Opinions

Toch iets minder bijzonder dan gehoopt, daarvoor mist Simon Werner wat eigenzinnigheid. Echt origineel is de afwikkeling van het mysterie niet en ook qua sfeer is het debuut van Fabrice Gobert net een beetje te steriel en afstandelijk naar mijn gevoel. Het mocht allemaal nog wat broeieriger zijn. De soundtrack is puik, maar versmelt ook nooit echt helemaal met de (toch wat lauwe) beelden. Gobert weet dan wel weer te vermijden dat het verhaal begint te slepen, een gevaar dat bij dit soort vertelstructuur toch al snel om de hoek komt piepen.

Niettemin wel van genoten, en omdat ik in een gulle bui ben toch nog net 3,5*.

Dit zaakje nog eens herbekeken en ik blijf Sin City een zinderende brok cinema vinden. De noir-stijl met een hoek af is knap (maar visueel iets te gelikt naar mijn persoonlijke smaak), de vertelwijze werkt net als in Pulp Fiction geweldig goed en de acteerprestaties zijn cool (vooral Rourke en Willis). Net geen film die mij overdondert, hoewel Rodriguez dicht in de buurt komt. Twijfel tussen 3,5 en 4*, maar voorlopig hou ik het bij het eerste.

Herbekeken en A Single Man raakte me toch meer dan de eerste keer. Visueel nog steeds enorm elegant, de melancholische sfeer en early sixties-setting zijn geweldig, de film zit proppensvol schoonheid en de gevoelige muziek past eigenlijk perfect. Reken daarbij een grootse Colin Firth en ik verhoog mijn score naar 4*.

Gedurfde prent die mij niet over de gehele lijn wist te overtuigen, maar zeker intrigerend genoeg is om een volledige speelduur te blijven boeien. Het rave-sfeertje, de bijbehorende soundtrack en de bevreemdende ritten door de woestijn ... Ik kon het allemaal wel smaken. En de toon die gedurende de film een paar keer drastisch omslaat: het werkt niet altijd even goed maar het voelt wel verfrissend aan.

Sympathiek filmpje dat evenwel nooit van de geijkte paden wegraakt. Skateland is al bij al een wel érg standaard coming-of-age-verhaal, met de gebruikelijke lach en de al even gebruikelijke traan.

Subtiel is het allemaal niet echt en de sfeer deed me soms wat denken aan Dazed And Confused (hoewel ik die wel nog een stuk beter vond). Skateland slaagt er ook wel in een boeiend portret te tonen van een aantal adolescenten in zo'n Amerikaans stadje (hier begin jaren '80), maar echt onvergetelijk wordt het allemaal voor geen moment.

Het hoofdpersonage hier doet ook wat denken aan Randy uit Dazed. Een allemansvriend die al 'slackend' zijn dagen vult. Shiloh Fernandez is niet echt geweldig maar zeker ook niet slecht. Ashley Greene doet het ook prima als charmante love interest. Met haar 'upper class looks' was ze misschien wel niet helemaal geloofwaardig in die trashy familie.

Leuk kijkvoer, maar mocht toch een beetje eigenzinniger: 3*.

Toch meer Romper Stomper dan This Is England vind ik, hoewel Skin zeker niet onverdienstelijk is. De sobere cinematografie mag er wezen en ook met de uitstraling van het hoofdpersonage zit het goed. Jammer dan ook dat de subtiliteit al te vaak overboord wordt gegooid.

Ijzersterke film weer van Mortier, wat een regisseur is dat toch.

Na het knappe maar mij ietwat minder bijgebleven Un ange komt hij met een mokerslag aanzetten die je niet alleen met een stomp in de maag achterlaat maar dit keer ook echt weet te ontroeren.

Een film die op schrijnende manier aantoont hoe belangrijk het is in welk nest je opgroeit en hoe moeilijk het is om als mens nog te herstellen van een loodzware jeugd.

Skunk is bij momenten haast een sobere registratie uit de jeugdzorg maar Mortier zou Mortier niet zijn zonder de registers te gepasten tijde wagenwijd open te zetten. Het laatste kwartier, als het verhaal al diep onder je huid zit, vond ik niks minder dan briljant.

De bekende(re) koppen in de bijrollen (de ouders en begeleiders) komen uitstekend voor de dag, maar het is toch nieuwkomer Dooms die met de film aan de haal gaat.

Kopstoot van een film die de status van Mortier in het Vlaamse filmlandschap bevestigt en zelfs nog wat verder opkrikt.

Ow ow ow Boyle, wat een flair! Opnieuw visueel outstanding (die kleurenpracht!) en een bijzondere soundtrack (inderdaad Goodfella, M.I.A.!!), deze keer bijgestaan door een ijzersterk en origineel scenario. Eigenlijk ben ik het verder roerend eens met het mooie stukje van maxcomthrilla.

Voor mij is Slumdog Millionaire misschien wel de beste Danny Boyle ooit (hoewel Trainspotting natuurlijk ook niet te versmaden is) en ik ben er dan ook van overtuigd dat deze prent potten gaat breken.

Prima film.

Stelt visueel niks voor maar het verhaal is straf genoeg en werd op een waardige manier naar het doek vertaald waardoor ik toch heb genoten van SM-rechter.

Niet alles is even subtiel: zo is het wat vreemd dat Magda vanuit een zware depressie na 1 avondje in de SM-club meteen weer openbloeit en al haar demonen verjaagd zijn. Ook de mensen die onderzoek doen naar Koens praktijken worden compleet ongenuanceerd voorgesteld als onvervalste griezels die er enkel voor lijken te leven die rechter kapot te maken die hen vroeger het bloed van onder de nagels haalde. Ik kan me wel voorstellen dat de rede al eens wegvalt als je een openstaande rekening te vereffenen hebt, maar Erik Lamens toont ze hier als ééndimensionale smeerlapjes.

Maar uiteindelijk zijn dat ook maar randfiguren want het draait in wezen rond de band tussen Koen en Magda, en die wordt op indrukwekkende manier getoond, ook al omdat zowel Gene Bervoets (met een hilarische look) als Veerle Dobbelaere het goed doen. Ook genoten van Tom Waes als Dominant P !

Geen sensationele, adembenemende cinema in mijn ogen maar wel een verdienstelijke prent. 3*

Intrigerend no-budget debuut van Dimitri Karakatsanis. Vooral dankzij het uitmuntende werk van zijn DOP/broer. Ook de score van Aldo Struyf is erg sfeervol. Daarnaast vond ik de aandoenlijke rol van Steffi Peeters heel mooi. De rest doet het ook goed, maar Peeters was voor mij een enorme ontdekking.

De meest voor de hand liggende vergelijking is misschien Badlands, maar Small Gods deed me ook wat denken aan Sombre van Philippe Grandrieux. Hoewel die laatste me nog meer kon overtuigen. Die knuffelscènes bijvoorbeeld in Small Gods kwamen nogal onnozel over bij dit kereltje hier.

Maar zeker een sterke film, met een bijzondere cinematografie en soundtrack. 3,5*

Niets nieuws natuurlijk, zo'n noodlotsdrama geserveerd als mozaïekfilm, maar niettemin een prima prent (en maar allitereren!). Snabba Cash is nog maar bezig of de donkere wolken boven Stockholm pakken zich samen. Poepestront aan de knikker? Poepestront aan de knikker!

Hoewel de personages op zoek gaan naar een betere wereld, is het pad ernaartoe waarschijnlijk niet bezaaid met coke. Als kijker wéét je dus al vlug dat er slachtoffers zullen vallen, maar toch bleef Snabba Cash me de hele speelduur boeien en leefde ik mee met Mrado, Jorge en JW (in het dagelijkse leven gewoon een cloon van dEUS-drummer Stephane Misseghers).

Maar waarom dan? Vooral omdat er Zweeds wordt gesproken natuurlijk! Oh hoho, Hectometerpaal toch! En ook wel omdat regisseur Daniel Espinosa zijn verhaal wat mij betreft op een knappe manier brengt. De opbouw is voortreffelijk, de cameravoering aardig en de Inarritu-muziek passend.

Erg degelijk gebeuren. 3,5*

Zag Snake Eyes destijds in de bioscoop, dus echt verrassend was ie niet meer. Misschien mede hierdoor kon deze prent me niet helemaal overtuigen.

Tuurlijk, het kijkt vlotjes weg. En ja, Brian De Palma heeft wel wat visuele flair (hoewel ie me op dat vlak al meer heeft weten te bekoren dan hier). Maar verder is dit een redelijk standaard werkje geworden in mijn ogen.

Het verhaal ontspint zich volledig zoals je het verwacht en nergens wist deze film me te verrassen. Ook de acteerprestaties zijn verre van groots: Cage staat weer in overacting-modus te spelen, en de rest van de cast komt wat mij betreft evenmin memorabel voor de dag.

Geen strontprent, maar wel érg doorsnee allemaal. Toch nog 2,5* omdat ik me niet verveeld heb.

Blijft een erg leuke prent, maar vond 'm vroeger precies toch beter. Visueel nu ook weer niet zó cool (uiteraard wel sterk), de humor niet altijd even geslaagd en sommige personages die me zelf een klein beetje op de zenuwen werkten.

Wat mij betreft zeker nog een prima, flitsend filmpje met een heerlijke Pitt en wel nog een aantal andere toffe rollen. Maar aan 4,5 of 5* kom ik niet meer.

Inderdaad een loodzware film die bij mij vooral punten scoort dankzij de prachtige soundtrack. Verder doet Snow Angels me een beetje denken aan The Ice Storm: niet enkel de besneeuwde landschappen maar ook de toon en personages roepen associaties op met Ang Lees pareltje uit '97.

De acteerprestaties zijn degelijk en wat leuk om Olivia Thirlby nog eens aan het werk te zien, een actrice die ik al erg cute vond in Juno en The Wackness. Wat een stone cold fox is die Kate Beckinsale ook!

Na het prima eerste uur zat ik aan 4*, maar de tragische gebeurtenissen worden niet met dezelfde klasse getoond als in bijvoorbeeld Iñárritu's 21 Grams en dus blijf ik hangen op (een mooie) 3,5.

Toch wel een redelijk sterke prent wat mij betreft. Grootste troef vind ik dat de film ondanks de keiharde ontwikkelingen erg ingetogen blijft, bijna dromerig. Daniel Henshall is geweldig als charmante maar zwaar gestoorde vaderfiguur en ook Lucas Pittaway doet het prima in de rol van kwetsbare tiener. Het verhaal en de sfeer doen overigens wat denken aan Animal Kingdom, die Australische indie-hit van vorig jaar (die ik misschien nog eens moet herbekijken).

Kleine 3,5* voor deze.

Een return to form voor David Fincher na het zeemzoete Benjamin Button.

Vooral het eerste uur van The Social Network vind ik heerlijke cinema. Dat sfeertje op Harvard, de messcherpe dialogen, het aanstekelijke enthousiasme waarmee Zuckerberg en de zijnen aan de slag gaan,... Fincher had me direct in z'n greep.

Jammer genoeg neemt het jurdisch gebakelei in de tweede helft wel enorm de bovenhand en die wist me dan ook ietsje minder te boeien. Maar uiteraard blijven de acteerprestaties solide (Eisenberg, Garfeld en 2-broertjes-voor-de-prijs-van-1 Hammer), de beelden sfeervol en de soundtrack prima.

Deze oscarfavoriet wordt hier en daar al Finchers allerbeste genoemd, maar het niveau van Se7en of Fight Club haalt 'ie wat mij betreft niet. Wel een oerdegelijke prent, goed voor 3,5*.

Net als zovelen hier begin ik met op te biechten dat ik de versie van Tarkovsky nog niet heb gezien en een vergelijking met "het origineel" is dus voorlopig niet mogelijk voor mij.

Daardoor kon ik Soderberghs uitvoering uiteraard wel onbevangen ingaan, en 'k vind het zeker fascinerende cinema. Visueel zeer stijlvol (met als hoogtepunt de warme scènes op aarde tussen Clooney en McElhone) en een sfeervolle score. Mede hierdoor wordt een onheilspellende sfeer geschept die voor een bevreemdend gevoel zorgt.

Clooney is sowieso een groot acteur, maar 'k zou hem liever wat vaker in dit soort rollen zien dan als de sympathieke womanizer (één wenkbrauw lichtjes naar omhoog) die hij al te vaak speelt. Zeer indrukwekkend, en ook Jeremy Davies (iemand waarvan je nooit echt goed weet wat je er mee aan moet) doet het hier leuk: zorgt ervoor dat het geheel niet al té zwaar op de hand wordt. Ongeveer elke zin begint bij hem met "yeeeeeeeeeeah..."

Fraaie audiovisuele trip, maar in mijn ogen geen onversneden meesterwerk.

Begint allemaal wel aardig met een verzorgde look en dito prestaties van zowel Jamie Foxx als Robert Downey Jr. (in een echte Downey-rol) maar The Soloist wordt in mijn ogen al vlug te onstuimig en richtingloos. Je kan natuurlijk opperen dat regisseur Joe Wright met z'n film net de grillen van Nathaniel Ayers wil volgen, maar sterke cinema levert dat voor mij niet op.

Tijdens de tweede helft stuitert The Soloist alle kanten uit totdat ik finaal afhaakte. Ook de twee hoofdrolspelers, en dan met name Downey Jr., gingen wat mij betreft wat uit de bocht in een zwakke finale.

Zeker geen complete mislukking hoor, maar na de puike inleiding had ik op meer gehoopt. Alsof Wright het na een uurtje zelf allemaal niet zo goed meer wist en zijn manschappen dan maar toeriep "Kom jongens, speel maar een beetje en we zien wel wat eruit komt".

2,5*

Ik zie Jean en ik denk 'ik ken die figuur'. Dit is Renaat Schotte, wielercommentator bij Sporza én fulltime weirdo. Wat schetst mijn verbazing?! Verderop staat de beste man gewoon naar de Tour de France te kijken!!! Hoe hoog kan de bewijslast oplopen? Toch maar alvast een mailtje gestuurd naar Sporza dat ze 'm extra in de gaten moeten houden, mocht dit nog niet het geval zijn. Het antwoord zal zoals altijd zijn 'Bemoei je met je eigen zaken, vriend'.

Over de film dan:

Mooi omschreven. En wat een gevoel voor ritme heeft Philippe Grandrieux! Sombre is echt instinctieve cinema. Een diep verontrustend maar wondermooi kunstwerk, waar ontzettend veel kracht vanuit gaat. Vaak gefilmd alsof je in het donker rondloopt, maar niettemin hypnotiserend. Het lijkt wel één aaneenschakeling van prachtige scènes. Ook de muziek past perfect: op het eerste gezicht kil en luguber, maar als je dichter probeert te komen ook aangrijpend.

Een beetje zoals de personages dus. Jean is eigenlijk een seriemoordenaar die niet in staat is tot menselijk contact. Niet meteen een vertederend baasje dus. Maar na een tijd krijgt hij iets aandoenlijks, zeker in relatie tot Claire. Magnifieke scène waarin hij haar 'betrapt' met dat dierenpak aan.

Moeilijk om uit te leggen wat Sombre nu met me deed, en nog moeilijker om deze prent een score te geven. Bij een eerste visie was ik in ieder geval diep onder de indruk. Voor nu 4,5*.

M'n derde film van Shane Meadows na de kopstoten Dead Man's Shoes en This Is England en deze keer trakteert de Brit ons op een hartverwarmende parel van een buddy film die voor velen te 'klein' zal zijn, maar mij compleet wist te betoveren.

Een prachtige melancholische soundtrack, sobere zwart-wit beelden (die op het einde worden ingewisseld voor verschroeiend mooie Super 8-kleuren) en natuurlijk de wervelende acteerprestaties: Somers Town heeft het allemaal.

Bij die acteurs denken we in de eerste plaats aan de naturel van Thomas Turgoose, die zijn tour-de-force van This Is England gewoon nog 'ns overdoet en over ontzaglijk veel talent beschikt. Nu eens zorgt hij voor lachtranen, dan weer voor vertedering. Ook de rest van de cast doet het voortreffelijk: zo biedt Piotr Jagiello goed weerwerk in een minder zwierige rol dan die van Turgoose, steelt Elisa Lasowski je hart als gemeenschappelijke love interest en is Perry Benson een hilarische, ongevaarlijke zwendelaar.

Sommigen zullen teleurgesteld zijn door dit opvallend intimistisch stukje cinema of in Somers Town niet meer zien dan een charmant tussendoortje, maar ik heb geweldig genoten (en gelachen ) met deze sprankelende film. 5* en misschien bij herziening een plaats in m'n top-10. Heerlijk!

Had wat het gevoel dat Coppola met Somewhere haar grote succesnummer Lost In Translation nog eens dunnetjes wou overdoen. Wéér een uitgebluste filmster, wéér iemand die opnieuw leven in hem blaast en wéér idiote buitenlanders (dit keer Italianen ipv Japanners). Maar de magie van LiT bleef een beetje uit.

Wel een knappe prent hoor, maar er mist iets. Het is allemaal nogal vrijblijvend en echt meevoelen met Johnny zit er niet in. Stephen Dorff komt nochtans uitstekend voor de dag. Compleet apathisch slaagt hij er toch in charmant te zijn en bijna voortdurend een bepaalde cool uit te stralen. Ook Elle Fanning doet het prima.

Dit alles wordt op sobere manier in beeld gebracht, met heel rustig camerwerk. De look van Somewhere mag er best wezen, maar komt nergens in de buurt van de prachtige Tokyo-by-night-beelden. Geldt ook voor de muziek, die hier gewoonweg bijna niet aanwezig is. Wel een geweldig nummer van The Strokes.

Op zich wel mijn soort film en ik heb ook genoten, maar daar blijft het bij. 3,5*

Wel serpico, het verwondert me niet dat je deze film gezien hebt op school: dit soort ietwat moraliserende cinema leent er zich dan ook perfect toe om enkele "lessen uit te trekken". Maar verder vond ik het best een leuke film, met sterke acteerprestaties, mooie beelden (hoewel het allemaal wat ongepolijster mocht) en een goeie soundtrack (mooi nummer van Nada Surf zoals al gezegd, en ook The Power Of Love op de fuif vond ik een geslaagd moment).

Jammer dat de focus steeds meer verschuift naar Tobi's worstelingen met z'n geaardheid - dat is natuurlijk het hoofdthema van Sommersturm, maar ik verloor hierdoor 'n beetje de aandacht. Al met al een aardig, klein filmpje.

Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Filmisch gezien is Sorry We Missed You inderdaad vrij beperkt, en dus blijf ik ook hangen op 3,5 (hoewel ik heel dicht bij de 4* zit).

Maar wat een krachtige prent, zeg. Als kijker voel je de stress van de ouders op den duur door je hele lijf zinderen.

Een film ook die je wat meer begrip bijbrengt voor pakjesbezorgers die weer eens in het midden van de weg geparkeerd staan of je pakketje een keer op de verkeerde plek hebben achtergelaten. En Loach helpt je hier toch ook je eigen dagelijkse stress wat te relativeren én doet je nadenken over onze online koopwoede.

Charmante wegkijker en een serieuze koerswijziging na de loodzware multiculdrama's Gegen Die Wand en Auf Der Anderen Seite. Dit keer een warmbloedige komedie die inderdaad meer aanleunt bij de eerste Fatih Akin die ik zag: Im Juli.

Hoewel Soul Kitchen toch een stuk hipper is wat mij betreft. De locaties, de feestjes... Het ziet er allemaal heel authentiek uit en geeft je zin om zélf het nachtleven van Hamburg in te duiken. Een beetje zoals Any Way The Wind Blows, hoewel ik die nog een pak cooler vind. Niettemin: visueel is Akins nieuwste worp dik in orde en ook de heerlijke soundtrack doet z'n werk.

Wel mist dit gerechje een beetje verfijning. Zo zijn de slapstickmomenten soms op het randje. Geen erg, toch dik genoten van wat me werd voorgeschoteld. En met een gratuit tietenmoment (afrodisiacum in het dessert) scoor je bij mij eigenlijk ALTIJD punten .

Onnozele conclusie op komst: een energieke film die je zin geeft in het léven. Ideaal trouwens om een zaterdagavond op gang te trekken! 3,5*

Filmpje dat vlot wegkijkt, maar me wel iets minder eigenzinnig lijkt dan Jones' debuut. Moon wist me dan misschien niet helemaal te overtuigen, maar Source Code leunt toch eerder aan bij een typisch Hollywoodproduct. Eentje dat misschien een beetje dieper snijdt, maar dat hoeven we ook niet te overdrijven. Wel oerdegelijk vakwerk overigens. De film deed bij momenten Hitchcockiaans aan, mede dankzij de locatie en de ouderwetse score.

Het hele gebeuren dreigt soms wel een tikkeltje langdradig te worden, veeleer door het concept dan de speelduur. Net als in bv. Groundhog Day moet je als kijker steeds dezelfde taferelen doorstaan tot er weer eens iets nieuws kan gebeuren. Ook het einde werd me net wat te sentimenteel.

Maar verder valt er wat mij betreft weinig te klagen. De prent ziet er behoorlijk uit en er wordt meer dan prima geacteerd. Gyllenhaal doet het zelfs heel goed, vond ik. Monaghan is enorm charmant en ziet er hier net als Farmiga erg knap uit. Ook Jeffrey Wright speelt zijn rol zoals het hoort.

Toch een van de betere blockbusters (nou ja) van het jaar, goed voor een kleine 3,5*

Wat ís dit ?

Een onwaarschijnlijke puinhoop van een film wat mij betreft, die dankzij de nodige gniffels en een prima (maar toch zo onevenwichtige) soundtrack geen complete mislukking is.

Visueel vind ik Southland Tales één van de goedkoopste films die ik ooit heb gezien, echt spuuglelijk. Ook de acteerprestaties zijn waardeloos (wat natuurlijk ook wel de bedoeling is). Toch valt er hier en daar best wat te lachen, waardoor de 144 minuten niet al té pijnlijk worden.

Misschien bij een tweede visie beter, maar 'k zie er niet echt naar uit om me nog eens door dat verschrikkelijke eerste uur te worstelen. Waar Donnie Darko nog een sfeervol geheel was, hangt deze opvolger met haken en ogen aaneen en is er geen sprake van sfeeronderdompeling. Sorry fans, maar 'k vind dit een uitglijder van Richard Kelly.

Op naar The Box, met een beetje geluk in de zalen voor 2014.

Sin City light, zo kwam deze film op me over. Miller schept een gelijkaardig duister universum, maar de toon is een pak luchtiger.

En net daar wringt het schoentje wat voor mij: de noir-sfeer van The Spirit verdampt een beetje omdat de tong wel érg diep in de kaak zit geduwd. De film vervalt soms in complete "sillyness" en wat mij betreft mocht daar best wat spaarzamer mee worden omgesprongen.

Niettemin zorgen de visuele flair en de theatrale dialogen voor een fijne filmervaring.

Die t-shirts van Brody Bring NOTHING to the table

Verder is dit maar een flauwe bedoening, vind ik. Het script is ronduit matig en ook de uitwerking zet Splice een padje in de korf.

Visueel soms redelijk aardig (die opening credits!), maar over het algemeen echt een doorsnee werkje. Zelfde geldt voor Brody (zijn neus begint inderdaad steeds monumentalere proporties aan te nemen) en Polley. Beiden doen het niet beroerd, maar op acteerprijzen hoeven ze alvast niet te rekenen.

Wel props voor de seksscène. Zeker geen draak van een film, maar toch ook niet al te boeiend. Ergens tussen 1,5 en 2*.

Toch wel een sterke prent. Zoals hier al gezegd erg herkenbaar: zo'n Frans tankstation, de Tour, de hitte,... Gewoon leuk om die sfeer eens in een film te zien.

De acteerprestaties leken me aanvankelijk een tikkeltje houterig, vooral dan van Johanna ter Steege. Nu bekijk ik ook veel te weinig Nederlandse films, dus misschien moet ik er nog steeds aan wennen. Gene Bervoets was in het begin evenmin overtuigend, maar ging gaandeweg toch dieper onder de huid kruipen. De show wordt echter gestolen door Bernard-Pierre Donnadieu, die me wat aan Benoît Poelvoorde deed denken. De scène waarin hij de ontvoering voorbereidt is zowel afgrijselijk als hilarisch.

Twijfelde tussen 3 en 3,5* maar omwille van het ijzingwekkende slot zeker het tweede. Een van de meest memorabele eindes die ik ooit heb mogen aanschouwen. Had niet te veel verwacht van een Hollandsche prent uit de jaren '80, maar het moet gezegd: Spoorloos mag er meer dan wezen.

M'n derde David Mackenzie na Young Adam en Hallam Foe en opnieuw stelt de Brit niet teleur. Spread is weinig diepgaande cinema, maar toch erg aangenaam kijkvoer. Met nog wat extra audiovisuele flair had deze prent makkelijk 4 sterren gescoord, maar voorlopig hou ik het bij een halfje minder.

De film moet het vooral van z'n acteurs hebben, met Ashton Kutcher voorop, die hier echt als een god in beeld wordt gebracht. 'k Vind het geen groot acteur, maar hij beschikt uiteraard over het nodige charisma. Is voor mij persoonlijk wel wat te gemaakt nonchalant (die voice-over is tenenkrommend), maar verder straalt ie vooral cool uit.

Daarnaast steelt Margarita Levieva de show als zijn vrouwelijke kloon. Ook haar weet Mackenzie adembenemend mooi op film te vangen. Dan is er nog Anne Heche, die er knap uitziet maar wel een érg onflatterende rol krijgt toebedeeld.

Een prent met de nodige fouten, maar waar ik toch zeer van heb genoten. Reken daar de heerlijke chemie tussen Kutcher en Levieva bij en de slotsom is zeker positief.