Opinions

Eigenlijk niet zo slecht vond ik. Als je puur acteerwerk kan waarderen en al de overige opsmuk even kan vergeten, dan zou ik dit een kans geven. Het is een minimalistisch verhaal van twee vrouwen die verliefd worden op elkaar in een tijd waar dit onbespreekbaar was. Wat vooral goed doorkomt in Ammonite is de melancholische stemming. Er zit eenzaamheid en droefenis in de levens van die vrouwen, en ze vinden heel even warmte, vriendschap en genegenheid bij elkaar. Kate Winslet en Saoirse Ronan zijn niet de minste actrices en het is ook voor hen een redelijk ongewone film waarin de vereisten van hun acteertalent net iets zwaarder doorweegt... ze brengen het er in elk geval goed van af, ook in de erotische scène.

Deze film wekte wat controverse op in de zin dat het historisch niet aangetoond is dat Mary Anning lesbisch was en de regisseur riskeert zich op dun ijs door personages te nemen die werkelijk bestaan hebben. Visueel is dit een sober Brits period drama met soms de schilderachtigheid van Mr Turner (3,5*) en ook zoals ik hier las, de thematische overeenkomsten met Portrait de la Jeune Fille en Feu (3,5*) zijn helemaal terecht.

Oersaaie film over een platonische liefde op Ibiza tussen een jonge duitse deejay op zoek naar een carrière en een vijftig jaar oudere vrouw die zichzelf verbannen heeft uit onvrede met de attitude van haar eigen volk tegenover de tweede oorlog. De schaduwen van het dritte reich zijn nooit ver weg, maar eigenlijk hoorde dit hier niet echt thuis. De scène met Bruno Ganz vond ik behoorlijk slecht. Regie is van pornofilm-niveau en de dialogen lang en zonder veel betekenis.

"Sneeuw op de tulpen" is de vertaling van de Franse titel van deze actiefilm , geregisseerd door Bruce Lee filmregisseur Robert Clouse. Lift wat mee op het succes van Friedkins French Connection. Je zou het dan ook gerust een soort van Dutch Connection kunnen noemen... Gaat over een ex-flik die een drugskartel moet helpen ontmantelen en daarbij getipt wordt door een "insider" (Keye Luke, beter gekend als de Chinees die de Mogwai verkoopt in Gremlins)... Maar door een lek binnen de DEA lopen de operaties op basis van die tips uit op mislukkingen. Mitchum zit hier niet in zijn beste rol en alles lijkt gericht op zoveel mogelijk actie waardoor ik het ook niet echt vond vervelen. Het is op dat vlak wel erg doorsnee seventies. Verdict: niet goed maar eigenlijk ook niet hemeltergend slecht. Een vlug vergeten tussendoortje.

Ziet er op alle vlak meer uit als een Amerikaanse film, en lijkt heel commercieel bedoeld. De serial killer film Amsterdamned is best gaaf geregisseerd en verveelt niet. Maas wist enkele sterke scènes uit zijn mouw te toveren, niet in het minst de speedboat achtervolging in de grachten, misschien wel de beste actiescène uit de Nederlandse film. Om één of andere reden vond ik ondanks de hoge kwaliteit de spanning ontbreken. Enkel de whodunnit maakt houdt het nog geheimzinnig. De zogenaamde spannende scènes waarin de killer toeslaat zijn dan weer zo voorspelbaar dat ze helemaal niet werken. Net als de Lift is dit een bovengemiddelde thriller, die ze meer op de Belgische TV zouden moeten uitzenden.

Klassieker revisited, maar ik ben wel ontgoocheld. Dit was één van de meest naar uitgekeken films van 25. Geen spanning te bespeuren in dit vervolg, die vooral bezig is met allerlei verwijzingen naar de eerste film; zelfs de bootachtervolgingen in de grachten zit er opnieuw bij. Met zo weinig nieuw materiaal en zonder nieuwe ideeën noem ik dit een overbodig vervolg... Ik heb ook totaal niks gesnapt van de motivatie van de killer. Verhaal is uitermate zwak maar Dick Maas zet het wel allemaal fraai in beeld. Special effects vielen ook tegen : de twee lijken in het begin waren overduidelijk opblaasbare poppen.

Je leert wel het één en ander bij over de poolreiziger Amundsen en zijn expedities. In dat opzicht is dit een mooie aanvulling bij het beroemde Fram museum in Oslo over de Noorse poolexpedities. Ook over de onbewogen, bittere Amundsen die niet goed met mensen om kon gaan, wordt lang stilgestaan. Het biografische verhaal wordt verteld door de broer van de scheepvaarder aan een goede vriendin. Leerzame film, prachtige polaire beelden (hoewel duidelijk digitaal) maar te encyclopedisch en onemotioneel gebracht waardoor de film niet de gehoopte indruk maakte. Naar het einde toe werd het zelfs redelijk drakerig.

Visueel stelt het niet zoveel voor, maar van een Cannes winnaar moet je nooit de verwachtingen te hoog opschroeven op dat vlak. Triet houdt het allemaal erg sober. De dialogen en de thematiek, dat is dan weer wel erg sterk. De speelduur schrok me wat af maar eens de introductiescène plaats maakte voor de begincredits, was het reeds niet meer mogelijk om uit mijn zetel te kruipen. Vervelen doet de film niet. Daarvoor houdt de vraag of Sandra schuldig is aan moord op haar echtgenoot of niet je teveel bezig. Wanneer het gerecht de privé van haar verdachten omploegt ontdekt ze misschien belastende elementen en zelfs motieven, maar dat betekent nog niet dat die iets betekenen. Dat Sandra's relatie met haar man door een zware crisis ging plaatst Sandra in een uiterst kwetsbare situatie voor de rechter want het kan haar een heel ander vonnis opleveren. De beslissende eindfase komt uit een onverwachte hoek.

Naar geloofwaardigheid viel best wat aan te merken. Die geluidsopname van die ruzie (beste scène van de film trouwens) wordt weliswaar verklaard, maar dan nog voelt dat heel kunstmatig ingescript. Ook het feit dat de zoon zich bij het politie-onderzoek niet meer herinnerde of hij zijn moeder en vader hoorde praten van binnen of buiten het huis, maar dan wel woord voor woord zijn vader kan citeren wanneer ze samen de zieke hond naar de dierenarts brengen viel me toch wel op.

Goed, laat ik niet te kritisch zijn en de film toch met een mooie 3,5* belonen, want rechtbankfilm en familiedrama zijn uiteindelijk goed op elkaar afgestemd. En ook omdat ik dit beter vind dan Barbie (3*).

Niks nieuws onder de zon en ook niet verkeerd. De film zorgt voor een spanning die goed wordt opgebouwd, al leunt het op vetrouwde formules. Maar moeten Amerikaanse toeristes altijd slettig doen en drinken als ze ergens toekomen? Erg stereotiepe figuren inderdaad. Eigenlijk kan ik dit soort toerisme-thrillers, zoals A Perfect Getaway (poster toont sterke gelijkenis met deze) en Turistas, telkenmale best smaken. Film heeft ook een wat slecht gekozen titel, die horrorliefhebbers in de val zal lokken. Dus : nee, dit is geen horror.

Goed gezien van Lumet hoe belangrijk big brother technieken zouden worden in de maatschappij. De film is daarmee een voorloper van films als "Enemy of the State". Het lijkt ook op een verwittiging ten aanzien van criminelen ( zeker de manier waarop het afloopt . Best originele heist film, waarin de beroving van een luxe-flatgebouw gepland wordt (eindelijk eens geen bank). Connery is best slim maar heeft nooit door dat hij beluisterd of gefilmd wordt natuurlijk. Hij wordt omringd door Walken in zijn debuutfilm, Martin Balsam als stijlvolle nicht en Val Avery als sadistische psychopaat. De film komt wel erg traag op gang en begint maar halverwege echt te boeien na een hoop weinig interessante scènes.

Enkele originele ideeën die de serial killer film nieuw leven inblaast. Dat een flik, geconsumeerd door wraak, een killer gaat kwellen kwam vrij vernieuwend over. Voor de serial killer voel je toch geen greintje sympathie dus het kan geen kwaad... en toch eindigt de film met het verlies van de smeris. Ondanks zijn wraak volbracht is, is hij de verliezer want hij leeft verder met gevoelens die hij niet aankan. Bovendien kan hij ze op niemand meer uitleven.

Erg spannende film ook. Het wordt meer dan eens ranzig (bij het doorsnijden van de achillespees kon ik even niet kijken ), maar op enkele momenten hield de film dit in toom om niet de goedkope kant op te gaan, wat ik bewonderenswaardig vond. Bvb die scène waar die kannibaal klaar staat om een vrouw in stukken te hakken . Maar het blijft niettemin een zeer gewelddadig spektakel. Zorg er zeker eerst voor om de kinderen in bed te stoppen. Min-sik Choi steelt de show wel als de totaal gestoorde seriemoordenaar die toch telkens op fysiek vlak de duimen moet leggen voor zijn kwelgeest.

Het tempo verslapt ook nauwelijks. Met zijn 140 minuten verveelt de film helemaal niet en kent heel wat goed georchestreerde scènes. Je moet ook niet te ver gaan kijken naar geloofwaardigheid want er zitten enkele storende elementen in ( dat serial killer nog kan rondlopen met een doorgesneden achillespees, het vinden van die ring, de smeris nooit in nauwe schoentjes enz. ). Het sowieso reeds onwaarschijnlijke verhaal zorgt ervoor dat ik daar gelukkig niet lang aandacht aan schonk. Het is geen gezellige film maar wie een spannend avondje met veel hemoglobine wil zal niet ontgoocheld zijn.

Zeer zeer sterke thriller ! Dat einde blijft me verbijsteren. Een geslaagde afdaling naar de hel wat mij betreft.

Oei, een moeilijke.

Eigenlijk valt er weinig negatiefs op te merken maar toch hield ik niet echt van alles in deze film.

Eénieder andere regisseur had dit verhaal verteld vanuit het perspectief van Claire, met Lizzie als stalker; Dan had je meer een thriller gehad zoals men vaak zag in de jaren 90. Nu werd gekozen voor het perspectief Lizzie wat het psychologisch interessanter maakt maar waarbij alle pogingen op een thriller op niks uitmonden. Het is maar waar je van houdt. Vond het voor mij ook een wat sentimenteel aangedikte film die het vooral goed zal doen bij het vrouwelijk publiek : het "i lost my baby' en andere moedergevoelens die wij mannen toch niet kunnen begrijpen.

Uiteindelijk is het wel een straf verhaal en ik kon het niet laten een traantje weg te pinken op het einde. Voer voor juridische discussies in ieder geval. Vond vooral die blonde goed spelen, die me wat aan Naomi Watts deed denken. Rapace is geen slechte actrice maar dit soort films met haar trek ik niet. Nochtans kan ik haar rol wel prijzen; de kwetsbaarheid en het gevoel dat ze gek aan het worden is brengt ze goed over. Ik dacht eerst om 2,5* te geven maar vind dat eigenlijk onrecht doen aan de kwaliteiten die ik net benoemde dus toch 3*. Valt me op dat het Franse origineel lager beoordeeld wordt. Komt ook niet veel voor.

Verfilming van een Pulitzer winnaar. Een autobiografisch drama over wat het betekent om in schrijnende mensonterende armoede op te groeien. De taferelen die hier voorgeschoteld worden hebben altijd bestaan maar het doet me toch wat als ik er met de neus op gedrukt wordt. Kindsterfte, longziekten, sociale uitsluiting, honger, werkloosheid, de macht van de kerk... De kleine Frankie McCourt maakte het allemaal mee...

Meeslepende film, met een stijl die me wat aan Italiaanse neorealistische klassiekers deed denken. Droevig verhaal, maar toch niet melodramatisch of inspelend op sentiment. Er is nog wat plaats voor een streepje humor. Zo heb ik het nog het liefst. Een film waar ik met open mond bleef naar kijken. Een uitermate sterke regie en top geacteerd, ook door de jongeren.

Leuke Loach. Eén van zijn luchtiger werken. Het begint allemaal als een klassieke Loach met die kleine criminelen die een werkstraf opgelegd krijgen, en met het hoofdpersonage, Robbie dat het slachtoffer lijkt van geweld dat van generatie op generatie lijkt over te gaan. Hier lijkt het echter meer op wat zelfspot van Loach op zijn eigen sociale drama's dan bittere ernst. Dat wordt bevestigd in het tweede deel van de film, wanneer de boefjes zich interesseren voor de geheimen van whisky, de suburbs van Glasgow ingeruild worden voor de Schotse highlands en de hoodie trainingpakjes voor kilts. Angel's Share heeft enkele grappige momenten, blijft licht en fris en mag één van Loach's leukste komedies genoemd worden. Moest hij daar nu wel tot zijn 75ste jaar mee wachten?

Heel mooie film van Fassbinder. Een oudere weduwe en een jonge gastarbeider, allebei eenzame zielen, vinden liefde en bouwen samen aan wat geluk. Ze moeten daarbij opboksen tegen discriminatie en sociale afkeuring die nog nagalmende echoën lijken uit het Derde Rijk. Later in de film zien we dan weer hypocrisie... wanneer dezelfde kwatongen Emmi nodig hebben is er van kwaadsprakerij plots geen sprake meer. De beste scène was voor mij deze waar twee dames op bezoek komen bij Emmi en over Ali praten alsof hij een huisdier is, terwijl hij er bij staat. Angst Essen Seele Auf is hiermee een bitterzoet sociaal sprookje met leuke dialogen, aansprekende personages en een eerlijke kijk op hoe vreemd de mens soms in elkaar zit.

Anti-communistische animatiefilm naar het beroemde boek van Orwell. Het hele systeem wordt op een karikaturale manier uitgebeeld. Werd vroeger vaak als educatief materiaal gebruikt. De animatie vond ik te ouderwets om een hoog cijfer te geven, maar achter wat vroeger politieke propaganda was, zit thans een universele boodschap die er wel voor zal zorgen dat dit werk de tijd overleeft.

Heeft me maar half kunnen boeien. Animal Kingdom is een praterig misdraaddrama geworden dat als los zand aan elkaar hangt. J was te introvert en zijn gedachten en gevoelens waren niet te doorgronden. Pas op het einde onderneemt hij de enige consequente actie uit de film. Voor de rest is hij gewoon een passief en karakterloos figuur die een getuige is van de wandaden en groeiende paranoide sfeer in het huis van zijn nonkels. Ook Pope kwam bevreemdend over : hij lijkt soms meer op een autist dan op een misdadiger. En ook van oma Janine kon ik niet veel maken. Ook hier is het pas op het einde dat haar boosaardigheid de kop opsteekt en ze toch iets meer wordt dan de figuur die hen allen verbindt. Ik begrijp de lovende kritieken niet goed. Dit is een film met weinig hoogtepunten die vaak de saaie toer opgaat.

Zelden een zo politiek correcte film gezien, zo braaf zelfs dat ze erin geslaagd zijn om geband te worden in Thailand. Is dat niet om van te huilen? En ik kan het begrijpen : het is net als een film over koning Boudewijn maken, met Ierse muziek op de achtergrond.

BANNED IN THAILAND

De zwakheid van deze epic is dat alles teveel geromanceerd is, zoveel dat het oogverblindend wordt. Kom zeg, de edele koning op zijn paard op die brug op het einde die een sigaar aansteekt , de invloed die men Anna Leonowens toeschrijft is zo opgeblazen als wat en de weergave van Thailand is bijna beledigend. Ik heb het hier nog eens gelezen... het is net een pretpark dat beperkt is tot het paleis en alles wat Thailand zo exotisch maakt buiten sluit. Nee, er is veel gebrek aan authenticiteit. En daardoor kwam er aan deze film geen einde. Deze film verdient het om door iemand herfilmd te worden die zich echt interesseert voor het onderwerp. Hier had ik niet het gevoel dat dit het geval was. Zwak. 2*

Te braaf voor dit genre. Hoewel er enkele onverwachte en dus geslaagde schrikmomenten tussen zaten wordt het niveau van The Conjuring nooit bereikt. De inval van de twee sekteleden was een overduidelijke plottruk om Annabelle leven te geven. De pop komt tot leven ja, de film echter nooit. Een hoop bijeengegooide clichés, twee weinig expressieve acteurs en een slecht einde die ook weer zo'n goedkope plottruk was. Hoeveel meer kun je een griezelfilm verknallen? Kijkt allemaal best weg maar was helemaal zonder verrassingen.

Ik vond 'm net iets beter dan het eerste deel (2*) maar wat 'n voorspelbaarheid alweer. Ik zag zowat elk schrikmoment van mijlenver afkomen. Het cliché "de auto die niet start" is zo vervelend dat het uit de filmwereld geband zou moeten worden. Toch is deze prequel van de spinoff van The Conjuring (zucht) vrij goed gefilmd en wordt het enger naarmate de film vordert, wat ook al een goede zaak is. Matig volgens verwachting maar is een makkelijke wegkijker.

Staat te boek als een mijlpaal van de experimentele film. Gelukkig was ik vooraf voorbereid, want L'Année dernière a Marienbad is meer een beleving dan een film die iets te vertellen heeft. Resnais en "nouveau roman" boegbeeld Robbe-Grillet, breken met de gangbare regels van het filmmaken, goochelen met abstracte begrippen (tijd en herinnering bvb) en pogen deze naar beeld te vertalen. Het onderdrukken van herinneringen en emoties. De realiteit vervangen door illusie. Het narratieve wordt tot het strikte minimum gereduceerd tot een plot waar een man een vrouw probeert te overtuigen dat ze elkaar nog gekend en liefgehad hebben.

Er wordt duidelijk een link naar moderne kunst gelegd doordat de plaatsing van objecten en mensen in een ruimte betekenis krijgen. Ook hun verdwaalde blik en fysieke poses weerspiegelen een state of mind. Bewegingloosheid draagt de betekenis van de routine of de leegheid van het bestaan met zich mee. Er zit geen beweging in het leven. Alles is in mooi zwart-wit gefilmd.

Toch heb ik met dergelijke reactionaire cinema weinig... pretentieus mag het gerust ook genoemd worden hoor. Alles komt heel kunstmatig over en het doorgronden van de achterliggende betekenissen is zo subjectief dat eenieder de film anders zal kunnen interpreteren. The Shining en Inland Empire worden vaak genoemd als films die hierdoor beïnvloed zijn geweest. En inderdaad : je kunt je terecht afvragen of beiden zo goed zouden geweest zijn moest L'Annee dernière niet hebben bestaan. Voor mij persoonlijk een 2,5* : het is niet mijn ding, geen leuke film, maar het is wel cinema die de geesten verruimd heeft van filmmakers door nieuwe concepten uit te proberen.

Zwoele film met erg veel bloot, en idd niet vulgair. Terwijl de US in shocktoestand verkeerden bij het zien van een tiet, gooiden de Fransen alle kleren uit.

Een 18-jarige meid speelt gevaarlijke spelletjes met haar uitstekende sociale vaardigheden, en is erop uit om relaties te breken en met gevoelens te spelen, zonder evenwel de betekenis van het woord gevoelens te kennen. Dat ook haar eigen moeder in de gevechtsarena zit maakt het vervolg zowel pikant als zielig. Het einde begeeft zich richting thriller .

Frank regisseerde een heel dubbelzinnige film met een onderhuidse spanning die zeer goed werkt omdat hij de oppervlakkigheid van het meisje heel goed aanbrengt, en meteen ook dat van de mensen die ze in haar net vangt.

Een film met weinig ziel over de Carthageen Hannibal die na de oversteek van de Alpen zijn kampen opzet aan de voordeur van zijn gezworen vijand Rome, met de nodige spanningen tot gevolg. Zal er vrede komen of oorlog? De film zet in op spektakel die er helaas te amateuristisch uitziet. De romantiek is eerder vermoeiend dan interessant.

Mysterieuze film die daardoor al van meet af aan gaat boeien. Ondanks je weet dat het "iets met celdeling" heeft te maken, laat de film de kijker lang in het ongewisse. Soms net iets te vaag wat de aard van "the shimmer" betreft, maar het slot gaat in de richting van een "Invasion of the Bodysnatchers" . Niet zo schitterend als Ex Machina, maar zeker een film die door mooie cameravoering en special effects boven het gemiddelde uitkomt. Leigh altijd leuk in een film maar de mooie bloem van weleer is bijna verwelkt

Niet geslaagd. Het idee is interessant, de uitwerking lijkt nergens op, met uitzondering van enkele visuals zoals allerlei data die op het scherm verschijnt. De geheimzinnige moorden waren veelbelovend en ergens zat er een leuke SF-detective verborgen in dit gegeven, maar van zodra Seyfried verschijnt als de burger die de macht heeft om haar anonimiteit te beschermen is het vlug gedaan met de lol. Ook Clive Owen in zijn zoveelste suffe hoofdrol is niet leuk om zien, maar dat is ook deels de schuld van het zwak in elkaar geflanste script.

Verkrachting als oorlogswapen

In oorlogen is verkrachting een "wapen" dat al sinds het begin der tijden gebruikt wordt. Het wordt gebruikt omdat het veel effectiever is dan wapens; je breekt er namelijk het sociale weefsel van een maatschappij mee (gezin, relaties, vriendschappen). Dat maakt "Anonyma" tot een interessante en complexe film die zich afspeelt met de val van Berlijn en de bezetting door het Rode Leger. Brutale bezetting wel, waarbij de soldaten massaal tot verkrachting overgaan.
Wel typisch een vrouwenoplossing om dan maar affectie en bescherming te gaan zoeken bij de vijand. Niet dat het hoofdpersonage het met haar volle plezier deed, het was pure noodzaak, want achteraf besefte ze wel dat haar man haar nooit meer zou accepteren moest hij nog van het front terugkeren. Sterker nog, ze was verliefd geworden op de Russische officier . Zoals men in de film zegt : "er zijn geen propere oorlogen". Die worden ook uitgevochten met dank aan de weerloze burger voor zijn onvrijwillige participatie.

Anonyma schetst een hoofdstuk van het einde van de oorlog dat jarenlang onbespreekbaar was en dat de Duitsers liever diep onder de grond hadden begraven. Grote rol van Nina Hoss en beklijvende muziek van Zbigniew Preisner, vrij traag, soms wat onsamenhangend en met vooral de nadruk op menselijk drama.

Goed, vooral heel overtuigend geacteerd maar ook sterk geschreven.
Eigenlijk werd ik diep triest van deze film. Ik zag het vooral als een meelijwekkend portret van de millenial generatie. Anora is in het begin redelijk romantisch gekleurd. Ze ziet een kans om aan haar escort baantje te ontsnappen door te trouwen met de infantiele zoon van een Russische oligarch. Het sprookje duurt niet lang, en daar was ik niet op voorbereid want ik wist verder niet veel van de film af. Ik gunde dit meisje wel haar geluk, maar anderzijds kan je achteraf alleen maar huilen om haar naiviteit. Ivan "Vanya" is een ander soort millenial, de verwende etter die denkt met geld alles te kunnen kopen en krijgen, en voor wie Ani de gril van de week is. Verschrikkelijk kereltje bleek later.

Daarna moeten de echte volwassenen de hele zooi oplossen. Vanaf dan schakelt de film over van een redelijk romantische film ---inderdaad een beetje Pretty Woman achtig zoals iemand hier opmerkte--- , naar een hysterische niet meer te overziene situatie. Dat stuk sleepte nogal aan met veel geschreeuw, maar langzaamaan landt de jonge vrouw terug met een harde smak in the real life. Een film die uiteindelijk toch een veel diepere laag heeft dan verwacht, en een bitterzoete blik werpt op de schrale normen en waarden van de nieuwste generatie vroege twintigers

Het vermaakt maar daar is zowat alles mee gezegd. Er zit nul diepgang in dit vervolg; je krijgt niet eens te weten waarom de Iceman (een personage dat ook in de eerste film zat) geworden is wie hij is. Helemaal slecht is het nu ook niet en ik heb dan ook Another 48Hrs in één ruk uitgekeken. Veel van dat schietgrage sfeertje uit de eerste film is hier ook terug te vinden. De nadruk ligt iets teveel op de Eddie Murphy humor en dat vond ik hier tegenvallen. 48Hrs is Beverly Hills Cop niet.

zzz zzz zzzz Dit vat het zo'n beetje samen. Met pijn en moeite uitgekeken. Ongrijpbare personages, stijve hoogdravende Britse dialogen, homoseksualiteit in een conservatief milieu en landverraad omdat je het systeem in eigen land niet meer accepteert... Het meest vermoeiende is dan nog dat al het hoogdravende gepraat dat landverraad moet rechtvaardigen... maar tegen dan is er amper nog iemand die er in feite nog iets van snapt Echt een film die je na 15 minuten wil uitzetten

Redelijk saai en teleurstellend deze arthouse wraakfilm. De revenge flick clichés worden opzij gelaten en de regisseur blijft stilstaan bij de gevoelens die iemand heeft wanneer man en kind van het hoofdpersonage koelbloedig neergeknald worden. Voor Maria begint een zoektocht naar de moordenaar en naar bevrijding uit de pijn. De zoektocht voert haar van het kille besneeuwde Toronto naar de stoffige dorpjes in Argentinië. Verwacht je niet aan actie en spanning. Die zijn totaal afwezig, en de film blijft de vrouw volgen in haar psychologische kruistocht. Ze is geestelijk levensloos en kent slechts één drijfveer en doel vooraleer ze verder kan met haar normale leven. Maar behalve de vaak mooie landschappelijke shots schiet er verder weinig over om een publiek in de ban te houden.