Opinions

Nogal een fucked up familie als je het mij vraagt. Familiedrama met venijnige dialogen, gitzwarte humor en pijnlijke onthullingen. Hoe een gemene moeder die net haar man heeft verloren haar familie compleet kapot helpt na de begrafenis. De moeilijke jeugd heeft er mee te maken, maar ook haar harteloze en zelfzuchtige inborst doen niet veel goeds. Het familiediner is ongetwijfeld een meesterlijk opgebouwde scène die alsmaar crescendo gaat en de uitbarsting vrij lang inhoudt. Ik vroeg me af wanneer Roberts zou uitvliegen . Ook de terechtwijzing van Cooper tegen zijn vrouw over hun zoon vond ik goud waard.

Hoewel haar dochters de familie zo goed mogelijk bij elkaar willen houden, worden ze ingehaald door hun eigen verwijten en vooroordelen over elkaar. De cast doet watertanden (Streep, Cooper, Roberts, Cumberbatch, Lewis) en geeft het stuk heel wat acteerpower... wat nodig was want deze toneelfilm steunt compleet op acteerwerk en dialoog. Voortreffelijk drama die vooral liefhebbers van films als Festen en Happiness zou moeten aanspreken.

Prachtige film die me twee uur lang in een trance bracht. Ja, het tempo is traag, en dat maakt deel uit van de volledige opzet van de film. Want je moet eerst het verhaal kennen waarin het hoofdpersonage plots in terecht komt en een rol in gaat spelen.

Neem een epileptische taxidermist die een formidabel geheugen heeft, en fantaseert om de perfecte misdaad te plegen. Wanneer hij met een kameraad een weekendje gaat jagen in een afgelegen gebied, doet zich de kans voor om deze fantasie waar te maken.

Bielinsky zorgt voor prachtige beelden en een absorberende atmosfeer. Het verhaal mag dan wel vrij eenvoudig zijn, ik had geen flauw idee hoe de gebeurtenissen zouden evolueren en dat zorgde voor enkele verrassingen, vooral naar het geslaagde einde toe. Darin draagt de film met succes op zijn schouders en speelt een vreemde man, moeilijk te omschrijven en te vatten. Op het einde moet je je maar eens afvragen of hij nu een crimineel is of gewoon een opportunist? Of is alles wat je ziet misschien verzonnen? Vind ik echt wel een discussie waard Dan is er ook nog die hond, een stille getuige, met zijn scherpe blik.

Het is moeilijk om nog negatieve punten te vinden in deze knappe film, maar enkel het einde mocht van mij nog iets intenser en strakker. Zeker zien, want dit is verrassende cinema. Jammer dat Bielinsky intussen overleden is

Niet de meest originele film die ik heb gezien. In de handen van Akin ontsnapt de film wel aan het stigma van de middelmatigheid. Hij brengt zowel familiedrama, rechtbankfilm als revenge thriller samen, al zijn de genres netjes in hoofdstukken verdeeld. Aus dem Nichts is een redelijke film geworden, maar speelt naar mijn zin teveel in op emoties (zelfmoordscène in bad, rechtbankvonnis, familiefilmpjes als intro van de hoofdstukken) om echt een onuitwisbare indruk na te laten. De thematiek is echt deprimerend maar dat voelde ik nauwelijks aan.

Klassieke film met episch avontuur, ouderwetse romantiek op zijn "Gone with the wind". Het is al een groot voordeel dat een echte Australiër, Baz Luhrmann voor de regie zorgde. Hij weet de geest van het land perfect te vatten : de landschappen, de identiteit van de aboriginals, de wild-west sfeer. Je ziet dat deze film met een grote liefde voor Australië gemaakt is geweest. Visueel prachtig gewoon.

Het verhaal bekijkt zich in twee delen. Het eerste deel gaat over de trektocht met het vee naar Darwin, en het tweede over de zoektocht van Kidman naar het aboriginal-jongetje Nullah. Goed gevonden.

Jammer genoeg is het acteerwerk niet zo denderend, en zetten de acteurs geen extra kracht bij om van de film het verwachte meesterwerk te maken.

Ik vond het mooi om naar te kijken, maar het verhaal en de personages wisten me amper te raken omdat er te weinig boeiende dialoog was om het geheel emotioneel te laden. Verder vond ik die aboriginal-magie geen interessante toevoeging en de overgang van aussie western naar oorlogsdrama iets te radicaal.

Deze spannende horrorfilm wordt goed opgebouwd en kent een sterke sfeer. De autopsie is erg luguber en creepy en dat belletje aan de enkel was goed gevonden. Daar kon wel meer uit gehaald worden. Daarna beginnen er vreemde dingen te gebeuren in het mortuarium, maar dat gaat jammer genoeg ook samen met de nodige clichés die zeker op het einde storend worden. Brian Cox en Emile Hirsch als vader en zoon lijkschouwer zijn genietbaar, maar wat ook de aandacht trekt is dat het lijk van Jane Doe ook door een actrice vertolkt wordt. Helemaal niet mis... ergens tussen 3 en 3,5*

Verdelen om te heersen. Dat is wat de capo dei capi van de yakuza doet; zogezegd allianties smeden met andere yakuza families om hen dan genadeloos af te maken en hun businesses over te nemen. Vijandige overnames heet dat. De yakuza wereld is een slangenkuil en de gangsters zijn stuk voor stuk verraderlijke schoften. Het mag een wat overdreven en karikaturaal beeld lijken vol geweld, maar om de één of andere reden geloof ik dit beeld. Hun reputatie mag zeker niet onderschat worden; genoeg artikels op het internet die dat bevestigen. Kitano toont dat het moeilijk is om de banden met de organisatie te verbreken (bvb die Afrikaanse diplomaat) eens je met hen zaken doet.

Ruwe gangsterfilm met heel weinig van die typerende Kitano-humor. We moeten het doen met een weinig verheffend portret van de Japanse mafia. Maar het is een uitstekende film waarin de mentaliteit van dit soort mensen goed belicht wordt.

Een goed vervolg. Ik vond het iets makkelijker te volgen en overzichtelijker dan de voorganger, anderzijds is deze tweede film iets milder met geweldscènes en het bondgenootschap Otomo en Kimura is één van de verrassingen van de film. Alweer een hele hoop intriges met wankele allianties tussen verschillende yakuza facties, vooral met de bedoeling om elkaar achteraf beter te kunnen afmaken. Alweer genadeloze shootouts wanneer bepaalde yakuza's in ongenade vallen of het voorwerp uitmaken van vendetta's. En Kataoka, de corrupte flik, is ook verre van onschuldig in de gebeurtenissen. Voor wie de eerste film kon smaken, zal ook deze niet tegenvallen. Heeft mij geen moment verveeld. Kitano flikt het opnieuw. Volgende vrijdag staat Coda op het programma, de afsluiter van Kitano's yakuza trilogie.

Bustillo en Maury maken een slasher. Op papier klinkt het goed, maar het is een zwakke bedoening geworden. Er wordt al vanaf het begin teveel weggegeven waardoor de film aan chronische spanningsloosheid lijdt. Voeg daar nog alle mogelijke clichés van het slasher-genre bij en het stevent af op een flop. De horror blijft ook vrij braaf en gaat pas in de laatste 20 minuten van de grond. Kokhalzen en walgen zat er bij mij in ieder geval niet in. Het woord foot fetish krijgt hier wel een heel eigen invulling . Waar het regisseursduo dan wel weer sterk in zijn is hun stijlvolle regie. Al oogt het visueel deftig, met zo'n hoop clichés en een totaal gebrek aan spanning kan ik hier moeilijk een voldoende aan geven.

Een superkiller met een geweten. De actie viel mij redelijk mee maar dat familiale gedoe verveelde mij; voegt weinig toe, behalve dat Ava acht jaar familiale verwaarlozing wil goed maken. Dat ze nog een relatie had met haar schoonbroer vond ik al helemaal onzinnig. Veel opdrachten heeft Ava niet, welgeteld twee, en daarna wordt ze zelf doelwit . Met zo'n cast verwachtte ik beter (de traag sprekende Malkovich komt dementerend over), maar ook Ava is niet zo interessant als superheldinnen in andere films en ik denk hierbij aan Atomic Blonde (4*) en Red Sparrow (4*), die allen veel beter waren omdat er een boeiend spionageverhaal achterzat. Ava is een soort mislukte vrouwelijke John Wick geworden. Een 3* kan ik er nog aan kwijt.

Traag aanslepend misdaaddrama over een jonge ex-delinquent die als manusje van alles in dienst is genomen in een hotel in de Pyreneeën en de gunsten krijgt van de hotelier, wanneer deze een misdaad wil verbergen . De actie wordt opzij geschoven en maakt plaats voor amateur-psychologie. Het is evenwel veel te pover om echt te boeien : het droge acteerwerk en een verhaal dat er zelfs niet in slaagt om een twist tevoorschijn te toveren of enige emotie los te krijgen draaien het geheel de nek om. Geen aanrader.

PS : Nu te koop met NL ondertitels.

Ik kan ook niet minder dan 5* geven. Het verhaal is niet innoverend en heb ik al ettelijke malen in andere films gezien. Maar Cameron verlegde wel grenzen op cinematografisch vlak hier : ik heb hem in 3D gezien en dit is geen film meer, maar een totaalbeleving. Hij weet inderdaad hoe hij kolossale budgetten goed moet besteden.

Avatar zou wel eens de benchmark kunnen zijn voor de toekomst. Dat bleek ook uit de trailers van films die er volgend jaar aankomen. Allemaal 3D. Visueel is met deze technologie zowat alles mogelijk. Hopelijk krijgen we de volgende 10 jaar dus veel SF en Fantasy films.

Er is ook zoveel moois te zeggen over de film zelf. De schepping van een hele wereld ontluikte voor mijn ogen, en het was een samenhangende logische wereld. Enkel dat sjamanisme met dat etnisch gezang en zo vond ik wat minder. Voor de rest was het helemaal mijn ding. Ook die evolutie die zich voordeed in het personage van Jake Sully vond ik knap. Dit was epiek met een grote E. En ik ga er verder geen grote epistels meer rond schrijven ... anderen hebben het hier al uitgebreid voorgedaan : het is één van de mooiste spektakelfilms van de laatste jaren.

De blauwe boomknuffelaars worden visknuffelaars.
Visueel nog steeds van een enorm hoog niveau, met een mooi uitgewerkte nieuwe omgeving. Eerste deel (5*) vind ik nog steeds de betere film. Misschien ook mede door het verrassingseffect en de originaliteit. Hier ligt het Disney gehalte me toch net iets te hoog. In de verwerkte thema's vind je racisme en een kritische noot op walvisjachten terug. Verder niet al te veel nieuws : dezelfde vijand in een andere vorm. Ook de militairen gebruiken nu Na'vi avatars om hun vijand beter onder de duim te krijgen. Pas in het laatste uur, wanneer een maritieme veldslag plaatsvindt met een Titanic-achtige scène, wordt even afstand gedaan van de kindvriendelijke inhoud (de dood van Sully's zoon) en krijg je opnieuw de bittere strijd tussen inheemse cultuur en kolonisator. Het kolonisatieverhaal is hier trouwens een zwakke schakel want enkel ingezet om Jake Sully uit te schakelen. Niet slecht maar niet zo stevig als zijn voorganger.

Geen alledaagse actiefilm. Vooral de ongewone verhaalstructuur (niet chronologisch, flashbacks) zorgt voor een verhaal dat met mondjesmaat onthuld wordt. Zo wordt de gebeurtenis die Cain Burgess naar de cel stuurde pas laat in de film getoond. Adkins geharde kop is goud waard... De vechtscènes zijn best bruut maar we zitten hier bijlange niet aan het niveau van die Indonesische films... TOch vind ik deze film een aangename ontdekking... En Cain, de naam zal niet toevallig gekozen zijn, verwijzend naar de allereerste bijbelse broedermoord

Opvallend goed voor een Cannon film. Mag zich bij de beste scharen samen met Revenge of the Ninja en Death Wish 3. Er valt natuurlijk wel wat aan te merken op de acteerkwaliteit maar dat is nu net iets voor mij dat er weinig toe doet in een actiefilm. Een (zwarte) kandidaat-burgemeester wordt door een extreemrechtse terreurgroep, Pentangle, bedreigd; zijn oude maat Matt Hunter, een ex "special forces", schiet hem te hulp. Spierbundel Steve James is natuurlijk heel ongeloofwaardig als politicus als je hem in zijn strak marcelleke ziet rondlopen De bad guy is wel heerlijk, en zijn terreurgroep knalt ook kinderen neer wat de film een omstreden sausje geeft. De finale speelt zich af in de swamps van Louisiana en ook daar ontbreekt het niet aan sfeer zoals het moment wanneer Hunter op een Zydeco feestje toekomt. Een film die de moeite waard is om even te checken. Deze was trouwens een behoorlijke VHS videotheek-hit.

Lachen. Vooral het eerste uur met die kauwgomfabriek zag ik De Funès op zijn best. Wanneer het hele circus met de Joden begint werd het allemaal wat minder om daarna op een absurde manier te eindigen. Er zit een hoop actie in waardoor dit een heel levendige en nerveuze komedie is geworden.

Een kleine industrieel wordt betrokken in een politieke samenzwering en om aan zijn belagers te ontsnappen vermomt hij zich op een bepaald moment als een rabbijn. Daarna moet hij diverse Joodse rituelen begeleiden in de gemeenschap. En net uit dat laatste kon meer gehaald worden. Maar De Funès blijft een unieke komiek... na hem kwam enkel Rowan Atkinson nog in zijn buurt. Geen favoriet voor mij : de hoge cijfers voor De Funès hou ik achter voor Le Corniaud, La Grande Vadrouille en Le Grand Restaurant.

Alweer een ambitieuze maar half geslaagde film van Besson, al ben ik niet vertrouwd met de strip van Tardi. In ieder geval schept Besson een absurdistisch wereldje waar fantasy samenkomt met geschiedenis. Zo wordt de Franse president Fallières aangevallen door een pterosaurus en heeft het Louvre te maken met een mummie-uitbraak. Je moet ervan houden want het leek alsof er totaal geen rode lijn zat in het verhaal, behalve dan misschien het drama stuk met de zuster van Adèle. De personages zijn lekker karikaturaal weergegeven. Ze zien er ook werkelijk uit als stripfiguren. In het begin gaat het even de Indiana Jones toer op en introduceert men een best leuke villain die helaas niet meer meespeelt daarna. De film heeft trouwens een groot gebrek aan een bad guy. De special effects met de pterosaurus vielen mij tegen; zeker wanneer Adèle op het beest kruipt. Dat zag er niet uit. Die met de mummie waren dan wel weer okee. Besson blijft voor mij op zijn best wanneer hij zich NIET waagt aan grootse bombastische spektakelfilms met matige FX.

Zomerse feelgood met alles erop en eraan : zwoele dorpsfeestjes romantiek, nostalgische avonden. En bovenal, een gebroken familie die stilaan weer dichter bij elkaar komt. De film speelt handig met de generatiekloof en zet een nieuw soort grootouders op de voorgrond : de ex-hippies die Woodstock meemaakten en met moto's op reis gingen. Gedaan met de grootouders die versleten door hard labeur in hun zetel TV zitten te kijken. Generaties schuiven op. Het is altijd mooi weer in Avis de Mistral, niet in het minst door Jean Reno en de kleinkinderen die me na een wat valse start toch meekregen. Er is weinig verkeerds met de film, maar ik heb het gevoel dat ik dit soort zomerdromen al beter heb gezien.

Zou ik enkel aan liefhebbers van geschiedenis aanraden.

Dit half-historische document dat ook voor een deel biografisch is, werpt het licht op één van de meest omstreden advocaten ooit. Vergès is een fel antikolonialist, ook communist, die niet ongevoelig bleef voor de verzetsstrijd in gekoloniseerde landen. De docu staat stil bij twee episodes uit zijn leven : zijn verdediging van Djamila Bouhired, een Algerijnse verzetstrijdster die zijn vrouw zou worden, en zijn banden met het terroristische netwerk van Carlos, die hij ook als advocaat verdedigd heeft. Schroeder durft zich ook vragen te stellen over hoever de implicatie van Vergès reikte en geeft aan dat de man mogelijks heel wat van zijn processen op een "politieke manier" oploste. Wat er ook verteld wordt, alleen Vergès zelf kent het antwoord op vele vragen. Zoals zijn verdwijning tussen 1970-1978, waarover hij geheimzinnig blijft doen. Enkele interessante feiten uit de recente geschiedenis van het georganiseerd terrorisme worden belicht, maar als biografisch materiaal over Vergès is dit te pover. Dat komt doordat de advocaat zelf enkele cruciale vragen over zijn persona niet wil beantwoorden. Ergens begrijpelijk want ik twijfel er persoonlijk niet aan dat hij enkele dingen gedaan heeft die zijn boekje te buiten gingen. Er viel nog zoveel meer te vertellen over Vergès, zoals zijn motivatie om Afrikaanse dictators te gaan verdedigen en zijn relatie met Klaus Barbie waarover de documentaire veel te snel over is gegaan.

In elk geval wordt het accent vooral gelegd op zijn politieke betrokkenheid, wat ik nu en dan betreurde want ik had graag meer gezien van de "privé" Jacques Vergès.