Opinions

Voor de liefhebbers van zware, bloederige veldslagen, gelukkig met historische achtergronden.

Zeker een pluim voor de de sterke, visuele effecten in de massascènes, maar daarnaast is er niet zoveel te beleven, worden een paar nutteloze passages ingelast en vind ik de acteurs op zich niet zo overtuigend.

Rauwe, realistische en ook erg menselijke zwartwit film over de terugtrekking van de Franse troepen tijdens de oorlog in Indochina.

Deze keer geen verheerlijking van één of ander Amerikaans heldenpeloton. Bruno Cremer is overtuigend in de rol van doorwinterde oorlogsman waarvoor zijn chef, Jacques Perrin (eveneens uitstekend als jonge, eerder onervaren officier), het nodig respect heeft.

Knappe sfeerschepping

Nog behoorlijk vers in het geheugen deze spectaculaire mijnramp met heel veel menselijk leed dat behoorlijk goed is weergegeven.

Het recente van het gebeuren neemt misschien wel wat spanning weg maar toch voldoende boeiend om de redding stap bij stap en het verhaal rond sommige van de mijnwerkers in een niet-documentaire te zien. Enkele bekende namen onder de acteurs, zoals Banderas, James Brolin en (verrassend) Julitte Binoche.

Experimenteel, heet dat, en best origineel maar er me echt aan opwarmen kon ik niet. Te onduidelijk in beeld, naar mijn gevoelen en toch ook wel een gebrek aan emotie. Voor de liefhebbers.

Film die absoluut naar het einde toe de spankracht niet heeft van in het eerste gedeelte.

Het gegeven was best origineel en zekerlijk boeiend om te volgen, maar dan krijgt het zo wat een clichématig slot aangemeten met een paar ongerijmdheden, zoals bijvoorbeeld de belachelijke "SS-folterpraktijkjes".

Daniel Auteuil (vandaag precies 70 jaar) en Gérard Depardieu ondersteunen met hun gekende stijl en klasse deze uitstekende politiefilm die overduidelijk maakt dat ook bij het politie-apparaat correctheid en eendracht het onderspit kunnen delven tov de eigen drang naar promotie, succes en roem.

Een sterk scenario, regie en afwisseling tussen actie en het ontrafelen van het intrige maken het boeiend tot aan het slot van deze sfeervolle film.

Deze is ondertussen al ruim 15 jaar oud, maar up-to-date en het is nog steeds prettig een actrice als Mylène Demongeot in de cast terug te vinden.

Ook regisseur Olivier Marchal eist een kleine rol op, evenals Auteuil's dochter Aurore.

Ieder betekenisvolle, felle of emotionele scène wordt gevold door een kort, rustbrengend natuurshot. De kijker leeft zich in in het personage en in de film. Altijd een pluspunt, ook in deze mooie, tedere film over een wilskrachtig meisje, gehandicapt, maar overtuigd dat ze het alleen kan. Haar initiatieven, en haar zoektocht zullen haar meer leren dan dat ze ooit had verwacht.

Het slot heeft zo wat iedereen gelijk, wat er ook is gebeurd, zodat het beslist feelgood overkomt.

Heb me er maar weinig aan geërgerd, al was het dicht tegen de limiet.

Toch een prijscijfer voor deze "37 Seconden". Innemende vertolking van het meisje, zelf identiek gehandicapt, zo verneem ik.

Er zijn vooreerst de schitterende vertolkingen in deze zwoele film over twee eigenzinnige geliefden die niet altijd in een gunstig daglicht staan, maar moet gezegd dat de film toch onthutsend eerlijk blijft.

Stijlvolle regie, niet zonder humor en zeker boven de gewone middelmaat.

De vrees om in iets naars en geweldadigs te belanden overstijgt de reflex om hulp te bieden, is een eerste aspect van deze film van Lucas Belvaux, een regisseur, wiens werk ("Pour Rire", "Pas son Genre"...) mij altijd meer bekoorde dan de gemiddelde cijfers alhier en bij IMDB.

Ook nu trouwens, onder meer door het tweede aspect van deze film, namelijk het opduiken van schuldgevoelens, de quasi onmogelijkheid er mee te leven en het uiteindelijk drastisch gevolg met ingreep in het leven.

Film is traag opgebouwd mede door het psychologisch uitwerken van de gevoelens van de twee hoofdpersonages (close-ups, overpeinzingen...).

Een heel goede scene in de film vond ik de aangrijpende herstructurering van de feiten.

Zorgvuldig camerawerk en oog voor verzorgde beeldcomposities.

Typisch vooroorlogs Hitchcock-werk.

Een goed uiteengezet verhaal met verrassende wendingen en een knappe thriller-ontknoping.

Goed camerawerk met enkele pittige vondsten

Uitstekende acteurs, daar zorgde Hitch altiid voor zoals nu met Robert Donat en blonde Madeleine Carroll.

Zeer degelijke TV-film over de aanpak van enkele probleemjongeren in een psychiatrische instelling.

De nadruk ligt op de risicos inhoudende werkwijze van de verantwoordelijke dokter die de jongeren, die worstelen met houding en ingesteldheid van hun familie en omgeving, losser te behandelen en ze hun zelfvertouwen opnieuw te laten opbouwen.

Maakt bij momenten indruk, passende muziek en goede vertokingen.

Mooie film, iets in een voor ons ongebruikelijk aanpak en tempo, maar dit weegt niet op tegen de knappe sfeerschepping : het gesprek met Bebe, het oppervlakkig familiefeestje, een flikkerende lamp in de hal, de paniek, gelatenheid en ook verbetenheid in het gelaat van de hoofdacteurs.

Me nooit verveeld, de moeilijke introductie inbegrepen.

Film is gesteund op een waar gebeuren en is daarom des te verbazend om wat zich in die laatste uren van WO II (eigenlijk erna) heeft afgespeeld bij een kindertehuis aan de Duitse Baltische kust. Merkwaardig is ook de houding van de 13-jarige, die als enige, graag de strijd zag voortgezet.

Zoveelste film over een zo goed als niet te snappen oorlogsverhaal. Een menselijk gedrag wordt tegenover een hysterische houding geplaatst.

Behoorlijke regie maar de belangrijkste gevechtsscene wordt wat gebrekkig voorgesteld, maar voor de rest, acteurwerk inbegrepen, goede middenmoot.

Zoveelste waargebeurd verhaal rond het onrecht dat rassendiscriminatie heet.

Het thema geraakt niet uitgefilmd, maar, onafgezien van het déjà-vu-gevoel en aldus de voorspelbaarheid, is de film van een goed niveau, geen haperingen in het plot, aanvaardbaar intrige met daarin meerdere scherpe en onthutsende voorbeelden van de discriminatie.

De acteurs overtuigen in hun rol en worden er niet te veel langdradige scènes gewijd aan honkbalspelletje - waar ik weinig van snap - op zich en geef ik toch de pluim voor het acteren aan good old Harrison Ford.

The making of a musical en op het einde de musical zelf. Zag een goede film in zijn genre, het verhaal natuurlijk met de nodige romances en aan musicals verwante intriges maar best aanvaardbaar en voor die tijd toch heel mooi gebracht.

Zag ook een paar jonge artiesten die aan het begin van een schitterende carrière stonden : Dick Powel en Ginger Rogers.

De song "You're gettin' to be a habit with me" werd een kleine evergreen.

De emotioneel sterk geladen herinnering aan een vroegere geliefde van de man verstoort het geluk van het echtpaar.
Het is een klein psychologisch drama gaande van het simpele "Ge hebt me dat nooit zo verteld" tot het dramatische "Zij : Ik ben je waard, maar denkt gij daar ook zo over. Hij : Wat ge nu zegt is verschrikkelijk" .
Niet denderend, maar echt, eenvoudig, herkenbaar en teder. De natuurlijkheid straalt uit iedere scène.
Niet zozeer Tom Courtenay maar vooral een schitterende Charlotte Rampling leent zich voor vele close-ups die pakken gevoelens weergeven. Prachtig hoe ze door het beeld beweegt en ondanks haar doodeenvoudige verschijning toch charmeert en met haar gelaatsexpressies de kijker verduidelijk wat er in haar omgaat.
Knap.

Uitstekende spionagethriller met enkele verrassende wendingen wat het geheel des te boeiend maakt.

Degelijke verhaalstructuur en indien berustend op ware gebeurtenissen toch wel interessant om weten.

De ganse cast is zeer op de hoogte van zijn taak maar de absolute ster is voor James Mason, schitterende acteur, door weinigen inzake tekstoverbrenging te verbeteren.

Waar liefde voor elkaar bij een ouder koppel de hilarisch geschetste toestanden van verkoop en aankoop van een woonst ver overstijgt en doet afstappen van gekke "Open House"-toestanden.

Diane Keaton en Morgan Freeman zijn het paar en al is dit zeker een garantie op goed acteerwerk, toch mist de film bij momenten wat kracht. Zo is het begin eerder aarzelend en mist wat inhoud.

'k Zie deze film als een drama-komedie want al wordt er voortdurend naar terrorisme verwezen, is het begrip van verloedering van de grootstad permanent aanwezig en wordt er ook een duidelijke allusie gemaakt op het destijds ongewone en zelfs onwettige van een gemengd huwelijk, de aanpak van het ganse gebeuren wordt toch niet zo ernstig uitgespit.

De flashbacks met het jeugdig koppel zijn best charmant.

Romantiek aan de top met een pak weetjes en bedenkingen, die zeker niet storen omdat ze op een sappige manier worden gebracht en meestal kaderen in het grappige van cultuurverschillen tussen enerzijds een knappe, behoorlijk vrijdenkende française en de ietwat houterige, eerder conservatieve Amerikaan, beide rollen zeer behoorlijk vertolkt.

Romantische zielen zullen hier beslist hun gading vinden en ook voor andere, minder extreme, is deze film genietbaar.

Mij deed het slot van de film denken aan de slotscène uit "Les parapluis de Cherbourg".

Heel geslaagde grappige rol weggelegd voor het paar Glenn Close en Frank Langella.

Al bij al geslaagde en charmante komedie, met een kleine bittere, maar onderdrukte, ondertoon ivm geheugenverlies, met slechts enkele flauwe grappen maar met heel veel sympathieke momenten, zelfs met wat emotie.

Puike acteerprestaties van Adam Sandler en Drew Barrymore

Het duurt een hele tijd vooraleer de emotie echt doordringt. Het einde van de film slaagt daar wel in. Besluit : onderwege niet echt aangrijpend, niettegenstaande alle mogelijke ingrediënten aanwezig.

Soms ook wat gezocht zoals de persoon van de piepjonge psychologe-therapeute en de jonge meisjes die absoluut niet van kanker zijn afgeschrikt.

Toch een bezienswaardig film.

Vergeven we maar de sentimentaliteit die toch wel wat in het laatste stuk van de film sluipt en bedenken we eerder dat naast het biografisch verhaal, een belangrijk gebeuren inzake rechten van de patient, de film ook heel mooi het verhaal brengt van de toenadering tussen twee totaal van elkaar verrschillende mensen en hoe die toenadering voor beiden levenslessen inhield.

Prima acteerprestaties van zowel Helena Bonham Carter en Hilary Swank, één van die actrices die we niet bepaald bij de Hollywood-babes rekenen maar die toch steeds instaat voor sterke rolinvulling.

Naar het slot toe wel wat overdreven nostalgisch sentimenteel, maar vergeven we dat omwille van de mooie momenten en de hartverwarming die deze film ons brengt.

De terugkeer naar zichzelf en zijn jeugd van het hoofdpersonage, schitterend vertolkt door Richard Berry, was onvermijdelijk geworden na zijn ontmoeting met "hautaine treiteraar" Alexander (Wat is Jacques Villeret toch een prachtacteur) en de bescheiden journaliste, uitgeefster van een Armeens blaadje.

Henri Verneuil zorgde voor een vervolg op het eveneens geslaagde "Meyrig" en deed dat heel bekwaam en zorgde zelf ook voor de mooie teksten die de film werkelijk sieren.

Ten volle van genoten.

En toen ik na de film even bij het personage van Carole vertoefde, dacht ik : ik zet Peter Sarstedt's "Where do you go to my lovely?" op.

Romantiek in omgekeerde volgorde gebracht met het accent op de menselijke zwakheden. Alhoewel het scenario een beetje schokerend is en wellicht niet voor iedereen aanvaardbaar, noteer ik toch een zeer sterke prestatie van de acteurs. Valerie Bruni Tedeschi is geknipt voor dergelijke romantische, ondeugende, soms wulpse rollen en doet het uitstekend.

Intimidatie en agressie tov vrouwen in een wereld waar de maatschappij de man meer "vrijheden" toekent dan de vrouw, ook binnen het huwelijk.

Indrukmakend bovenal is dat overheden de agressie dulden (ook al zijn ze overtuigd van het machtsmisbruik) en in het beste geval de zaak laten rusten en de vrouwen er van trachten te overtuigen dat ze er zo best van af komen.

Kenmerkend is ook dat naastbestaanden van de slachtoffers, omwille van de eer en eventuele nefaste opschudding, die zienswijze delen.

Sterke film. Goede, overtuigende acts.

"7 Años" is één van die kundige één-locatie-films die er in slaagt met gevatte dialogen en goed acteerwerk het geheel boeiend te houden.
Na het grappige van het wisselgeld, begint de ernst om toch maar aan de gevangenisstraf te ontsnappen. Criteria als verdienste en onmisbaarheid binnen het bedrijf, familiale achtergronden, privé toestanden en "weetjes" passeren de revue en leiden zelfs naar agressie.
Op wat voorafging is het slot ontgoochelend, maar brengt toch de vraag met zich mee wat er nu nog zal overschieten van de hechtheid van het viertal nadat men zo diep is gegaan om de "strafkaart" door te schuiven.
De positie en de figuur van de begeleider, vertolkt door Manuel Morón, vond ik wel spitsvondig en knap gebracht.

Een fenomeen dat steeds terugkeert wanneer geliefden worden weggerukt, is het schuldgevoel dat bij de naastbestaanden (veelal de ouders) ontstaat en dat zelfs leidt naar elkaar de schuld toeschuiven.

De handeling van het hoofdpersonage vond ik wel extreem, al is het zekerlijk begrijpelijk dat in dergelijke gevallen men de dader eveneens erg fysiek leed toewenst, maar tussen de gedachte en de uitvoering ervan ligt toch nog een brede weg.

Hoe dan ook sterke film die indruk maakt.

Passend slot.

Twee gelijkaardige verhaallijnen over feiten die zich in dezelfde stad werkelijk zouden hebben afgespeeld.
Dit is wel de beste film die ik van Rouffio zag. Het ineen weven van de twee intriges valt best mee en leidt nooit naar verwarring en, al verraadt de titel wel iets, de film blijft boeiend tot het slot. Enig storend minpunt in het scenario is de moord op de twee kleine kinderen. Dit had minder visueel gekund. Was wel erg geschokt, daardoor.
Wat het acteerwerk betref, valt er zeker niet te klagen. Een zestal Franse toppers staan hiervoor borg.

Knappe film.

Hard zijn de methodes van de mensensmokkelaars en het leed van hun slachtoffers.

Mooi is de vertoonde gewetensstrijd van het hoofdpersonage.

De conclusie van de film in het slot is niet bepaald hoopgevend. Veelal blijft er weinig keuze.

Ook dat is hard.

Tano en Richie zijn twee jongeren die fratsen en kleine straatcriminaliteit niet uit de weg en niet terugdeinzen voor ongecontroleerd geweld.

Hun thuisfront is nu ook niet bepaald van aard (verslaving, gevangenis...) om hun vooruit te helpen.

Nochtans, doorheen hun drang naar avontuur op de rand van de misdaad, en hun eigen ongezouten meningen over de samenleving, hun crue dialogen, zit er toch een verzuchting in naar een beter en vooral geordend leven. Helaas, de spiraal waarin ze zich bevinden, lijkt bindend en een oplossing niet zomaar voor handen, zelfs niet door even te vluchten.

Niet de allerbeste film over dit onderwerp, maar zeker toch een van de betere.

Duidelijke voorstelling met meerdere facetten van de problematiek, stevige, pijnlijke en af en toe grappige scènes en dialogen en ook heel goed acteerwerk.