Opinions

Vroeger een bloedhekel aan de Star Trek-reeksen, ook al omdat ze de zondagavond thuis áltijd opstonden. Dat campy ruimtegebeuren interesseert me dan ook voor geen meter en het is vooral het soapgebeuren waarmee Abrams' reboot me overtuigt.

Coole, trendy personages in de mix gegooid met een stevige portie humor. Ook visueel niet slecht maar toch wat "steriel" om echt indruk te maken.

Wat de acteurs betreft wordt deze Star Trek in mijn ogen compleet gedragen door de erg charismatische Chris Pine, hoewel er daarnaast nog wel een aantal geinige figuren rondlopen. Minder geslaagd vind ik echter de rol van Eric Bana, die blijkbaar dacht dat hij in een verfilming van Tom & Jerry ofzo was terechtgekomen.

Geen meesterwerk maar J.J. Abrams blijft toch wat van een wonderboy!

Toch minder komisch dan ik me meende te herinneren, hoewel ie me dan wel weer een pak meer kon ontroeren dan bij een eerste visie. Stardust Memories vind ik, visueel eveneens, dan ook een stuk poëtischer in vergelijking met het gros van de Woody Allens.

Begrijp me niet verkeerd, er passeren best een aantal grappige momenten de revue, maar ze zijn dunner gezaaid in vergelijking met bijvoorbeeld een Annie Hall.

Net daarom misschien iets minder dan ik had gedacht, maar niettemin één van de sterkhouders uit Allens oeuvre.

Tja, als zowel William H. Macy als Philip Seymour Hoffman in je film meedoen... Slecht zal 't wel niet zijn dan.

Toch vind ik State And Main evenmin echt bijzonder. Af en toe wel grappig. Maar Mamet roept hier eerder een glimlach op dan een schaterlach bij mij.

Verder best een gezellig sfeertje in dat dorp en uiteraard goede acteerprestaties. Ook Rebecca Pidgeon viel me op. Charmante dame.

Redelijk filmpje, maar blijft niet aan de ribben kleven wat mij betreft. Dikke 2,5*

Heb de TV-serie niet gezien, maar ik kan best geloven dat die dieper snijdt. Niettemin mag deze krantenthriller er ook meer dan wezen waarbij voornamelijk dat reportersfeertje me bekoort, alsof je zelf een deadline te halen hebt. Vergelijkbaar dus met films als All The President's Men of, meer recent, Zodiac.

Het tempo ligt in State Of Play dan wel weer enkele tandjes hoger wat voor een gejaagdere kijkervaring zorgt. Ook de plotwendingen zijn misschien wat al te talrijk aanwezig.

Geen erg want de acteurs zorgen er wel voor dat Kevin Macdonalds adaptatie blijft boeien. Russell Crowe is wederom voortreffelijk in een rol die ietwat vergelijkbaar is met de slonzige agent die hij vertolkt in American Gangster. 'k Zie hem graag bezig als zo wat minder glamoureuze en heldhaftige figuren. De rest van de cast is aardig maar minder opmerkelijk. Zo doet Rachel McAdams zoals altijd m'n hart sneller slaan, maar haar personage mist toch een beetje uitwerking en diepgang. Veel bekend volk ook in de andere rollen en ze doen dat allemaal naar behoren zonder dat er echt geschitterd wordt.

'k Hou wel van dit soort films en zonder dat State Of Play een echte topper is in het genre toch erg van genoten.

Vond 'm ook niet al te vet. Er zijn hier reeds een paar vergelijkingen gevallen, maar mij deed dit nog het meest denken aan een soort van goedkope variant op Before The Devil Knows You're Dead. Eveneens met Ethan Hawke overigens, deze Staten Island, maar dan in een behoorlijk belabberde rol. Zo zwak heb ik hem nog nooit voor de dag zien komen.

Ook de rest van de cast laat weinig indruk na, maar dat kan aan het veel te vrijblijvende scenario liggen. Echt zo'n film waarvan ik me afvraag waarom ie gemaakt werd. Op zich kijkt het allemaal redelijk makkelijk weg, maar verder is het een prent die ik al vergeten ben nog voor ie gedaan is. 2 zuinige sterretjes.

Toch wel onder de indruk van Stay moet ik zeggen. Mooi gestileerde (misschien wel iets te gelikt) prent met sterke acteerprestaties. Dat de "puzzel" op zich niet zo heel veel voorstelt, stoort me eigenlijk helemaal niet.

Er valt namelijk genoeg te genieten: zo zijn de locaties fantastisch (wat moet daar werk zijn ingekropen!) en passeren er aardig wat originele shots & scènewisselingen de revue.

Daarnaast vind ik ook de acteurs zeer indrukwekkend: Gosling laat weer een volledig nieuwe kant van zichzelf zien, maar ook Naomi Watts en Ewan McGregor (blijkbaar niet door iedereen gesmaakt) zijn ouderwets goed. Na The International had mijn bewondering voor Watts namelijk een serieuze knauw gekregen.

Sommigen vinden dat Forster hier lelijk met hun voeten speelt, maar persoonlijk heb ik gewoon anderhalf uur erg genoten van de strak ontworpen wereld van Stay.

Wou deze film eigenlijk erg graag in de bioscoop zien maar mede omdat ie pijlsnel uit de zalen was, is het er niet van gekomen. Dankzij de MovieMeter prijsvraag de film dan toch te pakken gekregen en Stella heeft me zeker niet teleurgesteld.

De verwachtingen waren nochtans hooggespannen: een film over een meisje dat opgroeit in een café klonk heel interessant en een coming-of-ageprent gaat er bij mij eigenlijk altijd goed in. Bovendien heb ik een serieuze boon voor de Franse cinema dus kon dit bijna niet foutlopen.

Maar je moet het dan nog altijd waarmaken en Sylvie Verheyde slaagt met brio: verbluffend hoe ze je meesleept in een woelig mileu dat weliswaar z'n charmes heeft maar waar ook gevaar schuilt en er weinig toekomstmogelijkheden zijn. Daarnaast leert Stella een andere wereld kennen die haar ergens wel aantrekt maar waar ze volgens zichzelf toch nooit deel van kan uitmaken.

Die keuze tussen het volkscafé en de "middenklasse" vormt de hoofdmoot, gelardeerd met een goed getroffen seventies-sfeer. Dit is dan ook een sfeerfilm van het zuiverste water die de dronken taferelen in de bar afwisselt met bloedmooie, tedere poëzie. De scène waarin Stella het uitzicht bewondert vanuit de kamer van Gladys vond ik bijvoorbeeld magnifiek: alsof je samen met haar ontdekt welke schoonheid de wereld herbergt. Diezelfde kracht ging uit van het stukje waarin onze heldin haar eerste boek koopt en naar huis loopt, opgeluisterd door dezelfde zweverige klanken die ook de schitterende slotbeelden kleuren (Werd kinderlijke onschuld al eens zo treffend op beeld gevangen?).

Hierbij kleeft de camera de personages op de huid terwijl je als toeschouwer ondergedompeld wordt in de mooie kleuren. De "droom"-momenten hebben echter een soort kitscherigheid over zich die deze prent kan missen, bijvoorbeeld wanneer Stella zich inbeeldt dat ze samen is met haar droomprins. Maar verder visueel erg sterk vind ik persoonlijk.

Ook de soundtrack is indrukwekkend, waarbij toch vooral de eerder aangehaalde melancholische deuntjes me konden bekoren. Daarnaast een zak "jukebox-songs" waarvan bijvoorbeeld Ti Amo wonderwel werkt maar niet alles dat niveau haalt.

Maar bovenal is Stella de krachttoer van Léora Barbara, die de kijker met al haar charmes in geen tijd heeft betoverd. De andere acteurs doen het eveneens uitstekend (weliswaar in de schaduw van de jonge hartenbreekster): Karole Rocher is bijzonder overtuigend als labiele moeder, Benjamin Biolay doet nauwelijks onder als nonchalante papa / Benicio del Toro-lookalike en ook Mélissa Rodriguez als Gladys en Guillaume Depardieu (in z'n laatste rol) doen je vergeten dat je naar fictie zit te kijken. Zeer naturel!

Bedankt MovieMeter voor dit pareltje, echt een film die op mijn maat is gesneden: een intimistisch coming-of-ageverhaal met een dromerige cinematografie en veel sfeer zonder dat het al te impressionistisch wordt. Mooi.

Leuk filmpje waarin de twee heren eindelijk nog eens met nonsens van enig niveau op de proppen komen. Typische Will Ferrell-humor die zeker niet iedereen geestig zal vinden, maar ik kan er best wel van genieten. Oké, er zitten een aantal zwakkere passages in en het obligate einde is er misschien wat te veel aan, maar dat maakt Step Brothers goed met enkele hilarische momenten.

Heb me hier best nog mee vermaakt. Ook mij deed dit filmpje denken aan Disturbia, hoewel ik die toch beter vond. The Stepfather is meer de straight-to-dvd variant, maar op zich redelijk genietbaar. Jammer wel van de laatste 10 minuten.

Echt goed geacteerd wordt er eigenlijk evenmin, maar Dylan Walsh en Penn Badgley spelen toch aardig. Amber Heard loopt er hier maar voor spek en bonen bij, maar doet dat gelukkig schaars gekleed.

Geen grootse cinema, wel een vlotte wegkijker. Nipte 3*.

Derde visie en deze keer is Steve + Sky me het beste bevallen.

Zeer fraaie, korrelige beelden en sublieme kleuren. Visueel een stuk rauwer dan het latere werk van Felix van Groeningen, en voor mij ook een stuk beter.

Ook de soundtrack (was getekend: Soulwax) is top. Net als in Dagen Zonder Lief (Something van Lasgo) slaagt van Groeningen er weer in om een schijnbaar banaal liedje perfect te gebruiken. Zo'n Dromen Zijn Bedrog is inderdaad een nummer dat bij het juiste alcoholpercentage in het bloed ineens mooi begint te klinken, en dan maar uit volle borst meezingen. O ja, Zanna van de Luc Van Acker !

Maar op audiovisueel vlak kon Steve + Sky me de vorige 2 kijkbeurten eigenlijk al bekoren. Het is vooral de romance tussen de twee weirdo's die me nu pas écht te pakken kreeg. Ik zat serieus te duimen dat de twee samenblijven, ook al omwille van de erg aandoenlijke Delfine Bafort. Misschien inderdaad niet superelegant hier, maar zeer naturel.

Ik woon overigens op een boogscheut van de Kortrijksesteenweg, wat ook weer voor een extra dimensie zorgt. Elk gebouw dat de revue passeert ken ik wel, en da's toch uniek.

Verder erg grappig, vooral Heldenbergh ('t Ruikt hier naar kalf) en de Voogdt (Wat is er gebeurd?! Koffie op mijn hemd...). En om de aandacht voor Steve + Sky hier wat te vergroten: Wie de tettenkabas van de Gysel Sistahs (Zita Swoon, Arsenal) eens wil bewonderen, zit met deze prent gebeiteld .

Uitstekend, rock & roll debuut. 4,5*

Ben geen geweldige Hitchcockfan en ook deze Strangers On A Train wist me niet helemaal te overtuigen. Het probleem? Hij maakt er altijd zo'n zwart-wit (pun unintended) goed-tegen-kwaadverhaal van. En het Kwaad dient zich dan meestal nog eens aan in de vorm van een soort karikaturale freak. Ik zag gisteren toevallig een andere klassieker, Double Indemnity, en die vond ik veel interessanter omdat daar gewoon élk personage min of meer verdorven is .

Waar ik me ook altijd aan stoor bij Hitch, is zijn gigantische drang om telkens weer zijn bijnaam Master of Suspense zoveel mogelijk eer aan te doen. Elke scène wordt gerekt en gerekt en gerekt, gewoon om "spanning op te bouwen". Vind ik eigenlijk best vermoeiend.

Kijkt allemaal wel vlot weg enz., maar ik blijf steken op 2,5*.

Best een onderhoudend filmpje dat tijdens het tweede deel evenwel wat al te standaard wordt. Bertino had er goed aan gedaan het gevaar wat langer onbekend en vooral onzichtbaar te houden naar mijn gevoel. Zo zijn bijvoorbeeld de aanvankelijk nog zo aangstaanjagende maskertjes naar het einde toe bijna lachwekkend geworden.

Ook de prima sfeerschepping van het eerste uur wordt een beetje teniet gedaan door het clichématige kat-en muisspelletje dat volgt (het personage van Liv Tyler dat zonodig haar enkel moet omslaan - komààn zeg).

Welk scenario nu ook eerst was, er valt niet te ontkennen dat de makers goed naar Ils hebben gekeken, waarin de identiteit van de daders toch nog 'n stukje schokkender was. Dat niveau wordt wat mij betreft niet gehaald in de Amerikaanse tegenhanger, maar mede dankzij de visuele degelijkheid en de leuke acteerprestaties is The Strangers (muffe titel wel) prima entertainment.

Liv Tyler zal nooit mijn favoriete actrice worden, hoewel ik ze in het heerlijke Lonesome Jim al erg goed vond, en ook hier doet ze 't niet slecht. Ook Scott Speedman kan ik hebben en het was leuk om Glenn Howerton, van het hilarische It's Always Sunny In Philadelphia, eens in een film te zien meespelen.

Al met al staat The Strangers garant voor anderhalf uur (langer had dit zeker niet hoeven te duren!) horrorplezier, hoewel dit voor mij ook geen echt memorabele cinema was.

Leuk, origineel filmpje dat misschien nog net wat beter had kunnen zijn. Want omwille van de al te stoïcijnse personages wist Submarine bij mij nooit echt onder de huid te kruipen. Ik had ook het gevoel dat de film alles in zich heeft om ronduit hilarisch te zijn, maar eigenlijk was dat veel te weinig het geval.

Tot daar wat me een beetje tegenviel, maar verder wist deze prent me zeker te bekoren. Het universum dat Richard Ayoade hier creëert is op een fijne manier quirky en visueel gebeuren er leuke dingen. Bij momenten minitieus uitgekiende shots die me (net als de toon van de film) soms deden denken aan het werk van Wes Anderson en verderop dan weer dromerige en korrelige hand-held shots genre Where The Wild Things Are. Mooie kleuren, coole freeze-frames... Ayoade komt als debutant met veel klasse en vertrouwen voor de dag. Ook de liedjes van Alex Turner op de soundtrack mogen er wezen. Wel jammer dat de beste song, Stuck On The Puzzle, pas op de aftiteling in vol ornaat te horen valt.

Goed dus, maar net geen echte topper wat mij betreft. De liefhebbers van Michel Gondry zullen hier ook wel pap van lusten, denk ik.

3,5*

PS: hoe die Oliver holt , geweldig.

Heerlijk filmpje, dit.

Vooral de eerste helft vond ik geweldig. Echo’s van Kubrick, Aronofsky, Cronenberg en Mulholland Drive, maar toch met een geheel eigen smoel.

In de tweede helft neemt de bodyhorror steeds meer de bovenhand. Geinig, maar echt fan van dat soort toestanden ben ik niet.

De 2 hoofdactrices doen het geweldig en ook op visueel vlak is het ruim 2 uur lang smullen.

3,5*, al had een half sterretje meer er ook wel ingezeten.

Uitstekende prent weer van Ryan Fleck (en partner in crime Anna Boden) maar mist voor mij toch wat de magie van Half Nelson.

Op audiovisueel vlak kan Sugar me nochtans evenzeer bekoren, met opnieuw magnifieke kleuren en een heerlijke (hier en daar zelfs exotische) soundtrack. Op cinematografisch vlak zijn Flecks films wat mij betreft toch echt wel een klasse apart.

Verder ook een sterk verhaal, maar minder interessant dan Half Nelson in mijn ogen. Toch een redelijk traditioneel sportverhaal hoewel het best op een frisse manier wordt benaderd: de moeilijke weg naar succes in de sportwereld boeit me gewoon ietsje minder denk ik. Genoten hoor van Sugar, maar 't raakt me niet echt heel diep. Het einde vind ik overigens wel bloedmooi.

Sterke film met goede acteurs en een verbluffende look, maar niet de weergaloze parel die Flecks debuut is.

Goede review, dutchtuga! Zou ook 'ns wat meer Spike Lee joints moeten opdiepen. Hij heeft me nog niet teleurgesteld.

Zo ook niet met dit broeierig seventiesportret. Sterke prent, maar voor mij persoonlijk net niet het niveau van Do The Right Thing of 25th Hour. Summer Of Sam is veel zenuwachtiger van toon en "ademt" misschien iets minder in vergelijking met die 2 meesterwerkjes.

Toch is het serieus genieten van de (gespannen) sfeer die Spike Lee op het doek tovert. Dat "zweterige" waar iedereen het over heeft, wordt inderdaad nóg beter gedaan in Do The Right Thing. Maar niettemin is het één van de troeven van Summer Of Sam. Alsof de stad naar een kookpunt stijgt.

De moordenaar speelt eigenlijk maar mee vanop de achtergrond. De scènes op zijn appartement hoefden dan ook niet echt. In mijn ogen duurt de film iets te lang, en hier hadden ze misschien in kunnen snoeien.

Twijfel tussen 3,5 en 4*, maar hou het voorlopig even bij het eerste.

Fenomenale scène overigens op de tonen van Baba O'Riley. Wat een bom.

Boeiende audiovisuele ervaring waarmee Danny Boyle nog maar eens z'n flair bewijst. Veel sfeer dus, maar de Brit had hier naar mijn gevoel nog verder in moeten gaan om de kijker echt mee te sleuren in z'n trip. Nu neemt het (vrij onnozele) verhaaltje soms te vaak de overhand, wat Sunshine geen goed doet. Niettemin (opnieuw!) een sterke Boyle.

Het is hier al allemaal gezegd, maar inderdaad een vertederend filmpje dat kan bogen op een fijne cast. Iedereen doet het eigenlijk goed maar voor mij is het toch vooral Amy Adams die met haar charmante uitstraling deze prent draagt.

Sterkste moment vond ik overigens de scène waarin Rose haar moeder op TV ziet en zo snel mogelijk Norah te pakken probeert te krijgen. Logisch uiteraard, maar toonde mooi de verbondenheid tussen de twee zussen. Wat mij dan weer wat tegenviel was de brand: er moest ergens iets mislopen om het op dramatisch vlak interessant te houden, maar dit was het toch ook niet.

Jammer ook dat de soundtrack niet wat unieker was, maar niettemin 3,5 sterretjes.

Leuk filmpje dat naar mijn gevoel evenwel moeizaam op gang komt. De eerste helft van Super vond ik magertjes, maar eens Boltie aan de zijde van The Crimson Bolt verschijnt, wordt het plots heel leuk. Echt een paar zeer komische scènes. Jammer genoeg zakt de boel weer wat in aan het eind.

Op visueel vlak niet echt bijzonder (Kick-Ass en Scott Pilgrim leken me toch wat geïnspireerder) en ook de soundtrack is niet om over naar huis te schrijven. De acteerprestaties vond ik dan wel weer prima. Rainn Wilson is hier niet zo leuk als in The Office, maar doet het toch goed. Het is echter vooral Ellen Page die mij verraste met haar performance: net wat te overdreven maar erg grappig (en lekker). De rest van de cast bestaat vooral uit karikaturen.

Fijn, maar dus vooral in het tweede deel wat mij betreft. Daarom 3*. (Vond deze overigens wel stukken beter dan het vergelijkbare Defendor.)

Een beetje oubollig, maar 'k heb toch erg kunnen lachen met Super Troopers. Ordehandhavers die ze langs alle kanten te bruin bakken vind ik sowieso geweldig bronmateriaal voor een komedie. De film slaagt er eigenlijk ook heel lang in om het verhaaltje op het tweede plan te houden en gewoon voluit voor sillyness te gaan, iets waarbij veel Hollywoodkomedies de mist in gaan.

De openingsscène die hier door velen gesmaakt wordt vond ik dan weer één van de minste stukjes. Wel heerlijk: de scène waarin ze het koppel in de Porsche aan de kant zetten. Eens ze terug in de auto zitten:

All right Arlo, why don't you hop up on Uncle Rabbit's lap?

[indicating that he still has an erection] I don't think that's such a good idea, Thorny!

In hetzelfde straatje: Hey, let's pop some Viagras and issue tickets with raging, mega-huge boners.

Gewoon geweldig flauwe humor dus, maar 'k heb er best mee moeten lachen. Te onnozel voor woorden, deze Super Troopers, maar toch bijzonder geslaagd in mijn ogen!

Droge, knotsgekke komedie waar ik toch wel van heb genoten. Visueel valt er erg veel te ontdekken in Survive Style 5+ en de film is nog best te vergelijken met een zoete fruitmand: heel veel felle kleuren in vindingrijke decors.

De verschillende verhaallijnen wisten me te boeien, maar in vergelijking met veel anderen hier vond ik het hoofdthema met Asano en Reika Hashimoto er zeker niet bovenuit steken. Beiden spelen nochtans zeer goed en hun stuk bevat ook aardig wat indrukwekkende shots (hun huis ziet er overigens fantastisch uit), maar zo bijzonder was het in mijn ogen allemaal niet.

Geef mij dan maar de commercials-dame, die zo heerlijk giechelt telkens één van haar wonderlijke reclamefilmpjes de revue zijn gepasseerd.

Ook de lerares die enkele tekeningen van commentaar voorziet en Vinnie Jones (hier blijkbaar niet al te populair) vond ik erg leuk.

Allemaal niet superhilarisch, maar gewoon zeer spitsvondig. Jammer dan ook dat SS5+ iets te veel in herhaling valt, maar toch een verdiende 3*.

Vond Suzhou He op visueel vlak eveneens best geslaagd, met korrelige beelden, aardig kleurgebruik en een camera die z'n personages van dichtbij volgt. Jammer genoeg wist Ye Lou me toch niet helemaal onder te dompelen in het tragische liefdesrelaas, daarvoor doet deze prent me te "geconstrueerd" aan. Verhalen in verhalen waarbij realiteit en fictie moeilijk uit elkaar vallen te halen enz., het spreekt me persoonlijk allemaal niet geweldig aan.

Overigens wel een erg mooie "karaoke"-scène: doet het altijd goed bij mij als er al eens een micro ter hand wordt genomen.

Redelijk, maar ben duidelijk minder enthousiast dan de meesten hier. 2,5*

Gezellige wegkijker. Echt zo'n niks-aan-de-hand filmpje dat weinig voorstelt maar je toch onderdompelt in een aangenaam sfeertje.

Best wat grappige momenten ook, vooral dankzij Vince Vaughn. Ben geen geweldig grote fan van Jon Favreau, maar hier past hij eigenlijk prima.

Een low-budget productie, en dat is er op visueel vlak wel aan te merken. De makers hadden in mijn ogen dan ook beter voor zwart-wit geopteerd. Altijd een goede oplossing als er verder niks van te maken valt.

Niettemin genoten, kleine 3,5*

Herbekeken en de film kwam al een stuk beter binnen. Het laatste half uur vind ik nog steeds wat minder, maar verder genoten. En de betreurde Seymour Hoffman met 1 van zijn allerbeste rollen natuurlijk.

Mooi verwoord sfefan dias! Deze dromerige, zomerse prent is inderdaad bloed- en bloedmooi. Jakimowski slaagt er met verve in een speels en sensueel universum te scheppen waarin het heerlijk vertoeven is. Alsof je de wereld nog 'ns met kinderogen aanschouwt.

Visueel baadt Tricks in melancholische kleuren en de balkan-soundtrack past perfect bij de zorgeloze sfeer. Ook de acteerprestaties zijn betoverend, met op kop dus broer en zus die zo authentiek voor de dag komen.

Stralende cinema en één van de films van het jaar!