Opinions

John Alexander, een Brit, benadert in deze TV-Film veel dichter de realiteit, dan wat zijn collega's, Amerikanen, er doorgaans van terecht brengen wanneer een onderwerp als deze, zeg maar "ontmoeting met gevolgen", moet worden uitgewerkt.

Het enige wat ik de film kan aanwrijven is dat hij in het middenstuk al te langdradig is, al begrijp ik best dat het de cineast om te doen is de evolutie in de relatie van beide hoofdpersonages stapsgewijze te volgen.

Het thema is zo oud als de straat, dergelijke gevallen zijn meer dan talloos en toch weet de film te boeien omdat het gebeuren op een eenvoudige manier wordt voorgesteld, als behorend tot het intrige en de "eventualiteiten" van het dagelijkse leven.

Beide hoofdacteurs zitten goed in hun rol van met ongewone, hun leven dooreengooiende toestanden te worden geconfronteerd.

Goede film, zonder sensatiezucht.

Lino Ventura op zijn allerbest in deze best spannende misdaadthriller met de gebruikelijke onwaarschijnlijheidjes in de plot en met een toch wel vergezocht slot.

Typische, verbeten rol voor Ventura. Wat zie je die man weinig lachen in zijn films.

Ook Elisabeth Bourgine vind ik goed acteren.

Niet de beste van de "7ième Compagnie"-reeks. Natuurlijk staan Mondy, Lefèbvre en Henri Guybet, met zijn aanstekelijke lach, garant voor meerdere komische momenten, maar misschien was de derde film er iets te veel aan en zit er wat "déjà vu" in.

Heel mooie, emotievol geladen, liefdesfilm.

Prachtig om zien hoe het egocentrische van de "remarkable fellow" Chico smelt in liefde voor Diane, schitterend vertolkt door Janet Gaynor, een actrice wiens klasse en charme haar toeliet probleemloos de overstap naar de geluidsfilm te maken. "I'm not used to be happy. It hurts", zegt ze en het komt openhartig en echt over.

Het tweede deel van de film is een hele overstap al blijft de liefde en de moed boven het oorlogsgeweld uitstijgen. Trouwens ook de oorlogsbeelden kunnen overtuigen en dat we in Frankrijk zijn wordt af en toe herinnerd met een stukle "Marseillaise" en zelfs met het volkse "La Madelon".

In de film is er nog en één ander te doen omtrent God al is "Moed" het sleutelwoord in de film.

Robert Thomas' theaterstuk kende in 1957 een groot sukses, de eerste verfilming ervan "La Nuit des Suspectes" een paar jaar viel heel wat minder in de smaak.

Ozon's verfilming lijkt dat veel meer te doen in zijn fantasierijke, gevarieerde en muzikale uitwerking, geholpen door een stel actrices van de bovenste plank.

Een whodonit die even aan een Agatha Christie-thema doet denken maar dan met een dikke streep speelse humor er doorheen.

Eenmaal op toerental, valt de ene verrassing na de andere de kamer binnen waar het ganse stuk zich afspeelt. Steeds is er iemand aan het woord die iets van de mysteriesluier lijkt te gaan oplichten en steeds lijkt er iemand verdacht doordat het verleden niet onberoerd wordt gelaten. Dit alles in dialogen soms bemoederend, meestal scherp beschuldigend en afgewisseld met zangintermezzi, die tekstueel best in de smaak vielen en toepasselijk voor elk van de personages.

Niet te missen als ge van ontspannend en speels toneel en wat suspens houdt.

Iedere scène, ieder beeld is een beleving en het zou Fellini niet zijn moesten fantasie, droom en werkelijkheid niet speels doorelkaar dwarrelen, waarbij het wel vaststaat dat met één kijkbeurt er nog heel wat aan de aandacht zal zijn ontsnapt.

Een film die uitblinkt in precisie, wat zich uit in de setting, costumering, de kijk op de mondaine, frivole maar ook cassante filmwereld, de symboliek...

De muziek van Nino Rota is prachtig en vertolkers als Mastroianni en Anouk Aimée staan garant voor goed acteerwerk.

Behoorlijk onderscheiden en best grappig kortfilmpje.

Al te sarcastische gedachten en intenties kunnen gelezen worden en met wat ontoelaatbare acties er bij mogelijks afgestraft.

Een kort pleidooi voor wat meer optimisme, meegaandheid en niet verzinken in sleur.

Prachtige film.

Hartverwarmend om te zien hoe de vrouw zich langzamerhand in het project van haar man inleeft en hoe ze samen hun zoon nog eens "beleven".

Overtuigende prestaties van beide acteurs die zich beiden uitstekend lenen tot de vele close-ups die bijdragen tot de bijzondere, ingetogen sfeer van de film. Ook de grijze, deprimerende muziek draagt daartoe bij.

Mooie fotografie.

Zonder meer een ondergewaardeerde film.

Film over vriendschap.

Wat sentimenteel (naar het slot toe) maar hartverwarmend en wat is het heerlijk Anne Bancroft en Anthony Hopkins aan het woord te laten.

Typische Britse-flair stijl, eenvoudig en natuurlijk, waarbij ook nog enkele passende historische passages, zoals de rantsoenering, in herinnering worden gebracht.

Dokument dat perfect aansluit bij het mooie "Insyriated": de straatgevechten met de wederzijdse intimidaties, de angst en de twijfels onder de burgerbevolking want wie zijn de strijders. Noemen we ze terroristen of zijn het vrijheidsstrijders en wat betekent het leger van Assad eigenlijk ?

Het verhaaltje is al te gek en toch weet Dupontel, naast enkele onsmakelijke, bijne horrorachtige scènes, toch heel wat grappige situaties, gezegden en replieken in te lassen die de kijker toch aan het lachen brengen. Een sneer naar het gerechterlijk milieu zit er zekerlijk bewust ingebakken.

De opbouw van de film is keurig en Albert Dupontel en de heel speciale en uitstekende actrice Sandrine Kiberlain zitten puik in hun ernstig/schalkse rol.

Eerste regiewerk dat ik zag van Dupontel en al bij al een meevaller. Uitkijken naar het volgende.

Het eerste gedeelte van de film, dat wel goed in elkaar steekt (misschien een beetje langdradig), volgt een klassiek en reeds eerder gezien patroon : afscheid van familie en geliefden, een keiharde opleiding, ontleding van de karakters en onderlinge relaties en dan naar het front.

Het tweede gedeelte, het eigenlijk oorlogsgebeuren, is een stuk spectaculair filmwerk dat het beste van de Amerikaanse oorlogsfilms minstens evenaart, met dit interessant verschil dat het nu niet weeral vanuit de US-hoek komt.

Het besluit van de film is zoals meestal : tot wat heeft het eigenlijk gediend ?

Besluitend : een gekend scenario maar filmisch zeer goed.

Een niet bepaald toegankelijke en genietbare drama-komedie. Wat absurde en fantaisistische (het ingeweven verhaal) satire op de reclamewereld binnenin onze opgefokte consumptiemaatschappij met een conclusie dat de kostprijs van reclame een heel stuk van de wereldarmoede zou kunnen opheffen, maar dat geldt natuurlijk ook voor andere sectoren. Enkele mooie en verrassende sekwenties (de trip), maar ook zekerlijk collage-achtig. Origineel en bijzonder en voor ver uiteenlopende commentaren en appreciaties vatbaar..

Rake film over de niets ontziende wereld van banken, vastgoed, hypotheken en makelaars, waar uitsluitend geld belangrijk is en de mens slachtoffer.

Boeiend en aangrijpend met goed acteerwerk, vooral van Michael Shannon.

Uitstekend script in deze film noir. Eéntje die bleef boeien en alhoewel het slot van dergelijke filmpjes behoorlijk voorspelbaar is, toch een spannend einde.

Goed acteerwerk. Zeker van John Payne die er in slaagt de vele opeenvolgende verrassingen en emoties die Ernie meemaakt behoorlijk weer te geven en ook Evelyn Keyes kan bekoren, zeker als verleidster, als het even goed uitkomt.

Eén van de meerdere films met dit thema als inzet: een mysterieuze uitnodiging voor een samenkomst van een aantal mensen die doorgaans om één van of andere reden iets hebben uit het verleden of een reden hebben om een rivaal of opponent de dood in wensen. Als dat dan zo uitvalt, dan zijn de verdenkingen niet uit de lucht en is er ruimte voor meer...

Deze "The 9th Guest" duurt niet te lang en houdt er ook nog een stevig tempo in zodat het allemaal best meevalt.

Vervelen doet ge u zeker niet. Een superfilm is het evenwel ook niet maar toch een ding waar ge u best mee kunt vermaken al is de inzet van het verhaal niets anders dan de dood.

Als er uiteindelijk een gedeeltlijke uitleg wordt gezocht in psychopatisch gedrag  dan is de fantasie, mysterie en ook spanning vooraf gemakkelijk veklaard.
Kon wel genieten van de bedenkingen van 9-jarige (!) Louis Drax, maar in zijn geheel is dergelijk script iets dat me niet echt aanspreekt.
Enkele visueel goede momenten en eigenlijk is de cast behoorlijk stevig, maar imponeren doet hij niet.

Was zeker niet buiten adem van deze film. Voor zijn tijd misschien wat vooruitstrevend: misdadigheid naast vrije liefde. Eigenlijk folderke voor stoere bink in wording, Belmondo, en "vrijkopje" Seberg. Oervervelend met vijfig keer "Pourqoui ?" en "Je ne sais pas" in de converesaties. Als dat psychologische benadering is, vaarwel film. Enkele belachelijke, zeker achterhaalde scènes.

Actiefilm die wat het plot betreft enige gelijkenis vertoont met Fred Cavayé's beloftevol filmdebuut ("Pour Elle") maar veel harder uitvalt en een aan het onwaarschijnlijke grenzend verloop kent.

Een sterke cast, maar Cavayé zal niet één van mijn favoriete regisseurs worden.

Het groeit al lang uit als een thema : "Na de Gevangenis..."...
Aldus begint de film met een clichégegeven maar gooit gelukkig niet alle "waaroms" die opduiken onmiddellijk te grabbel, zodat er voor de kijker wat suspense overblijft. Wat er ook overblijft is wat actie, heel mooie natuurbeelden en een flinke portie romantiek (waar de film zich uiteindelijk het meest aan optrekt).
Toch heb ik het moeilijk met de plot en aanvaard moeilijk dat een vader totaal onwetend is van een dochter die wegens moord de gevangenis ingaat (media !), ook al is ze niet bij hem gehuisvest en vervolgens is de stugge, onvriendelijk houding van de dochter tov haar vader aanvankelijk heel verwonderlijk vermits hij haar enige toeverlaat is
Middenmoot TV-film.

Wie kan het Michel Galabru, de 90 al voorbij en nog steeds actief in TV- en cinemawereld, kwalijk nemen vertederd te geraken door een jonge medeflatbewoonster, in deze eenvoudige en sympathieke TV-komedie van goede kwaliteit, zonder meer ?

Wie Chabrol assimileert met Hitchcock, zit er hier toch met deze eerste kleurenproductie van de Fransman toch wel naast.

Waar Hitchcock intrige en suspense vooropstelt is in deze "A double Tour" het mysterie al vlug geklaard. Veeleer stelt Chabrol zijn hekeling van de betere klasse voorop en dat is eigenlijk zo in zijn geheel oeuvre. Grandiose overacting accentueert, meer, ridiculiseert zijn personages. Chabrol is Chabrol. A prendre ou à laisser....

Typische Franse komedie waarbij de misverstanden en toevalligheden voor de nodige complicaties zorgen, die dan, zoals te verwachten, een amoureuze achtergrond hebben.

Deze complicaties zorgen voor een best grappig eerste gedeelte van de film, maar daarna gaat het wat afzwakken.

Alhoewel Pierre Richard wel het hoofdpersonage is, staat hij voor de grappen niet alleen. Ook zijn medespelers zitten best in hun komische rol.

Fantasierijk en dromerig ("Only stupid people believe in what they see or can touch") deze film met soms fijne humor en heel veel belangstelling voor het mooie Ijslandse landschap.

Rustig genieten van zo'n filmpje.

Het mooie van "A l'Abordage" zit in de natuurlijkheid, de spontaniteit van de vertolkingen.

De onverwachte "vakantie"-belevenissen van een groep jongeren wordt - meer op het psychologisch vlak dan op het avontuurlijke - vrolijk en ongedwongen voorgesteld.

Denderend is het wel allemaal niet maar toch blijft ge aangenaam geboeid kijken zoals naar die karaoke-scène waarbij "Chaton" en "Chérif" zich eens langs hun andere zijde laten zien.

Treffend en enigszins samenvattend einde: Wat heeft dit alles betekend in ons leven ? Is het belangrijk en wat nu ?

Een gelijkaardig feit - eigenlijk ondenkbaar- zou zich in Frankrijk hebben voorgedaan. Une histoire française....

Film is toch wel te lang wat schaadt aan de spanning.

Gelukkig zijn er François Cluzet en Emmanuelle Devos, twee acteurs die in hun rol steeds de aandacht gaande houden en ook wel Vincent Rottiers. Het is evenwel Cluzet die de film draagt en gepast de gemoedsveranderingen die zich van het hoofdpersonage meester maken weergeeft.

De film wordt plots heel wat spannender als de intrigue vanuit een ander gezichtsveld wordt gebracht.

De romantiek maakt plaats voor een dramatischer gebeuren, dat nog een heel verrassend slot inhoudt.

Goede film en prettig kijken naar het adorabele snoetje van Audrey.

Virginie Efira is de centrale spil in deze TV-film in haar rol van de nu eens "alles" organiserende vrouw. Hilarisch is het in één van de beginscènes hoe ze op de bus plaatsen en bagage laat herschikken om een zitplaats vrij te maken.

En zo volgen er nog wel meer, maar heel dikwijls lijkt het toch wel overdreven, geforceerd, soms een beetje platvloers.

De ontspanning brengende intentie overheerst evenwel en zoals altijd zal de aanvaarding van het soort humor de "fun" van de kijker bepalen.

Hoe dan ook, Virginie Effira (onlangs nog gezien in het grappige "Un Homme à la Hauteur") is uitstekend op dreef.

Er zijn nogal wat films waarin het ongenoegen van een bepaalde bevolkingsgroep, de vrouw in het bijzonder, wordt geuit, maar, zoals in deze film het grotendeels weten te brengen in één bijzondere ruimte, een badhuis, is toch wel merkwaardig. Het schijnt dat een toneelstuk de film voorafging.

Niet altijd eenvoudig om volgen want de vrouwen in die locatie samengetroept bewegen en praten dooreen en stelselmatig sijpelt de problematiek door: de hunkering naar een beter, liefdevoller leven, de supprematie van de man in de samenleving, de zucht naar erkenning, de vrees voor geweld, de frustaties en wrok door geleden drama's, de represailles, de politiek...

En boven dit alles is er Fatima, die instaat voor het badhuis en voortdurend in de weer is om leed te lenigen en meer dan eens kordaat moet optreden. Een uiterst sterke vertolking van de actrice Hiam Abbass.

De titel van de film zet de tendens, de openingsscène maakt al heel wat duidelijk evenals de schitterende, uiterst aandoenlijke slotscène.

Familiaal drama met schokkende geweldscènes binnen het gezin en met centraal een tienermeisje vol vraagtekens over het leven, effenaf schitterend vertolkt door een 16-jarig talent : Sandrine Bonnaire.

En al zijn de medespelers zeer goed in hun act het is Sandrine die de film draagt.

Goede film met plezier, intimiteit, frustatie en droefheid.