Opinions

Leuke actiefilm. Een agent en een gangsterbaas werken samen om een serial killer te pakken. Dat levert een film die sterk neigt naar de buddy movie, hoewel de agent en de gangster slechts uit opportuniteit samenwerken en daarnaast hun eigen agenda hebben. Ondanks het te verwachten bloederige geweld ontbreekt het ook niet aan wat humor. De seriemoordenaar zelf is nogal een ontgoochelende karikatuur en het wat flauwe einde kon me niet warm krijgen. De meest geniale film in zijn genre is het zeker niet, maar ik heb toch maar weer de twee uur voorbij zien vliegen.

Vrij chaotische vertelstructuur voor deze Koreaanse Femme Nikita. Werkelijk, op een bepaald moment volgde ik niet goed meer met talrijke flashbacks die er dan nog niet-chronologisch in verwerkt zitten. Nogal ver gezocht soms voor wat eigenlijk niet meer dan een klassiek wraakverhaaltje is. De actiescènes zijn niet erg talrijk maar wel overgoten met veel bloed. Enkel en alleen om de finale scène is deze film het kijken eens waard.

Taaie film. Vooral de lange speelduur speelt in het nadeel van de beleving vond ik. Nochtans is deze film een getrouwe historische reconstructie van een heel bekend event uit de jaren 1701-1703, ook gekend als de tragedie van de 47 ronin. Iedereen in Japan kent dit verhaal en er is zelfs een feestdag, 14 december, die aan deze gebeurtenis herinnert.

In een opwelling van woede valt een vernederde samoerai, Asano, een hoge functionaris, Kira, aan binnen de muren van het paleis. De straf is onverbiddellijk : Asano moet hara-kiri plegen en zijn familie wordt oneervol ontzet uit hun bestuursfuncties. Daar zou het kunnen eindigen, maar de rechterhand van Asano, Oishi genaamd, is geschokt door de ongemeen harde sancties, zweert wraak en weet heel wat ronin (=samoerais zonder meester) rond zich te scharen. Hun plan is om Kira alsnog te vermoorden.

Er zijn heel wat personages en ik had het regelmatig moeilijk om hen uit mekaar te halen. Het komt erop aan om hen toe te wijzen aan één van beide kampen. Er wordt veel tijd besteed aan de argumentaties die zullen leiden tot de aanval, wat vaak eindigde in lange scènes met oeverloos gepraat. Sonny Chiba en Toshiro Mifune in een film, dat schepte hoge verwachtingen maar beiden zijn helaas in kleine rolletjes te zien en dragen weinig bij aan deze film. Voor een actie of oorlogsfilm moet je niet bij deze film zijn. Zijn historische drama's jou ding of ben je een liefhebber van Japanse geschiedenis, dan is dit voor jou.

Wow wat een geweldig laatste half uur heeft deze film.

Een invalide gast ontdekt bij toeval dat een bende gevaarlijke criminelen de bank in de buurt willen beroven. Hun tunnel loopt net onder zijn huis. Daar moet een stokje voor gestoken worden vindt hij.

Het begint wat sloom maar uiteindelijk had deze film flink wat verrassingen achter de hand en veel troeven om uit te spelen. Was bij momenten ook een spannende film. Over de hele lijn heel goed geacteerd, en heet konijntje Clara Lago zie je meer dan voldoende, veelal heel licht gekleed tot grote vreugde van het mannelijk publiek.

Tot slot : please, geen Amerikaanse remake!

Jawel, goed hoor!!

De liefde voor het giallo-genre druipt van het eerste tot het laatste shot in deze slasher. En er zijn vele knipogen zoals posters van een Argento film op de achtergrond (Opera), de dik aangezette sounds, pulserende en monochrome belichting. Dit zag er geweldig uit. De sfeer maakt vaak de helft van een film, maar hier maakt het de film helemaal. De karikaturale killer is knettergek en heeft maar weinig menselijks meer.

Het heeft wel wat tijd nodig om op te warmen, met de weinige bioscoopgangers die ingesloten zijn bij de nachtvoorstelling. Onder hen een groepje van drie vrienden, een pikgeile latina met haar wat bedeesde date, twee oude mannen, de zaaltoezichter, de projectioniste, en een kind dat stiekem in de zaal is gebleven om de film nog 's te bekijken. Daarna wordt het een best bloederige bedoening, prima in scène gezet en met overtuigende FX. Echt een film voor giallo lovers.

Degelijke Disney met romantiek en fantasy en een fijne 1001 nachten wereld. Het gaat wel allemaal erg vlug vond ik. Het iets te vlugge tempo waardeerde ik wat minder. Aladdin vond ik in deze Disney productie een wat kleurloos personage. Zijn romantische verzuchtingen kregen veel meer aandacht dan zijn avonturen had ik de indruk. Humor gemiddeld; toch zelden echt moeten lachen, maar als er een goeie kwam, dan was het meestal van de djinn afkomstig, die erg entertainend overkwam. De djinn en vooral het tapijt vond ik indrukwekkend tot leven gebracht. Je moet er maar eens bij stilstaan hoe ze het flikken om een voorwerp als een tapijt van gevoelsuitdrukkingen te voorzien. Meesterlijk gewoon.

Minstens even goed als de Disney animatiefilm, die ik ook 3,5* gaf. Dat komt omdat dit eigenlijk een live action herwerking daarvan is, en wat mij betreft heel geslaagd. Veel gebruik van CGI, dat was te verwachten, maar alsnog visueel heel geslaagd, kleurrijk, fantasievol en heel trouw aan de animatiefilm. De gekende songs keren terug en het 1001 nachten sprookje wordt verrijkt met enkele musical scènes. De hoofdrollen worden door onbekenden gespeeld, op Will Smith na als de djinn, en dat gaf flink wat frisheid mee aan het alom bekende verhaal. Enkel Jafar mocht nog iets duisterder uit de hoek komen. Voor wie de tekenfilm beu is, is dit een aardige variant. De laagstemmers wanen zich wellicht het doelpubliek maar daarin vergissen ze zich dan.

Heeft wel een documentaire-gevoel. Een oude man en de zee, en een vader die zijn zoon initieert tot het vissersleven. Deze Mexicaanse film wil vooral de aandacht vestigen op de biodiversiteit van de Banco Chinchirro, een belangrijk koraalrif langs de Mexicaanse kust. Het samenleven van mens en natuur levert enkele mooie beelden op zoals het temmen van de ibis . Met bescheiden middelen gemaakt, zorgt Alamar voor een warm gevoel binnenin.

Een kleine Vietnamese gemeenschap die een nieuw leven proberen op te bouwen in de nasleep van de Vietnamoorlog zorgt voor spanningen in een Texaans haventje dat voornamelijk uit de gaarnaalvisserij bestaat. De spanningen zijn vooral het gevolg van de lokale economische situatie waarbij sommige inwoners op droog zaad zitten en ze de Vietnamezen als dieven van hun broodwinning beschouwen. Helemaal geen teleurstellende film, met een racistische Ed Harris en sterke muziek van Ry Cooder. De sfeer wordt grauwer naarmate de film vordert. Het einde vond ik wat flauw maar het intelligent samenbrengen van integratieproblematiek, racisme en lokale economie maken dat ik dit afrond naar 3,5*

Niks mis met deze avonturenfilm voor kinderen. Naief van begin tot eind, vol goed sentiment en nooit te beangstigend. Het gemak waarmee ze hun zoektochtje maken is (voor de volwassen filmliefhebber) ontzettend belachelijk natuurlijk : altijd mooi weer, beertje duikt overal op waar het moet en zelfs de beer rekent af met de stropers . Maar goed, Alaska zal de kids van dergelijke avonturen doen dromen en daar draaien zo'n films toch in de eerste plaats om.

Ik heb me in ieder geval vergaapt aan de mooie shots van Alaska (hoewel de film wellicht eerder in Canada zal geschoten zijn). Voor wie van het gebergte en de natuur houdt zoals mezelf, zal hier heel wat plezier aan beleven. De ijsbeer was schattig en onmisbaar in deze film, en enkele scènes waren vrij spannend zoals de wildwaterrit en de redding van de vader op het einde. . Leuk vermaak.

Een ambitieuze film maar niet geslaagd. Het ziet er allemaal wel oké uit en de periode van het 17de eeuwse Spanje is prachtig weergegeven maar wat een droevig gescript geheel. Ik kon totaal niet volgen. En het ligt duidelijk niet aan mij... dit is een mislukte poging om een reeks van vijf boeken te condenseren in een film van twee uur. Dit epos had veel meer dan dat nodig om alle intriges uit te doeken te doen. Teveel informatie is weggelaten om er een rode draad in te kunnen krijgen. Vorig jaar had ik net hetzelfde probleem met Arn de Tempelridder. Eigenlijk zijn dit verhalen die beter tot hun recht komen als TV reeks.

Je wordt van de ene scène in de andere gegooid zonder enige continuiteit. Ook de banden tussen de verschillende personages stellen niks voor. Hoe weinig zie je Alatriste en Inigo samen in een scène ziet terwijl hun band één van de belangrijkste van de film zou moeten zijn? Hoe slecht ook de "bad guy" Malatesta telkens wordt ingezet, telkens aansturend op dreiging en confrontatie ... Enzovoorts enzovoorts. Niet de leukste film om te volgen maar gelukkig was het visueel erg te genieten.

Tragisch verhaal over een vrouw die als mannelijke butler door het leven gaat. Een leven waarin ze als een schaduw leeft ten dienste van anderen. Een verhaal dat enkele taboe-onderwerpen uit het eind 19de eeuwse Ierland/Engeland aansnijdt zoals het lot van onwettige kinderen, lesbiennes... Nobbs droomt van een tabakshandel en spaart haar zuurverdiende centen op . Het einde is droevig zoals het bij zo'n film past. Ik vond het een mooie film, al steekt langdradigheid nu en dan eens de kop op. Het verdiende wel om een film te zijn waar je stil van wordt, maar dat was hier niet het geval.

Hoe verder de film vorderde, hoe minder ik het zag zitten. De theatrale dialogen en een tekort aan battles maken er een weinig aantrekkelijke "sword&sandals" van. Het ziet er allemaal deftig uit dat wel. Alexander wordt weinig flatterend neergezet : hij is een machtswellusteling die niet aarzelt om zijn naasten te vermoorden om zijn ambities waar te maken.

De film is opgedeeld in twee delen : eerste gaat over de opkomst van Alexander, zijn liefde/haat relatie met zijn vader Philippus en tot slot de eenmaking van de Griekse stadsstaten (met uitzondering van Athene). Tweede beschrijft de campagne van Alexander tot in Perzië waar hij in een oorlog verwikkeld raakt met Darius, en zijn zelfglorificatie. Eerste helft vond ik dan nog het best, de campagne in Perzië wordt als een lachertje gefilmd. Ik vind dit geen aanrader.

Boerenklucht over onthaasting en levensgenieterij.

Ik kon die arme Alexandre goed begrijpen. Zijn vrouw had elke dag een hele lijst taken voor hem klaar en hij had geen tijd om ook maar te genieten van het leven. Tot zijn vrouw overleed en hij besloot om dagen, nee, weken, nee.. maandenlang in zijn bed te blijven. En ook het einde vond ik leuk. Die hond stal grotendeels de show, met de vele kunstjes en grapjes die hij uitvoerde. Wat de vrouwen betreft, die worden hier niet zo positief in beeld gebracht. Alexandre is een softie, dat is duidelijk, en de vrouwen buiten zijn goedheid uit en gebruiken hem als werkpaard. Het is een leuke feelgood film voor op een regenachtige zondagnamiddag, en zal zeker een brede glimlach tevoorschijn toveren met zijn soms absurde situaties.

Een klassieker die fijntjes opzij gelaten wordt zo te zien... De sirtaki werd speciaal voor deze film uitgevonden. Er zijn betere klassiekers, want "Zorba" kabbelt eigenlijk maar een beetje verder, 140 minuten lang. Vervelen doet de film niet, al zaten er wel lang uitvallende scènes in met die madame Hortense, een eenzame hoteluitbaatster die terugblikt op een verleden als courtisane met veel vooraanstaande minnaars. Vreemde film, beetje exotisch, wat onevenwichtig vooral en zonder een echt sluitend verhaal, dat hoofdzakelijk draait om een culturele clash tussen verschillende levensfilosofieën en tradities, wat meteen ook enkele zwaar dramatische scènes oplevert waar je je niet direct aan verwacht. Van Anthony Quinns vertolking, misschien wel één van de sterkste uit zijn carrière, was ik onder de indruk... dat was ook wel het enige. Kleine 3*

Fernandel in de rol van Ali Baba is al op zich een belachelijke ingeving. Het resultaat is een flauw en naief niemendalletje. De dienaar van een rijke heer ontdekt per ongeluk de schatkamer van een dievenbende. Hij loopt daarna te koop met de vergaarde rijkdom. Alleen aan te raden voor wie de grote successen met Fernandel nog wil aanvullen. Voor mij was het allemaal te simplistisch en er viel weinig te lachen.

Mooi om te zien deze herwerking van Burton. Als regisseur heeft hij me nog maar weinig ontgoocheld. You know what you get. Kleurrijke en dromerige fantasy. Zijn visuele weergave is weer oogverblindend en een mooie update van Carroll's tijdloze sprookje. Hij koos voor veilig en liet zich inspireren door de vorige cinematografische versies. Ik had soms de indruk dat ik het allemaal al eens had gezien op identiek dezelfde manier. Het verhaal is door velen gekend en komt niet vernieuwend over, maar de manier waarop alles gebracht is (design, karakters, effecten) verdient zeker wel respect.

Brr, wat een draak in vergelijking met Burtons film. De special effects zien er nog altijd denderend uit maar dit is het dan zowat. Door het hoge tempo valt alle charme van het eerste deel volledig weg. De ene minuut zit Alice in een gesticht, de minuut erop vliegt ze weer door de lucht en nog een minuut later zit ze bij de Mad Hatter. . Echt slecht verteld allemaal. Voor de meeste acteurs lijkt het een nummertje opnieuw overdoen en niet met veel goesting. Hathaway is slaapverwekkend, Depp op automatische piloot en zelfs Wasikowska deed me niks. En zo is de wereld weer een nutteloze sequel rijker.

Klassieker herzien en hij viel me beter mee dan ik mij herinnerde. Ik herinnerde me Alien als een wat sloom kat-en-muisspel in de tweede helft die vrij langdradig overkwam, maar de vlotheid van de montage moet me toch ergens ontgaan zijn. Het opus magnum van Ridley Scott kent meesterlijk opgebouwde spanning, met een combinatie van verontrustende sounds en op-het-huid camerawerk, waardoor de schrikmomenten heel goed uit de hoek komen. Die van de kat die uit de locker springt herinnerde ik me nog wel en dat kwam net omdat ik me een bult geschrokken was de eerste keer. De alien zelf komt (tot mijn spijt) niet vaak in beeld, en het is geloof ik ook de enige film waar een acteur van meer dan 2m. in een pak kroop. Als ik het goed voorheb waren ze in de sequels mechanisch. Ook knap om nog een extra vijand te voorzien in de crew zelf , waardoor de spanning nog verder op de spits gedreven wordt. Veel lof ook voor de technische kant : belichting, design van de ruimtetuigen, geluidseffecten, special effects.

Sci Fi die geen echte Sci Fi meer is daar het verhaal zich afspeelde in 1991. Alien Nation, die een hele reeks geinspireerd heeft, is verder een erg middelmatige prent, met pogingen tot humor die zo frequent zijn dat ze wel eens durven slagen. Het verhaal is van TV-serie niveau en geeft toch niet het gevoel dat je naar een echt grote film zit te kijken. Erg veel plotholes als je erop let. water is net zuur voor die aliens, maar hun favoriete drankje is zure melk, terwijl melk toch ook voor 90% uit water bestaat . Gelukkig is de DVD-kwaliteit prima en is het een gemakkelijke wegkijker.

Een apart geval in de reeks, dat veel verklaart over de oorsprong van de aliens uit een krachtig biologisch wapen (ook al in Prometheus ter sprake gebracht) dat van nature voortdurend muteert. De samenhang tussen de verschillende films begint wat vaag aan te voelen en laat de kijker met steeds meer vragen achter. Het lijkt wat mij betreft allemaal nergens op af te stevenen maar we zullen zien wat de volgende alien film brengt. In ieder geval vond ik deze wel vermakelijk van begin tot eind. Prachtige en duur uitziende special effects en een bijna filosofische benadering over de schepping van leven. Wie had dat gedacht in een Alien film? Vooral de dubbele rol van Fassbender kon ik smaken.

Zo, nu nog ook het laatste deel gezien van de quadrology. Iets beter dan David Finchers Alien 3, en maar goed ook dat het hier stopt. Nu ik alle delen bekeken heb, kun je eigenlijk de hele reeks zien als een reis terug naar de Aarde, met de aliens die als een blok aan Ripleys been blijven hangen. Maar ook Jeunets film is een overbodige sequel, waar uit de hand gelopen wetenschappelijke experimenten en een gekloonde Ripley hoofdspeler zijn. De oneliners zijn achterlijk, en telkens door Ripley met een lachje vooraf aangekondigd. Om van "verrassingen" te spreken : er is weer een androïde en er is opnieuw een kerel die rondlummelt met een alien in zijn borstkas... kwestie van nog een chestburster scène te hebben. Kortom : het voelt allemaal herkauwd aan. Twee duimen op voor de onderwaterscène, die gaaf gefilmd was.

Alien : 4*
Aliens : 3,5*
Alien 3 : 2,5*
Alien Resurrection : 3*

De minste van de reeks. Slecht begin van Finchers carrière, hoewel we hem de faling niet geheel kunnen toeschrijven; de studio roerde voortdurend met de vinger in de pap en creatieve vrijheid kreeg Fincher niet. De aansluiting van Aliens met het eerste half uur van Alien 3 was nog te pruimen maar de setting viel tegen, en de film verwijderde zich verder van het originele idee dan het opnieuw te benaderen. Dit was nauwelijks nog een zenuwslopende suspense dan wel een wat vreemdsoortige science-fictionfilm die niet spannend overkwam. Dat Ripley zwanger was van een alien blijf ik een bizarre plotwending vinden en het is gissen hoe die in haar lichaam is gekomen. De dialogen zelf blijven er ook vaag over . Positief punt was de jacht op de alien met point of views vanuit het oogpunt van de alien.

Twintig jaar geleden vond ik Aliens de top en Ridley Scotts werk matig. Nu is het omgekeerd. De herziening van Alien smaakte me beter dan die van Aliens. De stoere militaristische bullshit waar Aliens mee uitpakt swingt vlug de pan uit, terwijl de opgebouwde suspense van Alien blijft werken zoals het moet. Maar Camerons SF-actiespektakel is daarom nog geen ramp. Het plot was best goed gevonden en de sequel werd en wordt nog steeds door velen beter bevonden dan het origineel. De levendige regie en duistere sfeer beklijven maar het duurt nogal even voor het allemaal in gang schiet en daarom is de film, zeker de special edition, te lang. Het laatste half uur is een stukje filmgeschiedenis.

Ik ben blij dat Luc Besson dit niet in handen gekregen; dit is zo'n script waar hij 100% zeker een natte broek zou van krijgen, om het dan naar goeie gewoonte totaal te verknallen. Met Rodriguez valt het heel goed uit. Ik vond het een geslaagde film zonder te veel irritatiefactoren... wel jammer van Alita's fake gezicht. Overduidelijk gericht op een young adult publiek maar goed in elkaar gestoken met sterke visuals en een stimulerend universum waarbinnen het verhaal zich afspeelt. Beetje cyberpunk, met ook invloeden uit een film als Rollerball, en blijkbaar gebaseerd op een mij onbekende oude manga. De metafoor van de klassenstrijd (Zalem, de hoge sociale klasse versus de stad, waar het plebs leeft) is overduidelijk en zelfs bijna cliché, maar de verhoudingen tussen de sleutelpersonages zit sterk in elkaar en de zoektocht van Alita naar haar lotsbestemming (en haar verleden) houden de aandacht vast. Ik ben "in" voor het vervolg en nog meer spektakel!

70 dagen in deze barre omstandigheden overleven... het is om koud van te krijgen. Het is knap gefilmd in ieder geval, en de ellende die deze mensen moesten doormaken, gaat door merg en been. Alsof een vliegtuigcrash nog niet genoeg is, worden ze ook nog genoodzaakt om mensenvlees te eten en krijgen ze nog eens een lawine over zich heen . Veel emoties... Een straf verhaal waar je nog wat te weten komt over de menselijke overlevingsdrang, het doorzettingsvermogen en de kracht van hoop. In dergelijke situaties wordt je je ongetwijfeld weer bewust van de broosheid van het menselijk bestaan.

Van de maker van de Camping films.

Is in wezen allemaal hetzelfde, behalve dat het zich nu in een all inclusive resort afspeelt in de Caraïben. Het kader verandert, de humor is hetzelfde. Toch is deze komedie geen ramp. Ja, het gaat vooral wederom om allerlei relatieproblemen en de zoektocht naar liefde, maar de personages zijn best maf. Zeker Dubosc als de allesbehalve normale ex-truckchauffeur die eerst bloedirritant is maar dan toch geleidelijk meer sympathie weet op te wekken, wordt grappiger naarmate de film vordert. Demaison vult hem goed aan als Bruno die een week zonder zijn vrouw in dit resort hangt. Een knipoog ook naar Thierry Lhermitte en Josiane Balasko, die in de jaren 70 met hun Bronzés films de French-flavoured vakantiekomedie op de kaart zetten en er ook naar refereren.

Het is niet allemaal geslaagd maar dat ik me nergens heb geërgerd en dat er nu en dan een grap was die me kon doen lachen maakt het voor mij dan toch best een degelijke komedie. De Nederlanders hebben hier trouwens ook een remake van gemaakt.

Sympathiek en best leuke feelgood-komedie. Over SImmons en Hirsch kan ik weinig negatiefs kwijt. De één is het best in zijn rollen als norse en autoritaire figuren, terwijl de ander een wat slungelige maar doorbrave Martin speelt. Beiden trekken een nachtje door stad op zoek naar Ginnie, de ex van Martin en de dochter van zakenman Frank Gallo. Naarmate de nacht vordert worden de situaties absurder en dwazer maar krijgen beide tegenpolen meer sympathie voor elkaar. Niks nieuws, maar ik vond het luchtig en makkelijk wegkijken.

Hemel wat een slechte film zeg. Veel moeite gehad om er mijn gedachten bij te houden. Niet alleen komt het oeverloos ingewikkeld over en moeilijk te volgen; de sterrencast acteert zo strak als een plank met uitzondering van Penn, precies een papegaai die ingestudeerde trekjes demonstreert; de film zeurt maar verder met die pratserige voortdurend terugkerende muziek. Het was dan ook een hele opluchting toen het eindelijk achter de rug was.

De cast mag dan wel indrukwekkend zijn, de talentloze Zaillian verzuipt letterlijk in literaire quotes en zijn megalomane inspanningen om corrumperende macht met tragiek en grandeur neer te zetten. Pijnlijk om de film te zien falen met de minuut; laat op het einde een heel onevenwichtige indruk na.

Hallucinant verhaal over de gemediatiseerde kidnapping van de kleinzoon van de rijke oliemagnaat John Paul Getty. De oude Getty is hier het interessantst: hoe geld een mens kan obsederen... al het geld van de wereld hebben maar het losgeld van de kleinzoon niet willen betalen. Ik had ooit nog het verhaal gehoord vroeger maar de film werpt een interessante blik op de familiale omgeving van de Getty's. En ja het is Ridley Scott met alles erop en eraan: prachtig geschoten, meeslepend, sterke karakteruitwerkingen ... All the Money in the World is een film die twee uur lang op hoog niveau bleef.