Opinions

Ik ben best verrast dat deze in de top 20 staat. Zo'n hoog gemiddelde verwachtte ik nu ook niet. Zelf had ik deze film nog nooit gezien, en ik liet de kans niet voorbij gaan toen ik hem "a la carte" zag staan op de digitale tv.

Na een wat moeizaam eerste half uur slokte de film me volledig op; het is toch wat wennen aan de flashbacks die in het zwartwit gebracht worden. Dit confronterende drama brengt racisme op zijn lelijkst en zo moet het ook. In elke maatschappij zoekt men zondebokken voor de economische en sociale kwalen. De retoriek die ik soms hoorde, hoor ik nog vaak rondom mij. Niet met de zwarten maar met de transmigranten die nu in ons land vertoeven. De auteur van dit werk heeft de redeneringen die het racisme voeden goed begrepen. Derek verzuurt met zijn rechtse theorieën ook het leven van zijn hele familie tot het bijna onleefbaar wordt. Norton is natuurlijk geniaal als Derek en het aanvankelijk hatelijke personage krijgt een heroïsche dimensie op het einde. De broer, Danny, zag ik als de martelaar in dit verhaal en hoe het eindigt is diep droevig maar voelde tegelijk ook geforceerd aan. Een harde, confronterende maar vooral een relevante film.

Viel me goed mee. Gebruikt een beetje de stijl van La Vie d'Adèle met de camera die voortdurend in de buurt van het hoofdpersonage blijft hangen. Dat helpt, want je leeft met haar mee. Het hele roadmovie sfeertje werkt best goed, met bijhorende millenial muziek en een licht getikt bijeengeraapt gezelschap. Het verhaal zelf houdt niet veel meer in dan een 18-jarig meisje dat door verschillende staten trekt om er samen met een groep bohemiens tijdschriftabonnementen te verkopen. Ik neem aan dat de tekst van het countrynummer "American Honey" het idee van de film suggereerde. Waarom anders zou men het nummer in zijn volledigheid nog eens laten spelen in de film? De leider van het gezelschap (gespeeld door Elvis Presleys kleindochter) heeft niet veel sympathie voor haar en met topverkoper Jake komt er een ingewikkelde romance naar boven. Zeker geen portret van een verloren generatie, want die passen eerder in de jaren '60 of '70 dan nu. Alles bij elkaar genomen zeker een meeslepende "slice of life".

Het mooiste aan de film is de sterrencast. Bale, Adams, Lawrence, Cooper...ze doen het allemaal geweldig en zetten met talent ware pokerfaces neer. Een koppel oplichters worden door een ambitieuze FBI agent gedwongen worden om een scam op te zetten, teneinde de corrupte burgemeester van NYC erin te laten luizen (wat gekend was als het Abscam schandaal).

Ook enkele meer komische momenten waren schitterend zoals de foeterende Lawrence en de baas van Cooper. Toch schittert de film niet steeds zoals het moet. De dialogen zijn te talrijk en niet altijd even functioneel; een goede film komt sterker over wanneer meer met beelden verteld wordt dan met woorden. De film verslikt zich in een overdaad aan dialoog die aan sneltempo afgerammeld wordt. Dit ergerde me het meest maar er was daarnaast ook veel om dit weer in de positieve zin te compenseren.

Wie van Blow heeft genoten zal ook hier aan zijn trekken komen. Zelfde rise & fall storyline over een Amerikaan die drugs smokkelt met vliegtuigen. Hoewel hij hier onder de bescherming van de CIA werkt. Liman zorgt voor een vlotte leuke regie met een tempo die aan de hoge kant ligt. Barry Seal leek me geen al te intelligente kerel die niet goed begreep wat er zich allemaal boven hem afspeelde. Hij was de gewillige toy boy van CIA, politici en drugkartels. Cruise in een rol die ditmaal niet irritant is; op dit punt ben ik het met velen eens hier. Ook de soundtrack vond ik vermakelijk.

De personages zijn inhoudsloze karikaturen, en zelfs de actiescènes met de ninja’s zijn bij momenten erg slecht. Hier is geen sprake van choreografie of gestileerd vechten. Het is knokken in het wilde weg.

Geen enkele acteur uit American Ninja spreekt tot de verbeelding. Dudikoff is zo goed als expressieloos, Steve James zorgt voor platte "humor met ballen" en de Filippijnse actrice Judie Aronson loopt constant te jammeren en te gillen als enig vrouwelijk element in de film. Werkelijk, dit bekijk je best als je echt in een nostalgische bui bent en wat films uit het Cannon repertoire wilt bekijken. Verbazingwekkend is dat de film zelfs nog vier sequels kende.

Vond er ook niks aan. Kwam langs op TV vorig weekend maar deze Jesse James hervertelling bleek een filmpje van niks. Meer een popcorn avonturenfilm dan een echte western, met tenenkrommende dialogen, smakeloze humor, een flut-romance en Colin Farrell in de hoofdrol zodat het niveau zeker niet te hoog wordt. Ook zo'n film waarin Jesse James altijd raak schiet en de anderen altijd ernaast. Die beginscène op het eind van de Amerikaanse burgeroorlog waarin de outlaw in zijn eentje achter de vijandige linies raakt is te belachelijk voor woorden.

Jesse James en de Younger gang worden als Robin Hoods afgeschilderd maar de waarheid was helemaal anders; er wordt nogal een loopje genomen met de geschiedenis. Het moderne jasje past niet. De enige die nog wat kleur weet te geven aan de film is Timothy Dalton als Pinkerton.

Aangenaam verrast door dit drama. Een American dream sprookje dat helemaal uit de hand loopt. Het perfect gezinnetje krijgen een stotterend dochtertje, Merry, en het leven lacht de Levovs toe : het meisje is intelligent, de vader heeft een mooie job als fabrieksbaas en de moeder doet de huishouding. De barsten beginnen wanneer de Vietnam oorlog uitbreekt en de jeugd in rebellie gaat tegen het sociaal model en tegen hun leiders. Ook een 16-jarige Merry, die overgevoelig blijkt voor het leed van anderen, wordt in de ideologische waanzin meegesleurd. De rode draad in de film is de vader, die in geen duizend jaar begrijpt wat hij verkeerd heeft gedaan in de opvoeding van zijn dochter, die hem als medeplichtige beschouwt in de sociale leugen die Amerika is. Ongewild misschien maakte McGregor een film over wat we vandaag "wokisme" noemen, en die ook bekritizeerd wordt omwille van het radicale karakter. Pakkende film vond ik, en prima geacteerd, al was het mij naar het einde toe iets te melodramatisch.

Ja, dat is nog eens een film Veel zuiverder kan een satire niet zijn. Op de superficiële wereld van de yuppies in dit geval. Patrick Bateman leeft in een wereld waar geld en materiële zaken de boventoon voeren en emoties onbestaande zijn en genegeerd worden. En Bateman is diep gestoord van binnen. Redenen worden daar niet echt voor gegeven, maar de manier waarop de werkelijkheid wegsijpelt uit zijn dagelijkse bestaan is verbijsterend om te zien, als er al sprake was van een werkelijkheid in dat dagelijkse bestaan ... Die monologen over Huey Lewis, Phil Collins en Whitney Houston als voorspel voor hij aan het moorden slaat waren best grappig. De gladde decors zijn al even onpersoonlijk en kil als Bateman zelf, maar ook met de dialogen met zijn snob collega's over visitekaartjes, merkkledij en trendy restaurants is het grijnzen. En ik vind dit ook één van Bale's allerbeste rollen samen met The Machinist. Dit is zonder meer een millenium classic.

De film heeft verdiensten maar is tegelijk een zoveelste film in het rijtje van de heroische pro-Amerikaanse propaganda. Net als voorgangers als Zero Dark Thirty en Hurt Locker is het good versus evil. En Chris Kyle past zoals het hoort in deze simpele redenering : de "legend" (de naam alleen al! ) die tientallen vijanden neerhaalt inclusief kinderen om zijn buddies te beschermen. Dat nuances leggen mogelijk is in Amerikaanse oorlogsfilms bewijst een film als Lone Survivor bijvoorbeeld.

American Sniper is weinig meer dan een reeks miltaire operaties die op de voet worden gevolgd. De missies door de levensgevaarlijke straten van Bagdad waren best onderhoudend en leuk om te volgen, want de dreigende sfeer kwam erg geloofwaardig over en de chaos in de zandstorm was een goede toevoeging. Het "please come home" plot met zijn vrouw wil een tegengewicht vormen en zijn menselijke kant meer belichten, maar slaagt daar niet steeds goed in. Net iets te simpel om met kindjes af te komen om de teddybeer in Chris Kyle te willen tonen.

Here I sit in a porno theatre in Piccadilly Circus talking to a corpse...

Een goede weerwolffilm, met een ijzingwekkende transformatiescène die er ook nu nog prima uitziet. Heeft me als kind wekenlang nachtmerries bezorgd... Ik zag overal weerwolven : onder mijn bed, in mijn kleerkast .... Ook de humor werkt prima op de goede momenten zoals wanneer David naakt wakker wordt in een zoo.. In het eerste half uur in de Schotse highlands zat er veel sfeer in met dat geheimzinnige gedoe in die pub, waar de twee toeristen meer dan onwelkom waren. Het entertainmentgehalte lag alvast lekker hoog. Het eindigt wel vreemd.

Wel een aparte thriller. Film is vooral een visueel gebeuren. De dialogen zijn eerder schaars en de sfeer wordt neergezet in een pittoresk Italiaans dorpje. De hele opzet deed me denken aan Ghost Writer, omdat Clooney centraal staat en je alleen maar ziet wat hij ziet. De camera wijkt geen moment van zijn zijde. Daardoor weet je nooit uit welke hoek de dreiging komt, wat dan weer zorgt voor spanning. De teleurstelling zit vooral in de inhoud. Het plot blijft onduidelijk want secundair... Die hele laatste klus kwam nogal raar over. Een wapen in elkaar steken voor zijn eigen liquidatie? En waarom wil Pavel hem plots dood? Mmm, klinkt onlogisch . Wel de moeite om eens te zien, al was het omwille van de prachtige fotografie en de 2 sexy babes in Clooneys buurt. 2 zeg ik, want de vrouwen moeten het alleen met Clooney stellen.

Deze film was de eerste verfilming van "Ripley's game" ... ja inderdaad, de talented Mr Ripley. Hier is het Dennis Hopper die in de huid kruipt van de hatelijke manipulator. Zoals in alle Ripley verfilmingen wordt hij vrij sympathiek voorgesteld, vooral wanneer hij spijt lijkt te hebben om de terminaal zieke Jonathan Zimmerman te betrekken bij een aantal moordopdrachten die gelinkt zijn aan de mafia. Het is nooit heel duidelijk waarom dit moet gebeuren en daar wordt ook geen uitleg over gegeven.

Amerikanische Freund is in de eerste plaats een psychologische thriller. De film belicht echter meer het personage van Zimmerman, uitstekend vertolkt door een gekwelde Bruno Ganz. Enkele scènes zijn echt wel sterk; de metroscène en treinscène waren spannend en meesterlijk opgebouwd. Ook de aankleding mocht er zijn : veel stadsbeelden van Parijs en Hamburg die sfeerverhogend werken. En alles lijkt verder goed bij elkaar te passen.

Enkel op het einde, met die ambulance, ging het wat uit de bocht. Een beetje een vervelende scène waar de misdadigers uitgeschakeld worden En dan die gewonde in de ambulance : ik ga ervan uit dat dit één van de mannen was die uit de trein gegooid werd en het overleefde, waarna de mob hem wellicht uit de kliniek zijn gaan halen en in die poging een ambulance gestolen hebben . Wenders is niet onmiddellijk een regisseur die ik spontaan zou gaan bekijken maar dit vond ik meer dan geslaagd.

Opnieuw moedig van Sayles om het aan te durven om over een geschiedkundig weinig gekend onderwerp als dit een film te maken. Hij belicht namelijk de Amerikaanse bezetting op de Filippijnen in 1900. Geen onderwerp die een breed publiek zal lokken en financieel wist hij op voorhand dat het niet veel zou worden, maar als veterane independent regisseur haalde de passie voor het onderwerp het op de commerciële belangen.

Het dorp San Isidro wordt bezet door een garnizoen jonge soldaten, terwijl het verzet zich organiseert buiten in de bush. Amigo is de bijnaam van Rafael, de hoofdman van het dorp, die onontkombaar gekneld zit tussen twee vuren, wat zijn lot al lang op voorhand bezegelt. . Het onderwerp verdiende een wat grootschaliger film, want Amigo werd volledig geschoten in dit bezette dorpje en het is een beetje rondzwalpen van de ene plek naar de andere in dat dorp, terwijl de spanningen stilaan stijgen. Zodra Chris Cooper in het vizier verschijnt als de leidend Amerikaans officier Hardacre, komt er leven in de brouwerij. Wat kan die man acteren! Iets te slaperig als oorlogsdrama en ook de geschiedenisles is aan de povere kant.

Niet Spielbergs bekendste maar wel drama op zijn Spielbergs : met veel pathos. Deels een veroordeling van de onmenselijkheid van de slavernij; de flashback over hoe Cinque een slaaf werd is goed gemonteerd en toont aan hoe een slaventransport van Afrika naar Amerika er aan toe ging. En dan spreekt men nog niet over de toestanden op de plantages.
Daarna wordt de film politieker want de betekenis van abolitionisme voor de Amerikaanse geschiedenis komt ruim aan bod. . De rechtspraak mbt de Amistad-slaven was erg bepalend voor het vervolg van de Amerikaanse geschiedenis. Het was een moedige beslissing om een dergelijk precedent te scheppen in het voordeel van de zwarten en hen te bevrijden , maar voor de zuidelijke staten was slavernij de pijler van een heel economisch systeem dat bedreigd werd. We kennen het vervolg : de Amerikaanse burgeroorlog.

Een bijna onherkenbare Hopkins mag met grote woorden de vrijheid bezingen en bepleiten voor een muisstil hooggerechtshof, maar het is McConaughey die het weer best doet voor mij. Spielberg maakte het zich niet makkelijk door de slaven hun Afrikaanse taal te laten spreken; hij had eigenlijk niet veel andere keus om zijn verhaal te kunnen verkopen, maar soms zagen die vertalingsperikelen met Ejiofor er niet zo goed uit. Eentje voor de geschiedenisfilm liefhebbers.

Een bekende "landmark" in het haunted house genre. Niet helemaal verkeerd vond ik, maar toch ook iets te braaf voor dit genre, en geen film die een grote indruk nalaat. Poltergeist pepte enkele jaren later dit soort films op met veel meer spanning. Toch enkele pluspunten. Rod Steiger is een geweldig acteur; je hoeft alleen maar die scène te bekijken waar hij zich kwaadmaakt tegenover zijn collega priester en ja... acteren in zijn essentie heet dat. Het heeft wat mee van The Shining, met George Lutz die stilaan agressiever wordt tegen zijn vrouw en kinderen .... tot en met de bijl die hij onrustwekkend en zorgvuldig scherper maakt! Alleen werd The Shining een jaar later geregisseerd. Van de afloop verwachtte ik meer.

De echte George Lutz was niet tevreden over deze remake, omdat de makers ervan teveel fictie toevoegden en hij spande een rechtszaak aan. En ik moet zeggen : deze remake is een grote show en ook niet meer dan dat. Niet dat het slecht is, want er zijn enkele spannende momenten zoals wanneer Chloe Moretz op de nok van het dak staat. en vooral de laatste tien minuten. Probleem is dat iedereen weet aan welke clichés hij/zij zich mag verwachten en dat haalt heel wat van de spanning onderuit. Zo zag je die scène met die babysitter in die kast onmiddellijk aankomen. De film mist ook een sterke sfeer, zoals in "The Shining", is eerder creepy dan scary en is bovenal een werk die weinig toevoegt aan het genre.

Bedoeld als prequel op de eerste film. Goed is het niet echt, maar het is zeker meer een horrorfilm dan zijn voorganger. Helaas valt de film te snel met de deur in huis, waardoor de film opbouw en spanning mist. Door te overdrijven op de effecten sloegen de makers de plank volledig mis. Het is een soepje dat ergens tussen een haunted house en een exorcist film hangt maar op alle fronten zwak uit de hoek komt. Op het einde werd het redelijk ranzig maar eigenlijk sloeg die transformatie nergens op, want Sonny komt er na het exorcisme ongeschonden uit .

Eigenlijk niet zo slecht vond ik. Als je puur acteerwerk kan waarderen en al de overige opsmuk even kan vergeten, dan zou ik dit een kans geven. Het is een minimalistisch verhaal van twee vrouwen die verliefd worden op elkaar in een tijd waar dit onbespreekbaar was. Wat vooral goed doorkomt in Ammonite is de melancholische stemming. Er zit eenzaamheid en droefenis in de levens van die vrouwen, en ze vinden heel even warmte, vriendschap en genegenheid bij elkaar. Kate Winslet en Saoirse Ronan zijn niet de minste actrices en het is ook voor hen een redelijk ongewone film waarin de vereisten van hun acteertalent net iets zwaarder doorweegt... ze brengen het er in elk geval goed van af, ook in de erotische scène.

Deze film wekte wat controverse op in de zin dat het historisch niet aangetoond is dat Mary Anning lesbisch was en de regisseur riskeert zich op dun ijs door personages te nemen die werkelijk bestaan hebben. Visueel is dit een sober Brits period drama met soms de schilderachtigheid van Mr Turner (3,5*) en ook zoals ik hier las, de thematische overeenkomsten met Portrait de la Jeune Fille en Feu (3,5*) zijn helemaal terecht.

Oersaaie film over een platonische liefde op Ibiza tussen een jonge duitse deejay op zoek naar een carrière en een vijftig jaar oudere vrouw die zichzelf verbannen heeft uit onvrede met de attitude van haar eigen volk tegenover de tweede oorlog. De schaduwen van het dritte reich zijn nooit ver weg, maar eigenlijk hoorde dit hier niet echt thuis. De scène met Bruno Ganz vond ik behoorlijk slecht. Regie is van pornofilm-niveau en de dialogen lang en zonder veel betekenis.

Ziet er op alle vlak meer uit als een Amerikaanse film, en lijkt heel commercieel bedoeld. De serial killer film Amsterdamned is best gaaf geregisseerd en verveelt niet. Maas wist enkele sterke scènes uit zijn mouw te toveren, niet in het minst de speedboat achtervolging in de grachten, misschien wel de beste actiescène uit de Nederlandse film. Om één of andere reden vond ik ondanks de hoge kwaliteit de spanning ontbreken. Enkel de whodunnit maakt houdt het nog geheimzinnig. De zogenaamde spannende scènes waarin de killer toeslaat zijn dan weer zo voorspelbaar dat ze helemaal niet werken. Net als de Lift is dit een bovengemiddelde thriller, die ze meer op de Belgische TV zouden moeten uitzenden.

Je leert wel het één en ander bij over de poolreiziger Amundsen en zijn expedities. In dat opzicht is dit een mooie aanvulling bij het beroemde Fram museum in Oslo over de Noorse poolexpedities. Ook over de onbewogen, bittere Amundsen die niet goed met mensen om kon gaan, wordt lang stilgestaan. Het biografische verhaal wordt verteld door de broer van de scheepvaarder aan een goede vriendin. Leerzame film, prachtige polaire beelden (hoewel duidelijk digitaal) maar te encyclopedisch en onemotioneel gebracht waardoor de film niet de gehoopte indruk maakte. Naar het einde toe werd het zelfs redelijk drakerig.

Visueel stelt het niet zoveel voor, maar van een Cannes winnaar moet je nooit de verwachtingen te hoog opschroeven op dat vlak. Triet houdt het allemaal erg sober. De dialogen en de thematiek, dat is dan weer wel erg sterk. De speelduur schrok me wat af maar eens de introductiescène plaats maakte voor de begincredits, was het reeds niet meer mogelijk om uit mijn zetel te kruipen. Vervelen doet de film niet. Daarvoor houdt de vraag of Sandra schuldig is aan moord op haar echtgenoot of niet je teveel bezig. Wanneer het gerecht de privé van haar verdachten omploegt ontdekt ze misschien belastende elementen en zelfs motieven, maar dat betekent nog niet dat die iets betekenen. Dat Sandra's relatie met haar man door een zware crisis ging plaatst Sandra in een uiterst kwetsbare situatie voor de rechter want het kan haar een heel ander vonnis opleveren. De beslissende eindfase komt uit een onverwachte hoek.

Naar geloofwaardigheid viel best wat aan te merken. Die geluidsopname van die ruzie (beste scène van de film trouwens) wordt weliswaar verklaard, maar dan nog voelt dat heel kunstmatig ingescript. Ook het feit dat de zoon zich bij het politie-onderzoek niet meer herinnerde of hij zijn moeder en vader hoorde praten van binnen of buiten het huis, maar dan wel woord voor woord zijn vader kan citeren wanneer ze samen de zieke hond naar de dierenarts brengen viel me toch wel op.

Goed, laat ik niet te kritisch zijn en de film toch met een mooie 3,5* belonen, want rechtbankfilm en familiedrama zijn uiteindelijk goed op elkaar afgestemd. En ook omdat ik dit beter vind dan Barbie (3*).

Niks nieuws onder de zon en ook niet verkeerd. De film zorgt voor een spanning die goed wordt opgebouwd, al leunt het op vetrouwde formules. Maar moeten Amerikaanse toeristes altijd slettig doen en drinken als ze ergens toekomen? Erg stereotiepe figuren inderdaad. Eigenlijk kan ik dit soort toerisme-thrillers, zoals A Perfect Getaway (poster toont sterke gelijkenis met deze) en Turistas, telkenmale best smaken. Film heeft ook een wat slecht gekozen titel, die horrorliefhebbers in de val zal lokken. Dus : nee, dit is geen horror.

Goed gezien van Lumet hoe belangrijk big brother technieken zouden worden in de maatschappij. De film is daarmee een voorloper van films als "Enemy of the State". Het lijkt ook op een verwittiging ten aanzien van criminelen ( zeker de manier waarop het afloopt . Best originele heist film, waarin de beroving van een luxe-flatgebouw gepland wordt (eindelijk eens geen bank). Connery is best slim maar heeft nooit door dat hij beluisterd of gefilmd wordt natuurlijk. Hij wordt omringd door Walken in zijn debuutfilm, Martin Balsam als stijlvolle nicht en Val Avery als sadistische psychopaat. De film komt wel erg traag op gang en begint maar halverwege echt te boeien na een hoop weinig interessante scènes.

Enkele originele ideeën die de serial killer film nieuw leven inblaast. Dat een flik, geconsumeerd door wraak, een killer gaat kwellen kwam vrij vernieuwend over. Voor de serial killer voel je toch geen greintje sympathie dus het kan geen kwaad... en toch eindigt de film met het verlies van de smeris. Ondanks zijn wraak volbracht is, is hij de verliezer want hij leeft verder met gevoelens die hij niet aankan. Bovendien kan hij ze op niemand meer uitleven.

Erg spannende film ook. Het wordt meer dan eens ranzig (bij het doorsnijden van de achillespees kon ik even niet kijken ), maar op enkele momenten hield de film dit in toom om niet de goedkope kant op te gaan, wat ik bewonderenswaardig vond. Bvb die scène waar die kannibaal klaar staat om een vrouw in stukken te hakken . Maar het blijft niettemin een zeer gewelddadig spektakel. Zorg er zeker eerst voor om de kinderen in bed te stoppen. Min-sik Choi steelt de show wel als de totaal gestoorde seriemoordenaar die toch telkens op fysiek vlak de duimen moet leggen voor zijn kwelgeest.

Het tempo verslapt ook nauwelijks. Met zijn 140 minuten verveelt de film helemaal niet en kent heel wat goed georchestreerde scènes. Je moet ook niet te ver gaan kijken naar geloofwaardigheid want er zitten enkele storende elementen in ( dat serial killer nog kan rondlopen met een doorgesneden achillespees, het vinden van die ring, de smeris nooit in nauwe schoentjes enz. ). Het sowieso reeds onwaarschijnlijke verhaal zorgt ervoor dat ik daar gelukkig niet lang aandacht aan schonk. Het is geen gezellige film maar wie een spannend avondje met veel hemoglobine wil zal niet ontgoocheld zijn.

Zeer zeer sterke thriller ! Dat einde blijft me verbijsteren. Een geslaagde afdaling naar de hel wat mij betreft.

Oei, een moeilijke.

Eigenlijk valt er weinig negatiefs op te merken maar toch hield ik niet echt van alles in deze film.

Eénieder andere regisseur had dit verhaal verteld vanuit het perspectief van Claire, met Lizzie als stalker; Dan had je meer een thriller gehad zoals men vaak zag in de jaren 90. Nu werd gekozen voor het perspectief Lizzie wat het psychologisch interessanter maakt maar waarbij alle pogingen op een thriller op niks uitmonden. Het is maar waar je van houdt. Vond het voor mij ook een wat sentimenteel aangedikte film die het vooral goed zal doen bij het vrouwelijk publiek : het "i lost my baby' en andere moedergevoelens die wij mannen toch niet kunnen begrijpen.

Uiteindelijk is het wel een straf verhaal en ik kon het niet laten een traantje weg te pinken op het einde. Voer voor juridische discussies in ieder geval. Vond vooral die blonde goed spelen, die me wat aan Naomi Watts deed denken. Rapace is geen slechte actrice maar dit soort films met haar trek ik niet. Nochtans kan ik haar rol wel prijzen; de kwetsbaarheid en het gevoel dat ze gek aan het worden is brengt ze goed over. Ik dacht eerst om 2,5* te geven maar vind dat eigenlijk onrecht doen aan de kwaliteiten die ik net benoemde dus toch 3*. Valt me op dat het Franse origineel lager beoordeeld wordt. Komt ook niet veel voor.

Verfilming van een Pulitzer winnaar. Een autobiografisch drama over wat het betekent om in schrijnende mensonterende armoede op te groeien. De taferelen die hier voorgeschoteld worden hebben altijd bestaan maar het doet me toch wat als ik er met de neus op gedrukt wordt. Kindsterfte, longziekten, sociale uitsluiting, honger, werkloosheid, de macht van de kerk... De kleine Frankie McCourt maakte het allemaal mee...

Meeslepende film, met een stijl die me wat aan Italiaanse neorealistische klassiekers deed denken. Droevig verhaal, maar toch niet melodramatisch of inspelend op sentiment. Er is nog wat plaats voor een streepje humor. Zo heb ik het nog het liefst. Een film waar ik met open mond bleef naar kijken. Een uitermate sterke regie en top geacteerd, ook door de jongeren.

Leuke Loach. Eén van zijn luchtiger werken. Het begint allemaal als een klassieke Loach met die kleine criminelen die een werkstraf opgelegd krijgen, en met het hoofdpersonage, Robbie dat het slachtoffer lijkt van geweld dat van generatie op generatie lijkt over te gaan. Hier lijkt het echter meer op wat zelfspot van Loach op zijn eigen sociale drama's dan bittere ernst. Dat wordt bevestigd in het tweede deel van de film, wanneer de boefjes zich interesseren voor de geheimen van whisky, de suburbs van Glasgow ingeruild worden voor de Schotse highlands en de hoodie trainingpakjes voor kilts. Angel's Share heeft enkele grappige momenten, blijft licht en fris en mag één van Loach's leukste komedies genoemd worden. Moest hij daar nu wel tot zijn 75ste jaar mee wachten?

Heel mooie film van Fassbinder. Een oudere weduwe en een jonge gastarbeider, allebei eenzame zielen, vinden liefde en bouwen samen aan wat geluk. Ze moeten daarbij opboksen tegen discriminatie en sociale afkeuring die nog nagalmende echoën lijken uit het Derde Rijk. Later in de film zien we dan weer hypocrisie... wanneer dezelfde kwatongen Emmi nodig hebben is er van kwaadsprakerij plots geen sprake meer. De beste scène was voor mij deze waar twee dames op bezoek komen bij Emmi en over Ali praten alsof hij een huisdier is, terwijl hij er bij staat. Angst Essen Seele Auf is hiermee een bitterzoet sociaal sprookje met leuke dialogen, aansprekende personages en een eerlijke kijk op hoe vreemd de mens soms in elkaar zit.