijn verlangen om zijn wijffie terug te zien na 20 jaar ballingschap, en om de decennialange klan-conflicten aan het thuisfront te beëindigen. Daardoor wordt een fictief personage rechtstreekse deelnemer aan de geschiedenis van Noorwegen en Zweden. Als zijn hypothetische kleinzoon wordt op het einde Birger Jarl genoemd, de man die de funderingen legde voor een eerste Zweedse staat. Niet slecht, ik vond het een mooi verhaal, maar de oorlogsscènes worden vrij kleinschalig aangepakt waardoor de film zijn TV-productieniveau niet kan verbergen.

Eerste van de twee films gezien. En nog steeds een wat dubbel gevoel hierbij. Op een bepaald moment zit Arn nog in Noorwegen, in de volgende scène zit hij thee te drinken met Saladin, die hij zonet redde van bandieten. Een actiescène was precies te veel gevraagd. Enkele vreemde sprongen die vooral met de chronologie te maken hebben, doen de film geen goed. Er zijn ook positieve punten gelukkig die ik eerder al genoemd had zoals de relevante weergave van het middeleeuwse Noorwegen, maar verder dan 3* raak ik toch niet. De single cut is absoluut te mijden. Dit is één van die voorbeelden dia aantoont dat de keuze voor een mini serie de enige juiste is.

Prettige romcom. Niet mijn favoriete genre maar het werkte wel goed allemaal. Alleen .. hadden ze écht niemand anders dan Vanessa Paradis kunnen nemen met die grote spleet tussen haar tanden. Geen zo'n goede keuze als chick van dienst vond ik. Goed, verder zat het echt wel vlotjes in elkaar, met de droge humor van Damiens en een aartsmoeilijke opdracht voor "relatiebreker" Alex, die bovendien verliefd wordt op zijn target. Het heeft allemaal wel wat en het tempo zat ook erg lekker. Ongeloofwaardig lees ik hier. Jazeker, maar romcoms zijn nu éénmaal moderne sprookjes waarin heel veel kan en waarbij men eens kan wegdromen. Deze film stond al lang in mijn wishlist en ik heb er geen spijt van gehad.

Dit is één van de beste en meest prestigieuze versies van Jules Vernes werk, vol bekende muzikale deuntjes die je kunt meefluiten, en met een hoop cameo's. Er werd veel moeite gestoken om in alle landen waar ze voorbij reizen, ter plaatse te gaan filmen waardoor dit voor zijn tijd een dure film was. Het resultaat is een episodische maar toch sprankelende avonturenkomedie die me helemaal wist te ontspannen. Niven als perfectionist Phileas Fogg is een perfecte karikatuur van de stijve Brit. Maar Catinflas als de trouwe Passepartout mag ook niet vergeten worden. De reis brengt hen door een wereld die in deze tijd bijna helemaal Britse kolonie was. Ook een wereld waarin Indianen afmaken een nationale sport was. Eén van de weinige tegenvallende scènes is die in Spanje waar we eerst op flamenco getrakteerd worden en daarna op een corrida. Veel te lang! Ook van de overval van de Sioux op de passagierstrein werd een lange actiescène in elkaar gezet. Maar in zijn geheel is dit een klassieke avonturenfilm die helemaal de moeite was.

Zoals ik verwachtte vond ik het niet al te best. Het hele verhaal raakt kant noch wal. Het lijkt me onmogelijk om een buitenaardse communicatievorm op zo'n korte tijd onder de knie te krijgen. Ook het telefoontje met de Chinese generaal komt volledig out of the blue... dat ze net op dat moment dit toekomstbeeld had... goh wat een toeval. Maar het sterkste moet nog komen: dat ze zo lang niet doorheeft dat de flash forwards geen herinneringen van haar zijn . Er is iets grondig mis met dat mens zou ik denken. Er zijn natuurlijk positieve dingen: Ja, mooi gefilmd, op zijn Villeneuve, sober en minimalistisch, mysterieus en cryptisch, en toegegeven, het eerste uur zat ik muisstil de film te volgen maar eens de aap uit de mouw kwam, kwam ook de teleurstelling. De eerste film van Villeneuve die me is tegengevallen.

Bijzondere film in het oeuvre van Spielberg. Nooit is hij zo ver gegaan wat filosofie en existentialisme betreft. A.I. was eerst een project die bij Kubrick in voorontwerp zat en die er na Eyes Wide Shut moest komen maar de regisseur overleed. Spielberg zette het reeds geleverde werk verder en droeg de film aan Kubrick op.

A.I. is grotendeels een hervertelling van Pinokkio, en er wordt in de film voortdurend naar gerefereerd. Echter gaat de film nog iets verder en vult dat aan met complexere thematieken die ook in Blade Runner terug te vinden zijn namelijk artificiële wezens die zich bewust zijn van hun bestaan en de zin van hun bestaan. Zijn zoektocht naar de Blue Fairy lijkt wat obsessioneel en herhalend doorheen de film maar je mag niet vergeten dat David een machine is die enkel het doel nastreeft waarvoor hij geprogrammeerd werd, en dat tot in de oneindigheid.

Soms is de toon best zwaar, duister en melodramatisch. Ook de filosofische en ethische vraagstukken maken het iets minder doorgrondelijk. Visueel haalt de film een uitgesproken cyberpunk design uit de doos vooral in het middenstuk en ook de restanten van New York op het einde ogen opvallend. Grappig dat men de twin towers nog ziet in dit futuristische decor. Ik vind het een erg geslaagde film van Spielberg.

De taal van het beeld

Hazanavicius heeft begrepen waar film om draait en gaat back to basics met zijn ambachtelijke film. Ambachtelijk inderdaad hoe hij een verhaal weet te vertellen met lichaamstaal, met aandachtstrekkers, met muziek. Er zijn nog altijd filmmakers die niet vergeten zijn wat de essentie is en dat is leuk in een tijd waar cinematografische pretentie de kunst stilaan met de voet vertrapt.

Aan de andere kant is het wel eens wat anders, maar ik denk dat vele kijkers van deze film houden omdat men zo'n films niet meer maakt, terwijl dit in de jaren '20 de gewone gang van zaken was. En eigenlijk zou men van iedere acteur mogen verwachten wat Dujardin en Bejo doen. Ook het verhaal dat verteld wordt houdt niet veel in, maar schippert gecontroleerd van de ene emotie naar de andere. Mooi om eens te zien maar volgens mij populair om de verkeerde redenen.