Opinions

Vooral die slissende sssjinees was geweldig. Lekker geïnteresseerd gespeeld ook door de rest van de cast. $350.000 aan budget; waar is het heen? Walker is gewoon géén competente regisseur en dat maakt hij pijnlijk duidelijk. Verschrikkelijk onafgewerkt, met name wat betreft de montage en sounddesign. Slordige overgangen, plotselinge dipjes in volume. Puur en alleen het resultaat van het hebben van 0,0 feeling voor film. Studenten-werk, maar als mid 40er ben je dat station al even voorbij..

Degelijk. Vond met name het eerste uur heel effectief. Khalfoun (P2, Maniac) pakt het kalm aan en de toevoeging van de in comateuze toestand verkeerde tweelingbroer van hoofdrolspeelster Thorne is een welkome. Om wat voor reden dan ook weet dat altijd wel op mijn zenuwen te spelen (zie ook Livide (2011) ). Het scheelt ook wel dat ik dit soort Amityville-verhalen (nieuw huis, duister verleden) eindeloos kan verslinden. Het is echter ook wel weer typisch dat er zo'n beroerd voorspelbaar einde aan wordt geplakt, waardoor je toch weer met een middelmatige nasmaak zit. Enige waar ik verder nog mee zat is dat het (voor opvallend grote gedeeltes van de film) bijzonder slecht belicht is, bijna amateuristisch. Aan het budget zal het niet hebben gelegen en van enige onkunde bij Khalfoun lijkt me absoluut geen sprake.

Geweldig! Zullen ongetwijfeld een goed aantal Italiaanse crime/giallo regisseurs zijn die met enige jaloezie naar Maas' Amsterdamned hebben gekeken. Ik moet De Lift ook maar weer eens opzetten (van zowel De Lift als deze wel vaak flarden op TV gezien), maar ik gok dat ik deze tot z'n beste werk kan benoemen. Wat een fantastische genre-film. Maas had goud in handen in onze prachtige hoofdstad, met een oersimpel maar minstens zo effectief scenario. Heeft alles wat een goede genrefilm nodig heeft. Strooit ook met de nodige humor en is allemaal fantastisch sfeervol geschoten. Voor velen is de achtervolging het logische hoogtepunt (suck on that, 007), maar voor mij is de opening van de film dat. Briljante intro!

Zeer amusant

Het verhaal op zich is niets vernieuwend, gewoon wraak van een man die vroeger opschool, in dit geval is weggestuurd door zijn zieke humor Kijkdoos scéne
Die scéne was trouwens geweldig gedaan.

Hetgeen wat deze film zo goed maakt, is de uitwerking, en ik moet toegeven, het plot zit wel vol met gaten, maar er valt zeker wat van te maken.
Je volgt 3 vrouwen, ieder apart, wat een grappig beeld vormt en twisted tot ongeveer het laatste kwartier waar alles wat duidelijker werd.
Voor de oplettende kijker, iedereen werd gepakt op hetgeen wat er in hun kijkdoos zat, clowns, sleepover en een rode sportwagen

Acteerwerk had wel wat fijner mogen zijn, maar storend was het niet, op het laatst moest ik wel lachen, 1 van de 3 werd neergestoken, en de andere 2 lieten geen krimp en rende gewoon weg, is toch wel een vriendin uit je jeugd, beetje apart

Het is allemaal erg fijn in beeld gebracht, erg sfeervol, en een paar gruwlijke scénes, met die clown als hoogtepunt
Blijft toch creepy, zo'n clown..

Al met al dus een verassend verfrissend, maar matig uitgewerkte film, en zeker het kijken waard.
Heb me iig goed vermaakt, 3.5*

Typisch DeCoteau. Een één locatie shoot, met kleine cast en een uiterst minimaal verhaal. Daarmee zijn alle ingrediënten weer aanwezig. Een paar scholieren, waarvan meest prominent een stel metroseksuele mannen (want DeCoteau), worden achterna gezeten door een mummie met een mes. De stroboscoop draait weer overuren in het donderende universum van DeCoteau, die van ieder project een speedrun maakt. Verre van zijn slechtste werk, behoorlijk vermakelijk zelfs. Sommige gebruikers hier zouden eens een écht slechte film van hem moeten kijken

Bikers vs. hippies! Tikkeltje rommelig, wellicht omdat deze verder vrij typische bikesploitation flick net iets meer verhaal heeft dan z'n soortgenoten. Om die reden ook best de moeite waard voor liefhebbers van deze niche.

Pareltje!

De wijze waarop Kargl de film in beeld brengt is van hoog niveau, de zwevende (hoge) en de sluipende (lage) shots zijn werkelijk een lust voor het oog. In combinatie met de soundtrack vormt het een droomachtig geheel, de stille vorm van de film sluit hier eigenlijk naadloos op aan.

Dat is meteen één van de opvallendste aspecten aan Angst, Kargl laat de beelden voor zich spreken en maakt enkel gebruik van af en toe een voice-over. Erwin Leder is wat dat betreft vooral aangewezen op z'n lichaamstaal en vult dat met grote klasse in. Hij weet een fascinerende maniak neer te zetten,

Al met al komt het neer op alles wat al reeds eerder is gezegd, Angst is een onbekend (zwart komisch) meesterwerk en toch blijf ik achter met een teleurgesteld gevoel; dit is dus z'n enige film en ik zou zó graag meer willen zien! Owja, en die teckel Awww.

Bigas Luna lijkt, gezien zijn oeuvre, een opvallend uitstapje te maken naar het horrorgenre. Gezien de thematiek van de film zou ik bijna willen zeggen dat het een reactie is op de video nasties. De toeschouwer is letterlijk het slachtoffer van de film, die als een kwade hypnotiseur werkt. En niet te vergeten de nogal cynisch-klinkende tekst tijdens de opening. Het weet zich al vanaf de eerste seconde op de juiste manier te profileren.

Het concept klinkt iet wat gimmicky, maar wordt stijlvol en doordacht doorgevoerd. Zeer consequent ook. Vooral gezien ''beide films'' parallel lopen is er veel mogelijk. In rekening houdend het hallucinante, hypnotiserende karakter van de film, wordt de lijn tussen film en realiteit vaak met gemak overschreden. Qua look heel Europees, best stijlvol gedaan. Nergens sleazy. Grappig detail: de film ''The Mommy'' is geregisseerd door ''Anul Sagib'' . Heerlijk zelfbewust filmpje.

Mattei Een filmmaker naar mijn hart. Geweldig gestoorde WIP flick met een heuse jungle-twist. Met o.a Yvette Yzon (een actrice waarmee Mattei in z'n laatste jaren áltijd samenwerkte) en een boel andere non-acteurs/actrices. Kwalitatief niet te harden, maar een genrefilm met de juiste intenties. Veel exploitation elementen die vooral in de jaren 70 en 80 een ''ding'' waren, maar hij doet het lijken alsof we geen jaartje ouder zijn geworden. Tijdloze, vrouw-onvriendelijke trash!

Een gebruiker op IMDB zegt het volgende (en daar kan ik me volledig bij aansluiten):

Zo'n filmmaker is Mattei. En zo'n ervaring krijgt de kijker ook. Pulp voor de die hards!

Blumhouse is alle schaamte voorbij en presenteert de nieuwe Annabelle alszijnde een 'film', wanneer het meer fungeert als een soort showreel gevuld met potentiële nieuwe spin-offs, zoals Annabelle zelf dat óók al is. Helaas kan ik mij weinig voorstellen van een 'The Hellhound', 'The Ferryman' of 'The Bride'. Het zijn allemaal matige hengeltjes die worden uitgeworpen om te kijken naar welke het grote publiek het meeste hapt / achteraf bespreekt. De steeds jonger wordende cast dwingt deze, van oorsprong genrefilms, ook meer richting het hokje 'young adult' en de jongere doelgroep is meer dan ooit te voelen in het eindresultaat.

De nieuwe Annabelle is (weer) een blaffende hond die niet bijt. Alles raast voorbij zonder gevolgen. Alle protagonisten zijn ten alle tijden buiten echt levensgevaaar; probeer daar maar eens spanning aan te binden. Dat is scenario-technisch gewoon jammer voor Dauberman, die alles wel prima weet op te bouwen, maar als het puntje bij paaltje komt, is er gewoon geen effectieve scare om de belofte in te lossen. Het is überhaupt beledigend slecht geschreven, snap niet dat men dit slikt. Het feit dat er niets meer nodig is dan een sprookjesfiguur aan een kruis en de overweldigende kracht van twee 50 kilo wegende tienermeisjes om een deurtje dicht te duwen (poeh poeh) om de bezeten Annabelle aan te pakken..... wtf Really?

Maar uiteindelijk weet ik ook wel dat ik niet tot de doelgroep behoor, al zal ik ze ook nooit laten liggen. Dit is perfect voor het jonge publiek dat nog niet heel bekend is met wat het genre te bieden heeft, of daar überhaupt al klaar voor is. 'Onschuldig' vermaak zou ik het niet willen noemen, men mag best wat strenger zijn tegenover dit soort halve films. De scripts liggen kant en klaar op de planken (met wat lege plekken waar het nieuwe 'kwaad' zijn naampje ingevuld ziet worden) en worden volledig afgemeten (gevoelloos) geproduceerd door de minst creatieve bende in het huidige horrorklimaat.

Jammer, want met zo'n dom verhaal mag je toch wel verwachten dat het slecht vermaak zou worden.

Helaas neemt het zichzelf serieus en dat in combinatie met de special effects en het verhaal heeft geen kans op slagen.

Er gebeurd de hele film film lang haast niks en neigt dus ook meer naar een drama dan iets anders.

1.5*, beetje zonde van m'n tijd weer.

Frustrerend. Antebellum start met ballen. Met één lang tracking shot dwars door de plantage wordt de situatie stijlvol geschetst. Wat volgt is een sfeervolle period piece, die zichzelf af en toe overstijgt door mooie cinematografie (zoals de composities in de katoenvelden) en strak sounddesign met leuke details (zoals de geweershoten als tension-drums). Maar het gaat volledig fout wanneer de 'twist' halverwegen in gang wordt gezet. Met een vervelend onsubtiele, belerende toon wordt er weer een hoop triviale social justice crap op je afgevuurd.

Het ruilt vrijwillig z'n originele historische setting in voor het drakerig moderne stadsleven. Ironisch dat er op een conventie gepredikt wordt dat ze af willen van het 'angry black woman' stereotype, maar de film komt vervolgens met de meest karikaturale fat sassy black friend personage op de proppen. Té dom. Er zijn meerdere wegen die tot deze 'twist' hadden kunnen leiden en dit (het openbreken) is wmb de meest rigoureuze en derhalve de minste. ''There’s no room for introspection or difficult questions here. Antebellum therefore reads like the corporate spawn of “Black horror,” pieced together from Twitter anti-racist soundbites and crafted for maximum clout.'' Dit vat het perfect samen. Het had zo veel meer kunnen zijn met minder.

Schnaas' ode aan Joe D'Amato, meester van de Italiaanse schlock en regisseur van o.a het geniale Antropophagus (1980) , een film die iedere splatter liefhebber kan dromen. En dus een perfecte blauwdruk voor een ouderwets Duits no-budget splatterfest! En dan heb je met Schnaas wel één van de smaakmakers te pakken. Heeft absoluut geen benul hoe je een degelijke film moet maken, maar zijn gore is wel echt next level. Een jaar na het overlijden van Joe is dit wel een gepaste liefdesbrief aan zijn adres. Ik denk dat hij, ondanks dat zijn film nog veel beter is, goedkeurend zou hebben gekeken naar de vele gore fratsen die hier de revue passeren. De Cannibal Holocaust kill als absoluut hoogtepunt wmb

Gemiste kans. Lyonne in een zeldzaam irritante rol. Haar personage is veel te karikaturaal. Film mist ook iedere vorm van sturing. Iets waar met name een body horror veel baat bij heeft. De tone of voice is bovendien een complete miss, hoe moet je de film serieus nemen als het zichzelf niet serieus neemt? Dat is namelijk iets anders dan komisch (proberen te) zijn, dat kan doorgaans prima. Geeft veel te veel aandacht aan onbelangrijke factoren, zoals de oorsprong van het probleem in haar baarmoeder. Iedereen weet al hoe de vork in de steel steekt, want het wordt al vanaf het begin geteased, maar toch werken we er nog ruim een uur naartoe. Moeten we dan nog onder de indruk zijn als het inderdaad is zoals we dachten dat het is? Voor een regisseur die zich liet gelden met een experimentele film is daar ook verdomd weinig van te merken. Erg vlakke benadering van een thema dat schreeuwt om psychedelysche beelden. De tamme soundtrack doet daar nog een schepje bovenop. Onbegrijpelijk als je beelden van Oddsac er naast legt.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik moet beginnen, Antichrist is een optelsom, keer op keer een schepje erbij, terwijl het al zo magistraal begint zie je de film eigenlijk alleen maar groeien en groeien. Er zijn geen woorden die deze film volledig recht doen, onbeschrijfelijk mooi!

Lars von Trier begint Antichrist met één van de mooiste scenes die ik ooit heb gezien. De zwart/wit beelden, compleet in slow-motion en ondersteund door fenomenale klassieke muziek, dit laat meteen zien hoe de film uit zal pakken, emotioneel, intiem, bikkelhard, en briljant in vorm. De toon is gezet, nu nog vasthouden, maar daar weet von Trier duidelijk raad mee.

Hier begint de intense ervaring, eerst lijkt het een beeld te schetsen van het verdriet, de verwerking van de tragische gebeurtenis, maar het speelt ook erg in op het schuldgevoel, 'ik had het kunnen stoppen', een soort zelfkwelling doet zich voor. De daarop volgende stukken zullen je dieper meesleuren in deze worsteling met het innerlijk, een film vol lagen, waar je pagina's over kunt lullen, maar waarbij het vooral leuk is om op het internet de vele verschillende interpretaties te lezen, want dat is volledig vrij gelaten.

De intense, vrij intieme atmosfeer die er gecreëerd wordt is niet alleen ongemakkelijk, maar ook bijzonder mooi. Von Trier weet hier als geen ander de emotie over te brengen op de kijker. Niet alleen dankzij het briljante spel van Willem Dafoe en Charlotte Gainsbourg, maar vooral dankzij de manier waarop Trier dit allemaal registreert, dicht op de huid, heel puur, en nergens de inhoud verdoezelen door de vorm aan te dikken, het gaat hand in hand.

Tegen het einde gaat het helemaal los, ontzettend hard en schokkend, al is dat een understatement, niet een misselijk gebeuren, maar gewoonweg sterk gebracht. Het brengt dat beetje extra mee wat de film een stuk meer memorabel maakt. Al met al is dit een overweldigende ervaring, één die ik te lang heb laten wachten, maar nu uiteindelijk al mijn gigantische verwachtingen waar heeft kunnen maken.

Snap ik de film? Nee, denk het niet. Maar dat lijkt het punt ook niet te zijn, integendeel, het is wel beter als het wat 'vrij' overkomt op de kijker, zet je aan het denken, en laat je ondertussen genieten van shots waar je U tegen zegt, visueel één van de mooiste films.

De laatste jaren wordt er juist opvallend veel goeds gedaan met het outbreak genre. The Bay vind ik het beste voorbeeld, maar Antisocial benoem ik daar nu ook graag bij. Dat laat het niet tijdens de eerste helft blijken, maar wat daarop volgt is bijzonder effectief. Met name de climax is een beauty! Opvallend dat niemand de soundtrack heeft benoemd, die verdient echt alle lof. Erg verzorgd en aan het einde de belangrijkste factor in het effectief overbrengen van de doorgeslagen state of mind.

Eindelijk gezien omdat er een pracht van een Blu-ray release van 88-Films op de mat viel. Befaamde 'Video Nasty' die - in tegenstelling tot vele andere verbannen films - zijn reputatie wel waar weet te maken. De gruizige 16mm footage maakt met deze release zijn HD debuut en dat is reden genoeg om hem binnen te hengelen. Geen baanbrekende make-over, maar hij oogt wel een stuk cleaner dan de diverse DVD-releases die we tot onze beschikking hadden. Verder nog een paar leuke extra's, zoals een grappige anekdote uit het interview met film historicus Alessio di Rocco over het insturen van 'review-versies' van de film waarin de heftigste gore scenes werden vervangen door fillers. Één van die plaatsvervangers, een scene waarin een voet uit het water wordt gevist, is voor het eerst te zien via deze release. Een hilarisch slechte scene en met de gedachte van de makers in het achterhoofd des te grappiger om te zien. Scenes die de commissie dan nooit onder ogen kreeg, waren uiteraard o.a die met de foetus (legendarisch!!) en het einde. Geweldige electronische soundtrack ook! Een choquerend meesterwerk.

Grootste verdienste van Dyck is eigenlijk dat je het niet eens direct opmerkt. Meestal zie je het er echt wel aan af, zoals ik recent nog met Butchers (2020) had. Met als grootste verschil dat Butcher's Adrian Langley twee van dat (type) Hallmark-films achter z'n naam heeft staan en Justin Dyck een stuk of 20! Als je al zo lang en met deze mate dat soort films eruit beukt, dan heb ik direct mijn twijfels bij z'n kunde als regisseur. Gelukkig grijpt hij dit (voor hem) zeldzame uitstapje met beide handen aan en maakt er best een opvallend genrewerkje van, met genoeg leuke ideeën gecombineerd om niet direct in een clichématig hoekje te belanden. Ook dát is opvallend. Acteerwerk is net aan voldoende, personages missen o.a daardoor iets karakteristieks. Maar overall behoorlijk de moeite waard.

Wat een ontzettend gaaf werkje is dit. Één om in te lijsten, zo mooi. Schitterende shots (vooral boven op het gebouw) en heerlijke contrasten binnen de vele fantastische scénes, denk aan de toilet scene.

Een perfecte mengelmoes van genres zorgt er uiteindelijk voor dat dit, af en toe komische, vaak gewelddadige en inhoudelijk interessante drama, veel meer te bieden heeft dan dat ik van te voren had verwacht.

Dan heb ik 't nog niet eens gehad over de soundtrack die perfect aansluit op de rest, een geweldige bijdrage. Terwijl ik me normaal best stoor aan dit type soundtrack weet het hier de juiste snaar te raken.

Behoorlijk onverwachts meesterwerk die op alle vlakke een indruk weet te maken.

Weinig van verwacht, maar valt nog steeds uitzonderlijk zwaar tegen. Eigenlijk een beetje gênant voor de regisseur om hier nog mee aan te (willen) komen. Barton (blijkbaar bekend?) is echt wanstaltig slecht. Geldt voor de rest van de zelfbenoemde acteurs en actrices ook. Met name het ''I'm an undercover cop'' moment was ge-wel-dig Hoe dom en onverwachts kun je zoiets brengen? De effecten zijn meermaals schrikken geblazen, maar zelden op de bedoelde manier. Niettemin is het een simpel doch effectief verhaal, dus om die reden staat het origineel snel op de planning om de bittere smaak van deze remake weg te spoelen.

Mehh. Been there done that (a lot of times). Wat een uitgemolken gedoe is dit.. Kan er echt de concentratie niet meer voor opbrengen tegenwoordig. Kan me ook moeilijk voorstellen dat er nog een (kleine) markt voor is. Clay is niet niveautje bodem-van-de-put, maar kan wel wat winst behalen m.b.t pacing en mist enige vorm van authenticiteit. Er spreekt hier geen persoonlijkheid. Ziet er verder met gemak beter uit dan vele soortgenoten, maar dat is écht niet meer genoeg.

Toch wel erg leuk.

Ik had eens zin om iets nieuws te proberen, films met grote lompe vliegende en beukende mechs zijn niet echt mijn ding, anime trouwens ook niet, maar vond het toch goed.

Die romantische draad die er doorheen loopt is echt lachwekkend, zo overdreven en cliché..

Verhaal vind ik juist wel best zo, lekker makkelijk.

Toffe actie en prachtige animaties.

3.5*

De remake had ik al gezien, je weet wel... dat vieze stuk stront, en misschien was dat juist de reden dat ik het origineel daarna niet zo snel heb geprobeerd.

Nu moest het toch eindelijk eens gaan gebeuren en dat pakte goed uit. Einde is briljant en maakt alles daarvoor nog een stuk origineler. De tijd wordt genomen en beloond de kijker met een fijne opbouw en sfeerschepping. In combinatie met de humor is dat alles wat April Fool's Day de moeite waard maakt.

Ontbreken van gore valt inderdaad te overzien, heb het eerlijk gezegd geen seconde gemist. En dat zorgt ervoor dat dit 80's pareltje in het rijtje van de betere slashers verdwijnt en de remake een rape victim heeft achtergelaten. Dikke 4*

*Zucht*

Veel verwachten zou naïef zijn, maar op meer hopen dan dat je hier voorgeschoteld krijgt is zo gek niet. Erg slap uitgewerkt, gedurende de hele film oninteressant om aan het einde nog met een oké conclusie te komen die eerlijk gezegd nog het hoogtepunt vormt.

Vooral de fout van 'de losse flodder' kwam leuk over! Al mag dat niet veel uitmaken voor de rest. Oké cast, dat wel. Maar de sfeer is nergens te bekennen, heeft nergens de lekkere 'feeling' van die geweldige jaren 80 films, nu is dat niet een reeële eis voor een hedendaagse remake, maar waar moeten we het anders mee doen? Ook met de moderne kriteria valt er weinig goed te praten.

Uitwerking van het verhaal mist niet alleen de nodige interessante plotbewegingen maar is ook totaal vrij van enige spanning/sfeer en weet ook geen moment te verassen met de 'kills'. Wat dus een film als deze fataal is. Het keek makkelijk weg en ze bestaan slechter, zou 't echter niemand aanraden. Als ik het origineel in bezit zou hebben gehad...had ik die gekeken.

2*

Verrassing van 't jaar. Nog even op de valreep. Niet dat het een meestwerk is (verre van, het kent alle gebruikelijke gebreken), maar temidst de strontregen van lamme blockbusters (*ugh* BUMBLEBEE *UGH*) is dit een verfrissende duik. Je zwemt af en toe nog langs wat slechte humor, brakke plotlines, flauwe flashbacks, wanstaltige muziek en een overweldigende walm van kitscherigheid... maar wat heeft Wan er een lol mee! De actie swingt met name in cameravoering (toch wel herkenbaar zijn hand), voelt gewichtig (vaak een gebrek bij bijvoorbeeld Marvel) en wordt met regelmaat hardhandig middenin een scene geprakt. Subtiliteit is een lesje die ze bij DC duidelijk (expres) hebben overgeslagen voor de vissenman. Zo hoort het.

Ik hoop van harte dat DC dit volhoudt en het goede voorbeeld voor superheldenfilms gaat zetten, met regisseurs van dit kaliber (en dus ook zoals Zack Snyder!) en de grootsheid, bijna Bay-esque mayhem (BAYHEM) zoals aan het einde van deze Aquaman, niet zal schuwen. Wat een compleet over de top waanzin was dat .

Zoombies (2016) in het aquarium. Dat zou een makkelijke copy-paste moeten zijn, maar dat valt toch vies tegen. Het heeft automatisch een vrijbrief om er misdadig middelmatig uit te zien, kloterig geacteerd te zijn en verder vooral geen fuck te geven om logica. Dan kun je eigenlijk bijna niks meer fout doen, maar tóch lukt het. Eigenlijk een probleem van veel nieuwe(re) Asylum titels; ze zijn gewoon dodelijk saai. Na een kwartier lachen om het pijnlijke over (of under-)acting, heb je dat ook wel gezien.

Gauthier is back! Zes jaar na het verdienstelijke Discopathe (2013) (een 70's slasher) keert hij terug met een 80's inspired semi-slasher. Met o.a de BLOOD BROTHERS (Turbo Kid en recentelijk nog Blood Quantum) verantwoordelijk voor de effecten liggen de verwachtingen redelijk hoog. Voor het grootste deel redt Gauthier zich prima op het lage budget. Na een sterke opening en wat drank, sex en geouwehoer in het waterpark hoop je dat er snel wordt doorgepakt, maar het narratief blijft (ondanks de korte speelduur) lang dezelfde focus houden en bloedt dan enigszins dood. Eenmaal aangekomen bij de grote finale, revancheert hij zich echter wel. Geweldige setup en het resultaat mag er zijn. Sterk prosthetics werk! Een film met duidelijke problemen, die extra kwalijk zijn gezien de korte speelduur. Maar het blijft een interessante regisseur die aan 't einde het vertrouwen terugbetaald, maar de weg er naar toe mag wat verfijnder.

Ik was eigenlijk op het ergste voorbereid. Dat leek terecht: de film opent met een opeenvolging van wanstaltige CGI, maar herpakt zich tijdens de tweede helft wel érg goed. Ik moest meteen terugdenken aan Spiders (2000) , ook die liet tegen alle verwachting in écht gave dingen zien op gebied van practical (spider) FX. En met Sholder's oude werk in het achterhoofd ( A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge (1985) , Wishmaster 2: Evil Never Dies (1999) ...) had ik al wel stiekeme hoop dat het op dat vlak zou kunnen verrassen. En ja hoor, z'n liefde voor SFX komt opnieuw tot bloei in de vorm van een gigantische, slijmerige spin die in een sfeervol duister decor als ultiem goedmakertje dient. Erg tof!

Matigheid galore. Grossiert in onkunde. Geen moment het idee gehad dat regisseur Ahn enig benul heeft van de importantie van een spannings curve (per scene) en hij schuwt goedkope nabewerking ook niet bepaald. Dodelijk, want alle beetjes potentie die er zijn worden vakkundig om zeep geholpen door foute keuzes en/of een gebrek aan geduld. Daarnaast ook pijnlijk lelijk belicht, lijkt wel een TV-productie. Veel te egaal en met weinig oog voor details. Moeilijk te waarderen wanneer er veel beter werk te vinden is.

Víctor García (beter bekend als 'de regisseur van de slechtste Hellraiser film') klooit wat aan met ondoenlijk slechte CGI in deze ijskoude creature feature. Al zullen de acteurs daar weinig van gemerkt hebben, aangezien alles green screen werk is. Het oogt allemaal bijzonder knullig, al zie ik daar nog wel de charme van in. Verder nogal traag formulewerk zonder noemenswaardige actie om de boel af en toe wakker te schudden. Weinig overtuigend dus van Garía, terwijl ik zijn debuut (Return to House on Haunted Hill), ondanks alle mankementen, nog wel kon hebben. Was ook wel een product van z'n tijd, waar Arctic Predator vooral verouderd aanvoelt. Ik had deze zeker 10 jaar ouder geschat.