Opinions

2 woorden 9 letters.

Duurt lang. Heel lang zelfs. Weinig tegemoetkomingen in dit deel. Vooral de actie is een gemiste afwezige. Enkele lelijke green screen effecten en extreem irritante casting screw ups (Nicholas Davidoff als bad guy, onverklaarbaar) maken het geheel niet beter. Stuntma...uuh Steven Seagal ook beetje onzichtbaar. Had duidelijk geen zin in dit overbodige ''vervolg'', wat niet uit kon blijven na het enorm succesvolle The Foreigner (2003) ....

Één van z'n mindere helaas.

Smith! De middeleeuwse setting werkt vooraf nogal afstotend, maar Smith weet er met genoeg lef doorheen te beuken. Beetje een Valhalla Rising light. Dat maakt het, voor mij, absoluut een stuk aantrekkelijker. Als er dan nog wat Ittenbach-achtige taferelen zich opstapelen, zeker richting het einde, dan zit het voor mij wel goed. Vind Carice (zoals verwacht) wat matig, snap niet zo goed waarom juist zij in dit soort films mag opdraven (en dan Tygo meesleurt, al heeft die de kop er wel voor in dit geval). Sean Bean viel me dan weer goed mee. Lekker gritty, rauw en speels. Smith moet snel terugkeren naar het horror (of thriller) genre, dat past hem wel.

Necrofiele negerpop.

Wist dus meteen dat dit iets voor mij zou zijn. Niet dat ik weg ben van necrofiele negerpoppen maar gewoon van onzin in het algemeen . Fans van exploitation zijn aan het juiste adres, that's for sure. Een hilarisch meesterwerkje.

Het bevat een geinig '60 sfeertje, een geweldig '80-like verhaal en modern day sluts. Perfect toch? Dat het de grenzen opzoekt en er flink over heen gaat is duidelijk. Niet alleen necrofilie lijkt de normaalste zaak van de wereld voor onze zwarte vrijheidsstrijder, ook voor poep en pis is hij te porren. Hilarische en ongelooflijk bizarre zooi levert dit op.

De cast is vooral erg rond. Rond met littekens wel te verstaan, dat is behoorlijk ranzig maar hé....dat hoort zo . Alles in Black Devil Doll doet het goed, van de legendarische binnenkomst met de carwash tot aan het doorbranden van een deur met spuitende diarree Het is echt genieten!

Ooooooooooh

Heeeeerlijk dit!! Wat een vreselijk geniale ode aan (of parodie op) de blaxploitation, ga er zeker wat meer van kijken . Jai White is perfect als bad ass motherfucker tussen de ongelooflijk flauwe shitload aan grappen. Fijn tempo, continue grappig en visueel is het een feest.

Veel van die (verwachte) trucjes en de typerende montage die vaak grappig samengaat op de muziek. De dialogen zijn fantastisch geschreven en nog beter uitgevoerd, hilarische scenes zoals die in het restaurant waar ze het plan achterhalen, zullen me nog lang bijblijven...tranen in m'n ogen van het lachen .

Thanks Scott Sanders, voor dit meesterlijke stukje zwarte ownage.

Genieten! Blanken mensen zijn allemaal corrupte verkrachters met snorren en de donkere medemens moet het heft eens in handen gaan nemen. Levert leuke taferelen op, zoals de scene bij de kapper en het einde vormt natuurlijk één groot hoogtepunt. Blijft uiteindelijk een zeer horkerig filmpje, maar wel met een ongekende hoeveelheid typerende charme.

Mjehh... gimmicky. Het is geen verrassing dat het in een film zo knullig overkomt, terwijl het in games al lang en breed tot in de perfectie is uitgewerkt (Walking Dead, Life is Strange, Until Dawn...). Het medium film leent zich er duidelijk niet voor. Zal mij ook verbazen als dit een nieuwe trend start, want Bandersnatch's selling point is meteen de grootste zwakte: je keuzes doen er nauwelijks toe. Daarnaast verwijst de film veel te direct terug naar de kijker en door het doorbreken van die muur, voel je je toch niet volledig serieus genomen binnen het concept. Alsof de makers zelf ook nog niet met volle overgave en serieux zoiets aandurven.

Buiten dat ook gewoon weer typisch Black Mirror; tikkeltje saai en braaf. Wel een fijn einde met die Laurie Anderson track, echt een briljante fit.

Help, negers! Daar moest de angst toch vooral uit voortkomen, want erg spannend is het gebeuren verder niet. Enge, donkere bewoners van het eiland met hun gekke ritueeltjes en offers, met het constante gedreun van drums in de verte. Fay Wray speelt het weer met groots gemak in deze '34 horrorfilm van Neill, wiens oeuvre ik ongetwijfeld nog verder ga verkennen. Deze Black Moon heeft inderdaad een kleine following die meer in de film zien dan ik en Mac Hammer Fan. Uit de tijd dat zombies nog gehersenspoelde mensen waren (voodoo) en niet de levende doden. Einde is het absolute hoogtepunt van de film. Qua muziek erg smaakvol en behoorlijk groots opgezet.

Oh ja, en een dikke plus omdat er een keer géén comic relief in zit!

Vermakelijke ode aan / rip off van. Hoe dan ook; het is verfrissend dat een regisseur zichzelf niet overschat en gewoon teruggrijpt naar een formule die al geperfectioneerd is en dat zelf even dunnetjes over probeert te doen. En tegenover de remake van the Thing (drie jaar eerder) ook wel weer verfrissend om alleen maar grumpy men bij elkaar te hebben. Met beperkte middelen toch de hele speelduur boeiend. Veel meer dan dat hoef je er ook niet van te verwachten.

Één van Bob Kelljan's laatste films, waarna hij de overstap maakte naar TV series. Bekend van horrorwerk zoals Count Yorga films en Scream Blacula Scream, maar Black Oak is een op en top rural America wraakfilm. Stuntman Jesse Vint knokt zich een weg door z'n corrupte hometown, loopt allemaal lekker vlot maar blijft vrij oppervlakkig.

De geboorte van Ittenbach, een splatter grootheid. Dé master of gore! En wat een entree maakt hij.. Op een shoestring budget van 2,000 DEM (omgerekend ongeveer €1,000) gaat hij volledig los. Afzichtelijk geschoten en krankzinnig slecht geacteerd. Het is werkelijk een kunst om zo crappy te acteren + dubben. Met hulp van vrienden en familie is echter wel een nieuwe held geboren. Een filmmaker zonder remmen, die zich nog tot vandaag de dag laat gelden. Als regisseur, maar ook als maatstaf voor alle splatter die land en - genregenoten sindsdien hebben voortgebracht. Geniale splatter trash.

Héél leuk. Rolfe's There's Nothing Out There (1991) is top (4*), maar de rest van z'n oeuvre sprak me zelden echt aan. Toch maar eens meer werk van gaan maken, want dit was ouderwets sleazy! Doet wat denken aan o.a het vroegere werk van David DeCoteau (en überhaupt tal van andere 80's/90's witchcraft-achtige sleaze regisseurs...). Totaal niet geschikt voor het Netflix-publiek, dat is inmiddels wel duidelijk. Kan me verder totaal niet vinden in het commentaar op de kwaliteit van de film (op wat brakke CGI na). Als no/low-budget liefhebber heb ik honderden genrefilms gezien die véél minder goed in elkaar steken - van soortgelijke regisseurs (waaronder DeCoteau tegenwoordig). Einde is echt fenomenaal!

Terwijl de nichten aan het wassen en knippen zijn, zorgt de baas voor de finishing touches. En geef 'm eens ongelijk. De vrouwen gooien zichzelf voor z'n voeten, naakt of bijna naakt. Met de geweldige soundtrack, verzorgt door Gerald Lee, en wat simpele storytelling is het een enorm relaxte film om naar te kijken. Geen vuiltje aan de lucht, tot aan het einde.

Het barst lekker los, met een flink bloederige conclusie. Heel veel voldoening, en eigenlijk het perfecte slot. Vrij lollig ook, al die typetjes en vooral dat trashen van de salon Lachen man!! Verder vrij weinig aan de hand. Gewoon erg plezierig, weinig échte minpunten en genoeg pluspunten om hem gewoon de kans te geven als je deze stroming ziet zitten.

Tony's Cinema Trash: Black Shampoo (1976) - tonypulp.blogspot.com

Niet zo geslaagd in zijn opzet..

Het kiest er voor niet de weg in te slaan zoals al die andere croc films, deze kiest voor een realistische aanpak.

Maar het gebrek aan actie, en de vele saaie momenten hebben het totaal verpest.

Het ziet er allemaal aardig uit, de croc ziet er netjes uit (Geen goedkope CG krokodil, gelukkig!) en er word goed geacteerd..

Maar het is allemaal zo traag, maar wat wil je wanneer er 3 mensen 80minuten lang in een boom zitten te bedenken wat ze gaan doen om weg te komen, dat is meteen de zwakke plek van deze film..

Met dit idee kun je gewoon té weinig kanten op, waardoor het eentonig en voorspelbaar word..

Ik kon het al van kilometers ver zien aankomen wie er dood ging, wanneer etc..voorspelbaarheid ten top.

Spanning? Nee ik vond er niks aan, er was nooit veel dreiging te voelen, daar was het te voorspelbaar voor.

Ik snap dat je niets té geks moet doen omdat het op '' waar gebeurde feiten'' is gebasseerd maar maak de film dan 70-75 minuten lang, dat komt vaak films alleen maar ten goede (Cloverfield, [rec] etc...)

Eigenlijk kan ik dit alleen maar 2* geven, het is te makkelijk gedaan.

Lauro Chartrand , ''bekend'' van Born to Raise Hell (2010) ... Als je dan nu nog enthousiast bent, is het een beetje naïef (*kijkt naar zichzelf*). Het is nu namelijk 5 / 6 jaar later en dan komt 'ie aankakken met een horrorfilm. Dat lijkt een luie poging om z'n carrière nieuw leven in te blazen. ''Lijkt''? Het druipt er werkelijk aan alle kanten van af..!! Enig gevoel ontbreekt echter volledig. Heeft geen filmmakers instinct. Je merkt het al snel wanneer een regisseur teveel heeft moeten afkijken, want een duidelijke lijn komt er nooit in. Geen flow, geen logica en tergend onsympathiek. Opzetje is goedkoop, personages krijgen op de meest idiote momenten een backstory (die chick met een miskraam??) en qua effecten moet je het doen met een paar simpele setpieces, waarin de gore, killers en kills in sneltreinvaart voorbij komen en/of grotendeels bedekt blijven om het gebrek aan detail (of überhaupt een fris idee) te verbergen.

Spijtig, want het ziet er vaak niet eens zo goedkoop uit. Chartrand weet het gewoon nergens op de rails te krijgen.

Blacula is inderdaad leuker. Dat is dan ook een film die nog erg goed op zichzelf staat en kwalitatief nog best z'n mannetje staat. Hier is het idee véél meer in de stijl van een oertypische exploitation film. Erg veel nieuws wil het er niet aan toevoegen. Gewoon een über goedkope urban versie van Frankenstein. Verschrikkelijk geacteerd ook, je zult het bijna niet geloven dat dit (relatief) serieus is bedoelt. Eerste half uur is verreweg het beste. Wanneer je met het monster te maken krijgt, is het slechts een herhaling van zetten en is de film werkelijk niet vooruit te branden. Toch heeft het nog wel enige waarde als blaxploitation film, want like it or not; zo waren de meeste titels. Vergelijken met Blacula is tegelijkertijd oneerlijk en logisch.. jammer!

Vroege Uwe. Een héél interessante regisseur om te volgen vanuit het begin van zijn carriére, door het rumoerige middenstuk (2003-2008) om vervolgens weer terug te keren naar het filmmaken zoals hij ooit begon. Er schuilt namelijk een zeer degelijke filmmaker in Uwe Boll, maar nog een veel betere zakenman. Degelijk is namelijk niet genoeg in de filmwereld. Je kunt beter een uitgesproken persoonlijkheid zijn + universeel gehaat, dan dat niemand jouw degelijkheid aandacht geeft. Negativiteit brengt immers ook de knaken binnen. Blackwoods getuigd in ieder geval van een beginnend regisseur die prima overweg kan met een gelaagd verhaal, daar (geslaagd of niet) gedurfd mee heen en weer springt in de tijd én (lelijk of niet) ook speelt met montagestijlen. Heart of America (2003) blijft in dat opzicht wel zijn beste werk en wordt gelukkig ook als dusdanig erkend.

Count groovy! Heerlijke blaxploitation. Symbolisch voor het genre. Prachtige rol van Marshall, wat een fantastische stem heeft hij; vooral in dit type rol een grote troef. Kosten én moeite zijn bespaard ( ) om er swingende cult-cinema van te maken. Treffende soundtrack, effectieve horror elementen (scene in het mortuarium is fantastisch), maar met name het laatste half uur is één grote brok cheesy entertainment. Inderdaad een absolute must voor iedereen die blaxploitation gaaf vind.

Na Ti's The Sacrament (2013) MOEST Wingard er wel een keer vol voor gaan qua found footage... en hoe! Blair Witch onder handen nemen; ik hield mijn hart vast. Vandaag in een lege zaal plaatsgenomen en één van de beste found footage film in jáááren gezien. Wel zeer opvallend dat Wingard niet zelf als editor aanschoof, maar het dit keer aan (de voor mij onbekende) Louis Cioffi overgelaten. Maar uiteindelijk érg geslaagd. Wingard is duidelijk veel meer regisseur dan de meeste ''regisseurtjes'' die aan dit subgenre beginnen. Maakt het als editor wel mooi; alles heeft een (audio)visuele cue, de cuts zijn zelden random of volledig verrot geknipt om effect te creëren. Voor het sound design heeft hij wel een bekende ingeschakeld (Pitts, van o.a The Guest en You're Next) en dat is te merken. Tussen al dat schreeuwen en glitchen door hoor je geniale ingevingen, zo subtiel en secuur in de timing, prettig gedoseerd vooral. Werd nergens too much. Einde is daarbij briljant. Laatste 20 minuten gaan vér over het origineel heen. Dat kan twee kanten op vallen bij het publiek. Ik vond het zoals ik van tevoren hoopte: een modern schepje bovenop de legende.

En dan heeft m'n vriendin vandaag nog een poster gewonnen via een winactie op de FB van Blair Witch, dus dat maakt het helemaal compleet

Deze film heeft een kracht die helaas té veel mensen niet zien.
Wanneer je BWP voor de eerste keer ziet weet je niet of er nou wel of niet wat gebeurd,achteraf kun je dan leuk zeggen dat er niks gebeurde en zul je jezelf afvragen waarom ze dat zo hebben gedaan.
Het werkt geweldig, gewoon omdat de film de gehele 90minuten je in spanning houd en je laat denken dat er iets gaat gebeuren.
De heletijd het gevoel hebben van er zelf zitten en niet wetende wat er is, wat er kan gebeuren of wanneer het gaat gebeuren.

Dit was toen een vernieuwende, en in mijn ogen goed uitpakkende manier van spanning creeëren, inmiddels al meerdere malen gebruikt (Rec, cloverfield, en beide pakte het weer iets anders aan, en goed!)
Dat einde is daarnaast fantastisch en laat je een beetje verward, en lichtelijk geshockt achter.

4*

Pretty damn good. Ik ben de eerste om toe te geven dat dit debuut van Rhamy niet al te origineel en/of spectaculair is, maar voor de allesvreters in dit genre is het een bijzonder welkom tussendoortje. Grootste probleem zal zijn dat het een beetje all over the place is qua ideeën. Mensen die zoekende zijn naar een écht spannende ghost flick zullen bedrogen uitkomen. Wie voor de gore aanschuift eveneens. Op veel manieren te vergelijken met We Are Still Here (2015) , maar mist net dat extra (bloederige) randje om dat niveau te bereiken.

Qua regie zit het in ieder geval wel goed. Heeft netjes naar zijn genregenoten gekeken en pakt het stijlvol en beheerst aan. Hoewel het absoluut een grote bende aan ideeën is - die geen van allen ECHT volledig wordt benut -, is het mede daarom wel een boeiende zit. Je blijft je toch redelijk lang afvragen waar hij nou precies heen wilt.. en achteraf weet ik het nog niet zo goed. Wat mij betreft een positief iets, want het bevalt beter dan het zoveelste middle of the road broeisel dat de reeds bewandelde paden weer eens naïef betreedt.

Laatste half uur biedt enkele toffe setpieces, die er vooral zijn omdat het oog ook iets wilt. Uiteindelijk vertelt hij op een heel omslachtige manier het bekende verhaal van een dorp met gekkies die op zoek zijn naar hun 'chosen one' om te offeren. Waarbij de grootste verrassing waarschijnlijk is dat Rhame het aandurft om de protagonist (& co) om te brengen. Voordeel van de twijfel met 3.5*. Blijf liever met het gevoel achter dat er meer in had gezeten, dan wanneer ik naar een regisseursdebuut kijk en het gevoel heb dat hij spijtig genoeg al aan z'n plafond zit. Bij Rhame is duidelijk het eerste het geval, dus zie nog graag nieuw werk van hem tegemoet!

Jammer zeg. Met zo'n gaar vampier verhaaltje en een cast met o.a Vinnie Jones, Kat Von D en DMX verwacht ik toch iets meer dan dit soort saaie rotzooi. Absoluut een gemiste kans.

En dat terwijl het nog zo goed begon, had echt het idee dat dit wel eens een verrassing kon worden...maar daar zat ik dus behoorlijk mis. Het budget zou zo rond de 7mil liggen, wat ik redelijk groot vind, er zijn reeds geweldige films met véél minder gemaakt. Na de eerste vrij sfeervolle en spectaculaire openingsscène kakt het volledig in en dan is het doorbijten.

De lol verdwijnt, m'n enthousiasme ebt weg en het hopen op een klein wonder begint. Er volgen wat flashbacks en een aantal personages worden geïntroduceerd, niet bijster leuk maar het is helaas een must. Verder blijft het tot het laatste half uur wachten op een teken van actie...toen dat eenmaal aan de orde kwam viel zelfs dat tegen.

Michael Matthias (wie?) krijgt voor 't eerst in z'n carrière een hoofdrol en daar blijft het hopelijk bij. Het was werkelijk te pijnlijk om aan te zien, en dit komt van iemand die vaak slecht acteerwerk aanmoedigt bij dit soort films..ouch! Ligt trouwens niet 100% aan hem, ook het script is gewoon haast onmogelijk om op een normale manier over te brengen, over-acting was welkom geweest!

Zoals ik al eerder aanhaalde is het gebrek aan actie de grootste boosdoener, daarbij hoort dus ook het ontbreken van gore (wat blijkbaar overbodig leek, volgens de crew?) of enige vorm van opleving. Het resulteert in een dode boel dat zichzelf op krampachtige wijze voortsleept richting het einde, waar het hoogtepunt een herhaling is van de beginscéne...

Al met al een jammerlijk gefaald werkje, zelfs Vinnie Jones kan z'n rol geen kleur meegeven. Afblijven dus.

Marcel Walz is geen onbekende naam voor wie zich wel eens waagt aan de Duitse genrefilms. Ondanks enkele verwoede pogingen om de Amerikaanse markt binnen te dringen met o.a het vervolg op Uwe Boll's (hoe kan het ook anders) Seed ( Seed 2: The New Breed (2014) ) en later Rootwood (2018) - die door vrijwel iedereen over het hoofd is gezien - is er nog geen sprake van succes. Met 'Blind' slaat hij een iets andere weg in; een wat meer ''geraffineerde'' genrefilm met weinig exploitatieve kwaliteiten, maar met de focus op sfeer en een 'gelikte' visuele stijl. Dat is de inzet, maar het resultaat is er niet naar. Je merkt dat Walz iets wilt neerzetten wat hij duidelijk niet machtig is. Clichématige soundscape, lange (muzikale) intermezzo's die volledig z'n doel missen en een verlammend laag tempo. Het is een geforceerd stijltje waar je direct doorheen prikt; er zit geen ziel in.

Goed idee, slecht uitgewerkt.

Het concept is echt heel tof, mensen die plotseling blind raken, paniek als gevolg..

Helaas na een half uurtje was het effect van het probleem alweer weg, en zat ik naar een hele saaie film te kijken.

Er gebeurd te weinig, en er word te weinig gebruik gemaakt van het idee dat iedereen blind is..

Er werd matig geacteerd en ook de logica ontbrak vaak..

Wanneer iemand kan zien maak je daar toch meteen goed gebruik van..

Ook het einde, ik kon wel janken zo slecht, waarom zo'n vreselijk gelukkig einde? Daar zat ik dus echt niet op te wachten, ik hoopte op iets anders maar je kon het eigenlijk wel raden wat er ging gebeuren..

Wat wel weer goed was, waren de af en toe erg mooie beelden van de lege stad.

Jammerlijk gefaalt, 2*

Genrefilm van het jaar. Abel Ferrara's rauwe vampierthema's uit The Addiction (1995) verdwijnen in een blender met het beste dat Amerikaanse Indie genrecinema te bieden heeft ( niet meer zo overtuigend gezien sinds Pop Skull (2007) ) , met een psychedelisch en alsmaar escalerende lawine aan kleurrijke visuals en intense hypermontages ( Mandy (2018) ). Een coke/DMT-fuelled trippy nachtmerrie met een heavy metal sound die moeiteloos samensmelt met het duistere sounddesign, in een film die z'n gritty karakter spiegelt aan de late 70's / 80's exploitation, zonder het een gimmick te maken. Begos koos er om die reden ook voor om het op 16mm te draaien en het komt de film op alle vlakken ten goede. Met name de explosies aan expliciet geweld zijn extra rauw. Het is de kers op een heerlijke, compromisloze genre-taart die het eerdere werk van Begos ( Almost Human (2013) ) opvallend ver ontstijgt. Modern meesterwerk.

McQueen heeft hier al een veel te oude kop (lijkt wel 50), maar moet het doen als tiener. Evenals de rest van zijn posse, trouwens. Dat maakt het al meteen vrij sterk neigen naar pulp. Vooral die race-scene en uberhaupt de plastische reacties op alles wat de Blob doet. De Blob die, overigens, vrij subtiel blijft. Eerste half uur lijkt veelbelovend, ook qua effecten, maar eigenlijk blijft de film de gehele tijd een beetje in hetzelfde (veilige) gebied spelen. Wel erg charmant en zonder deze film was de geweldige remake uit de 80's er ook niet geweest .

Briljant!

Geweldig sfeertje, geniale effecten, gaaf verhaaltje en de jaren '80 saus is er rijkelijk overheen gegoten. Wat een genot om te aanschouwen. Natuurlijk ogen de special effects ''verouderd'', maar wat past het hier goed zeg! Een aantal meesterlijke gore momenten afgewisseld met standaard verhaal elementen die allemaal in een vlot en vermakelijk tempo verlopen.

Leuke cast, fijne foute muziek, het is vrijwel alles wat je wilt van een horrowerkje uit deze periode. Verder neemt het zichzelf niet serieus, weet het effectief om te gaan met de kills (zelfs een klein jongetje dat genadeloos word gepakt, ontzettend vet dat ze dat gewoon doen!) en is het eindresultaat memorabel.

4.5*

I like to keep my promises

Leuk knok werkje dat nergens echt indruk weet te maken maar over de gehele speelduur wel erg vlot en vermakelijk is. Michael Jai White is een verrassend coole gast die soepele moves in huis heeft, echter is het niet bepaald spectaculair, daarvoor zet ik toch liever een Thais filmpje aan.

Het verhaal biedt de mogelijkheid tot een aardig aantal gevechten, dan heeft het z'n taak ook gewoon volledig uitgevoerd, hoef er verder weinig over kwijt want dat is pure bijzaak. Leuk dat Kimbo Slice even langskwam, vind ik toch wel een toffe verschijning .

Het komt jammer genoeg niet verder dan 'vermakelijk', het mocht allemaal wel wat harder en de soundtrack iets steviger, daarnaast was het camerawerk naar mijn mening te clean, oogt iets te rustig allemaal. Dat zijn helaas toch wat puntjes die een halfje van de score kosten.

Eigenlijk vormt het 1 grote grap, tenenkrommend acteerwerk, een waardeloos uitgewerkt verhaal en wat een graf soundtrack zeg. Maar toch genietbaar, zeker voor een 'splatter' werkje uit '63 best indrukwekkend nog. De gore dan vooral, toch een aantal goede momenten, al stelt het nu natuurlijk nog maar weinig voor.

Gelukkig neemt het niet al te veel tijd om het flut plotje uit te werken en kent het weinig onnodige scénes, de 67minuten zijn zo voorbij. Filmtechnisch een waar gedrocht, maar o zo leuk.

3*

Type horrorkomedie waar we er de laatste jaren steeds meer van te zien krijgen. Zeer zelfbewust, zelfbenoemend en altijd refererend naar de huidige of klassieke meta van het genre. Ik vind het, hoewel goedkoop scoren, vaak wel leuk. Het is humor die je als casual horrorfan voor het merendeel makkelijk meekrijgt, maar het vuurt ze soms ook zo snel en tussen neus en lippen door af, dat je het maar net moet weten (They're not Boyle's and Snyder's, vond ik wat dat betreft wel een geinige). En dat maakt het net iets leuker dan de meeste soortgenoten.

Is verder gelukkig ook niet vies van wat cheesy blood & gore, dus ook op dat vlak weet het wel de belofte in te lossen. De opzet met het grootschalige festival is om duidelijk budgetaire redenen niet altijd even overtuigend (Hell Fest had meer dan 4x het budget), maar soms telt het idee voor twee. Verder wel herkenbaar een product van Roosterteeth. Buiten de bekende koppen, past het qua humor en toegankelijkheid ook wel in hun filosofie.

Lekker onzinnige SOV woestijn-slasher met een bonte verzameling personages met ieder hun eigen probleem. Maakt het makkelijker uit te zitten dan veelal het geval was met SOV titels uit deze periode, waarin de vele dialogen toch vaak hét probleem zijn. Hier valt dat wel mee. Erg speels en vlot, waardoor het toch een beetje onder dat SOV-vooroordeel uitkomt. Chapeau. Maar als slasher is het misschien niet spectaculair genoeg. Einde is wel lekker schreeuwerig en over de top, maar de meeste kills (die traditie getrouw zuinig zijn verspreid) komen neer op het langzaam doorsnijden van de keel. Iets meer afwisseling doet de kijker goed. Toch jammer dat Freeman het hierbij heeft gelaten, want er zijn veel genregenoten die het lastiger hadden met hun debuut. Kleine beetje overlooked dus.