Opinions

Wrong Turn Goes Vertical Limit.

En het werd geen succes.

Dit i.t.t. bovenstaande titels die ten minste vermakelijk zijn. Maar goed, men probeert het wel. Door lelijke make-up kan ik best heen kijken, maar vond de hillbilly niet echt eng. Flauwe kills ook.

E.e.a. begint best aardig maar verzand al snel in de zoveelste 13-in-1-dozijn-horror. Ook de acteerprestaties bieden weinig perspectief.

We zouden bijna geloven dat het echt was..

Doorsnee.

Meesterlijke thriller van Hitchcock. Inmiddels een klassieker. Behoort tot het beste wat de man ooit geregisseerd heeft. Net geen Dial M of Rear Window maar komt dicht in de buurt.

Nichterige nazi.

Een van de aanraders in het nieuwe seizoen 'One Night Stand' is deze zwarte komedie met René van ’t Hof, die als neurotische porseleinverzamelaar een irritant Joods meisje helpt onderduiken ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Niet van harte. Wereldvreemd en sociaal gestoord, precies zoals we de acteur het liefst zien: in zijn element.

Ondanks de menig taboe doorbrekende geschiedenis van de Nederlandse cinema is de oorlog wellicht een ondergeschoven kindje. Althans, de komische variant daarop. Porgy Franssen zet een prachtige, nichterige nazi neer en Sanne Vogel een verwaand kreng dat de held al snel onder de huid begint te zitten. Geweldige acteerprestaties alom.

Er kan gelachen en zelfs een beetje gehuiverd worden om dit leuk in elkaar gestoken filmpje dat naar meer doet smaken. Immer een goed teken. Kortfilmer Rob Lücker heeft, samen met scenarist Luuk van Bemmelen, een uitstekend product afgeleverd. Samen met 'Onder Invloed' van Nova van Dijk niet alleen de meest komische van dit seizoen, maar hoogstwaarschijnlijk ook de meest sterke.

Zeer goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Intrigerend intuinertje.

The Veteran kent, ondanks de voorspelbare route die het verhaal volgt, een aantal prima acteerprestaties en een lekker grauw sfeertje. Met dank aan de uitzichtloze aanblik van een criminele Engelse treurwijk. De onderhuidse spanning werkt en Kebbell intrigeert, maar wanneer het verhaal zich tegen het einde ineens in allerlei vreemde bochten wringt en het hoofdpersonage nogal gemakkelijk telkens op de juiste plek is, valt de film alsnog door de mand. En dat is jammer, want voor driekwart van de film zou je er bijna intuinen, het aardige niveau kon schijnbaar niet worden vastgehouden.

Redelijk.

Britse Slee.

Victim voelt op veel vlakken aan als een zogenaamde Carry Slee-film. Maar nergens storend of iets van die strekking. Je zou de film kunnen zien als een heftige Britse equivalent van de beroemde jeugdboekverfilmingen. Serieuze onderwerpen die de tieners en twintigers heden ten dage raken komen voorbij, met een moralistische boodschap.

Eerlijk is eerlijk, deze film gaat wel wat verder dan de genoemde pedagogische films uit Nederland en draagt niets voor niets het leeftijdskeurmerk zestien jaar. Toch lijkt ook deze film op een voorspelbaar einde af te stevenen. Gelukkig verrast de film daar menige kijker, al moet gezegd dat je dit ook gerust mag zien als ontsporing van het script.

Hoe het ook zij, Victim is ondanks de beperkte cast en het lage budget een aardige film die vooral haar pijlen lijkt te richten op tieners. Die doelgroep zal sowieso wel aardig uit de voeten kunnen met dit verhaal over jonge gangsters, die vanwege hun multiproblem situatie in de achterstandswijken, zelfs enige sympathie weten op te wekken bij de kijker.

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke en komische musical met een prima verhaaltje en goede cast. Kluchtige humor die redelijk onderhoudend is. Niet de beste in zijn soort maar wel goed.

Onderhoudende film met sterrencast die enigszins vermakelijk is. Onevenwichtig bij vlagen maar met name de voetbalscenes zijn prima. Redelijk.

Viva vagina!

Bodyhorrorkoning Cronenberg weet wederom te boeien met een origineel en griezelig verhaal met bijzondere special effects. Dat de gorigheid met latex nog steeds alle CGI doet verbleken is een feit, zo bewijst levende videorecorder James Woods.

Enigszins gevangen in een surrealistisch verhaal, wordt de held voorzien van een enorme sleuf in de buik. Of doet de perverse geest dan toch denken aan een vagina? De letterlijk kloppende en nog net niet ejaculerende videoband doet zoiets op zijn minst vermoeden. Viva VHS!

Goed.

Knappe kat.

Wat jammer is aan Lumière’s Bluray-release van Une Vie de Chat (in Nederland en België uitgebracht als Van de Kat Geen Kwaad), is dat de film naast de Nederlandstalige versie enkel de Franse audio-optie kent zónder Nederlandse ondertitels. Een gemiste kans, want ook al wil je de goede Vlaamse en Nederlandse stemmencast terecht aanprijzen, het was slechts een kleine moeite geweest om iedereen tevreden te kunnen stellen.

Naast de verplichte digitale kopie CD-ROM, die heden ten dage in vrijwel elk blauw doosje zit, bevat de film extra’s met schitterende storyboards en info over alternatieve (lees: iets duisterder) scenario’s. Interessant, want de film is echt wel in orde, maar juist dat verhaal had sterker gekund. En misschien ook wel iets donkerder van toon. Nu voelt een en ander iets teveel aan als een compromis voor ouders én kinderen. De animaties maken echter een hele hoop goed, want zelden is er een mooiere tekenfilm op BD uitgebracht. Met name het schaduwspel en de knappe tekeningen an sich, zijn zeer sfeervol en een vreugdefeestje voor het oog.

Zeer goed.

Krabbé's kruis.

Bijzondere filmklassieker van eigen bodem. De film doet onevenwichtig aan maar krijgt hierdoor eveneens een vreemd sfeertje, dat het verhaal ten goed komt. Enigszins gebeten door de immer scherpe tanden des tijds, staat de film nog steeds overeind. Verhoeven en De Bont weten hoe je een en ander in beeld brengt, tijdens hun (tijdelijk) laatste grote avontuur in het thuisland. Met dank aan de sterke Soutendijk en sfeervolle symboliek, waaronder misschien wel Krabbé's kruis.

Goed.

Vermakelijke Bond. Helaas is deze afsluiter van Moore's Bond-carriere niet de meest indrukwekkende. Het contrast met, de voorlaatste, Octopussy is nogal groot. E.e.a. is uiteraard weer enorm onderhoudend.

Wbt de titelsong (ook al heeft het niets met de film van doen verder): Duran Duran, daar wilde je vroeger nog niet dood mee geassocieerd worden. Tijden veranderen, best een knap nummer

Zoete wraak met salsa-smaak.

Porno-regisseur Lustig maakt met zijn tweede aseksuele werkje goede indruk. Geholpen door de schmierende Boss Nigger himself en een leger aan andere B-helden smaakt wraak gewoon weer lekker zoet. Een mooi gefilmde exploitatie die ook het acteerdebuut van de legendarische salsa-koning Willie Colón biedt. Hij doorspekt tevens de soundtrack. Het zal de markt in Zuid-Amerika vast geen kwaad hebben gedaan.

Goed.

Toch maar eens Maniac herzien en Hit List opduikelen.

Enigszins vermakelijk en sfeervol drama met lichte suspense dat na een sterk begin helaas door een aantal plotwendingen en met name het beledigende einde om zeep wordt geholpen. Redelijk.

Bijzonder.

Maar niet bijzonder genoeg. Het is altijd leuk als men van de standaard afwijkt maar in dit geval blijft er mijns inziens te weinig over. E.e.a. wordt uiterst smaakvol gebracht en ook de mystiek is alom aanwezig, maar het einde voelde toch een beetje als een flauwe uitweg, ook al was dit waarschijnlijk niet zo bedoeld.

Redelijk.

Slim schommelen.

Een aardige griezelfilm die met name door de invalshoek, de hoge dosis mysterie en het 'rockabilly'-soundtracksausje zich onderscheidt van de gemiddelde genregenoten. Er wordt sowieso slim geschommeld tussen allerlei subgenres. De ietwat tegenvallende CGI neemt de kijker daarom vanzelf wat sneller voor lief.

Goed.

Geinige Gandolfini.

Leuk filmpje waarin twee meiden James Gandolfini gijzelen. Geheel naar zijn zin overigens. Geinige dialogen en een onvoorspelbaar verloop, maar de drang naar Tarantino (die zelf tegenwoordig ook allesbehalve hip is) en kekke filmtrucjes, werkt eerder vermoeiend dan vernieuwend. Het eindresultaat is echter nog steeds de moeite waard, al moet gezegd dat hier nogal wat meer had ingezeten.

Goed.

Bijzondere biografie.

Het levensverhaal van de beroemde Chileense zangeres Violeta Parra wordt op bijzondere wijze opgetekend door regisseur Wood. Zo wordt haar biografie vervlochten met flashbacks en droomachtige sequences. Dit verwart, maar wel op prettige wijze. Het geeft het verhaal van de vrouw die de Chileense volksmuziek domineerde, een surrealistisch tintje. En het moet gezegd, door de prachtig geschoten beelden wordt de ervaring nog iets intenser. Aan klasse geen gebrek.

Francisca Gavilán speelt op zeer overtuigende wijze, evenals de rest van de cast, maar het verhaal zweeft een beetje voort. Nicanor Parra word grotendeels vermeden, maar wat echt opvalt is dat het grote succes amper tot uiting komt. Hierdoor is het contrast met de diepe dalen minder schril. De link met de latere sociaal-politieke beweging ontbreekt en er wordt überhaupt weinig informatie over de enorme stempel die ze heeft gedrukt op de muzieksoort vrijgegeven. Het geeft een vertekend beeld van een talentvolle vrouw die haar depressies uiteindelijk niet kon onderdrukken.

Het tipje van de sluier, daar blijft het bij. De relatie met haar dochter, het debacle van haar theater en de liefde van haar leven; echt duidelijk wordt helemaal niets. Wat rest is het visuele imponeren van de regisseur en de charismatische actrice. Gelukkig wordt er minder bezuinigd op de liedjes van Parra. Dat zij de basis legde voor een nieuwe stroming binnen de volksmuziek gelooft men direct; de liedjes zijn fenomenaal. Toch is het jammer dat de film meer vraagtekens achterlaat dan dat je zou verwachten en enige voorkennis noodzakelijk lijkt. Juist het ontbreken van informatie draagt bij aan deze aparte ervaring, maar men slaat daar net iets teveel in door.

Redelijk.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Schandalige Science-Fiction.

Deze TV-film omtrent een groep astronauten in de ruimte, begint best aardig en onderhoudend. Echter om tegen het einde zichzelf te ontvouwen als draak. De SFX zijn redelijk, evenals de acteerprestaties. Maar het verhaal is een belediging voor de intelligentie van de kijker.

Alsof je een mislukte pilot, van een serie die er nooit zal komen, aan het bekijken bent. En verdomd, wat blijkt het te zijn? Juist ja.

Slecht.

Viva VHS!

Maar niet heus, want dit is niet al te best helaas.

Het begint allemaal best aardig met Ironside die een prima psychopaat neerzet, maar wanneer de ziekenhuisopname van de hoofdpersoon begint, mag ook het script aan het infuus. De ene onlogische handeling volgt de andere op en dat begint vanzelf te irriteren in dit nogal gemiddelde griezelfilmpje.

Doorsnee.

Genregeschurk.

Het is jammer dat 'Visitors' niet zo geslaagd is als had gekund. De film biedt namelijk genoeg ingrediënten om een spannend werkje af te leveren. De makers blijven echter ruimschoots in gebreke. Belangrijkste reden hiervoor is het nergens evenwichtig aanvoelende geschurk tussen twee genres: drama en thriller. De balans wordt helaas niet gevonden.

Soms is het verhaal, over een jonge vrouw die alleen de wereld over zeilt, zowaar eventjes boeiend. Dat zit hem voornamelijk in de vervelende visite die ze lijdzaam ondergaat. Helaas wordt een hoop verklaard met niet diepgaand genoeg drama. En dus kabbelt een een ander, net als de zeilboot, te rustig voort. De griezelmomenten zijn daarnaast ook nog eens op één vinger te tellen.

Doorsnee.

Pornocult.

Voor bij wie blote mensen in goede aarde vallen, is dit nu niet gelijk een aanrader. Want deze obscure cultfilm begint gewelddadig met een verkrachting. Al moet gezegd dat het 'slachtoffer' weinig last blijkt te hebben van het een of ander.

Dit vergeten porno-werkje dankt haar schare fans aan de intrigerende titel, alsmede het bizarre verhaaltje. Zo loopt het slecht af met mannen die seksuele stamina ontberen. Geheel terecht overigens. Flauwekul? Neen, Pornocult.

Twee prikkelende zintuigen.

Irritante en niet spannende film. De CGI is echt tenekrommend achterlijk en Jones slaat ook de plank mis. Gewoon niet doen deze film. Slecht.

Maansverduistering.

Alhoewel? Die zijn wèl mooi om te zien...

Door de zaadfilm Costa werd ik helaas ook herinnert aan dit clichématige en zwakke filmpje vol doldwaze accenten.

Van de verschrikkelijke Nijenhuis uiteraard. Maar ditmaal met zulke slechte acteerprestaties dat het lachwekkend wordt.

Troep.

Gelijk goed.

De eerste telefilm van het negende seizoen One Night Stand is gelijk een goede. Trailers en synopsissen verstoren vrijwel elke filmervaring en zo zou enige voorkennis Voor Emilia niet ten goede komen. Niet dat het hier een groot mysterie betreft, maar het eerste gedeelte verdient een beetje onduidelijkheid.

De clue wordt alsnog vrij vlot weergegeven, maar alles in de juiste cadans. De getraumatiseerde Lies wordt met verve vertolkt door Loes Schnepper en ondanks het aangrijpende drama zit er toch ook een klein beetje humor onder. Summier maar aangenaam. Het maakt de film een tikje meer bijzonder.

Zeer goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Surrealistische sequenties.

Films over popsterren doen het goed heden ten dage. Wie verwacht dat de arthouse benadering van regisseur Corbet weleens verfrissend zou kunnen werken binnen het universum van A Star Is Born en wat dies meer zij, komt enigszins bedrogen uit. Het is toch vooral herkenning die de boventoon voert. So what, zou je zeggen. Toch verdient het nu zo populaire genre een andere invalshoek. De aanpak die hier wordt gebezigd slaagt daarin ten dele. Ondanks de aanwezigheid van Natalie Portman en de ietwat verdwaalde Jude Law.

Het eerste deel van de film is zonder twijfel het sterkst, maar als de hoofdrolspeelster daarvan in het tweede deel als haar eigen kind wordt gepresenteerd voel je al een beetje nattigheid. De vraag rijst of men hier de juiste afslag neemt. Veel tijd om na te denken heb je niet, want Portman neemt haar gelijk op sleeptouw tijdens een van de sterkere scènes uit de film. De maatschappijkritiek die continu wordt geuit is helder, wat voor draai je er ook aan geeft. En twee sequenties met verknipte frames die in sneltreinvaart surrealistisch voorbij schieten, raken hun doel.

Portman als labiele popster geloof je direct, daarvoor hoeft ze echt geen drank en drugs te gebruiken. Portman op het podium niet. Het oogt lomp, alsof ze niet genoeg tijd had om alle danspasjes te perfectioneren. Al zou je dat nog kunnen afschuiven op het drama dat haar als kind overkomt in de film. Ach, en we hebben Madonna wel eens slechter zien performen, dus zo ongeloofwaardig is het ook weer niet. Toch ontbreekt er wel het een en ander aan deze film, die zo veelbelovend start. Misschien wel een finale. Of een klein zoetje in al dat bitter...

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Meesterlijke Mads.

Mads Wittermans is een van de meest ondergewaardeerde acteurs van Nederland. Sinds Van God Los kunnen we eigenlijk niet meer om hem heen, maar op de een of andere manier zien we hem meer in TV-series voorbij komen dan in films. Helaas, want hij verdient het witte doek evenals een hoofdrol. Ook hier draagt hij de film op meesterlijke wijze. Sowieso is het verhaal omtrent de vriendschap tussen een klein meisje en een veroordeelde moordenaar aandoenlijk, maar Wittermans trekt grotendeels de kar.

Ook de rest van de cast is sterk. De beeldschone Laurien Riha geeft voldoende tegengas, maar de werkelijke ster moet toch wel haast Ysa Dekker zijn. Ongetwijfeld geholpen door De Jong en Wittermans, maakt de kindactrice indruk als het meisje dat haar spreekbeurt over een gevangene wil houden. Dit pakkende verhaal wordt tot leven gebracht door het drietal acteerkanonnen en de debuterende regisseur, die trots mag zijn dat Vrij wellicht de beste film is van dit seizoen One Night Stands.

Zeer goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.