Opinions

Typisch Fred Olen Ray. Súper cheesy sci-fi met goedkope, geknutselde sets / props en lasergevechten waar zelfs Don Dohler op neer zou kijken. Waanzinnig fout en met een continue dom kijkende Jan-Michael Vincent. Fred neemt zichzelf nergens te serieus en haalt vooral veel voordeel uit de budgetaire beperkingen. Van de über slechte outfit van de android (met een nogal mannelijke kaaklijn) tot de kartonnen sets aan boord van het ruimteschip / space prison; dit is genieten voor de liefhebbers.

Nogal matig. Waar het eerste deel nog een beetje sfeer had, is dit echt oninteressante rotzooi geworden. Alleen dat eerste uur al, verschrikkelijk! Hoe Sigourney Weaver ( ) zich 1, 2, 3 aanpast, een zwaar neppe woede uitbarsting heeft en daarna de zorgzame moeder en heldin uit gaat hangen, 1 + 1 = 2 en het is uitzitten geblazen. Het uitzitten van 2 en een half uur aan middelmatige actie en gekloot tussen oninteressante personages is geen pretje, kan ik je vertellen..

Met hun landing op LV-426 hoopte ik op wat verbetering. Die macho marine bullshit vind ik altijd wel tof, big-ass guns Maar zodra de aliens tevoorschijn komen wordt het een vlakke schietpartij op alles wat los en vast zit, waardoor er geen sfeer, geen verrassing en voor mij geen plezier meer te behalen valt. Nu ben ik daar doorgaans ook wel fan van, maar een goede richting voor het 'Alien universum' vind ik dit alles behalve. Erg origineel of groots pakt het ook niet uit, viel me bijzonder tegen na alle grootspraak hier.

De toevoeging van het meisje Newt is ook te belachelijk voor woorden, waar zat hij met z'n kop Beetje dezelfde fout die hij met T2 maakte, fu-cking zielig gedoe blijft dat, totaal geen toegevoegde waarde, tenzij je je kijkers probeert te frustreren. Good job! Wat verder nog overblijft zijn aliens zonder dreiging (leggen makkelijk het loodje, meer = niet beter) en actie zonder verrassingen. Alleen de queen was verschrikkelijk tof Maar ook dat werd opgevolgd door een flauw einde, beetje sneue beslissingen die Cameron allemaal neemt..

Ben benieuwd hoe Fincher het doet met 't 3e deel..

Fijn genrewerk. Blij verrast om deze van Grant in de schappen tegen te komen. Na het succes van Harpoon (2019) was het een naam om in de gaten te houden, maar nauwelijks te realiseren door de lastige (legale) verkrijgbaarheid van z'n werk. Met deze release nu in ieder geval de uitgelezen kans om eens te zien of Harpoon een toevalstreffer was. De core kwaliteiten waren daar vooral het zwart komische / cynisme karakter, scherpte van zowel script als (jonge) cast en passende 'hardheid'. Alive is qua opzet (weer) erg traditioneel torture en Grant lijkt zich ook wel op z'n gemak te voelen binnen die bekende paden. Hoewel het geheel competent is neergezet en sfeervol geschoten, lukt het hem niet om zich los te worstelen van die beperkende clichés. Het uitgangspunt en de uiteindelijke ontknoping zijn daardoor op papier leuker dan de weg ernaartoe. Grootste gebrek is een écht markante psycho, die zie ik in Macfadyen niet echt volledig tot z'n recht komen.

Cool. Vooral omdat ik niet écht wist waar ik aan begon. Alleen dat het er één van McKee is, dus dat is reden genoeg om hem aan te slingeren. Waar ik eerder een luchtige slasher verwachtte, komt hij aan met een super 90's / early 2000's witchcraft filmpje! Meestal zijn het de sympathieke buitenbeentjes die hun gram halen bij de pestkoppen / populaire groep op hun highschool. Het is geen McKee film als er geen eigenaardigheden in te vinden zijn, dus hier zet hij vrolijk twee bijzonder onsympathieke groepen uit de highschool samenleving centraal en laat ze het lekker uitvechten. Grootste probleem zijn waarschijnlijk de effecten, maar het zelfbewuste karakter van de film en het vertrouwde (maar toch op een eigen manier ingevulde) scenario doen me goed.

Laatste filmpje is de enige die te pruimen was. Een sfeervolle throwback met een luguber einde. Verder weinig leuks gezien. Vooral de wrap around story was verschrikkelijk mank. Amateurisme ten top... Leone redt zich verder wel prima door wat gave costume designs (de clown in het bijzonder), maar echt bijzonder wil het nooit geraken.

Eerste filmpje is meteen de beste. Vond de eerste All Hallow's Eve ook niet om over naar huis te schrijven, maar die eindigde nog met een fijn throwback filmpje en een clown die qua looks nog genietbaar was. Hier kan ik de meningen wel wat meer delen. Algemene niveau is niet hoog genoeg, zeker tegenwoordig zijn er tal van anthologies die over de gehele speelduur hoge kwaliteit weten te waarborgen. Het zijn dan ook geen regisseurs om wild van te worden. Merendeel is onbekend (amateur) en de rest ben ik alleen van naam bekend. Jesse Baget heb ik dan weer wel ervaring mee ( El Mascarado Massacre (2006) 2,5*) al was dat ook niet hoopgevend. Al met al niet verschrikkelijk, maar de concurrentie is moordend en dan hoef je hier absoluut geen genoegen mee te nemen.

Gaaf! Had vreemd genoeg een iets subtieler (suggestief) filmpje verwacht, maar Almost Human haalt gewoon lekker hard en vlot uit met een boel overtuigende gore fx en geen zweverig geneuzel. Nogal straight forward in de uitwerking, maar daarin wel uiterst effectief. Snap de twee lage beoordelingen op dit moment dan ook niet zo. Binnen de indie-horror is het kaf al lastig van het koren te scheiden, dus op deze manier blijven het ontdekkingen die je vaak gewoon zelf moet doen

Toen ik zag dat de regiseur van shutter erachter zat moest ik hem gewoon zien!

Naast de meerdere schrik-momenten, zit er een heel goed bedacht verhaal in. (Wat bij shutter ook het geval was)
De twist tegen het einde aan, wat natuurlijk niet mag ontbreken in asian horror, is in dit geval geniaal!
Er word fantastisch geacteerd door degene die (pim/ploy) speelt!

Shutter vond ik een meesterlijke film, maar Alone gaat naar mijn mening nog een stapje verder, en kan dus ook niet wachten meer werk van deze regiseur te zien.

4.5*, echt een aanrader

Hyams groeit. Hij maakt hier de stap van nogal middle of the road Jean-Claude van Damme films naar een oerdegelijke, sfeervolle thriller die ondanks al z'n clichés nog steeds effectief blijkt. Dat heeft hij enerzijds te danken aan sterke rollen van Willcox en Menchaca, maar komt ook zeker door zijn stijlkeuzes en algemene pacing van de film. Het kabbelt allemaal lekker rustig voort en voelt allemaal heel ongeforceerd aan. Veel soortgelijke films hebben te lijden onder het 'te veel willen'. Dat er wat twijfelachtige beslissingen worden genomen moet je eigenlijk standaard op de koop toe nemen, maar viel hier relatief mee. Veel meer dan dat kun je, zonder het horror-genre te betreden, ook niet echt doen. Moeite waard dus!

Uwe Boll, een regiseur die ik een hoop gun, bij het publiek is het een ongetalenteerd uitzuigertje die veel game-licensies om zeep helpt, maar in mijn ogen is dit een man die met minimale middelen toch z'n ding probeerd te doen. Dit is iets wat hem steeds beter lukt in z'n recentere werk, vooral door het groeiende budget dat tot zijn beschikking staat, zo verwacht ik van Rampage een hoop. Daarnaast waren Tunnel rats, Far cry en Postal érg fraaie werkjes!!

Maar goed, AITD is een vrij vlak en simpel werkje met een onzin verhaaltje en vrij slechte effecten. Ook een saaie cast, waaronder Tara Reid die als eye-candy niet echt goed uit de doeken komt hier. Maar ondanks dit is het best vermakelijk. Enkele actie sequences zijn zeer vermakelijk en lijken altijd te lijden onder het lage budget, ziet er leuk uit wat Uwe er toch mee probeerd. Soms lukt het, soms ook niet. Kan het 'm moeilijk kwalijk nemen.

Ondanks dat de CGi dus vrij knullig is komt de actie best goed uit de voeten. Audiovisueel is het allemaal maar wat magertjes. Niet slecht maar ook niet goed. De game-licensie doet eigenlijk niets, had net zo goed een andere naam kunnen dragen. Het is enkel een middel om kijkers te trekken, iets wat Uwe goed is gelukt door de jaren heen. Hiermee bouwt hij toch iets op, om later met beter werk te komen.

Uwe Boll's status is begrijpelijk, doch vind ik het ontzettend onterecht en blijft z'n portfolio vooralsnog op 0 onvoldoendes steken nu ik bijna alles gezien heb. Ben benieuwd naar z'n laatste creaties.

Geen flop100 materiaal 2.5*.

Blegh. Uwe Boll's eerste deel was al niet veel (en ben nochtans 'fan' van de beste man), dit tweede deel slaat werkelijk alles. Ziet het er dan niet uit? Mwha, valt alleszins nog prima mee. Is de cast één en al verschrikking? Mwha, voor iedere drol staat er opvallend genoeg een prima naam (Henriksen, Moseley...). Zijn de effecten dan crappy? JA. En daar begint de ellende. Troosteloos vormgegeven zonder enige creativiteit. Kwaliteit maakt me -gezien het budget- nauwelijks uit. Het idee erachter des te meer. Dan volgt nog het ontiegelijk domme plot met het oneindige gelul in de ruimte en dan mag je onze liever Heer op je blote knieën danken dat deze marteling maar 80 minuten duurt. Nogmaals blegh.

Heerlijk is dat!

Weer zo'n underrated geval, ik kijk er al lang niet meer van op.
Genoten heb ik zeker, een ouderwets modern (ja..) werkje met zat fijne elementen die de wat mindere kanten voor een groot deel overschaduwen en je tevreden achter laat.

De gore/make-up effecten steken erbovenuit, het ene moment wat minder (maar nog steeds fantastisch fout dan) en het moment daarna is het gewoonweg práchtig! Echt een verassing op dat gebied, had ik niet zien aankomen. Prettig sfeertje ook, niet heel bijzonder, vooral ook door de simpele/saaie regie weinig boeiends om het gore gebeuren heen. Maar dat doet de film verder weinig eigenlijk.

Het verhaal heeft weinig om het lijf, wanneer het meer zou hebben geprobeerd werd het eerder lachwekkend dan beter. Ook geslaagd in dat opzicht dus. Waar het wel even de mist in gaat is het einde, jammer van dat ruimteschip dat in beeld komt. Ik zie er zelf de humor wel van in maar het heeft natuurlijk voor 99% een anti-effect en draagt absoluut niets bij aan het geheel.

Wat wel leuk was aan het einde is dat verbrande lijk op de stoep bij de vader, hehe. Helaas mist de film soms interessante 'opvulling', wanneer het tempo weer even inzakt weet het weinig te boeien en zorgt het helaas voor een uiteindelijk wat wisselvallig geheel die verder zeker boven de middelmaat uitsteekt en een dikke 3.5* verdient.

Complete bagger, maar wie verras ik met die opmerking? Niemand. Inclusief moi. Toch met redelijk wat verbazing en plaatsvervangende schaamte gekeken. Dat vind ik dan weer wél leuk. Acteurs die geen enkel benul hebben wat ze met een scene moeten en dan maar wat proberen. De gehandicapte, ongemakkelijke motoriek en uitspraak tot gevolg. Het plot van feestende, zuipende jongeren wordt ook tot in het belachelijke doorgetrokken. Wie verzint het om met je groepje naar een lab te gaan om ... ''te feesten''? Hoe dan?

En toen kwam er een acteur met een rattenpak aan en kreeg de editor een epileptische aanval. Het resultaat is schrijnend.

Dit dus een beetje. Maar dan vooral dankzij het eind. Die verder nogal een mix was van de dungeon torture scene uit Dard Divorce en Jay Lee's eerdere komische werk.

Heerlijke dromerig maar vrij hard drama met een einde waar de horrorfanaat pas aan z'n trekken komt. Ga hem dan ook vooral niet zien omdat het één of andere torture flick is, er wordt namelijk vooral de tijd genomen voor een opbouw. Wow, is dat even schrikken!

Of is het meer een afbouw? Alyce, gespeeld door Jade Dornfeld, takelt zichzelf namelijk af tot op het punt waarop ze in staat is om de meest zieke kant naar buiten te laten komen. Dit resulteert in een film met twee gezichten, en beide zijn mij heel erg goed bevallen.

Een film uit onverwachte hoek met een verfrissende uitwerking en tsja.. eigenlijk heb ik hier alles wel gezegd: review

Oh my god Met afstand één van de beste films van de laatste jaren. Dik top10 materiaal. Een fantastische style over substance film met geweldige klassieke (Italiaanse) invloeden maar tegelijkertijd heel erg modern. Ik moest meermaals aan een Grandieux denken, misschien zelfs Von Trier's Antichrist... al is het vooral een gevoel en kan ik m'n vinger er voor het grootste gedeelte nog niet op leggen. Het is een soort droom/nachtmerrie, waarin beeld en geluid voor de ultieme ervaring zorgen en enige tekst en uitleg wegblijven. Een visueel verhaal dus, op z'n best.

Argento's invloeden zijn overduidelijk, zowel visueel als de verwaarloosbare logica tussen punt A en B. Prachtig begin...echt prachtig. Verdomme, er moet een mooier woord voor zijn. Subliem, overweldigend..alles! Belichting, editing, camerawerk.. ik smul. De ultieme look, die ook nog eens goed afwisselt in de drie periodes waarin je de film kunt indelen. Het is een unieke ervaring, zo spannend, sfeervol en 'ongewoon' zie je ze nooit. Tenminste niet op deze manier. Had er al hoge verwachtingen van, de lage beoordelingen hier absoluut niet meegenomen omdat andere bronnen gelukkig wél de gewenste hoop boden , en die werden ruimschoots overtroffen.

En oh... die soundtrack *kippenvel* Ultieme ode, maar toch gewoon heel eigen tegelijkertijd.

Tony's Cinema Trash: Amer (2009) - tonypulp.blogspot.com

Mwehhh.

American Beauty is niet geweldig, maar spreken van een slechte film zou ik nooit doen...want het heeft enkele zeer fraaie aspecten. Jammer dat het merendeel helemaal niets met me doet, komt vooral (smaak-gerelateerd) vrij oninteressant op me over.

Allereerst even wat pluspunten; zo is de soundtrack bijvoorbeeld best tof, weet met vlagen een goede bijdrage te leveren aan de sfeer, heel kalm en zwoel. Spacey zet een aardige rol neer, vond de ontwikkeling van zijn personage by far het meest boeiende aan deze film. Verder is het visueel best genietbaar, erg rustig en sowieso in combinatie met de soundtrack meer dan prima.

Echter weet het geheel (zoals eerder gezegd) weinig los te maken en is de invulling van het voortkabbelende verhaaltje niet altijd even geweldig, zo zijn enkele zijplotjes gewoonweg geen zak aan, dan heb ik het vooral over de relatie tussen de dochter en de buurjongen, die is gewoon tergend saai. Hun personages weten totaal geen aandacht vast te houden.

Gelukkig heeft het nog een soort humor in zich, waardoor je het wat beter kunt behappen allemaal (''Pijp scene was hilarisch''). Het einde vond ik nog best goed werken, waardoor er toch een klein gevoel ontstond dat een herziening wat goeds zou kunnen doen...echter heb ik daar nu of binnenkort helemaal geen zin in .

Beter goed gejat, dan....

Dat leentjebuur spelen ook een kunst is, blijkt wel weer. Walton en Zachary bakken er niet veel van. Het begint al niet veelbelovend met die jonge meisjes, maar dat is iets waar veel regisseurs zich geen raad mee weten. Wanneer dat niveau dan wordt doorgezet door de volwassen cast, dan is het vooruitzicht ineens héél donker. Vind nochtans dat er best wat leuke momenten in zitten, maar dan vooral qua art direction. Ziet er allemaal (voor wat 't is..) niet heel verkeerd uit, maar de knullige timing, krankzinnige dialogen (de kinderen die hun stiefvader per se 'dad' moeten noemen?!?! W T F) en ronduit knullige vertaling van tig andere films... dat maakt het toch tot één van de dieptepunten van dit jaar.

Sickening. Maar lang niet zo uitbundig als het vorige deel American Guinea Pig: Bouquet of Guts and Gore (2014) , dat was in principe net zo explosief en over de top als z'n Japanse voorganger. Koch (een geweldenaar, vind zijn 100 Tears (2007) stiekem een klein meesterwerkje) gooit het over een verrassende andere boeg en raakt met vrij kleine martelingen eigenlijk een veel gevoeligere snaar bij de kijker. Het is meer ''relatable'' misschien. Het heeft meer een wetenschappelijke achtergrond, in plaats van een doorgedraaide psychopaat (of een duo, zoals in voorgaande deel). Lijken wel nazi-experimenten, zoals het bewegen van de vingers door met draad de spieren aan te spannen in 't arm. Alles wordt getest en gewogen en langzaam zie je het ''test subject'' zijn menselijkheid verliezen. Dit alles in glorieus zwart/wit met een geluidsband die doet denken aan de snuff-versie van Eraserhead.

Duister, smerig, goor en mensonterend. Koch in a nutshell!

Unearthed madness! Holy fucking shit. Wat een waanzin. Unearthed heeft al een grootse reputatie in deze hoek van het genre, maar Stephen Biro (oprichter!) moest er zelf nog een schepje bovenop doen. Een schepje bovenop de Guinea Pig reeks? Dat is nogal een uitdaging. De reeks die met scheve ogen werd aangekeken; dit moet wel echt zijn?! Met zijn Amerikaanse Guinea Pig weet hij de verwachtingen echter wel dubbel en dwars waar te maken. Het is wachten op de eerste reacties, ''hoe kun je dit nou kijken''

In samenwerking met Marcus Koch (Special Effects held; Sweatshop (2009) en o.a het recente We Are Still Here (2015) staan in zijn lijst). Begon ooit bij het vierde deel van Toxic Avenger (ook weer een vondst van Troma, dus) en heeft daarna een geweldig aantal bijdrages geleverd aan smaakmakers in het underground circuit. Veelal uitgegeven door Unearthed. Anyhow: he did it again! En hoe..

Deze American Guinea Pig: Bouquet of Guts and Gore behoort tot de meest grove, compromisloze snuff-splatters ooit. Het einde zoekt de grens van smakeloosheid behoorlijk op, maar de rest staat allemaal in dienst van de gore. Het is een soort showreel van wat er vandaag de dag allemaal gedaan kan worden. Heeft dus zeker, ook als film, z'n waarde. Bovendien ondersteund door vreemde, diep brommende soundtrack en geheel in old school sferen gedraaid.

Bloederige exorcism. Stephen Biro (oprichter van het label Unearthed Films en regisseur van de allereerste American Guinea Pig Bouquet of Guts and Gore + rechthebbende over de 'Guinea Pig' naam) pakt de draad zelf weer op nadat het tweede deel American Guinea Pig: Bloodshock (2015) werd geregisseerd door bekende van Biro -en voor iedereen die een beetje thuis is in de special effects wereld- Marcus Koch ( 100 Tears (2007) is essentiële stof voor gorehounds). Marcus is ditmaal gewoon weer aan de slag geweest met de waanzinnige gore fx, Biro nam de rest op zich.

En behoorlijk succesvol. Al is deze Song of Solomon iet wat A-typisch voor de reeks; met relatief veel verhaal en dialoog wordt de originele Guinea Pig-formule (het zo realistisch mogelijk neerzetten van een snuff film) zo langzamerhand een beetje uit het oog verloren. Ik ben benieuwd hoe dat met American Guinea Pig: Sacrifice (2017) zit, die ligt ook klaar om bekeken te worden.

Acteerwerk is bijzaak (al doet Cameron, de demonische lead actress, het overtuigend) en visueel schommelend, al is 't zeker gezien het subgenre wel ver bovengemiddeld. De hoofdattractie is uiteraard de über extreme gore. Shockeren is er niet (meer) bij, maar voor wie van het betere bloedvergieten houdt en het exorcisme-jasje wel kan smaken, is dit uitstekend kijkvoer. Met name het einde is fenomenaal op dat vlak, al kun je gerust je chipjes en cola blijven eten en drinken. Voelt ergens wrang, omdat dat niet is waar de serie oorspronkelijk om draaide, maar als ik dat buiten beschouwing laat, zijn er maar weinig films die hier überhaupt op dit niveau aan kunnen tippen.

Gaaf! Er zijn te weinig regisseurs die er nog zo'n leuke bende van durven maken als Dhar hier doet. Met een sterke rol van Principe als bloeddorstige vigilante cruisend door de kale vlaktes van Amerika in z'n knalgele muscle car. Rechttoe rechtaan wraakplotje, maar met de nodige liters bloed en overige graphic scenes. Dhar doet geen water bij de wijn en maakt er een druk exploitation filmpje van! Waarvoor hulde. -dat het dan niet allemaal even strak (of high-end) is uitgevoerd, doet er minder toe-

Geslaagde documentaire waarin enkele boeiende dingen gezegd worden, maar de algemene toon wat te droog is. Althans, zo is mijn gevoel uiteindelijk.

Het zijn nogal wat gigantische namen die langskomen. Een ieder heeft wel iets leuks te zeggen over hun eigen werk of over dat van een ander, altijd met veel respect en het historische aspect overheerst. Het is geweldig om ze te horen over de grootste films binnen het genre, met name het stuk rondom TCM vond ik heerlijk.

John Landis (niet meteen mijn type regisseur) springt er qua enthousiasme wel bovenuit, heerlijk hoe hij vertelt over de ervaring(!) ipv droge feitjes zoals die professoren (die dame.. ). Maargoed, de periode waarin deze films zijn verschenen biedt mogelijkheid tot veel controverse en eigenlijk confronterende conclusies.

Het feit dat Savini zijn inspiratie kon halen uit eigen ervaringen, is zo'n confronterend feitje. Vreselijk eigenlijk, als je ziet wat de beste man tevoorschijn tovert aan effecten! Verder zijn het de bekende links tussen de vrijheid en de groeiende consumptiemaatschappij waar Romero op inspeelde met Dawn of the Dead (begin héél veel zin te krijgen in een herziening) en bijvoorbeeld de functie van sex waar vooral Cronenberg's Shivers in het middelpunt stond.

Vind het vooral mooi hoe Romero met zo'n grote lach op zijn gezicht hetgeen hij denkt, verkondigt. Je ziet de liefde/interesse voor dit genre er echt vanaf spatten, waar Cronenberg juist weer erg droog (feitelijk) bezig is en Landis bijna overdreven enthousiast . Het biedt een redelijk evenwichtig geheel met natuurlijk wel z'n betere en mindere momenten, maar genoeg boeiende opmerkingen en onderwerpen om mij bezig te houden.

Pijnlijk niet grappig.

American pie is ondanks het gebrek aan humor in de laatste 3 delen toch altijd een film die ik aan zal zetten.

Helaas word het wel met het deel slechter en dat voorspelt niet veel goeds voor de komende delen.

Dit keer zijn opnieuw de personages irritant, vooral die dikke.

Geen enkele 'grap' heeft zelfs maar een lach op m'n gezicht weten te krijgen, dat is toch redelijk triest (Zeker wanneer ik om de slapste en smerigste humor mezelf kapot kan lachen) Dieptepunt is absoluut die scene met die eland, welke kleuter bedenkt deze humorloze meuk?

En die stiffler, wat een idioot Heel flauw, heel slecht gespeeld, irritant zoals de rest maar dan nog net een stapje verder willen gaan.

De dames zijn wel weer goed te doen in dit deel, dat is zoals verwacht wel weer een pluspunt.

1.5*, omdat het een vlot wegkijkend tijdverspillertje is.

Meer kan ik absoluut niet geven

Had best hoge verwachtingen van deze film, en ik moet zeggen dat die grotendeels waar zijn gemaakt.

Het verhaal is goed, Christian bale is geweldig, het einde zorgt ervoor dat je er nog even over nadenkt, en dat is toch wel een goed iets.

Als horror fan erger ik me echter wel aan censuur, dat is dan ook het enige minpunt..ze hadden het een stuk zieker en aangrijpender kunnen maken door alles wat meer te laten zien!

Maar dat maakt de film niet minder goed, het is een uitstekende film die nergens echt verveeld. verdient dus gewoon 4*!

Cool! Typisch vervolg filmpje dat zich weinig aantrekt van het ''bronmateriaal'' maar gewoon goed werkt als een onvervalste Kunis showcase. Simpel, luchtig.. en om je ogen bij uit te kijken Qua look één van m'n favoriete actrices, zou haar graag eens in een klassieke scream queen rol willen zien! Verder ook wel leuk met Shatner (grijpt sowieso alles aan) en Lindy Booth blijft ook welkom. Krijgt mijn sympathy vote, niet omdat de film zo goed is (soundtrack is waardeloos en het geheel is te tam voor een slasher, al past het wel bij deze zwakkere periode) maar omdat Mila zo goed is. Zo simpel!

Beste van DeCoteau zou ik niet meteen zeggen. Hij heeft genoeg érg leuke genrefilms gemaakt. Met name in hetzelfde decennium als deze American Rampage. Maar voor wie speciale tintelingen krijgt van 80's synthesizer pop, semi-bloederige gunfights en naakte dames, is dit prima kijkvoer. Ik noteer hem bij deze ook als film met de slechtste strippers ooit. Met een iet wat aparte leading lady; Kary Jane als de stoere agente. Met haar nogal tomboyish look is ze niet een traditionele invulling van zo'n rol. Linnea Quigley, die nog even kort langskomt, zou bijvoorbeeld een logischere keuze zijn geweest. Een actrice waarmee hij eerder én later meerdere films maakte, waaronder Murder Weapon (1989) (3.5*) en Creepozoids (1987) (4.0*). Verder is het gewoon een cheesy actie vehicle in de stijl van bijvoorbeeld Andy Sidaris. Prima tussendoortje.

Vermoeiend fragmentarisch. Clint Eastwood had een kantje vol thema's en onderwerpen die hij wilde aankaarten met deze eenzijdige film die in de kern vooral lachwekkende pro-army propoganda is en pas (saaie, grijze) cinema op de tweede plaats. Het is een opsomming van gebeurtenissen die ruw aan elkaar worden gecut. Ik schrok er echt van; het is een slachtveld van haastige, afgekapte scenes. Je krijgt geen moment de tijd om te settelen omdat je als kijker continue heen en weer wordt gegooid. Een film die veel soortgelijke thema's omtrent het terugkeren uit een oorlogsgebied behandeld en dat beter temporiseert in de montage is bijvoorbeeld Thank You for Your Service (2017) . American Sniper poogt nog veel meer dan dat te zijn en dat resulteert uiteindelijk in een heleboel niets. Automatische piloot drek.

Pijnlijk slecht.

Om meteen met het enige lichtpuntje te beginnen: Jenna Dewan is opzich een leuke verschijning.

Daarintegen bevat de film totaal geen humor, zelfs in de flauwste vorm ontbreekt het hier volledig. Belachelijke poging tot 'komedie'.

Schneider met een rol waar zelfs hij zich voor mag schamen.

Nog een stap triester dan de laatste American Pie films die al beschamend waren voor dit genre.

Hou ontzettend van slappe komedie maar dit heeft daarmee niks van doen, waarmee dan wel? Niks.

Zelfs met flink wat bier op gewoon niet te doen deze meuk.

1.5* Omdat het vlot wegkijkt en Jenna hot is.

Dit moet voor iedere 80's liefhebber toch spek naar de bek zijn? Wat een heerlijk derde deel in een reeks die blijft verbazen. Zit tjokvol met cheesy effecten, zowel in de goede zin (creature design in de put, de verbrandingsdood ) als in de 'zo-slecht-dat-het-goed-wordt' categorie met o.a de frisbee. Blijft allemaal op z'n eigen wijze fier overeind staan in ieder geval en de 3D-effecten maken het tijdsbeeld compleet. Mooie transfer ook, gezien in de prachtige Duitse Amityville blu-ray set van NSM. Samen met de Vinegar Syndrome set is de gehele serie daarmee bijna compleet opgepoetst te vinden nu! En volgens liefhebbers van de reeks is dit niet de laatste die de moeite waard is.

Verrassend sterk. Het is weinig sequels gegund, maar Damiani's The Possession is er één die zowel respectvol de blauwdruk van de eerste film volgt én er voor de laatste acte nog een fijne ''eigen'' draai aan weet te geven. Veel traditioneler dan dit vervolg kun je niet beginnen. Hoewel de gezinsdynamiek al vanaf het startschot zeer opvallend is, met het Italiaanse temperament van de vader en de nogal incestueuze vibe tussen broer en zus, volgt het zeer nauw de opbouw van de originele Amityville. Veel subtiliteit zul je hier echter niet vinden in de bovennatuurlijke events en alles passeert in een versnelling hoger dan gebruikelijk, maar de reden daarvoor is duidelijk. Heerlijk idee om twee klassiekers zo samen te smelten.

Mooie transfer ook, gezien in de prachtige nieuwe Amityville blu-ray set van NSM. Samen met de Vinegar Syndrome set is de gehele serie daarmee bijna compleet opgepoetst te vinden nu! Alleen 'Amityville Curse' mist nog, een rechtenkwestie.