Opinions

De oppositie tussen vrije wil en lotsbestemming is hier wel erg visueel naar voor gebracht met die "beslissingsbomen" en deuren. Ik had eigenlijk eerder de vorm van een thriller dan van een romantische film met fantasy elementen verwacht maar ach, deze keuze viel me ook niet tegen. De uitwerking was op bepaalde momenten wat aan de absurde kant. Het is me na afloop niet tegengevallen en dat dankt de film vooral aan zijn frisse uitgangspunt. Ooit herzien zit er niet in voor mij. Eenmaal je weet hoe alles in elkaar zit is er nog weinig aan bij herziening.

Meevaller. Wie Home Alone een leuke film vindt, moet dan beslist ook deze uitproberen. Echt een vermakelijke komedie die te weinig gekend is. Zoveel verschilt het niet van Home Alone vond ik. Ook hier gebeurt er van alles terwijl de ouders weg zijn van huis. Het verschil is dat de kinderen niet alleen zijn, maar op avontuur gaan met de sexy babysitter. Deze formule inspireerde Chris Columbus wel duidelijk, en het After Hours sausje valt ook wel op. Veel onzin natuurlijk, maar met een film die bedoeld wat absurdistisch is, stoort dat niet echt. Shue is geen acteerwonder; haar rol bestaat er in om mooi te zijn en niet teveel te zeggen. Gelukkig zit er ook nonstop actie in: de gebeurtenissen volgen elkaar aan sneltempo op (met veelal flauwe humor) en de soundtrack is goed gevuld met bluesy nummertjes. En zo heb je een naar mijn smaak geslaagde voorloper van Home Alone (3,5*) ... Er kwam zelfs in 2016 een remake uit.

Zowat alles stak mij tegen. Echt om van te huilen. Van Gilliam heb ik toch al beter gezien. Voor de leken : Munchausen bestond echt en was vooral gekend als leugenaar en fantast. Het verhaal dat hier verteld wordt is een weinig flatterende ophoping van zijn leugens. Gilliam neemt in de film het uitgangspunt aan dat al zijn woorden wel degelijk de waarheid zijn en gebruikt weliswaar mooie visuele trucs, maar verder vond ik de dialogen en de personages weinig leuk. Ik vond het geen moment grappig, wel kinderachtig en met als dieptepunt Robin Williams Ook het absurde en nonsensicale van het verhaal spraken me niet aan.

Tegen mijn zin uitgekeken, al was het enkel om mijn ongenoegen te laten merken. Ik wil nog wel 1* geven voor de visuele uitwerking.

Moeilijk in een vakje te plaatsen deze Buckaroo Banzai. Is intussen een ware en gezochte cultklassieker geworden, met in de cast grote sterren Jeff Goldblum, Ellen Barkin, John Lithgow. Het script was blijkbaar een samenraapsel aan ideeën die nooit in een afgewerkt verhaal voltooid werden. Het is er aan te zien. Het verhaal, als er al van een verhaal sprake is, is compleet getikte SF-komedie-kitsch, en doet denken aan de goedkoopste B-films die je je maar kunt indenken. Deze mengelmoes moet het hebben van de parodische humor, die soms nog wel eens werkt. Om maar één voorbeeld te geven : er zijn rode en zwarte lektroids. De zwarte nemen de menselijke gedaante aan van Jamaicaanse rasta's met zilveren disco-outfit. Die Buckaroo Banzai, vertolkt door Peter Weller, is trouwens zowel hersenchirurg, rockster als samoerai. Hoe kom je daarbij? En nog veel meer van die onzin. Wie graag getrakteerd wordt op rommelige cult, waarbij je het verstand noodgedwongen volledig uitschakelt om niet tilt te slaan, this is it. Al betwijfel ik dat er velen zullen zijn.

Drag queens waren enorm populair in de jaren '90. Een film over de cultuur van deze in vrouw verklede performers en entertainers kon dan ook niet uitblijven. Hugo Weaving en Guy Pearce moet je toch gezien hebben hier... ze zijn redelijk onvergetelijk, en dit nog voor ze hun doorbraakhits scoorden. Vooral Pearce speelt hier één van zijn enige echt komische rollen. Ik denk dat iedereen zich daar echt moet geamuseerd hebben op deze filmset.

Adventures... is een excentrieke, kleurrijke, geestige maar ook menselijke roadmovie geworden. Er wordt gek gedaan (de scène waarin ze het dance nummer Finally opvoeren, ), maar tussen de malligheid door weerklinken ook enkele ernstiger noten die te maken hebben met de "normale" levens die ze hebben moeten opofferen. Daar vindt de film een goed evenwicht, een evenwicht dat ook in stand gehouden wordt door Terence Stamp als de oude drag die het stilaan wel gezien heeft (vooral Abba!).

Dit was toen al de zevende verfilming van Robin Hood. In 1922 had je een bekende met Douglas Fairbanks en de eerste gaat zelfs terug naar 1908. Deze is de populairste, met Errol Flynn als de groene schelm die neemt van de rijken en geeft aan de armen. Het verhaal van Robin Hood wordt hier in zijn essentie verteld en vormt de ruggegraat voor vele latere klassiekers, niet in het minst de Disney versie. Behalve dat de film in technicolor is, is ook de spektakelwaarde van de film opmerkelijk, met massascènes (het schutterstoernooi bvb) en buitenluchtopnames die de film levendig maken en er ook voor zorgen dat het een makkelijke wegkijker is. Een grote klassieker!

Deze goede Holmes film (de tweede uit een hele reeks) is een ware klassieker en één van de vele Sherlocks met Basil Rathbone en Nigel Bruce. Deze kent een leuk plot waarin professor Moriarty de detective probeert af te leiden van een misdaadplan die hij wil uitvoeren. Leuk om te volgen... Wel is er weinig sprake van spanningsopbouw. Bijna alles wordt weggegeven door Moriarty in het begin. In de jaren 30 was dit nog niet aan de orde.

Kuifje behoort tot mijn jeugd. Ik heb de hele collectie liggen en het blijven mijlpalen uit de stripgeschiedenis.

We hebben er lang op moeten wachten op die film, maar ik heb er toch een dubbel gevoel bij. Spielberg veroorlooft zich wel veel vrijheden ten opzichte van de stripverhalen. Hij ziet grotendeels af van de oorspronkelijke chronologie om er zijn eigen ding van te maken. Ik vond hier vaak meer Indiana Jones dan Kuifje in terug. De actiescène in het sultanaat vond ik daarom te ver gaan in die vrijheden. Spielberg zat waarschijnlijk al dertig jaar terug, toen hij de Indy films maakte met Kuifje in zijn hoofd en wou dit nu eindelijk eens overdoen om zijn natte droom te verwezenlijken. Dat was best frustrerend. Ik vraag me af of Hergé dit trouw zou gevonden hebben aan zijn visie.

Wel vond Magic Steven de goede animatietechniek om de wereld van Kuifje tot leven te brengen. Hij bewaart kenmerken uit de strip en voegt er elementen aan toe die alles levensecht maken. Een avontuur van Kuifje zo beleven is fantastisch. Visueel mag het indrukwekkend genoemd worden. Hij brengt ook eer aan Hergé, door hem in de allereerste scène uit te beelden als de portretschilder. En de sultan is wellicht Spielberg zelf. De humor is vaak voor de hand liggend en zeer herkenbaar voor wie de strips kent zoals zijn broekzak. Leuk blijft het altijd.

Klassieke familiefilm en misschien wel de bekendste verfilming van Mark Twains Tom Sawyer verhalen. De kwajongen met het gouden hart, die van zijn jeugd geniet en toch al een glimp opvangt van het leven van de volwassenen. Brengt ook nostalgie naar boven.

De film neemt enkele belangrijke hoofdstukken op zoals de moord op Dr. Robinson, de liefde voor Becky, Tom Sawyer die piraat wordt en het avontuur in de grot. Ook één van de oudste kleurenfilms ooit en het ziet er wel goed uit.

Ae Fond Kiss heeft me enorm aangegrepen. De liefde tussen een migrantenzoon (een moderne moslim) en een jonge muzieklerares was enorm aandoenlijk om zien. Het voelde helemaal juist aan. De culturele kloof is enorm en de obstakels zijn talrijk. Immigranten vormen vaak een soort maatschappij binnen een maatschappij maar zo werkt het helaas niet. Je maakt dan integraal uit van de "gehele" maatschappij. Loach en Laverty tonen hun affectie voor het koppeltje en de hoopvolle boodschap die ze met zich meedragen, fantastisch gespeeld door de acteurs, en drukken in hun sociale commentaar veel genegenheid en geloof uit voor de meerwaarde die een multiculturele samenleving zou kunnen hebben mocht iedereen verder zien dan alleen maar de verschillen. Onmogelijke liefde lees ik in sommige commentaren? Nee dus, en dat is misschien nog het mooiste aan deze film.

Hoe verder je teruggaat in de tijd, hoe beter de films van Fulci worden. Aenigma, die al uit de latere jaren 80 stamt, is dus niet goed. Een studente wordt het mikpunt van een wrede grap en komt bijna om in een aanrijding. Deze intro knipoogt duidelijk naar Carrie, waar Fulci ontegensprekelijk zijn saus haalde. De studente ligt in een coma en neemt wraak op de andere studentes. Ze beschikt over psychokinetische krachten in de vorm van hersengolven waarmee ze illusies tot stand kan brengen voor haar slachtoffers. De scène met de slakken en met het onthoofde vriendje waren vrij opvallend. De personages zijn verder totaal zielloos. Zo lijken die studentes alleen maar te denken aan van bil te gaan. Ik denk dat Fulci naast zijn regisseursjob een beetje te veel naar porno keek. En zo is Aenigma een flauw geacteerde lowbudget variant van Carrie geworden.

Antipathieke detective zonder principes en moraal gaat op zoek naar een verdwenen jonge vrouw en wandelt de hele film al rokend van de ene potentiële verdachte naar de andere. Dat was nog niks geweest, ware het niet dat ook het plot zelf tegenvalt. Eén van de enige scènes waar ik moeiteloos geconcentreerd bij bleef was die waar Cotillard volledig uit de kleren gaat. Magere troost uiteindelijk.

Reconstructie van de zaak Guy Georges, de serial killer die Parijs in zijn greep had in de jaren '90. Voor wie de zaak niet kent, zal dit ongetwijfeld een interessante procedural worden, waarin het onderzoek en de fouten in het onderzoek belicht worden. Ik had echter al eens een erg goede documentaire over deze man gezien, en ik vind echte documentaires over zo'n zaken sowieso beter dan reconstructiefilms. Al moet ik zeggen dat het geen slechte film is, wat droogjes en zeer serieus (kan ik dat wel kwalijk nemen gezien het onderwerp?) en vliegt op vlak van emo wel eens door de bocht.

Is me uitermate bevallen. Portret van een man met een niet te stoppen drang tot zelfvernietiging. Nolte speelt de sterren van de hemel en zet een sterke prestatie neer als Wade Whitehouse, zoon van een gewelddadige alcoholist, die links en rechts klust voor het dorpje waar hij woont. Tot een man tijdens een jachtpartij gedood wordt. Ongeluk? Of...? Whitehouse raakt geobsedeerd door de zaak, maar het vervreemd hem langzaamaan van de volledige gemeenschap .
Schraders film is meer een psychologisch drama dan thriller of detective. De verschillende zijverhaaltjes worden aardig uit de doeken gedaan, waardoor de film een erg solide indruk geeft en emotioneel geladen is. Tragisch verhaal, soms bevreemdend en met een dreigende sfeer van begin tot eind, een sfeer die in de eerste plaats door Nolte zelf uitgestraald wordt.

Weinig meer aan toe te voegen. Waardeloze kakfilm. Probeer hier maar de rode draad in te vinden. Zo slecht geschreven en geacteerd zeg. Pff, ben er moe van geworden. Rachel Ward stelt ook weinig voor als actrice. Je hoopt werkelijk dat ze niet uit de kleren gaat. Had na afloop echt een hekel aan deze film. Ik weet dat dit nochtans bij kenners te boek staat als een uitstekende film noir maar ik zag het niet.

Tegenvallende herziening en één van Scorseses minste. Een sullige bureaucraat belandt in een surrealistisch nachtje uit in Soho, met een reeks absurde situaties tot gevolg. Hij lijkt vast te zitten in een vicieuze cirkel waaruit hij niet kan ontsnappen. Al zijn pogingen om naar huis te gaan worden gedwarsboomd. Ondertussen komt hij allerhande nachtelijke figuren tegen, de één al maffer dan de ander. Scorsese toont met de nodige humor een ander soort New York. Maar ik heb niet kunnen genieten van de kafkaiaanse toestanden en Paul Hackett viel me tegen : hij leek me gewoon een domme seksueel gefrustreerde nul.

Dit is absoluut geen zo'n slechte film als het gemiddelde aangeeft. Het enige waar ik me aan geërgerd heb was de plotse aanwezigheid van Sully in die Mexicaanse tempel, maar verder is dit een onderhoudende film. En dat zeg ik met nadruk, want de publiciteit van Against all Odds richtte zich vooral op de zwoele scènes tussen Bridges en Ward. Aan de romance wordt niet meer tijd besteed dan nodig en dat vond ik zeker fijn. Zo is dit toch vooral een thriller geworden rond corruptiepraktijken en bijhorende onsympathieke figuren. Woods zit goed in zijn psychopaatrol en het uitblijven van een happy end had ik niet verwacht en vond ik dus prima. Ik twijfel erg hard tussen 3 en 3,5*.

Dromerige romantische film met een vleug fantasy. Best mooi en innemend, vrij goed gespeeld ook. Wanneer komt er nu eens een romantische film met lelijke mensen? Dat zou nogal wat zijn. Het lijkt wederom dat schoonheid en romantiek niet los kunnen staan van elkaar en dat is zo boring hollywoodiaans. Met een prent als Lively is het natuurlijk gegarandeerd touché.

Heeft verder ook enkele opvallend zwakke punten, die vooral naar het einde toe bovenkomen: de toevalligheid dat Ellis' vader een vroegere geliefde was, maar ook het einde, waarbij ze weer sterfelijk wordt komt de gemiddelde kijker van dit soort films goed uit. Ook de dialogen zijn niet altijd schitterend. Het leek me eerder dat Adaline toegaf aan Ellis' opdringerigheid dan er echt een klikmoment tussen beiden was. Het is een lieve en goedhartige film, maar ook een naieve film die een diepere filosofische onderbouwing over onsterfelijkheid miste. Verdict: OK, zonder meer

Aangenaam filmpje, met een artiest, Brad, die zich terugtrekt op een rustig exotisch eilandje... Rustig, dat denkt hij althans! Hij heeft wel enkele buren : een alcoholverslaafde slons, een single dame met haar hondje en niet in het minst de jonge wees Cora, in wie hij zijn nieuwe muze vindt terwijl zij haar verleidingskracht ontdekt en er een aparte band tussen hen ontstaat. Ik wil er onmiddellijk wel bij vermelden dat het hier niet uitgesproken over seksuele gevoelens gaat. Uitzondering is dan misschien de vreemde scène waarin een jonge schipper Cora probeert aan te randen ... vreemd omdat een aanval op de eerbaarheid hier al lachend wordt weggewuifd.

Er gebeurt niet zoveel maar het is verbazend goed geacteerd door ouwe knar Mason en een nog jonge Helen Mirren die al veel charisma had en daarnaast ook veel van haar prachtige lichaam laat zien. Deze film liet zeker een positieve indruk na en bevat ook wat humor. Heel dikke 3

De rode draad doorheen Scorseses oeuvre is New York. Geen man die zijn stad meer lief heeft dan hem. Dat heb ik ook kunnen ervaren enkele jaren terug op een geweldige tentoonstelling aan hem gewijd. Mijn eerbied voor deze intelligente mens en volleerde regisseur is er alleen maar op vooruitgegaan. Dat ik "Age of Innocence" één van zijn minste films vind doet daar geen afbreuk aan.

Hier verkent hij de familiale politics in de upper class van de stad doorheen Newland Archer, een man die op huwen staat met May Welland, dochter uit een vooraanstaande familie, maar die passioneel verliefd wordt op diens nicht, gravin Olenska nota bene een vrouw die aan het vluchten is uit een ongelukkig huwelijk. Laat net overspel en scheiding twee sociale taboes zijn in de hoogste New Yorkse kringen. Het wordt later in de film duidelijk dat de high society zelf achter de schermen en op een achterbakse en zelfs brutale manier de relaties onderling manipuleren om zo uit de wind te blijven voor schandalen die hun reputatie en naam kunnen bezoedelen. Scorsese noemde deze dan ook zijn "meest gewelddadige film".

Ondanks het visueel weer genieten is (o.a. de materiële rijkdom die tentoongesteld wordt), vond ik het verhaal aan de magere kant want meer dan een verhaaltje over overspel is het niet. Wel rijkelijk versierd met prozaïsche dialogen, klassieke muziek en een theatrale zin voor drama, maar dan nog is 130 minuten erg lang voor hetgeen uiteindelijk verteld wordt en kan ik alleen maar beamen dat het inderdaad saai wordt, zeker in de eerste helft van de film. Die voice over doet er ook niet veel goed aan. Dit terzijde vond ik Day-Lewis en Pfeiffer wél goed bezig hier. De vertwijfeling van Pfeiffer/Olenska over haar gevoelens voor Day LEwis/Archer zijn overduidelijk van haar gezicht af te lezen en de brandende pijn van niet vervulde verlangens die de man tot tranen beroeren in sommige scènes zijn acteerwerk in zijn puurste vorm.

En zo zit ik ergens middenin. Zeker geen top-Scorsese maar ook weer te goed om een laag cijfer te geven. 3*

Bekeren of sterven

Deze film vond ik heel goed. Religieus fanatisme is van alle tijden en het wordt vaak vergeten dat het Christendom eveneens haar funderingen in het bloed van andere geloofsovertuigingen heeft gemetst. Het verhaal van Hypatia van Alexandrië is daarvan een mooi voorbeeld. Ze was een wetenschapper die net om die reden de blinde volgzaamheid van het Christendom niet kon omhelzen. Rachel Weisz wordt omringd door twee boeiende personages die de film al haar kracht geeft en gewicht in de tweestrijd gooien nl Orestes, één van haar leerlingen die prefect van de stad wordt maar haar blijft verdedigen en een vroegere slaaf die zich bekeert. De symboliek om een slaaf te laten bekeren is overduidelijk ... Geloof is voor Amenabar een vorm van slavernij als het niet uit vrije wil gebeurt.

Ik kan hier de historische accuraatheid alleen maar prijzen. Schijnt dat ze zelfs het advies van het Vaticaan hebben ingeroepen bij het maken van de film. De beelden van Alexandrië zijn schitterend weergegeven en ook die luchtshots, waarbij je massa-bewegingen ziet missen hun effect niet. Verder zijn er nog heel wat details die de 5de eeuw na christus mooi tot leven brengen. Agora is een film die me op alle vlak heeft overtuigd.

Ik zit al meer dan tien jaar op MM en al meermaals kruiste mijn weg de film Aguirre. In de kwisjes, vaak getipt, vaak in de tops. Het bewijst dat deze nochtans vrij bescheiden film een solide fanbasis heeft. Herzog is een gepassioneerd cineast, en ter plekke in Peru een lowbudget gaan filmen was een vrij avontuurlijke onderneming. Toch vond ik het geen hoogvlieger.

Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en was me welbekend: het zoeken naar het Eldorado terwijl de Spanjaarden alleen maar horror en wanhoop vinden in het woud is niet nieuw. En meer vertelt de film ook niet. Aguirre vindt uiteindelijk zijn eldorado : macht en glorie. Een recurrent motief in alle vertelsels over de conquistadores. Ook Conrad's "Heart of Darkness" kwam bij me op maar het kan best dat Conrad zijn inspiratie daarvoor zelf heeft opgedaan bij de Spanjaarden. Maar Herzog heeft lak aan de historische feiten. Waar het hem om draait is de algehele sfeer.

Indrukwekkender dan het verhaal vond ik het visuele. Met zijn minibudget wist Herzog alles groots in beeld te brengen: of het nu bossen zijn, de tocht op de rivier of het enorme vlot, het gaat imponeren. Voeg er nog de rauwe kop van Kinski bij en het plaatje is volledig. Voor mij soms te minimalistisch om er echt een topper van te maken.

Meesterlijke manipulaties

Wat een klasse! Wat een visueel meesterwerk! Geweldige narratieve constructie! De erotische thriller Handmaiden raakt aan vele genres en kwam dicht in de buurt van Agatha Christie achtige vertellingen. Park houdt niet op mij te verbazen. Over elk beeld dat je ziet is nagedacht. Voor een Koreaanse film vond ik de erotische passages redelijk gedurfd maar esthetisch gezien prachtig. Het draait allemaal om slechts vier personages, meer niet. Een oplichter, zijn assistente, een rijke erfgename en haar doortrapte oom. Laat het spel beginnen. Voor mij klopte het allemaal. Hier en daar aan de trage kant zeggen sommigen, maar toch zit er geen enkele nutteloze scène in. Film met een grote F. Leuk om nog eens een 5* te kunnen geven.

Absurde SB. Een poging om eens inhoudelijk wat anders te bieden dan de standaard martial arts films. Ik kan die poging op zich wel waarderen, met dat geforceerde seksistische bordeelsfeertje met blote borsten, oude geilaards, foltering en onderdrukking. Daarna komt het vertrouwde wraakmotief al snel terug op de proppen. Same shit maar in een andere verpakking.
Veel actie was er ook niet te bespeuren; jammer want daarvoor kijk ik vooral een SB. Enkel in de laatste tien tot vijftien minuten gaat het nog 's goed los met een bloederige finale maar alles daarvoor vond ik flauwe pap, waarbij Lady Ainu afrekent met de oude bokken die haar vroeger verkrachtten. De Lady Snowblood film is absoluut beter.

Goede komedie, in tegenstelling tot heel wat andere films met De Funes, een satirische film die zowel veel te kritische sterrengidsen als Gault et Millau in het belachelijke trekt, als een aanval vormt op de steeds toenemende voedingsindustrie in de maatschappij. Het is eigenlijk een onderwerp dat nog steeds relevant is en daarom voelt deze film ook niet gedateerd aan. Naast de onvervangbare De Funes zien we ook de door de Fransen nog altijd geliefde komiek Coluche, veel te vroeg overleden. Ik heb flink moeten lachen met de vermommingen van De Funes, die alweer het niveau hoog houdt.

Zeker goed, maar niet van die orde dat ik er meer dan 3,5* aan kwijt kan. Het is nu ook niet de eerste film die een dergelijk thema aansnijdt.

Biografisch familiedrama over een upper class gezin dat geïmpacteerd wordt door de militaire dictatuur in Brazilië begin jaren 70. De vader, een vroegere politicus, wordt van linkse sympathieën beschuldigd door het regime en verdwijnt voorgoed. De moeder en de vijf kinderen (een zoon en vier dochters) verliezen hun idyllische en comfortabele bestaan in Rio.

Salles is de goede vertelkunst nog niet verleerd. Hij maakt er geen emotioneel drama van maar gaat vol voor een realistische aanpak, versterkt met retro effecten zoals nagemaakte opnames uit die tijd. En een toprol van Fernanda Torres natuurlijk! Het warme gezinnetje uit het eerste half uur maakt plaats voor een leegte die je goed kon aanvoelen : de hond, de dienstmeid die weggestuurd wordt omdat Eunice haar niet meer kan betalen, de verhuis naar Sao Paulo. Een gezin dat helemaal opnieuw een leven moet opbouwen, maar dan zonder pater familias en zonder de welvaart die hij als kostwinner inbracht.

Een oude bankier, Ferchaux, ontvlucht gerechtelijke vervolging en vlucht met zijn pas aangeworven secretaris Michel naar de Verenigde Staten. De secretaris is een klein boefje met ambitie maar niettemin blijft hij een boefje. Interessant is de wisselende machtsverhouding tussen de twee mannen. De bankier is in het begin een gevreesde dominante man. In het buitenland, eenzaam en op de vlucht wordt hij stilaan een zielige man, terwijl Michel, eerst zijn toegewijde dienaar, alsmaar minder respect voor hem krijgt. In feite ziet Ferchaux in deze jonge haan een weerspiegeling van zichzelf in zijn jonge jaren en is hij daarom zo tolerant en affectueus tegenover Michel. De scène waar Ferchaux een koffer bankbiljetten in de afgrond gooit sprak boekdelen : hij heeft de ambitie van de jongeman geroken en wil er een stokje voor steken. De eerder genoemde Sinatra referentie is inderdaad een leuke toevoeging Ook deze film van Melville, die eerder naar het psychologisch drama gaat, is me bevallen.

Nogal bullshit. Ik hou wel van blockbusters, en Harrison Ford en Gary Oldman zijn prima acteurs. Alleen was het allemaal zo onwaarschijnlijk dat het bijna een komedie leek. De president die vliegtuigen bestuurt en terroristen neerknalt is gewoon té Amerikaans. Om dan nog maar te spreken van de slechte special effects, die toch niet bij een film uit 1997 passen. Ik moet me aansluiten bij Weertenaar wat dat betreft, want het viel gewoon teveel op. Ford speelt één van zijn slechtere rollen hier, maar Oldman zet een dreigende onvoorspelbaar figuur neer, wat de spanningen tussen de personages vaak hoog doet oplopen. Had me er niet aan verwacht dat hij zo gemakkelijk de trekker overhaalde.

Ik heb al veel betere actiefilms gezien in dit genre.

Het was weer eens tijd voor een brok wereldcinema. Het kwam nog goed uit dat ze op Sundance TV de gelauwerde film Ajami hadden geprogrammeerd. Een relatief zwaar drama met een niet-chronologisch verloop, wat het zeker geen makkelijk kijkvoer maakt. Pas laat in de film kun je alle losse verhalen aan elkaar knopen en alles chronologisch in elkaar puzzelen. Niet alle hoofdstukken waren even briljant trouwens : zo hoefde het derde hoofdstuk rond de joodse politieagent Dando totaal niet. Over de schadevergoeding die Omar en zijn familie moeten betalen aan de berberclan hoor je trouwens ook niks meer waardoor de film een onafgewerkte indruk nalaat. De film brengt spanningen tussen de verschillende religieuze bevolkingsgroepen in Israël naar boven door middel van een misdaadverhaal, maar een film als "L'Insulte" deed zoiets veel beter met sterker bedachte dialoog en een minder gecompliceerde structuur. Ajami is op zich zeker geen slechte film met rauw realistisch acteerwerk, maar het ging me niet recht naar het hart.

Sterke, brute, compromisloze misdaadfilm. Het verhaal van de ruiter op het witte paard die een klein meisje moet redden uit de klauwen van een bende drugsdealende gangsters. De film vindt een goed evenwicht tussen de dramatische achtergronden van beide personages en bloederige actiescènes zoals enkel Zuidkoreanen die in beeld kunnen brengen. De mobieltjes-obsessie flakkert weer hoog op en het aantal scènes met gsm dialogen swingt de pan uit. Visueel geweldig gebracht... een scène waarin de held door een venster springt gevolgd door de camera was werkelijk En op het einde gaan alle remmen los. Weer een sterk staaltje misdaadfilm maar niet voor tere zielen door geweld waarbij kinderen zijn betrokken.

Meer van dat aub!