Opinions

Wil er eigenlijk geen woorden aan vuil maken, wat een gedrocht van een film.

Ik deel zelden een 0,5 uit, maar deze verdient het.

Het probeerd niet eens origineel te zijn, het lift gewoon mee op de martel-hype, en het vervolg hoef ik al helemaal niet te zien.

Te triest voor woorden dit..

Met Area 51 heb ik onderhand mijn waslijst aan found footage wel afgewerkt. Wat resteert is veelal simpel cash-in werk van totale Z-regisseurs. Niet dat Peli het hier geweldig doet, maar ik had nog wel enigszins verwachtingen bij dit project. Enerzijds omdat hij met Paranormal Activity toch wel het één en ander in gang heeft gezet EN omdat het hele Area 51 idee, de mythe, genoeg potentie heeft binnen dit format.

Eerste 45 minuten kun je zoals gewoonlijk volledig missen. Gaat nergens over en voor het tweede gedeelte van de film is het nergens van belang om er iets van mee te hebben gekregen. Eenmaal binnen gedrongen heb ik ongeveer 10-15 minuten het gevoel gehad dat ik er eventueel in mee kon gaan, maar eenmaal het achtervolgen begint en de aliens (hoe fucking doorsnee wil je ze hebben) in beeld komen, word je er weer pijnlijk duidelijk aan herinnert dat wild rennen met een camera en hard hijgen gewoon niet werkt. Back to the drawing board..

Deze van Chan altijd een beetje ontweken, maar om wat gaatjes te dichten... het moest er ooit van komen! Leuk om dan te kunnen concluderen dat het allemaal met een dikke knipoog, voldoende Chan-actie en veel bekende koppen gebracht wordt. Coraci is meestal wel raak, maar van deze had ik het 't minst verwacht. Have faith in Jackie Die man kan van (bijna) alles wel iets leuks maken. Veel van z'n Amerikaanse werk is lastig te verteren, maar dit avontuurlijke 2 uur durende werkje behoort daar niet toe.

Valt tegen vanwege de rommelige vertelstructuur die eigenlijk vooral verwarring zaait en niet zozeer vervreemd werkt (wat een must is). Dat maakt het er echter niet minder 'haunting' op, want dankzij de locatie en cinematografie is het toch met vlagen enorm genieten. Met name van de onheilspellende sfeer die er heerst is om je vingers bij af te likken. Puik werk!

Hmm

Gemengde gevoelens toch wel. Aan de ene kant blijft dat hele game concept in dit werkje wel zwaar interessant, vooral visueel gezien. Sterke soundtrack ook. Dit alles deed me vooral denken aan Lost Planet, de firepower, de grote monsters, de teamplay (aan het einde dan). Wat wel fijn is om te zien natuurlijk. Maar aan de andere kant is het een film die weinig écht nieuws doet en bovendien niet constant boeiend blijft.

Echter kon ik van de dialogen geen woord verstaan, dat brakke Engels in combinatie met de Low Quality stemmen (door het mondkapje) zorgen ervoor dat je er als kijker 0,0 van meekrijgt. Uiteindelijk maakt dat niets uit aangezien het plot zo straight forward is dat je niets belangrijks zal missen wat hieraan gerelateerd is.

Visueel een plaatje, meeste shots zijn zeer aangenaam om naar te kijken, vooral erg sfeervol. Ook de CGI ademt veel sfeer en charme uit. Al met al een kleine 3.5, zat meer in..

Bekend kwaaltje. Spaanse horror weet zich meestal mooi te verkopen, maar heeft zelden iets unieks te bieden. Zo ook deze Asmodexia. Niet eens zo'n verkeerd concept, maar qua uitwerking, vertelwijze en tempo veel te zweverig en nietszeggend. Ziet er wel érg fijn uit allemaal. Mooi kleurgebruik en een prachtig eindshot. Carreté biedt een wat meer low key kijkje op het excorsisme. Geen overdreven praktijken, maar meer met de nadruk op de reis van opa en kleindochter.

Semi-edgy sociaalkritische met neon beladen teen angst filmpje meets Purge. Glossy girl power vol met drugs, seks en bloederig geweld. Iets wat men al snel als 'geforceerd hip' zal willen bestempelen. Ze zitten er niet naast, maar gelukkig is 't wel met een rauw randje; dat is dan wellicht het voordeel van een mannelijke regisseur die met dit concept aan de slag gaat.

Het is een shitload aan ideeën die, in zowel stijl als inhoud, in de uitwerking misschien wat geraffineerder konden zijn (het is geen The Neon Demon ) en enige subtiliteit in zijn boodschap ontbeert, maar júist dat tongue in cheek over-the-top rommeltje maakt het verrassend effectief vermaak. Het is verfrissend om zware thema's die tegenwoordig al iets teveel door je strot worden geduwd -zoals transgenderism, homofobie...- in zo'n speelse vorm te gieten. Wie zich concentreert op de boodschap zelf zal zich er wellicht nog aan storen, maar in het grote geheel voegt het alleen maar toe aan de groeiende waanzin. Leuke 'trigger warning' ook aan 't begin, zet de toon wel aardig. Paar scenes schieten er duidelijk bovenuit, McSavah noemt de tofste al, maar het is over de gehele linie een film die zich visueel laat gelden. Ver boven verwachting wat dat betreft.

Asylum speelt een beetje met het ANOES-idee, met een type Freddy en een tweede werkelijkheid. Werkt tot op een zekere hoogte positief, maar het uitblijven van eye-catching kills doet de film de das om. David R. Ellis verdient met al z'n films een hele dikke NET-NIET stempel. Opvallend vond ik het vrij geestig gevulde beginstuk. De hele introductie was opvallend vermakelijk geschreven, waardoor het uitgezogen einde des te harder teleurstelt. Thumbs up voor Mark Rolston als dokter, maar verder een wat verwerpelijke bedoeling.

Puike genrefilm en tegelijkertijd een fijn voorbeeld van hoe de Zuid-Amerikaanse producties binnen dit genre de laatste jaren een (nog) duidelijker eigen gezicht hebben gekregen. Want hoewel het gegeven alles behalve origineel is, pakt het overtuigend z'n momenten. Spaanstalige horror heeft de reputatie om vooral erg zweverig te zijn en de sfeer meer in het lage tempo te zoeken. Argentijnse producties zijn dan weer over het algemeen (met pas 12 titels op de teller voor mij, vanaf de jaren 90) een stuk directer in hun aanpak. Ook hier liegen de scares er niet om; visueel een hoop rottende narigheid. Dit soort films (van deze productionele kwaliteit en met een tikkeltje eigenheid) zijn nou eenmaal schaars en ik kan me dan ook lastig voorstellen dat genrefans hier niet enthousiast van worden.

Nog iets anders om enthousiast van te worden; op de officiële site van Demian Rugna zijn al zijn films gewoon gratis te vinden. Ben zelf wel benieuwd naar The Last Gateway (2007) en Malditos Sean! (2011) . Meestal zijn dat soort obscure/vroegere films onmogelijk te vinden, dus dit is een gouden zet van Rugna.

Jezus Christus. Ortega heeft wat te vertellen... en die boodschap wordt je met een prikkeldraad-dildo door je strot geduwd. Heftige thema's rondom homofobie en mishandeling zetten het hele traject in gang, wat volgt is een compleet nihilistische blik in het weinig waardevolle leven in de krochten van Mexico. Van heftige mutilaties, brute moorden, necrofilie, incest, verkrachtingen, fetisjisme, psychologische martelingen tot aan alle walgelijke lichaamssappen die je maar kunt bedenken. Het heeft wel degelijk wat vet op de botten en is niet slechts een aaneenschakeling van ranzigheid. Daar kun je dezelfde discussie over voeren als bij Srpski Film (2010) , maar er zit wel degelijk een boodschap achter al deze waanzin. De kracht zit hem ook al snel in het gebrek aan een traditioneel narratief, waardoor de gore voor niks hoeft te wijken. Pure shock cinema. Alleen voor de liefhebbers.

Best droevig. Zeker omdat het lot van de film zo overduidelijk doorschijnt in het eindresultaat. Had het lekker gelaten zoals het was, leek me best oké! Verder een overduidelijk dieptepunt in z'n carrière waar liever niet aan terug wordt gedacht. Ze worden slechter gemaakt, maar dit valt eigenlijk nergens goed te praten. Helaas, want voor de fans (completionists) onder ons... is er geen ontkomen aan.

Død Snø Apr3 Ski. In de basis een erg speelse zomcom die geen moment van plan is om van de formule af te wijken, maar door enkele simpele 'fouten' nooit helemaal goed uit de verf weet te komen. Te beginnen met de cast die voor 95% Engels spreekt, maar waarvan het niet de moerstaal is. Toch wel redelijk essentieel dat je de taal goed machtig bent om bepaalde grappen goed te brengen. Nu is het een hele worsteling om zo'n geschreven volzin eruit te persen. Weg moment, weg grap. De 'Visual Comedy' is echter wel in orde. Voldoende over de top gore - geinig gebruik gemaakt van de vele props die je met wintersport associeert, met name richting het einde - en het oogt zelden écht goedkoop. Flauw vertier, maar absoluut de moeite waard. Had met wat kleine aanpassingen een heel stuk beter (maar vooral grappiger) kunnen zijn.

Is niet echt een Troma-product, maar gewoon één van hun vele fanfilms. Ditmaal een full feature, en dat eist op den duur z'n tol. Téééring wat was dit een uitputtingsslag. Al vanaf minuut één wordt je gebombardeerd met de meest idiote effecten, drukke dubbing en/of voice-over (een wezenlijk verschil) en een verhaal dat nergens op trekt. Die gay-police in gevecht met die groene sokpop Lloyd Kaufman was waarschijnlijk toevallig in Duitsland, dus die is ook weer van de partij. Wanneer hij die slime overkoopt met 'trash'... LOL! Veel posters, boeken en andere collectibles van Troma te spotten op de achtergrond. Een rasechte amateurfilm gemaakt door een groep Troma-fans met absoluut 0,0 talent, bedoelt als een soort liefdesbrief aan de waanzin die Troma representeert.

Meer van verwacht. Blijkt toch té PG13 om indruk te maken. Hoop kansen die gemist worden op deze manier. Youngsters in de hoofdrol is geen excuus om te dimmen met de gore. Buiten dat is het een opvallend verfijnd filmpje die kwalitatief hoog mikt en met de humor een eind komt. Wint er vooral veel onverwachtse sympathie mee. Verder vind ik de soundtrack te veilig voor een hip filmpje in south London. Wat lekkere grime of zo zou niet misstaan. Niettemin een voldoende voor dit enorm vlotte, vermakelijke maar uitermate veilige werkje.

Omgekeerde maag, vermoeide ogen.

Een geschikt moment vinden voor August was niet gemakkelijk. Ben je er ooit voor in de stemming? Ik niet. De drijfveer is uiteraard nieuwsgierigheid, maar ook pure interesse en wie weet ben ik gewoon een beetje opzoek naar de 'uitdaging' die een film als August biedt.

Wel een fast-forward filmpje, enkele scenes werden gewoon onnodig lang uitgerekt om het des te meer verontrustend over te laten komen, maar voor mij was het vooral een dalende lijn van concentratie die optrad. Zit verder ook niet zo te wachten op kots e.d, daar kan ik dan net niet goed tegen. Het ging mij vooral om de bloody gore en daar zit het wel goed mee.

Aantal indrukwekkende effecten zijn er zeker, jammer dat de kwaliteit van een opname gemaakt met een mobiele telefoon uit 2003 deze film nog weet te overtreffen. Hoewel ik het nut er wel van in zie en ik het zeker niet anders had verwacht, prefereer ik gewoon een soort artistieke middenweg zoals Snuff 102 (2007) dat zo netjes deed.

Al met al niet voor herhaling vatbaar maar het was wel de moeite waard. August zit erop..m'n aandacht gaat nog uit naar Lucifer Valentine's werk, dat zag er al wat verfijnder uit.

I have more chins than a Chinese phonebook

Wat blijft het toch een heerlijk flauw gebeuren, deze Austin Powers. De geweldige personages (Fat Basterd is briljant) zorgen voor een grote dosis aan humor.

Grappig stukje met Ferrell, blijft wat mij betreft een geweldige (grappige) acteur . Met Austin Powers heeft Myers een legendarisch komedie-karakter neergezet die de liefhebbers van flauwe meuk op z'n wenken bedient.

Jammer dat het richting het einde wat minder wordt, de setting en ontknoping zijn nog steeds heerlijk cheesy maar het verandert in een herhaling van al het voorgaande. Ondanks dat is het nog altijd een heerlijk filmpje.

Steven C. Miller moet nog leren.

Het fijne aan Automaton Transfusion is dat het zo vlot begint, een knallend eerste uur weet veel leuks te brengen. Hoewel de film te snel van settings wisselt en nogal wat continuïteit foutjes bevat (&slordigheden), is het niet meteen aan iemand te wijten, het zijn soms gewoon wat té mooie ideeën met zo'n budget (denk aan de lege snelweg!). De ideeën zijn leuk en de gore is fris en vooral erg aanwezig.

Het enige wat me tegenstaat is het einde. Alsof hij er geen zin meer in had. Dat de zon is opgekomen is sowieso al een flinke sfeerdoder en het uitleggerige gedoe totáááál overbodig. Het 'to be continued' scherm aan het einde voelt als een mes in je rug, c'mon...

Het weet zich wel te onderscheiden van de meerderheid binnen de 'teen zombie' films die amerika rijk is. De typische rock (herrie) is nog steeds een doorn in het oog maar het is ze vergeven, visueel is het namelijk wel weer meer dan prima; zeker voor een debuut!

Jammer dat de kwaliteit van de dvd niet zo goed is, ziet er een beetje korrelig uit en het loopt af en toe niet zo smooth. Niet dat ik me daar uiteindelijk nog aan heb geërgerd. Behoorlijk vermakelijk zombie tussendoortje die verrast met z'n gore en looks maar toch flink wat laat afweten voor een écht overtuigende score.

Effectief! Øvredal weet met name tijdens de eerste helft indruk te maken. Er zit ontzettend veel detail in de geluidsband; er tikt altijd wel érgens iets. Dat zorgt voor een ijzersterke, mysterieuze opening. Locatie is natuurlijk top. De houten muurtjes in de hallen, de kille autopsie-zaal en op de achtergrond spelend de verslechterende situatie buiten ( doet wat denken aan Pontypool (2008) , ook ijzersterk verteld). Het zorgt voor klamme handjes. Hij kiest echter de makkelijke route voor de tweede helft. Jammer dat dan ook nog de muziek stevig de overhand neemt, waar hij eerst de locatie zo goed z'n werk liet doen. Uiteindelijk zijn het vooral de autopsie-scenes die het best zullen blijven hangen; puur vakwerk! Neigt af en toe naar de 4* --is quality-wise érg solide--, maar mist net dat speciale randje richting het einde. Alsnog één van de betere genrefilms van dit jaar.

Waar de meeste Possession/Exorcism/Demon flicks beginnen bij het ''possessed'' geraken en eindigen wanneer die ongewenste bewoner van het lichaam weer is verhuisd, pakt Ava's Possessions het verhaal pas NA dat laatste punt op. Ge-wel-dig idee. Vreemd dat het nog nooit eerder is gedaan. Want ja: men vergeet natuurlijk niet wat er allemaal is gebeurt - terwijl dat wel de indruk is die andere films wekken. Je leven gaat de volgende dag niet zoals vanouds verder. En dat geldt zeker niet voor Ava.

Vaak is de grootste zorg bij dit soort films dat het concept een leidende gimmick wordt. Hier gelukkig niet geheel het geval. Vind de uitwerking van genoeg lef en plezier getuigen. Galland geeft het geheel een lekker cynisch toontje en veroorlooft zichzelf daarmee nog wat extra ruimte om het vrij over demonen, archangels en magie te praten... zonder dat het ten koste gaat van de geloofwaardigheid binnen zijn wereldje. Die overigens erg mooi wordt geschoten. Fijn belicht ook, met veel groen en rood. Geeft het een retro-vibe mee, alsmede enkele invloeden die terug te vinden zijn in de soundtrack. Niet storend voor degene die daar niet zoveel mee hebben, maar aanwezig genoeg voor de rest om het te waarderen. Aanrader!

Moeilijk om te beoordelen..

Aan de ene kant heb je het geweldige camerawerk, gecombineerd met subliem gebruik van audio, echt geweldig samenspel van beeld en geluid. Een scene als die in de loods is echt geniaal. Ook de explosies aan het begin die je in een soort van 2d stil ziet staan zijn echt het toppunt van creativiteit.

Het ziet er dus uit als een plaatje, maar aan de andere kant heb je het verhaal dat me vaak genoeg niet wist te boeien en dat zorgt voor wat tegenvallende stukken. O.a dat einde waar het acteerwerk nogal door de mand valt en het verhaal nou niet echt tot een leuk slot komt.

Daardoor kan ik het ook niet als een meesterwerk zien, maar dat neemt niet weg dat het verder een geweldige film is die vooral word gedragen door creativiteit en volledig z'n eigen ding doet.

4*

...Wow?

Zeg dat wel, van te voren wou ik zo sceptisch mogelijk zijn, wellicht zou het toch lichtelijk kunnen tegenvallen, maar wat een onzin, dit is prachtig. Avatar is ongekend, onvoorstelbaar, magisch, onovertroffen en nog meer mooie lovende woorden.

Van te voren had ik al het 'gezeik' over het verhaal een beetje gevolgd, cliché dit voorspelbaar dat, volledig mee oneens.

Het verhaal is perfect, ten eerste ligt het bij dit soort films om hoe er mee omgegaan word, hoe word het gebracht en hoe komt het aan?Op basis daarvan is Avatar een voltreffer. Ontroerend? Lichtelijk, vooral door al het pracht dat je te verwerken krijgt, wie wilt er dan een ingewikkeld verhaal, kijk dan een ander soort film, klinkt simpel? is gewoon zo simpel.

Ik denk dat ik nog nooit met zoveel ongeloof heb zitten kijken en zitten bedenken hoe ze dit ooit voor elkaar hebben gekregen, dat nadenken ben ik na 10minuten mee gestopt want daar kan ik niet opkomen, heb me mee laten voeren door de magie van Avatar en het gevoel en moeite dat Cameron er duidelijk heeft ingestopt.

Al die tijd betaald zich uit en dat straalt er letterlijk vanaf.

Het 3D gedeelte is meer dan een leuke gimmick, het zorgt ervoor dat je je in Pandora voelt, het leeft, het voelt echt en het werkt.

Dit is het mooiste wat cinema te bieden heeft, daar kan geen LOTR tegenop, ookal zitten die films allemaal op een dikke 4* bij mij.

Na vrij recent nog 2012 te hebben mogen aanschouwen in volle glorie op het bioscoop scherm en daar ontzettend van onder de indruk zijn geweest verdwijnt die film haast in het niets in vergelijking met dit pareltje

Ook een gevoel meegemaakt die ik nog niet eerder heb gehad bij een film, toen de aftiteling liep en de laatste beelden van Pandora langskwamen wou ik de film nog een keer zien, 0:30 na ruim 2uur naar een prachtig scherm in de Cinemec te hebben zitten staren met ontzettend goed geluid, wou ik het gewoon nog een keer.

Ik geef haast nooit 5*, slechts bij films die me na lange tijd nog steeds iets doen, na velen malen herkijken. Maar bij Avatar zal ik hem bij de eerste kijkbeurt de volle mep geven, het is het waard.

5*

Popcorn by the book. Helaas niet aan mij besteed. Nooit geweest, zal het ook nooit worden blijkbaar. Hou af en toe best van geeky dingen, maar het hele superhelden gebeuren zal ik nooit begrijpen. Mag toch hopen dat deze film het niet moest hebben van z'n humor of actie, maar vooral een zoethoudertje is voor de fanboys die graag bepaalde figuren (of natuurlijk de acteurs) samen aan het werk zien. Niets mis mee, heb het zelf vaak ook. Jammer dat ik Downey een onuitstaanbare vent vind en de rest eigenlijk van kwaad tot erger gaat. Grijze massa. Hierdoor valt er op dit vlak al weinig te halen voor mij en let ik al snel op de andere zaken. Ai.

Die Whedon heeft absoluut 0,0 benul hoe hij actie in beeld moet hebben. Daar helpt de weinig verrassende choreografie ook totaal niet bij. Valt misschien ook niet zoveel van te maken. Eigenlijk vreselijk dat dit in 2012 nog kan. Je mag toch wel van betere huize komen in een ruim 2(!!) uur durende talkshow met mannen in strakke pakken. Er was zo weinig om naar uit te kijken.

Maar ach, conclusie blijft hetzelfde: niets voor mij. Blegh. Thumbs up nog wel voor Hulk.

Dit was inderdaad shockerend slecht. Begint al met de verschrikkelijke look van de film. Alsof ze alles in Raw format hebben gefilmd en vervolgens geen grading hebben gedaan. Bizar hoe grijs en contrastloos het beeld is. Zelden heb ik mij zo intens gestoord aan de smakeloosheid (of onkunde) van de regisseur. Bovendien MET AFSTAND de slechtste killer ooit! Je moet het zien om te geloven. Dan wordt je er toch even vriendelijk aan herinnert dat het een vak apart is om een goede killer te bedenken, spelen en uitvoeren. Wat dat betreft heb je deze films wel nodig, want je waardeert de goede genrefilms weer een beetje extra.

Gaaf!

Ik vond de meeste vechtscénes wat flauwtjes, allemaal prachtig in beeld gebracht (visueel met vlagen écht schitterend) en ook mooi opgezet allemaal, geweldige omgevingen, maar de gevechten an sich zijn niet bijzonder genoeg. Veel te debiel slachtvee als tegenstand, dat vind ik toch altijd zo jammer dan, zeker wanneer de vechtkunsten zelf het niet speciaal genoeg zijn om het op te kunnen vangen. Het blijft daarom dus niet altijd even interessant, maar dan heb je nog altijd zat om van te genieten.

Leuk (klein) verhaaltje, leuke personages, Aya Okamoto is een ontzettend mooie actrice en het einde is spectaculair! Heel groots, heel mooi in beeld gebracht en met enkele leuke truucjes (dat over de kop draaien met de camera, tof!) weet het toch schitterend af te sluiten. Nu op naar deel 2, ik heb er iig wel zin in gekregen!

4*

Na het eerste deel veel zin gekregen in dit 2e deel. Ongeveer even goed bevallen.

Ik vond het verhaal iets interessanter worden, nu we wat verder zijn en andere personages hun intrede doen. Bleef voor mij iig tof genoeg. Vraag me af of er een derde deel komt, het zou wat laat zijn, maar liever laat dan nooit.

De gevechten zijn technisch even interessant als het eerste deel, niet zo heel hoogstaand dus, maar wel uiterst vermakelijk. Vooral de over-de-top stukken heb ik van kunnen genieten, dat stuk tussen die bamboe met die draden, geweldig!.

Azumi 2 stelt niet teleur, maar weet ook nergens beter te zijn dan z'n voorganger. Voor een vervolg gewoon geslaagd. 4*