Opinions

Opvallend goed voor een Cannon film. Mag zich bij de beste scharen samen met Revenge of the Ninja en Death Wish 3. Er valt natuurlijk wel wat aan te merken op de acteerkwaliteit maar dat is nu net iets voor mij dat er weinig toe doet in een actiefilm. Een (zwarte) kandidaat-burgemeester wordt door een extreemrechtse terreurgroep, Pentangle, bedreigd; zijn oude maat Matt Hunter, een ex "special forces", schiet hem te hulp. Spierbundel Steve James is natuurlijk heel ongeloofwaardig als politicus als je hem in zijn strak marcelleke ziet rondlopen De bad guy is wel heerlijk, en zijn terreurgroep knalt ook kinderen neer wat de film een omstreden sausje geeft. De finale speelt zich af in de swamps van Louisiana en ook daar ontbreekt het niet aan sfeer zoals het moment wanneer Hunter op een Zydeco feestje toekomt. Een film die de moeite waard is om even te checken. Deze was trouwens een behoorlijke VHS videotheek-hit.

Lachen. Vooral het eerste uur met die kauwgomfabriek zag ik De Funès op zijn best. Wanneer het hele circus met de Joden begint werd het allemaal wat minder om daarna op een absurde manier te eindigen. Er zit een hoop actie in waardoor dit een heel levendige en nerveuze komedie is geworden.

Een kleine industrieel wordt betrokken in een politieke samenzwering en om aan zijn belagers te ontsnappen vermomt hij zich op een bepaald moment als een rabbijn. Daarna moet hij diverse Joodse rituelen begeleiden in de gemeenschap. En net uit dat laatste kon meer gehaald worden. Maar De Funès blijft een unieke komiek... na hem kwam enkel Rowan Atkinson nog in zijn buurt. Geen favoriet voor mij : de hoge cijfers voor De Funès hou ik achter voor Le Corniaud, La Grande Vadrouille en Le Grand Restaurant.

Alweer een ambitieuze maar half geslaagde film van Besson, al ben ik niet vertrouwd met de strip van Tardi. In ieder geval schept Besson een absurdistisch wereldje waar fantasy samenkomt met geschiedenis. Zo wordt de Franse president Fallières aangevallen door een pterosaurus en heeft het Louvre te maken met een mummie-uitbraak. Je moet ervan houden want het leek alsof er totaal geen rode lijn zat in het verhaal, behalve dan misschien het drama stuk met de zuster van Adèle. De personages zijn lekker karikaturaal weergegeven. Ze zien er ook werkelijk uit als stripfiguren. In het begin gaat het even de Indiana Jones toer op en introduceert men een best leuke villain die helaas niet meer meespeelt daarna. De film heeft trouwens een groot gebrek aan een bad guy. De special effects met de pterosaurus vielen mij tegen; zeker wanneer Adèle op het beest kruipt. Dat zag er niet uit. Die met de mummie waren dan wel weer okee. Besson blijft voor mij op zijn best wanneer hij zich NIET waagt aan grootse bombastische spektakelfilms met matige FX.

Zomerse feelgood met alles erop en eraan : zwoele dorpsfeestjes romantiek, nostalgische avonden. En bovenal, een gebroken familie die stilaan weer dichter bij elkaar komt. De film speelt handig met de generatiekloof en zet een nieuw soort grootouders op de voorgrond : de ex-hippies die Woodstock meemaakten en met moto's op reis gingen. Gedaan met de grootouders die versleten door hard labeur in hun zetel TV zitten te kijken. Generaties schuiven op. Het is altijd mooi weer in Avis de Mistral, niet in het minst door Jean Reno en de kleinkinderen die me na een wat valse start toch meekregen. Er is weinig verkeerds met de film, maar ik heb het gevoel dat ik dit soort zomerdromen al beter heb gezien.

Zou ik enkel aan liefhebbers van geschiedenis aanraden.

Dit half-historische document dat ook voor een deel biografisch is, werpt het licht op één van de meest omstreden advocaten ooit. Vergès is een fel antikolonialist, ook communist, die niet ongevoelig bleef voor de verzetsstrijd in gekoloniseerde landen. De docu staat stil bij twee episodes uit zijn leven : zijn verdediging van Djamila Bouhired, een Algerijnse verzetstrijdster die zijn vrouw zou worden, en zijn banden met het terroristische netwerk van Carlos, die hij ook als advocaat verdedigd heeft. Schroeder durft zich ook vragen te stellen over hoever de implicatie van Vergès reikte en geeft aan dat de man mogelijks heel wat van zijn processen op een "politieke manier" oploste. Wat er ook verteld wordt, alleen Vergès zelf kent het antwoord op vele vragen. Zoals zijn verdwijning tussen 1970-1978, waarover hij geheimzinnig blijft doen. Enkele interessante feiten uit de recente geschiedenis van het georganiseerd terrorisme worden belicht, maar als biografisch materiaal over Vergès is dit te pover. Dat komt doordat de advocaat zelf enkele cruciale vragen over zijn persona niet wil beantwoorden. Ergens begrijpelijk want ik twijfel er persoonlijk niet aan dat hij enkele dingen gedaan heeft die zijn boekje te buiten gingen. Er viel nog zoveel meer te vertellen over Vergès, zoals zijn motivatie om Afrikaanse dictators te gaan verdedigen en zijn relatie met Klaus Barbie waarover de documentaire veel te snel over is gegaan.

In elk geval wordt het accent vooral gelegd op zijn politieke betrokkenheid, wat ik nu en dan betreurde want ik had graag meer gezien van de "privé" Jacques Vergès.