Opinions

Anti-communistische animatiefilm naar het beroemde boek van Orwell. Het hele systeem wordt op een karikaturale manier uitgebeeld. Werd vroeger vaak als educatief materiaal gebruikt. De animatie vond ik te ouderwets om een hoog cijfer te geven, maar achter wat vroeger politieke propaganda was, zit thans een universele boodschap die er wel voor zal zorgen dat dit werk de tijd overleeft.

Heeft me maar half kunnen boeien. Animal Kingdom is een praterig misdraaddrama geworden dat als los zand aan elkaar hangt. J was te introvert en zijn gedachten en gevoelens waren niet te doorgronden. Pas op het einde onderneemt hij de enige consequente actie uit de film. Voor de rest is hij gewoon een passief en karakterloos figuur die een getuige is van de wandaden en groeiende paranoide sfeer in het huis van zijn nonkels. Ook Pope kwam bevreemdend over : hij lijkt soms meer op een autist dan op een misdadiger. En ook van oma Janine kon ik niet veel maken. Ook hier is het pas op het einde dat haar boosaardigheid de kop opsteekt en ze toch iets meer wordt dan de figuur die hen allen verbindt. Ik begrijp de lovende kritieken niet goed. Dit is een film met weinig hoogtepunten die vaak de saaie toer opgaat.

Zelden een zo politiek correcte film gezien, zo braaf zelfs dat ze erin geslaagd zijn om geband te worden in Thailand. Is dat niet om van te huilen? En ik kan het begrijpen : het is net als een film over koning Boudewijn maken, met Ierse muziek op de achtergrond.

BANNED IN THAILAND

De zwakheid van deze epic is dat alles teveel geromanceerd is, zoveel dat het oogverblindend wordt. Kom zeg, de edele koning op zijn paard op die brug op het einde die een sigaar aansteekt , de invloed die men Anna Leonowens toeschrijft is zo opgeblazen als wat en de weergave van Thailand is bijna beledigend. Ik heb het hier nog eens gelezen... het is net een pretpark dat beperkt is tot het paleis en alles wat Thailand zo exotisch maakt buiten sluit. Nee, er is veel gebrek aan authenticiteit. En daardoor kwam er aan deze film geen einde. Deze film verdient het om door iemand herfilmd te worden die zich echt interesseert voor het onderwerp. Hier had ik niet het gevoel dat dit het geval was. Zwak. 2*

Te braaf voor dit genre. Hoewel er enkele onverwachte en dus geslaagde schrikmomenten tussen zaten wordt het niveau van The Conjuring nooit bereikt. De inval van de twee sekteleden was een overduidelijke plottruk om Annabelle leven te geven. De pop komt tot leven ja, de film echter nooit. Een hoop bijeengegooide clichés, twee weinig expressieve acteurs en een slecht einde die ook weer zo'n goedkope plottruk was. Hoeveel meer kun je een griezelfilm verknallen? Kijkt allemaal best weg maar was helemaal zonder verrassingen.

Ik vond 'm net iets beter dan het eerste deel (2*) maar wat 'n voorspelbaarheid alweer. Ik zag zowat elk schrikmoment van mijlenver afkomen. Het cliché "de auto die niet start" is zo vervelend dat het uit de filmwereld geband zou moeten worden. Toch is deze prequel van de spinoff van The Conjuring (zucht) vrij goed gefilmd en wordt het enger naarmate de film vordert, wat ook al een goede zaak is. Matig volgens verwachting maar is een makkelijke wegkijker.

Staat te boek als een mijlpaal van de experimentele film. Gelukkig was ik vooraf voorbereid, want L'Année dernière a Marienbad is meer een beleving dan een film die iets te vertellen heeft. Resnais en "nouveau roman" boegbeeld Robbe-Grillet, breken met de gangbare regels van het filmmaken, goochelen met abstracte begrippen (tijd en herinnering bvb) en pogen deze naar beeld te vertalen. Het onderdrukken van herinneringen en emoties. De realiteit vervangen door illusie. Het narratieve wordt tot het strikte minimum gereduceerd tot een plot waar een man een vrouw probeert te overtuigen dat ze elkaar nog gekend en liefgehad hebben.

Er wordt duidelijk een link naar moderne kunst gelegd doordat de plaatsing van objecten en mensen in een ruimte betekenis krijgen. Ook hun verdwaalde blik en fysieke poses weerspiegelen een state of mind. Bewegingloosheid draagt de betekenis van de routine of de leegheid van het bestaan met zich mee. Er zit geen beweging in het leven. Alles is in mooi zwart-wit gefilmd.

Toch heb ik met dergelijke reactionaire cinema weinig... pretentieus mag het gerust ook genoemd worden hoor. Alles komt heel kunstmatig over en het doorgronden van de achterliggende betekenissen is zo subjectief dat eenieder de film anders zal kunnen interpreteren. The Shining en Inland Empire worden vaak genoemd als films die hierdoor beïnvloed zijn geweest. En inderdaad : je kunt je terecht afvragen of beiden zo goed zouden geweest zijn moest L'Annee dernière niet hebben bestaan. Voor mij persoonlijk een 2,5* : het is niet mijn ding, geen leuke film, maar het is wel cinema die de geesten verruimd heeft van filmmakers door nieuwe concepten uit te proberen.

Zwoele film met erg veel bloot, en idd niet vulgair. Terwijl de US in shocktoestand verkeerden bij het zien van een tiet, gooiden de Fransen alle kleren uit.

Een 18-jarige meid speelt gevaarlijke spelletjes met haar uitstekende sociale vaardigheden, en is erop uit om relaties te breken en met gevoelens te spelen, zonder evenwel de betekenis van het woord gevoelens te kennen. Dat ook haar eigen moeder in de gevechtsarena zit maakt het vervolg zowel pikant als zielig. Het einde begeeft zich richting thriller .

Frank regisseerde een heel dubbelzinnige film met een onderhuidse spanning die zeer goed werkt omdat hij de oppervlakkigheid van het meisje heel goed aanbrengt, en meteen ook dat van de mensen die ze in haar net vangt.

Een film met weinig ziel over de Carthageen Hannibal die na de oversteek van de Alpen zijn kampen opzet aan de voordeur van zijn gezworen vijand Rome, met de nodige spanningen tot gevolg. Zal er vrede komen of oorlog? De film zet in op spektakel die er helaas te amateuristisch uitziet. De romantiek is eerder vermoeiend dan interessant.

Mysterieuze film die daardoor al van meet af aan gaat boeien. Ondanks je weet dat het "iets met celdeling" heeft te maken, laat de film de kijker lang in het ongewisse. Soms net iets te vaag wat de aard van "the shimmer" betreft, maar het slot gaat in de richting van een "Invasion of the Bodysnatchers" . Niet zo schitterend als Ex Machina, maar zeker een film die door mooie cameravoering en special effects boven het gemiddelde uitkomt. Leigh altijd leuk in een film maar de mooie bloem van weleer is bijna verwelkt

Niet geslaagd. Het idee is interessant, de uitwerking lijkt nergens op, met uitzondering van enkele visuals zoals allerlei data die op het scherm verschijnt. De geheimzinnige moorden waren veelbelovend en ergens zat er een leuke SF-detective verborgen in dit gegeven, maar van zodra Seyfried verschijnt als de burger die de macht heeft om haar anonimiteit te beschermen is het vlug gedaan met de lol. Ook Clive Owen in zijn zoveelste suffe hoofdrol is niet leuk om zien, maar dat is ook deels de schuld van het zwak in elkaar geflanste script.

Verkrachting als oorlogswapen

In oorlogen is verkrachting een "wapen" dat al sinds het begin der tijden gebruikt wordt. Het wordt gebruikt omdat het veel effectiever is dan wapens; je breekt er namelijk het sociale weefsel van een maatschappij mee (gezin, relaties, vriendschappen). Dat maakt "Anonyma" tot een interessante en complexe film die zich afspeelt met de val van Berlijn en de bezetting door het Rode Leger. Brutale bezetting wel, waarbij de soldaten massaal tot verkrachting overgaan.
Wel typisch een vrouwenoplossing om dan maar affectie en bescherming te gaan zoeken bij de vijand. Niet dat het hoofdpersonage het met haar volle plezier deed, het was pure noodzaak, want achteraf besefte ze wel dat haar man haar nooit meer zou accepteren moest hij nog van het front terugkeren. Sterker nog, ze was verliefd geworden op de Russische officier . Zoals men in de film zegt : "er zijn geen propere oorlogen". Die worden ook uitgevochten met dank aan de weerloze burger voor zijn onvrijwillige participatie.

Anonyma schetst een hoofdstuk van het einde van de oorlog dat jarenlang onbespreekbaar was en dat de Duitsers liever diep onder de grond hadden begraven. Grote rol van Nina Hoss en beklijvende muziek van Zbigniew Preisner, vrij traag, soms wat onsamenhangend en met vooral de nadruk op menselijk drama.

Goed, vooral heel overtuigend geacteerd maar ook sterk geschreven.
Eigenlijk werd ik diep triest van deze film. Ik zag het vooral als een meelijwekkend portret van de millenial generatie. Anora is in het begin redelijk romantisch gekleurd. Ze ziet een kans om aan haar escort baantje te ontsnappen door te trouwen met de infantiele zoon van een Russische oligarch. Het sprookje duurt niet lang, en daar was ik niet op voorbereid want ik wist verder niet veel van de film af. Ik gunde dit meisje wel haar geluk, maar anderzijds kan je achteraf alleen maar huilen om haar naiviteit. Ivan "Vanya" is een ander soort millenial, de verwende etter die denkt met geld alles te kunnen kopen en krijgen, en voor wie Ani de gril van de week is. Verschrikkelijk kereltje bleek later.

Daarna moeten de echte volwassenen de hele zooi oplossen. Vanaf dan schakelt de film over van een redelijk romantische film ---inderdaad een beetje Pretty Woman achtig zoals iemand hier opmerkte--- , naar een hysterische niet meer te overziene situatie. Dat stuk sleepte nogal aan met veel geschreeuw, maar langzaamaan landt de jonge vrouw terug met een harde smak in the real life. Een film die uiteindelijk toch een veel diepere laag heeft dan verwacht, en een bitterzoete blik werpt op de schrale normen en waarden van de nieuwste generatie vroege twintigers

zzz zzz zzzz Dit vat het zo'n beetje samen. Met pijn en moeite uitgekeken. Ongrijpbare personages, stijve hoogdravende Britse dialogen, homoseksualiteit in een conservatief milieu en landverraad omdat je het systeem in eigen land niet meer accepteert... Het meest vermoeiende is dan nog dat al het hoogdravende gepraat dat landverraad moet rechtvaardigen... maar tegen dan is er amper nog iemand die er in feite nog iets van snapt Echt een film die je na 15 minuten wil uitzetten

Redelijk saai en teleurstellend deze arthouse wraakfilm. De revenge flick clichés worden opzij gelaten en de regisseur blijft stilstaan bij de gevoelens die iemand heeft wanneer man en kind van het hoofdpersonage koelbloedig neergeknald worden. Voor Maria begint een zoektocht naar de moordenaar en naar bevrijding uit de pijn. De zoektocht voert haar van het kille besneeuwde Toronto naar de stoffige dorpjes in Argentinië. Verwacht je niet aan actie en spanning. Die zijn totaal afwezig, en de film blijft de vrouw volgen in haar psychologische kruistocht. Ze is geestelijk levensloos en kent slechts één drijfveer en doel vooraleer ze verder kan met haar normale leven. Maar behalve de vaak mooie landschappelijke shots schiet er verder weinig over om een publiek in de ban te houden.

Ben het redelijk eens met Theunissen. Deze sequel heeft me nauwelijks geamuseerd. De humor zou nog wel gewerkt hebben met goede komieken, maar helaas, ik vind Dreyfus geen talent hebben daarvoor en Estevez is al helemaal klunzig in komedies. O'Donnell is irritant maar dat leek me ook de bedoeling. Leukste scène was dan nog de buren die ze moeten bespieden die langs komen eten. Ik vond deze lang uitgesponnen scène die in absurditeit verviel best goed werken. Verder is het niet enkel het gebrek aan talent, ook het misdaadplot was verre van boeiend en komt er pas in de laatste tien minuten bij kijken.

Leigh verrast wel met Another Year. Het lijkt meer op een toneelstukje, met sprankelende dialogen, herkenbare personages en een scherpe observatie van relaties tussen mensen. Het koppel Tom en Gerri gaan samen gelukkig hun oude dag tegemoet, en krijgen regelmatig Gerri's collega Mary over de vloer. Leighs analyse van Mary heeft me bijzonder aangegrepen : hij licht het proces van vereenzaming toe. Hoe mensen tegen zichzelf liegen dat ze gelukkig zijn, hoe ze anderen kwetsen omdat ze andermans geluk benijden en die schrijnende afscheuring op het einde, dat het enorme verschil in levensinstelling aantoont. Hoe kun je geen medelijden voelen voor Mary? Lesley Manville (in het leven ooit mevrouw Gary Oldman) speelt een sterke rol. Maar ja, ieder heeft zijn eigen leven en zorgen natuurlijk en die gaan altijd voor. Relativering wordt niet achterwege gelaten, en ook het schijnbaar gelukkige koppel hebben zo hun tegenslagen in de familie.

Een film over ouder worden, vereenzaming en zoeken naar geluk. Soms wat onnodig langgerekt zoals de bijna-monoloog tussen Mary en Ronnie. Ook vreemd dat Ken plots van het toneel verdween en vervangen wordt door Toms broer in het laatste stuk. Voor kijkers die houden van films over gewone mensen.

De Koreanen leveren momenteel de beste historische spektakelfilms af, met alles erop en eraan. Ansisung is daar weer een mooi voorbeeld van. Niks origineels .. je krijgt alle klassieke elementen voorgeschoteld : verraad, kamikaze-operaties, opofferingen, epische veldslagen, een noot romantiek, heldhaftigheid van het domste soort. Ik vond het weer erg imposant ogen. Alleen al de locatie van die Ansi vesting, genesteld in wat op een ingestorte vulkaan lijkt. En de battles zijn een lust voor het oog. De weerstand van de underdog tegen het grote Chinese rijk doet onvermijdelijk aan "300" denken, en er is zelfs een knipoog naar deze film wanneer een pijl langs de wang van de keizer scheert . Het verhaal is geen fictie : ze zijn in hun eigen verleden gaan wroeten, al zal de geschiedkundige realiteit wel erg opgeblazen zijn. Een machtige film.

En toch.. de miniatuur superheld kon me ondanks mijn vooroordelen toch bekoren. Het zijn vooral de knappe special effects die indruk maken, want het weinig vernieuwende plot over militaire technologie heeft verder niet zoveel te bieden en is intussen al goed gekend. Dat deed Iron Man veel beter. Rudd en Michael Douglas weten dit alles op een deftig niveau te trekken en de film heeft ook flink wat humor.

Net als Deadpool 2 en Guardians of the Galaxy 2 lijdt ook deze film aan sequel-armoede. Ook deze opvolger vond ik maar zwak, en blijkbaar moest je ook een Captain America film gezien hebben om de situatie in het begin van de film te begrijpen. Verder weer een overdaad aan debiele humor, een onboeiend script en bad guys die me niks deden... dat geldt trouwens voor de hele film. Bij vlagen mooi om te zien maar het deed me gewoon niks. Nochtans reken ik de eerste Ant-Man tot de beste Marvel films, maar hier werd de verkeerde weg ingeslaan. Marvel, het spreekt me minder en minder aan.

Niet slecht in beeld gebracht maar met gaten in het verhaal. Moeilijk te geloven dat de inspecteur geen vermoeden had ten aanzien van Taillandier op het einde, die plots verdwenen is om zijn liefje te redden en dan nog eens door een flik betrapt wordt met Marceau op zijn schoot. Dat Taillandier en Zimmer één en dezelfde persoon waren vermoedde ik al van in het begin en het bleek nog te kloppen ook. Weinig verrassend, wel onderhoudend en de beeldmooie Sophie Marceau is altijd leuk om te zien. Verder geen bijzonder solide thriller. Ik ben benieuwd wat The Tourist te bieden heeft maar van wat ik ervan heb gelezen voorspelt het weinig goeds

De film doet de operatie uit de doeken om Nazi topman en Gestapo-chef Reinhard Heydrich te vermoorden om de druk van de Duitsers in Tsjechoslowakije te verlichten. Het eerste uur beschrijft de voorbereidingen die daarbij kwamen kijken aan een gezapig tempo, maar dat tempo wordt halverwege de film serieus opgedreven om te culmineren in een waanzinnige "last stand" . Wat de film toont is helemaal waar: Heydrich was zo zelfverzekerd dat hij inderdaad bijna onbeschermd door de straten van Praag reed.

Echt uitzonderlijk vond ik de film niet op het vlak van acteerwerk. Niet dat het slecht is, maar het is allemaal wat standaard en Cillian Murphy is een acteur die minder tot mijn verbeelding spreekt. De rollen worden trouwens ingevuld door B-list acteurs, en konden me niet prikkelen. De aandacht voor de details van de operatie gaan ook wat ten koste van indrukken van het dagelijks leven in Praag. Ik had graag meer de aanwezigheid van de Duitsers gevoeld die het optreden van de verzetsleden zou rechtvaardigen. Toch vond ik het ondanks enkele minpuntjes zeker een fijne oorlogsthriller. Kubis en Gabcik zijn twee vergeten oorlogshelden en hen een film opdragen is meer dan terecht. Als elk lid van het verzet zoveel Nazi's de dood zou ingesleurd hebben, dan was de oorlog zeker snel gewonnen.

Helaas, het lukt Cooper ondanks zijn talent niet om boven een gemiddelde horror uit te stijgen. Apatisch acteerwerk (in vergelijking met zijn toprol in Jungle Cruise stelt Plemons niks voor), weinig spanning, flinterdun. Wel een erg deprimerende sfeer waarin meer dan eens kindermisbruik en kindertrauma's aan bod komen. Dat is tot nu toe de minste film van Scott Cooper voor mij.

Niemendalletje. Antoinette, een schooljuf, gaat haar minnaar Vladimir achterna in de Cévennes omdat ze niet een week zonder hem kan. Als onervaren wandelaarster begint ze een hiking trail vergezeld van een nukkige ezel, Patrick.

Met zo'n stom gegeven heb je ook een weinig boeiende film. De actrice Calamy vond ik erg onleuk met haar voortdurend gegiechel zonder enige aanleiding. Ze leek me nogal licht in haar hoofd. Het toeristische plaatje werd ook al niks. Echt zo'n film waarvan je je afvraagt waarom die precies gemaakt moest worden.

”Antz” is de eerste animatiefilm van Spielbergs studio Dreamworks en is een politieke parabel over de vrije wil om iets te verwezenlijken.

Op het eerste zicht lijkt het een film voor kinderen. maar als je oplettender kijkt, valt het op dat hier ook wel elementen voor een ouder publiek in verwerkt zitten. Het vat nog eens de boodschap samen dat iedereen in een gemeenschap zijn steentje moet bijdragen, maar dat iedereen individueel de keuzes mag maken om in die gemeenschap te doen wat hij graag doet. De animatie is verbluffend en vernieuwde destijds het Disney genre, al is Pixar intussen een stapje verder gegaan.

Er straalt een ongelooflijk realisme van de tekenfilm af. Het hoogtepunt is ongetwijfeld de scène waarin Bala in de kauwgom aan de zool van een mensenschoen blijft plakken.. Antz heeft ook zijn kleine problemen : zo vond ik hem noch aangrijpend noch spannend. Kleine 3,5*

Prachtige film die me redelijk diep wist te raken. Een homo koppel vecht een juridische strijd uit om de voogdij te krijgen over een mongooltje. Alan Cumming was fantastisch als Rudy Donatello, een gay met een grote mond maar zo blijkt ook, met een gouden hart. De film speelt zich af in de late jaren '70 en het proces dat gevoerd wordt, lijkt meer een proces met bekrompen vooroordelen tegenover homo's dan over het werkelijke probleem : een hulpeloos jongetje toewijzen aan liefdevolle ouders. De dialogen zijn raak en helder. Het einde is pijnlijk en ook ik hield het niet meer droog,wat dan toch betekent dat de gevoelige snaar geraakt is. Een film over oprechte liefde en over falende rechtvaardigheid, zeker een om bij stil te staan.

Dit vervolg op Every Which Way but Loose is meer van hetzelfde, en iets minder goed dan de voorganger. Het blijft wel een sympathieke mix van americana, countrymuziek, vechtpartijen en apenhumor... Vooral aan de humor wordt meer tijd besteed. Clyde heeft de slechte gewoonte aangenomen om in politiewagens te schijten. Eind jaren 70 werden veel van dit soort films gemaakt ... herinnert me aan de familiale zondagnamiddagen bij mijn grootouders.

Erg goede epische biopic over Gengis Khan. De film vertelt een deel van zijn leven, van zijn geboorte tot zijn benoeming tot Khan van alle Mongoolse stammen. Over de verovering van Eurazië en China gaat het geenszins. En gelukkig maar anders kreeg je niet veel meer dan stompzinnige veldslagen. De film belicht hoofdzakelijk onder welke omstandigheden Temujin zo machtig is geworden.

Zeer mooie beelden van de steppen, goed gefilmde oorlogsscènes ook met veel boogschuttersgeweld. Visueel werkelijk smetteloos. Zijn relatie tot heel wat figuren wordt uitgediept : zijn vrouw Borte die later in de film door een vijandige stam wordt gekidnapt en verkracht , zijn zoon Jochi, die hij als een bastaard beschouwt en zijn vriend Jamukha, die hem verraadt . De diverse verhaallijnen zijn onderhoudend en relevant.

Waar de plank misgeslagen wordt is de keuze om Jochi te laten sterven op het einde, met de bedoeling om te dramatiseren . Dit is historisch totaal niet correct want in werkelijkheid overleefde de zoon zijn vader . Dit is een waardige film over Gengis Khan die zeker mag gezien worden.

De dag van de jaguar

Deze avonturenfilm van Gibson is bijzonder indrukwekkend en stoer. Vind dit zijn beste werk, meer nog dan Braveheart, waar ik niet echt van hield. Hier overtuigt hij me veel meer met een plausibele weergave van het leven ten tijde van de Maya's of Azteken. Een harde wereld om te leven waarin je elke dag alles kon verliezen. Dat overkomt Jaguar Paw ook, een jonge krijger met een zoontje en een zwangere vrouw. Aan het vredige bosleventje komt een einde wanneer een groepje Maya's het dorp platbrandt (verdomde hond!) en de overlevende dorpelingen als gevangenen meeneemt om te worden geofferd.

De film kent erg brute scènes maar het was ook een brute tijd. Die Maya's waren geen doetjes en menselijke offers waren dagelijkse kost. Moet weerzinwekkend geweest zijn om in deze culturen te leven. De uitbeelding van de Mayastad vond ik heel knap met al die ambachten : leerlooiers, slagers enz. Er klopt heel wat aan deze film. Godzijdank geen Engelstalig sprekende indianen of Mel Gibson in de hoofdrol! Wat een geweldige Indianenkoppen zie je hier ook. Verder is dit een film met enorm veel vaart, gespreid over een drietal dagen in het bestaan van Jaguar Paw. Het mag duidelijk wezen dat ik fan ben; had hem nog nooit eerder gezien.

Nooit eerder gezien want ik verwachtte altijd heel veel technisch geleuter en dat vind ik doorgaans vermoeiend in films. En naar verwachting werd het ook een film met veel procedures en technische termen, hoewel het niet zo ergerlijk overkwam als ik vreesde. De tegenslagen van de Appolo-13 missie worden boeiend gebracht, en het hele scenario klinkt als een ode aan de vindingrijkheid en koelbloedigheid van de mens in de meest kritische situaties. Gelukkig ook een sterke cast die het niveau serieus opkrikt. De overdaad aan sentimentele scènes en blockbuster-momentjes moeten we er maar bij nemen.

Nostalgisch portret van een bordeel uit de Parijse Belle Epoque. Vroeger waren dat chique herenhuizen waar men in een gemeenschappelijk salon ontvangen werd. Een plaats waar de tijd stil is blijven staan en waar de meisjes een onderkomen hebben gevonden, meestal om schulden af te lossen wordt gesuggereerd. Twee uren waarin veel getoond wordt en weinig concreets verteld. Alle personages blijven uiteindelijk wat op de achtergrond. Van de wat anonieme prostituées tot het kinky cliënteel. Vreemdste moment was dan nog Nights in White Satin die er plots wordt ingegooid. Nee, dit was niet echt geweldig allemaal.