Opinions

Charly Chaplin zou zich voor zijn "Modern Times" hebben gebaseerd op deze burlesque Franse komedie waarin het monotome, stresserende bandwerk in het fabriek wordt in beeld gebracht.

Laat ik maar onmiddellijk er aan toevoegen dat René Clairs werk in de verste verte "Modern Times" niet benadert.

Bovendien stoor ik mij aan begrippen die in "A nous la Liberté" worden naar voor gebrecht, zoals dat automatisering vrijheid meebrengt. Werkloosheid zal toch wel iets realistischer zijn . Verder dat vriendschap geldbejag overwint. Forget it.

Hoed af voor een verbluffende Emilie Dequenne in een film die aantoont dat een gezin zelfstandig moet leven en zich onafhankelijk moet kunnen ontplooien.

Het is een sterke film met een paar echt indringende scènes met sterke contrasten, inzonderheid het stralend, onvoorwaardelijk geluk in de beginne tegenover de dramatische fataliteit in het slot.

Joachim Lafosse bewijst net als in "Nue Propriété" zijn groot talent en om terug te komen op Emilie Dequenne, zij is één van de vele Brussels-Waalse acteurs die het in de Franse filmwereld hebben gemaakt : Cécille de France, Olivier Gourmet, Yolande Moreau, Jérémie Reignier, Benoït Poelvoorde....

Laure Calamy (gelauwerd om haar prestatie in Venetië) is weer uitmuntend in een film die 100% focust - maar dan ook 100% - op het ondraaglijk opgejaagd en stressvol leven van een jonge, alleenstaande moeder die bovendien af te rekenen krijgt met veel pech in haar drang om toch het hoofd boven water te kunnen houden.

Het slot laat de keuze van wat er op volgt open : een hoopvolle horizon of gewoon doorgaan en doorbijten, ondanks alles.

Film kreeg een Cesar voor montage en muziek en deze laatste valt o.a. vooral op in de scènes waar de hastige ren tegen de tijd wordt onderlijnd.

Entre les deux, mon coeur balance...

Ge vindt het sympathiek, zelfs teder, of gewoon oppervlakkig, al naargelang...en eigenlijk toch wel een dramatisch tintje, ondanks enkele grappige momenten.

Hoe dan ook, onze 3 helden doen hun best in hun rol gaande van droefgeestig naar onbezorgd vrolijk.

Mooie betekenisvolle shot van de drie in de kerk, naar het einde toe.

Anaïs Demoustier zag ik al enkele keren aan het werk en daar zit toch wel toekomst in.

Wat eenvoudige Franse komedie, waarvan het verhaaltje best te voorspellen is, al is dat voor dergelijke komedies niet erg, als het maar sympathiek blijft. En sympathiek is het wel, maar helaas zijn echt grappige vondsten en momenten waarop kan gelachen worden erg zeldzaam.

En hoe gaat het met de liefde en de romantiek ? Wel, ook al zingen ze veel slechter, het is als in de filmpjes met Fred Astaire en Ginger Rogers : het gaat slecht, het gaat goed, het gaat slecht, het gaat goed...

Onschuldige ontspanning.

Relaas van een sociaal maatschappelijk drama dat het Zweeds politiek landschap zou hertekenen.

Widerberg voert, midden het stakingsgewoel, een net arbeidersgezin ten tonele, dat zich niet zo maar neerlegt bij de tegenstellingen met het rijke werkgeversmilieu. Pierre August Renoir...

Merkwaardig dat in de film, midden de ernst er heel wat grappigheid in wordt verwerkt zoals het aanleren van de techniek om een vrouw te versieren of de Frankensteinimmitatie om er maar een paar te noemen.

Een beetje ondergewaardeerd vind ik deze "Adalen 31" die toch wel de historische drang naar meer sociale rechtvaardigheid heel goed in de verf zet. De marsscènes zijn levensecht, ontdaan van alle franje en maken indruk. Wie de "Internationale" nog niet kende zal dat nu wel doen..

Wat bij Widerberg weer opvalt, net als in het onlangs geziene "All Things Fair", is de grillige montage waarbij scènes elkaar abrupt opvolgen, zonder enige te verwachten overgang. Het houdt de kijker bij de les, vind ik, en het belet niet dat Widerberg ons een wondermooie slotscène bezorgt, een ode aan hoop, moed en hechtheid van het gezin, al zijn er de zeepbelletjes die o zo vlug in het niet vergaan...

Heel mooie, zelfs tedere, film over een ouder koppel dat in primitieve omstandigheden leeft op de Siberische ijsvlakte.
Hun leven bestaat uit wat de natuur hun biedt en het zich weren tegen de grillen van die natuur.
Enkele zo goed als documentaristische scènes als het vissen, het maken van kledij, het eten bereiden, het stropen, zich verzorgen...
Gevoelsmatig leeft er onder hun beiden evenwel ook wat en al worden er weinig woorden gewisseld, er is de mijmering naar vroegere, weelderige dagen, met hun dochter, die nu niet meer bij hun verblijft.
Wanneer het noodlot toeslaat, maakt de man een lange reis. Het levert prachtige beelden op waarin de droom van zijn vrouw betekenis krijgt en een heel emotioneel slot oplevert wanneer de dochter, zonder dat er één woord gesproken wordt, beseft dat haar vader daar alleen maar kan zijn om de dood van haar moeder mede te delen.
Veel natuurbeelden die mee helpen de sfeer van desolaatheid te bepalen maar ook in het slot is er de stofferige, troosteloze Russissche nederzetting rond de mijn die deze regio passend omschrijft.

Une histoire d'amour met de charmante Marie Dubois en Fernandel Jr (kan zijn afkomst niet loochelen), uitsluitend op touw gezet om twee klassebakken als Gabin en Fernandel, elk in hun eigen typische stijl, zich te kunnen uitleven.

Plezierig niemendalletje, natuurlijk, maar lekkere sfeerschepping met twee Franse families, waarbij de vaders naïef in de val lopen maar uiteindelijk ondervinden dat het allemaal nog niet zo "ondankbaar " is.

Teder filmpje eigenlijk. Mocht even wat langer maar voldoende duidelijk om net als Elin, een verstandig en gevoelig meisje, te beseffen dat inzake mogelijkheden niet iedereen gelijk is in onze samenleving en hoe er onvermijdelijk een zekere schroom ontstaat.

Moest onwillekeurig denken aan Toon Hermans in zijn Sinterklaas scetch, hoe hij zijn schaatsen onderaan vasthield, zodat niemand kon zien hoe klein ze waren.

Niets dan wanhopige en cynische personages bevolken deze film. Verwacht geen lach, maar een psychologisch drama waar de uitstekende dialogen (en monologen) heel belangrijk zijn (De auteur van het boek schreef het scenario.).

Evenmin kunt ge de film onder brengen onder de misdaadfilms of thrillers waarin een ontknoping alles verduidelijkt.

Dit is hier niet het geval. Het is een ontleding van karakters van een aantal personen met een harde, donkere, pessimistische instelling in een periode en omstandigheden die amper vreugde toelieten.

Jacques Villeret is schitterend in zijn rol en Jean-Pierre Marielle volgt hem op de voet evenals Denis Podalydès.

Niet de Buñuel waar ik het meeste filmplezier heb aan beleefd al kan het als satire op de rijke bourgeoisie die neerkijkt op het gewone volk maar eigenlijk niets meer voorstelt, beslist tellen.

Absurde situatie is het alleszins om tot die bevinding te komen, maar met Buñuel moogt ge dat verwachten.

Teleurstellend zijn wel de dialogen, soms wel grappig bedoeld, maar amper geslaagd.

Het surrealisme steekt nog meer de kop op in het slot en m.i. steekt de cineast nog eens extra de draak met de upperclass met ze te vergelijken met een kudde : allemaal gedwee, de een al niet inventiever dan de ander, gewoon vlak en zonder veel betekenis.

Film over "pesten" en hoe erg de weerslag ervan kan zijn op "het slachtoffer", of de pesters nu al dan niet volledig bewust zijn van de schade.

Heel originele - eigelijk prachtige - constructie van de film, die werkelijk een verbluffende wending en een andere kijk op wat vooraf ging inhoudt.

Beslist goed in de film zijn de uiteenlopende reacties, van besef tot uitvluchten en leugens, die het hoofdpersonage ervaart. Een hoofdpersonage dat trouwens keurig wordt vertolkt door Anna Odell, al moet gezegd dat de film heel goed gediend werd door de voortreffelijke acts van nagenoeg alle spelers, zeker in het eerste deel.

Het duurde niet lang voor ik moest denken aan die topper die "Hors Normes" is en die ook, zij het op een enigszins ander vlak, de nadruk legt op de onverdroten, diep betrokken inzet van enkele mensen die moeten optornen tegen de gevolgen van werkloosheid, armoede en verwaarlozing en niet altijd de hulp krijgen die ze verdienen al kampt het sociaal apparaat dat hier moet voor instaan met nagenoeg gelijkaardige problemen.

Bertrand Tavernier brengt zijn verhaal met een erg realistische, real-life verfilming en toch een indruk van speelsheid nalatend, ondanks de droeve achtergrond. De klasscènes - wat houden de Fransen toch van die volkse kinderliedjes - zijn er door een verborgen camera wat een charmante, enige natuurlijkheid oplevert en de film een bijzonder fris cachet geeft. De slotscène is heerlijk getrouw en doet verwijlen in ooit zelf bijgewoonde schoolfeestjes...

Philippe Torreton is geknipt voor zijn rol. Vlot, onbehouwen, gedreven en niet zonder emotie.

Weerzien met Eddie Constantine, als het ware de voorloper van James Bond : in de weer voor het goede doen, sterk met de vuisten, humor, zwak voor de vrouwtjes en zeker winnaar.

John Berry maakte, na zijn uitwijzing in de States bij de communistenjacht, enkele filmpjes met Eddie Constantine in Frankrijk, waaronder deze "ça van barder" en ook "Je suis un sentimental" die ook wel nog eens zou willen opnieuw zien.

Avontuurlijk vermaak met alle ingrediënten van de latere Bond-films, maar wit-zwart en met natuurlijk minder technologische hoogstandjes.

Constantine behoudt zijn charme en Jean Carmet doet ook mee, maar niet te herkennen als "Alvarez" met weelderige snor en de mooie zweedse May Britt, ooit mevrouw Sammy Davis Jr, mag best gezien worden.

Dolle, lichtzinnige komedie met screwballeffecten en met als enige doel het Franse publiek anderhalf uur zorgeloze, ietwat pikante ontspanning te bezorgen.

Extreme nukkigheid en werkelijk onhandelbaarheid tijdens de adolescentie in een TV-film die voor driekwart verloopt als een komedie en die pas naar het einde toe "het mijnenveld" waarin onze tiener zich bevindt enigszins verduidelijkt. Niet dat het slot van de film zo gevat is want eigenlijk is het vooral uitkijken naar de geslaagde vertolking van Mélusina Mayance, als "niet op haar mondje gevallen"-jongere maar ook naar deze van het radeloze ouderpaar.

De hoge score bij IMDB lijkt mij wel erg verrassend hoog. Zo fijn is het nu ook allemaal niet.

Prachtige cinematografie, enscenering, beeldcomposities (Fellini is soms erg dichtbij) en gevoeligheid vleien zich heel mooi in elkaar in dit Italiaans pareltje in zijn genre.

Sorrentino overloopt zijn jeugd en brengt die passages die bij hem bijbleven, op hem indruk maakten en hem orienteerden : de klassiek ervaringen die zowat iedereen meemaakt, naast de markante bijzonderheden en drama's.

Steeds gevoelig, opmerkzaam en raak zoals hoe een blij bericht of een grappige opmerking, zelfs het diepste verdriet even kan onderbreken. We zijn mensen...

Goede titel. Het was de hand van god die Maradonna toeliet te scoren en wellicht dezelfde hand die Sorrentino's jeugd bepaalde.

Zeer degelijke film die een historisch en schrijnend voorbeeld brengt van politiek geplande huwelijken op zeer jeugdige leeftijd, begin 18de eeuw tussen Frankrijk en Spanje.

Vooral het huwelijk van het jonge dochtertje van de Spaanse koning (men noemde haar "infante-reine") met de elfjarige Franse troonopvolger is wel heel bijzonder, mede door de vertederende rol die Juliane Lepoureau als het jonge meisje vertolkt.

Interessant voor wie wat van geschiedenis houdt en ook filmisch (zoals de uitwisselingsscène e.a.) best genietbaar.

Decors, costumering en muziek zijn naast de vertolkingen zeker te waarderen.

Voor een stuk in België opgenomen.

"Op ieder gelaat wil ik een ziel zien", zegt de nieuwe schoolmeester en net zoals in films als "Blackboard Jungle" en "Freedom Writers" wint hij met een nieuwe educatieve methode het vertrouwen van de ganse klas. De tegenstand komt echter van de plaatselijke overheid.

Filmisch zeer oud aandoende film (leek mij één uit de jaren dertig) met een vlot verhaal dat warm en eerlijk overkomt.

Moet destijds indruk gemaakt hebben.

Merkwaardig is het een jonge Bernard Blier in de hoofdrfol aan te treffen, de man die in de jaren 50 tot 70, als kaalhoofdige dikkerd, in talloze films meestal bijrollen speelde.

Van "Loup" die andere film van Nicolas Vanier, schreef ik : "Film over mens-dier-relatie met een verbluffend mooie fotografie. Eigenlijk het meest aantrekkelijke." en eigenlijk kan ik dat voor een groot stuk ook voor deze "L'Ecole Buissonnière".

Het verhaal op zich zelf heeft zoiets melo. Het zijn brave mensen en wie het niet is draait wel bij of stapt het af en tenslotte zegeviert goedheid, ondanks dat er ook wel pech en spijt was.

Film neemt ook plaats in de rij films waarbij tussen een kind en een veel ouder persoon een bijzondere band ontstaat, met veel filosofie langs beide kanten. Altijd sympathiek en dat een François Cluzet zich leent voor de oudere rol is best geslaagd, terwijl Jean Scandel uitblinkt als het schrander jongetje.

Eén ding is zeker : alleen een actrice van het niveau van Isabelle Huppert kan dergelijke, gecompliceerde rol naar behoren volbregen.

De film blijft immers op meerdere punten op het vlakke en laat de besluiten en bedenkingen aan de kijker over. Wat zijn de ware gevoelens van Dominique en wat waren haar ware intenties toen ze aan de relatie begon en wat inspireerde haar voor haar besluiten en tenslotte wat voor iemand is die Quentin eigenlijk ?.

"L'Ecole de la Chair" is een vreemde film, toch wel badend in een zwoel sfeertje, die een ongewone relatie verhaalt, waarin de kijker gemakkelijk kan verdwalen in het kat- en muisspel dat tussen meerdere personages wordt opgevoerd.

Noem het interessant, noem het zonder veel ernst, het camerawerk is uitstekend, de dialogen eenvoudig en raak en er is vooral...Isabelle Huppert.

Film verwijst in de titel naar de financiële kant (en daar is ook heel wat om te doen), maar wat vooral speelt is de kille sfeer en stemming rond een scheiding, of wanneer een huis geen thuis meer is of wanneer genegenheid vervangen is door wederzijdse onverdraagzaamheid.
De twee kinderen beseffen niet tenvolle wat er zich rond hen afspeelt, en even dacht ik dat de onweerstaanbare kracht die van hen uit gaat zou verwezenlijken waartoe volwassenen op zich niet toe instaat zijn...Het loopt echter anders af en eindigt met een beklemmende slotscène.
Een klein minpuntje van de film zijn enkele zich repeterende scènes, maar niettemin een uitstekende Lafosse, regisseur die me nog nooit ontgoochelde.
Prima acteerwerk. Ook van die meisjes. Heel natuurlijk.

Even weg van onze americanization...

Vier vrienden, en niet de minste, op vrolijke, avontuurlijke midlife-voeten in een "histoire légère", sprankelend van humor.

Jean Rochefort is uitstekend en, omdat ik de film reeds eerder zag, kennen wij Victor Lanoux sindsdien gewoon als "Bouly".

Brasseur en Bedoz zijn vakmensen en Anne Duperey is er nog mooi bovenop.

Proberen, hoor.

Isabelle Carré kan alles. Onze Benoît heeft het timide-allure niet, maar doet zijn best in deze pretentieloze Franse komedie, toch een beetje al te absurd om er over gans de lijn plezier aan te beleven.

Niet alles negatief beoordelen, want de film voert toch het niet te onderschatten probleem van overbedeesde mensen aan, zij het dan in een matig geslaagde komedie.

Eerder pretentieloze komedie. Geen hoogvlieger maar toch met gevatte dialogen en grappige toestanden, keurig in beeld gebracht en met als ondertoon hekeling van overheid en maatschappij, wat het toch wat gewichtiger maakt. Uitstekend acteurs als Gérard Jugnot en Richard Bohringer maken het geheel best genietbaar.

Film toont, in een beetje houterige stijl en met amateuristische massa-scènes, aspecten van de gedragingen van een dorpsbevolking tijdens de bezetting in WO II.

De nadruk wordt gelegd op wat de Fransen "Epuration" noemen, wat kan doorgaan als de rechtspraak die na de oorlog plaats vond om de gemeenschap te "zuiveren" van diegenen die de kant van de bezetter hadden gekozen. De film laat niet na, en dat is zijn verdienste, aan te tonen dat vaak kleine vetes en wraakgevoelens onder de bevolking terechtstellingen door bezetter hadden veroorzaakt en ook dat na de oorlog soms wel onwettige zuiveringen gebeurden waarbij er niet van echte rechtspraak maar eerder van wilde vergeldingsacties sprake was.

Behoorlijk interessante TV-film met toch een beetje zwak einde.

Derde film van Costa-Gavras met topacteur Yves Montand, in 3 jaar tijd, waarin het bewind van een land wordt gehekeld en er sprake is van weerstand, ontvoering, gijzeling en marteling en toch is het die andere film die hij zowat 10 jaar later maakte, namelijk "Missing" met Jack Lemmon en Sissy Spacek waaraan ik het meest dacht bij het zien van deze "Etat de Siège".
De reden ligt wellicht in het feit dat de film zich eveneens afspeelt in een zuidamerikaans land met een dictatoriaal regime en dat beide films niet bepaald vleiend zijn voor de buitenlandse politiek en inmenging van de USA. Vooral president Nixon was met "Etat de Sièger" niet bepaald opgezet.
In een hels tempo stuurt Gavras een pak personages op je af, zodat, net als voor die andere films, volledige concentratie vereist is en toch zijn het de scenes van ondervraging die het boeiendst, meest menselijk en ook best verklarend zijn.
Dat de film in feite een lange flashback is stoort geenszins, ook al weet ge al wat. De film is in het slot echter heel duidelijk namelijk dat de dood van een man niet het einde betekent. Een vervanger stapt kort nadien reeds van het vliegtuig...en aan de politiek en prioritaire economische belangen verandert er niets.
Yves Montand is al steeds zeer bekwaam in zijn rol. Verrassend kwam Jean-Luc Bideau (verwacht ge niet in zo'n film) nog een belangrijke rol opeisen.
Knappe film.

Ozon vindt altijd wel iets nieuws om te verfilmen, er iets inhoudelijks van te maken en te boeien.

Innemende film over hoe personen over de ernst en draagkracht van een relatie kunnen verschillen, hoe intens die ook kan zijn.

Dansen op het graf ? Een soort eerbetoon en dank voor de goede tijden die beide jonge mensen samen hebben gekend ?

Knappe acteerprestaties.

Mooi filmpje dat knap en genietbaar verhaalt over de periode uit de jeugd waarbij het kind zijn af en toe taant en de noodzaak zelfstandig te kunnen zijn lonkt en zich opdringt.

Charmante tekening.

Toch een goede film over de naijver, egoïsme en stompzinnigheid van een dorpsgemeenschap en de brutale oppervlakkigheid en domheid van de hoofdpersonages. Jacques Villeret is schitterend in de rol van de achterlijke broer. Pauline Lafon is uitstekend als lichtzinnige en wulpse meid en Guy Marchand heeft weer een rol van onbetrouwbare, achterbakse maar eigenlijk laffe man. Claude Chabrol speelt de rol van dorpspastoor.

Goede Franse cinema.